Wie: Ik met twee vrienden (C en J)
Waar: Bij C thuis
Dosering: C en ik: 2,5 zegel, J: 2 zegels
LSD was iets waar ik altijd een beetje huiverig voor was, ik hoorde vaak negatieve verhalen over mensen die hoe dan ook bad erop gingen en ik was dan ook nooit echt van plan dit te gaan gebruiken. Nu heb ik samen met C al drie keer eerder paddo's gedaan en dat beviel, zeker de laatste twee keer, erg goed. J had de laatste keer ook met ons mee gedaan en hij had ook al vaker andere tripmiddelen gedaan, maar geen LSD. Uiteindelijk werden we toch wel nieuwsgierig naar het middel. Opeens kwam C met de mededeling dat hij wel aan LSD zou kunnen komen en vroeg ons of wij dat zouden willen proberen met zijn allen. Ondanks dat ik mijn bedenkingen had erover, won mijn nieuwsgierigheid het toch van mijn 'angst'. En wat een ervaring werd het.
We hadden gisteren afgesproken, eerst Nederland kijken en daarna maar aan de LSD. Zo gauw de wedstrijd was afgelopen werden de zegels erbij gehaald en knipte C een halve af voor mij, en voor zichzelf en J tweederde zegel. Ze schenen gedoseerd te zijn op 150/160 per stuk en afgaande op de handleiding en informatie hier zou dat genoeg moeten zijn.
Het viel me gelijk op dat de zegel enigszins bitter en ietwat chemisch smaakte toen ik hem op mijn tong legde. Na een kwartiertje sabbelen en zuigen hadden we allemaal onze zegel doorgeslikt en gingen we wachten op wat zou komen.
Maar helaas, na 1,5 uur wachten waren slechts een beetje sloom, maar van visuals of andere abnormale zaken was nog geen sprake. Ik nam nog een halve zegel, C nam ook nog een halve. J wilde liever nog even een half uurtje langer wachten voordat hij bij zou nemen. Op de tong en sabbelen maar. Een half uurtje later nam J ook bij.
En wederom, 1 uur gewacht en nog steeds geen veranderde perceptie, geen twijfel aan de realiteit, niets. Alleen het slome gevoel. Wij werden nu enigszins ongeduldig en omdat we dachten dat we het wel aan zouden kunnen, namen C en ik nu maar gelijk een hele zegel. De spanning die ik bij de eerste zegel nog wel voelde, was bijna compleet weg en ik wilde gewoon eindelijk eens iets gaan voelen!! J wilde liever nog even wachten met bijnemen. Omdat het ondertussen alweer etenstijd was geworden, zette de vriendin van C (onze onofficiële tripsitter) wat nasi en gehaktballen in de magnetron. Uiteraard eerst de zegel genomen, daarna maar even wat eten en ondertussen tv kijken.
Nog een uur later leek het enigszins te werken, C had al door dat tv kijken niet de juiste manier is om het effect van LSD te toetsen. Zeker niet in de beginfase. Omdat we toch niet helemaal tevreden waren, namen C en ik nog maar een halve zegel. Of het verstandig was, waarschijnlijk niet, maar we wilden nu wel eens hard gaan. J had al een half uur eerder nog een hele zegel genomen en wachtte wederom nog even.
Even later barstte het los, de tv moest uit en ondertussen luisterden wij naar Acid en Psytrance die C had verzameld op zijn laptop. Ik zag ineens het behang bij C een beetje bewegen, ik wist niet of ik het goed had gezien, maar ik keek nog een keer en ik zei: "wow, ik zie het behang gewoon echt bewegen!" C en J barstten in lachen uit en ik ook, maar ik wist wel dat het toen ging gebeuren. Op het scherm van zijn laptop bewogen alle iconen heen en weer bewegen en ik wist: de tv uit doen was een goede zet en wij gaan gewoon eens om heen kijken. Ik voelde dat ik beneveld raakte en ik had het idee dat dit het begin van iets moois ging worden. Als je bij C op zijn balkon staat heb je zicht op een grasveldje met een speelplaats. C, J en ik stonden op zijn balkon te kijken naar vogel die door het gras liep op zoek naar achtergelaten brood. Maar er gebeurde veel meer, de LSD begon goed te werken en het gras leek alle kanten op te bewegen. Maar dit gebeurde niet op een chaotische manier, bijna elke seconde verrees er een nieuw complex netwerk van groene wegen, bruggen, gebouwen die allemaal naadloos bij elkaar pastten. Zo gauw je het zag, was het alweer verdwenen. Maar dat was niet erg, want het volgende moment was er een nieuw netwerk ontstaan wat net zo mooi was degene daarvoor. Ik kon er uren naar blijven kijken. Er lag ook rotzooi op het gras, maar die rotzooi werd naadloos geïntegreerd in het complexe netwerk en had zo ook zijn eigen plek. Wanneer ik het hele plein probeerde te bekijken golfde het grasveld op en neer, erg leuk om te zien.
