Kijk, zo werken die dingen he
![:)]()
Vannochtend wakker geworden met een droom dat ik Datura had gegeten, ook beinvloed door de verhalen die ik gisteren
in dit topic over datura las.
Beetje vaag, maar voor wat het waard is:
Ik ben op een camping. Het is licht, zonnig. Een vrouw vraagt aan mij: zijn dat zonnebloemen, kun je die eten? Ik zeg: ja , dat zijn zonnebloemen. Om het te bewijzen pak ik een paar zaden, en eet ik er een aantal op. Ik geef ook zaden aan de vrouw. Ze zien er eigenlijk raar uit voor zonnebloemen denk ik. Ze smaken ook raar. Ik kijk er beter naar, ik denk, die vorm... Hoe kom ik erbij dat dat een zonnebloem is? Het is helemaal geen zonnebloem, het is een soort berenklauw. Een nachtschade. Het is Datura! Oh jee, ik heb misschien wel 20 van die zaden gegeten.
Ik schrik ervan, het was helemaal niet mijn bedoeling. Maar nu het zo is, besluit ik het dan maar tegemoet te treden. Ik ben op een camping, en om die camping in te moeten, moet ik door een soort gebouw heen. Er zijn een aantal trappen die ik op moet. Maar het trapgat wordt steeds smaller. Zo smal, dat ik het derde trapgat moeite moet doen om me erdoorheen te wringen: als ik uitadem ben ik smal genoeg om erdoor te kunnen, maar mn armen zitten soms even klem. Benauwend. Ik ben ook aan het zweten op een onprettige manier. Ik voel me gedesorienteerd, het kost veel moeite om me te concentreren op wat ik doe. Rustig blijven, concentreren.
Dan ben ik aan het lopen, en ik ben in een stad. Ik ben in duitsland. De werkelijkheid is zo raar geworden. Ik ben in een soort huis, als ik mijn ogen dicht doe zie ik kleurige visioenen. Mooi, overweldigend. Goud, licht, oranje. Ik ben aan het zweten, ik heb dorst. Ik dat huis kom ik iemand tegen, maar ik houd er voortdurend rekening mee dat wie ik ook tegenkom niet de echter persoon is, of wellicht alleen voor mij bestaat. Het kost me heel veel concentratie om te blijven beseffen dat ik Datura op heb. Ik vraag drinken, maar die persoon ziet er heel vreemd uit. Hij lijkt wel oranje, met rare oren. Hij wil me geen water geven, doet daar moeilijk over. Ik krijg een heel klein flesje, met een bodempje water. Ineens heb ik gelukkig wel drie flesjes, die zaten nog in mijn tas of iets dergelijks. Er komt iemand anders het gebouw binnen die me helpt. Ik ga dan in de spiegel kijken. Ik ben benieuwd hoe ik eruit zie. Ik kijk in de spiegel, ik zie er heel raar uit. Doet me denken aan met paddo's in een spiegel kijken. Mijn ogen zijn groot, ik lijk wel licht te geven. Het ziet er mooi uit. Ik denk: dat ben ik. Dan ga ik weer weg bij de spiegel. Ik wil niet meer het gebouw in, ik ben bang voor de trappen. Dus ik ga naar buiten. Ik denk: ik moet WP bellen, die snapt het wel . Die kan me helpen. Maar ik besef: ik zit in duitsland. Daar kan hij niet zomaar heen. Laat dat bellen dan ook maar.
Als ik rondloop, voelt het voortdurend alsof mijn werkelijkheid van de ene in de andere werkelijkheid valt. Ik kan nergens op vertrouwen, alles kan een illusie zijn. Het is zonnig weer, nog steeds. Op momenten ben ik vergeten dat ik Datura op heb. Ik loop door, dan kom ik bij een soort poppenkast. Het is een vrouw die buikspreekt. Ze heeft twee poppen, een duitse pop en een nederlandse pop. Ik kijk naar hoe ze het doet, je ziet aan haar buik en lippen als je goed oplet dat zij het is die de andere pop laat praten, maar ze doet het heel mooi.
Ik bereid me voor op een lange en verwarrende trip, ik herinner me de mensen die 48 uur lang trippen. Maar ik ben blij met mijn concentratie: met de concentratie lukt het me om het middel te benutten, hoewel het erg moeilijk is.
Dan wordt ik wakker, en ben blij dat ik het niet echt het genomen.
