Aalpoepert zei:
Mooie trip, goed report!
Kan je die rand waar je het over hebt verder beschrijven? Ideeën over wat er achter die grens ligt en waarom er geen weg terug is nadat je eroverheen bent gegaan?
Het was mijn eerste echte trip en dan meteen zoiets.
Ik ben volgens mij nog niet helemaal geland, zit nog heel dicht bij die trip van gister. Het was mijn eerste echte trip en dan meteen zoiets De laaste paar experimenten vielen erg tegen. Maar dit kan ik op de een of andere manier niet bevatten en verwoorden, zal wel weer een teringlange mail worden
Ik heb er even bij gestaan om te kijken, maar mijn eerste associatie had niet veel met een hele spannende trip te maken. Ik moest denken aan een soort taartbodem, als ik het toch in woorden zou moeten omschrijven. Het gevoel wat erbij hoorde was veel sterker dan het beeld. Er lag een grens voor me en het was een woestijnachtige omgevinging, een erg woest en ruw landschap, bergen in de verte. De wolken waren er wel maar niet meer wild en onstuimig. Nu ben ik me er al niet meer zeker van wel een soort lichte wolk in de vertre.
Mijn gevoel zat nog vast met een draad waarmee ik nog controlle kon nemen over een soort “ruimteschip”, dat was alleen maar gevoelsmatig met het beeld van de rand erbij. Als ik niet meer vast zou zitten zou ik overal naar toe kunnen gaan waarheen ik maar zou willen, ook over de rand of naar de witte wolk, ik heb het als een onbeschrijfbaar gevoel van vrijheid ervaren. Later kwam er ook een enorme trots bij omdat ik nu los durfde te laten, ik zou wel kunnen invullen wat ik nu uiteindelijk heb losgelaten, maar hoop het gewoon mee te mogen maken. Wat voor me telt is dat ik de beslissing heb genomen om het te doen en eigenlijk het onbekende diepe ben ingedoken zonder ook maar een negetatief gevoel van angst. Het voelde als een onvoorwaardelijke keus, alles of niets. Ik had nog even angst voor een bad trip en het voelde deze keer als een zeer reele angst, iets vertelde me al dat dit een erg heftige trip was voor een beginner en dat maakte de keuze voor het helemaal loslaten nog intenser, maar de kezue was makkelijk, loslaten, ik was er zeker van dat dit de juiste keuze was. Voor mij was het ook het stoppen met mijn pogingen duiding te geven aan alles was ik zag en voelde, maar het te accepteren en van de rit te genieten. Toen ben ik volgens mij echt heel ver weg geweest. Gevoel voor tijd was allang helemaal weg , de realliteit was er ook niet meer, alleen een heel goed gevoel van vrijheid en trots was er nog, . Achteraf na kunnen gaan dat ik ongeveer twee uur zo heb gelegen, helemaal verlamt, ogen open zonder ook maar iets te zien. De landing, voor mijn gevoel gevaarlijk ging ook heel goed, heel zacht en duurde voor mijn gevoel een dik half uur. Heel anders als wakker worden uit een gewone droom.
Ik had voor de landing de tv uit gehad willen hebben, maar dat bevatte ik toen niet. Het was een aparte wereld, een maar geen andere werkelijkheid, het waren slechts beedlen waarin ik wel gewoon kon meedoen, maar het was echt make believe, wat tv uiteindelijk ook is. Het warme gelukzalige gevoel bleef tijdens de landing gewoon aanwezig anders dan een normale droom waarin ik me meestal tot mijn grote terleurstelling gewaar wordt, dat het maar een droom was. Dit was geen droom, maar het was mijn werkelijkheid en is het nu nog steeds. Raar vond ik het dat alles zo natuurlijk aanvoelde, alsof ik vaker ket heb gebruikt. Ook de totale verlamming was niet meer dan normaal. Ik kan me voostellen als dit een gewone droom was geweest het eerder een nachtmerrie zou zijn. Ik ben van nature niet zo spiritueel, ik verwachte geen God, opperwezens of aliens, wel mezelf tegen gekomen, maar die ligt wel vaker in de weg. Ow nu wat flashbacks, toch uitgetreden? Viel me niet eens op. Ik keek naar mezelf met een soort medelijden, meer met het idee dat we aan de trip van ons leven waren begonnen en die sukkel slaapt door alles heen.