Ik besloot binnen in C zijn woonkamer te gaan kijken wat ik daar allemaal kon zien. Het scherm van de laptop stond vol met heen en weer dansende iconen, zijn achtergrond bewoog en leek vaak van kleur te verwisselen. Op zijn vloer liggen tegels met grijze strepen, de grijze strepen waren allemaal bewegende riviertjes in een zee van zwart. De riviertjes leken echt te stromen, en daarbij verbreedden en vernauwden de riviertjes zich in een rap tempo zodat ik me niet verveelde.
Toch maar proberen tv te kijken, nu de trip aan het werk was leek ons dat wel een leuk idee. Geluid van de tv uit, psytrance/acid eronder en kijken wat er gebeurt. Ik kwam erachter wat een verwarrend iets een tekenfilm kan zijn. Het was cartoon network met samurai Jack, Samurai Jack was in een kleurrijke wereld die iets weg van Alice In Wonderland, maar dan veel goedkoper ontworpen (eigenlijk gewoon lelijk, maar zo dacht ik op dat moment niet). Ik merkte dat ik helemaal opging in de tekenfilm, C en J hadden het idee dat de tv hen uit de trip haalde maar daar had ik totaal geen last van. Zij werden even later net zo hard meegezogen. De kleuren van de tekenfilm stroomden de woonkamer in en wanneer men de tekenfilmwereld zag door de ogen van de hoofdpersoon (first-person) had ik het idee dat ik die persoon was. Samurai Jack moest achter een trein aan in de vorm van een worm en die worm reed door een ronde tunnel, hoe spacend wil je het hebben. Ik raakte ook teleurgesteld toen ik weer uit de first-person view raakte omdat de 'camera' weer aan de zijkant stond. Zonde.
Na een tijdje werden de tekenfilms echt te verwarrend, er viel geen touw aan het verhaal vast te knopen en de andere zenders waren helemaal vreselijk omdat je daar gewoon naar echte mensen zat te kijken. Daar hadden we nou even net geen zin in. De trip begon ondertussen naar steeds grotere hoogten te stijgen en C had het zelfs al over een lichte 'overkill' aan stimuli en dat die halve zegel dus eigenlijk niet nodig was. C is meestal degene die wel wat kan hebben qua drugs, dus ging wat worden voor mij.
Een overkill werd het niet, maar ver als ik ging op visueel gebied had ik nog nooit meegemaakt. Ik begon te merken, wanneer ik een vegende beweging maakte langs de muur, dat ik daarmee een 'riviertje' energie liet stromen. Die 'energie' zag er hetzelfde uit de 'stroompjes' die ik vroeger zag op de parketvloer bij mij thuis waar de zon op scheen, maar nu kon ik die stroompjes zelf initiëren en de richting ervan bepalen. Het viel aan mijn mede-trippers bijna niet uit te leggen, maar ik had er zelf de grootste lol in.
Het behang in C zijn woonkamer is wit, met gebroken rondjes erin. Ideaal trip materiaal, de rondjes bewogen alle kanten op en de vormen wisselden elkaar in perfecte harmonie allerlei af. Op een gegeven moment begon de muur te trillen alsof het water was en de rondjes van die dreven daarin en wisselden ook nog eens vaak van kleur. Fascinerend, ik wist ook dat de magie ervan over zou zijn als ik de muur zou aanraken en zou voelen dat het gewoon solide was. Dat heb ik dan ook niet vaak gedaan.
Inmiddels begon de laatste zegel ook zijn werk te doen en ik weet nog dat ik ergens onze vaste dealer prees over wat ze ons nu weer had gegeven. "X, you crazy *****, you did it again". Vooral C vond dat erg grappig. Toen gebeurde iets wat mij heel erg fascineerde, maar wat iemand zonder trip niet zou kunnen begrijpen. Het kostte mij ook de nodige moeite om mijn medetrippers te overtuigen wat ik kon, J begreep het op een gegeven moment wel. C volgens mij niet, maar dat was niet erg. Wat gebeurde er nou: steeds als ik voor mijn ogen een zwaaiende beweging maakte, liet ik hetzelfde spoor van energie achter als eerder op de muur. Maar nu had die 'energie' ook een groene/paarse/gele/rode rand, eigenlijk een soort van regenboog die met hand hand mee bewoog. Ik merkte ook dat alles wat ik zag naast de 'echte rand', ook nog een gekleurde rand hand. Maar er gebeurde meer, wanneer ik weer op het balkon stond en ik maakte die zwaaiende beweging, kwam die stroom energie op gang maar de kleuren die erbij hoorden gingen om hun as heen draaien. Daaruit kwamen zeepbellen (zoals je die krijgt met bellen blazen), die zeepbellen draaiden ook rond en werden groter en groter. Voor de buitenstaander zag het belachelijk uit, ik stond daar op het balkon met mijn armen te wapperen om dat schouwspel van de kleuren en draaiende zeepbellen maar weer opnieuw te kunnen zien.
