#1
Wie:
Ik, vrouw, 27
Een vriend, āEā man, 32
Geen tripsitter, wel twee vrienden (die weten wat we aan het doen zijn en waar we zijn) onder de speeddial.
Wat:
15 gram atlantis besteld, 18 gram geleverd![:grin:]()
Ik nam 8 gram, E nam de overige 10.
We besloten er thee van te maken, maar hielden een beetje apart, er moest natuurlijk ook zo even geproefd worden!
Waar:
Een mooi plekje aan een vijver, midden in een afgesloten gebied in de natuur, geen enkele kans op pottenkijkers
Achtergrond:
Sinds ik een paar weken geleden op dit forum terecht kwam kon ik niet meer stoppen met lezen. Alles wat er te vinden was aan informatie en ervaringen over truffels en andere tripmiddelen heb ik gelezen, dagen achter elkaar tot in de late uurtjes. Ik weet nog dat ik jaren terug een ervaring over Salvia las, en dacht wauw.. bijzonder.. Dat heeft me eigenlijk niet losgelaten en nu ben ik hier. Toen ik hier over ayahuasca las wist ik zeker dat dat iets is wat ik ooit ga doen..
Het lijkt me super om op die manier iets te leren over jezelf. Er wijzer van te worden. Ik bevind mij op dit moment op een soort van keerpunt in mijn leven, ik leer mezelf beter kennen dan ooit (wat ook erg nodig was) en als zoiets je daarbij kan helpen lijkt me dat machtig mooi.
Maar je moet ergens beginnen natuurlijk, en een keer truffels proberen leek me dan wel de juiste manier op kennis te maken met de wereld van psychoactieven.
Ervaring met drugs: af en toe een jointje, en max 3 keer per jaar een pilletje. Dit laatste pas sinds mijn 24e, hiervoor geen ervaring met harddrugs. Ook 1 keer coke geprobeerd, daar vond ik helemaaaal niets aan, dus is het bij die ene keer gebleven.
Aangezien ik onwijs heb genoten van jullie tripreports hier, kon ik niet achterblijven en ben ik gaan zitten. Ik hoop dat jullie het met plezier zullen lezen, ook al is het best een lange tekst geworden. Ik heb hem twee keer moeten schrijven, de eerste keer was vast beter, maar toen ik op bevestig drukte moest ik opnieuw inloggen en was alles weg.. Omdat het anders helemaal voor niets was is hij hier dus nog maar een keer.
Opmerkingen en tips over de trip zelf en over het report zijn zeer welkom!
Enjoy!
--
Om 13:00 uur de pan met water opgezet. Een heel onwerkelijke bezigheid, truffels in stukjes snijden om er thee van te zetten. De gezonde spanning duidelijk aanwezig. Als de thee klaar is, de dekens klaarliggen en wat te eten en te drinken hebben verzameld kunnen we gaan.
Een uurtje later zijn we geĆÆnstalleerd aan een prachtige vijver met witte lelies. Omringd door alleen maar groen, komen we nu al tot rust. Een beetje dan, want ik ben best druk. Ik praat veel, ga staan, ga zitten, trek mijn schoenen uit en gelijk weer aan want ik moet plassen terwijl ik thuis nog geweest ben.. Als E tegen me zegt dat ik moet kalmeren moet ik lachen, ik ben gewoon een beetje zenuwachtig!
We hebben ons ontzettend goed voorbereid en ingelezen, maar volgens mij kan niemand je echt voorbereiden op wat komen gaat.
Als we even zitten en echt ontspannen kijken we elkaar aan, en vinden we het tijd om de truffels in te nemen. We hadden alleen ontbeten, dus de magen zijn leeg, en beginnen met het rauwe stukje truffel. Hm. Helemaal niet slecht. Inderdaad een beetje aarde/noot achtig. We kauwen tot we niet meer kauwen kunnen, en drinken vervolgens de koude thee op, wat met een beetje groene thee en citroen prima smaakt. Na een slokje van hele zoete ijsthee is van een eventuele nasmaak helemaal niets meer aanwezig, nu kan het wachten beginnen!
Na ongeveer 20 minuten vraag ik me af of ik het water echt een beetje zie golven, of dat ik het me inbeeld. E merkt nog helemaal niets dus ik ga ervan uit dat ik teveel aan het opletten ben of ik iets voel. Als de bomen ook een beetje beginnen te bewegen denk ik toch dat het begint en ik ga lekker op mijn rug liggen.
Het is flink bewolkt, maar de donkere wolken zijn als ik mijn zonnebril af zet gelukkig minder dreigend dan ze leken, gelukkig gaan we het droog houden! Als ik de wolken van me af zie bewegen weet ik dat het echt begint, en vraag me af wat ik allemaal mag gaan meemaken. Hoe ver zou dit gaan?