Ik heb vandaag veel gelezen over ket en de bijbehorende effecten en denk dat de ontmoeting met de "taart", de rand, ook letterlijk de rand voor me betekende, dus de bijna dood ervaring, waar ik verder geen geloof aan hecht. Die rand is een vraagteken, het schijnt belangrijk te zijn anders was de rol minder groot. Maar moet ik er iets mee doen of alleen maar accepteren dat dat ding er is als een deel van me. Eigenlijk voelt het niet als niet belangrijk. Ik durf nu de tijd te nemen om het maar even aan te zien en te genieten van het gevoel van vrijheid .
Ket verbreekt tijdelijk de verbindingen tussen de hersenen en de zenuwen naar buiten. De hersens zijn dus helemaal alleen en ik denk enige vorm van houdvast waardoor de hersens de weg helemaal kwijt raken. Err komt geen informatie uit de andere wereld meer binnen en de hersens kunnen nu ongestoord hun gang gaan. Het brein of de mens kan nu eenmaal slecht omgaan met niets. Ik heb er ooit wel eens iets gezien/gelezen, iemand laat proefpersoon een plaatje zien dat niet af is of deels bedekt is. De proefpersoon benoemde het plaatje alsof het compleet was. Een eigenschap van de hersens dat ze missende info zelf gaan invullen. Tot zover de feiten.
Een theorie die ik oot eens gelezen heb, borduurt eigenlijk verder op die feiten, en steld dat dromen niet meer zijn als een chaos van ophol geslagen beelden, gevoelens en wat er nog meer allemaal in de weg ligt. De hersensschors, waar ons geheugen ligt probeerd orde te scheppen, dat is deels de taak, dus wordt er een mooi net verhaal van gemaakt dat de mens als redelijk samenhangen ervaart. Het is maar een theorie en niet te bewijzen, maar een aardig verhaal vind ik, het zou kunnen.
Wat me heel erg opvalt is dat het allemaal zo natuurlijk aanvoelde. Ik ben niet zo makkelijk als het om bewustzijnsverandernde stoffen gaat. Vond ik soms met een jointje al raar of llastig. Ik kan er niet bij dat ik niet op de minste manier angst voelde bij de verlamming.
Ik kan gewoon nog niet bevatten wat of waar ik ben geweest, heel erg ver in ieder geval en ging af en toe erg hard en veel te veel, een ongecontrolleerde achtbaanrit constant op de grens van ontsporen. Ik had het liefst vanmorgen meteen weer terug gegaan. Maar had er geen energie meer voor, ik denk dat het wel een tijdje gaat duren voor ik terug ga....eerst de foto’s van de vorige trip nog een paar keer bekijken geeft me voorlopig meer dan genoeg voldoening, overwinning, trots, vrijheid.
Kan geloof ik niet meer ophouden met schrijven. Gister na de landing was er gelukkig een bekende DF’er online, heb mijn eerste ervaringen gelukkig kunnen delen. Dit gevoel is nog lang niet weg. Jeetje alleen al bij het nalezen en checken op spelfouten schieten me weer nieuwe beelden door mijn hoofd. De dood en zelfmoord waren bespreekbaar bij de taartkorst of op de rand, toch een bijna dood ervaring???? En al heb ik haast het gevoel bedolven te worden door alle gedachtes, herinneringen en wat ik in mijn leven heb opgeslagen en mee rondzeul.....
Zal wel worden vervolgd.....het helpt in ieder geval met alles weer op een rijtje te krijgen, ik ga er dan ook maar vanuit dat dit te chaotisch is om nog maar een touw aan vast te knopen
![:wink:]()