Later in de trip had J wat muziek erbij gepakt (en nog een halve zegel, omdat hij ook hard wilde gaan) en stond hij op het balkon naar buiten te kijken met zijn koptelefoon. Prachtig gezicht, hij keek met open mond om zich heen. Later gaf hij de muziek aan mij en ging ik ernaar luisteren terwijl ik naar het gras en de flats rondom het plein keek. Ik weet totaal niet wat de artiest was, maar ik wist wel dat deze muziek PERFECT was om bij te trippen. Ik stond voor 5 minuten helemaal in mijn eigen wereld te kijken naar al het moois wat ik voor me zag en de muziek sloot er naadloos op aan. Needless to say, toen de muziek afgelopen was vond ik het een lichte anti-climax.
Wat ik tot dat moment erg fijn vond van de LSD, was dat er bijna geen mindfuck in lijkt te zitten. Met paddo's heb ik een keer gehad dat ik bijna bad ging op een zinnetje wat ik niet uit mijn hoofd kon krijgen, maar waar ik waar gelukkig na wat praten wel mee om kon gaan. Toch bleek er een zeker element van een mindfuck bij te zitten, af en toe begon ik rare dingen te denken of situaties in te beelden die mij niet bevielen. Dit gebeurde vooral binnen, omdat die omgeving min of meer statisch is en mij niet zoveel meer boeide als in het begin van de trip. Deze zaken kon vrij makkelijk een plek geven in mijn trip door te accepteren dat het erbij hoorde en vooral niet ertegen te vechten. Vaak waren ze dan ook snel weer verdwenen.
Het vervelendste moment kwam echter toen wij met drieën de woonkamer even verlieten en C ons een naar een zwart halletje met daar drie deuren nam. Het zwarte halletje was een welkome van de woonkamer en leek voor mij een 'wereldje opzichzelf'. C deed één deur open om zijn kweekje te laten zien, best grappig maar ik had dat al eerder gezien, dus niet echt interessant. Toen deed ik de deur naar de studeerkamer open, ik wist dat daar een Ajax shirt hing en ik wilde wel eens zien of dat op LSD net zo warme gevoelens zou geven als op paddo's. Maar er hing geen shirt van Ajax, de hele kamer was overhoop gehaald en ik zag een fel licht was onder een doek vandaan kwam. Ik begreep er geen fluit van, waar was de bank en wat doe dat felle licht daar?? Blijkbaar was het iets wat ik nog niet had mogen zien en C raakte ietwat gepikeerd en deed snel de deur dicht van die kamer. Gelijk begonnen allemaal vragen in mijn hoofd zich op te stapelen, maar ik wist eigenlijk dat het vragen waren die ik gezien de stemming beter niet kon stellen. Toch probeerde ik erachter te komen en toen liet C maar zien wat het was. Ik zag wat het was, maar ik begreep niet waarom hij dat in die kamer had staan. Dat begon ik mij ook af te vragen, maar terwijl ik me dat afvroeg, vroeg ik me ook af wat zijn vriendin ervan vond. Dat ging vrij ver, tot op het moment dat ik me zelfs af ging vragen of C wel de persoon was die ik dacht dat hij was. Ik kan zeggen, dat is best een beangstigende ervaring. Gelukkig herpakte ik mezelf. En zei ik (in mezelf) dat ik C al drie jaar ken en dat bij bijna alles wat hij doet, er een goede reden achter zit. Dat was voldoende om weer rustig te worden. C vertelde me later dat hij liever had dat ik het op een ander moment had gezien. Ik antwoordde dat ik dat begreep, en dat ik veel vragen erover heb, maar dat ik op een ander moment ging stellen omdat het nu een hele rare situatie was. Hij begreep dat ook.
De rest van de trip borduurde eigenlijk voort op deze ervaringen. De visuals bleven sterk, tot op het einde. We zijn nog even buiten gaan lopen, maar toen zaten we er al een stuk minder sterk in en was dat ook niet heel erg spannend. Leuk, maar niet meer dan dat. De trip kwam nog wel met golven terug in heftigheid, zeker op visueel gebied. Maar echt beneveld waren we al een tijdje niet meer. Op een gegeven moment was het een uur of half 4 en was het tijd voor J en mij om naar huis te gaan en C kon gaan slapen. Na iets 7,5 uur trippen vonden het genoeg en gingen we tevreden over het verloop van ons experiment allemaal onze eigen weg.
Het is een behoorlijk lang report geworden, maar ik wilde graag de ervaring zo compleet mogelijk overbrengen. Alsnog heb ik lang niet alles opgeschreven (hoe mooi kan een wc zijn?, snoepjes eten), maar wat ik hier heb opgeschreven waren voor mij de grootste verrassingen van dit fijne middel. Als jullie op- of aanmerkingen hierop hebben: shoot! En anders hoop ik dat je lol hebt gehad tijdens het lezen
![:)]()
.
Groetjes, overalennergens