Ik moet nog een keer plassen (irritant), en ga midden in een mierenhoop zitten, haha! Dat vertellen we niemand ok?
Ik loop terug naar onze dekentjes en voel me fijn. E voelt zicht iets minder, hij is een klein beetje misselijk. We hadden natuurlijk ook al een poos niets gegeten, dus verslindt hij een banaan. Deze valt goed en hij voelt zich al een stuk beter. Inmiddels is hij ook van start, hij probeert uit te leggen wat hij ziet maar dat lukt hem niet echt, en op een hoop ingewikkelde handgebaren na komt er niet veel uit, wat ik natuurlijk ontzettend grappig vind met de slappe lach als gevolg. Het lukt hem toch te omschrijven dat hij alles een beetje pixelig ziet, met groen en blauw, nice!
Bij mij begonnen de wolken te draaien, allerlei caleidoscoopachtige figuren kwamen voorbij, en ook ik begin de pixels en de kleuren te zien die E omschreef.. Ik voel me goed en lekker, merk niet zoveel in mijn lijf het is meer visueel, anders als het opkomen van een xtc pil. Maar misschien ben ik te erg onder de indruk van alles wat ik zie dat ik niet let op wat er in mijn lijf gebeurt. Maar ik heb eigenlijk ook wel een beetje honger, die banaan zag er niet echt lekker uit (terwijl ik ze normaal echt wel kan waarderen?) dus ik krijg een sinaasappel van E.
Wat.voelt.dat.ding.ontzettend.smerig.aan!
WTF! Ik kon het niet plaatsen, ik zag dat ik een sinaasappel in mijn handen had, maar het leek wel of mijn vingers een ander oppervlak aanraakten. Raar!! Als ik de sinaasappelschil eraf haal maakt dat een ontzettend naar scheurend geluid, de geur die er van af komt is overweldigend (lekker!), en die waanzinnig diep oranje kleur! Ik kijk naar de sinaasappel en als ik in het wonderlijke stukje fruit kijk (jeweetwel, in het midden waar normaal dat sliertje zit![:wink:]()
) verdwijn ik in een hele wereld aan details en contrasten. Ieder vezeltje en adertje neem ik waar. Waauw!
E schiet in de lach, ik zit natuurlijk als een debiel naar een stuk fruit te staren, maar als ik aan hem laat zien wat ik bedoel is hij toch ook wel even stil ļ
Even weet ik niet of ik nou moet kijken (er is zoveel om ons heen, vogels, eenden, libelles, een vlinder!), moet ruiken (ik ruik de truffels uit het afgesloten flesje, ik ruik de tabak uit mijn dichte pakje sigaretten, ik ruik het gras en de vijver, ik ruik de wasverzachter waar ik mijn deken een half jaar geleden mee heb gewassen), moet voelen (alles voelt anders aan), of mijn ogen dicht moet doen en me mee moet laten voeren door al het moois wat ik daarbinnen zie.. Nog meer kleuren en patronen..
Ik wil alles meemaken maar ik besef me dat ik niet alles tegelijk kan, en dat idee laat ik maar snel los. Ik ga op mijn rug liggen en geniet van de wolken en de vogels.. De vogels laten een spoor achter waardoor het er al snel meer lijken dan er zijn, en als ik de sporen met mijn handen probeer te volgen merk ik dat mijn handen hetzelfde doen! We bewegen de lucht met onze handen, machtig, maar als we onze handen stil houden in de lucht stokt onze adem: we kunnen door onze handen heenkijken!
Ik zie ieder spiertje, ieder bloedvaatje, en tegen de lucht geven onze handen een doorschijnend rode goed. Het is duidelijk dat we de volledige effecten van de truffels aan het ervaren zijn maar en het is geen moment eng, wel een beetje vreemd ļ
We besluiten een muziekje op te zetten, dankzij dit forum weet ik dat shpongle erg aangenaam moet zijn. We laten ons even meevoeren op de muziek, de ogen dicht, en de visuals laten ons mooie kleuren en patronen zien.. Wat is dit mooi! Het lijkt me fantastisch dit te doen met mijn headset op, in een donkere kamer, en stiekem plan ik hoe mijn volgende trip er ongeveer uit moet gaan zien.. Maar nu zijn we buiten, en er gebeurt zoveel om ons heen wat ook wel afleidt dus we laten de muziek even voor wat het is, de vogels maken genoeg muziek, en het is te mooi om daar niet van te genieten!
Het is tijd voor iets uit de goodiebag die E heeft meegenomen. Een tas vol spulletjes die hem leuk leken om te doen tijdens te trip. Het is een zwarte tas en als E zijn arm in de tas stopt om er iets uit te halen lijkt het alsof zijn hele arm verdwijnt in het gigantische universum van de tas! Ik begin hard te lachen, het ziet er zo grappig uit! E snapt hoe het er uit moet zien en zegt dat het ook zo voelt alsof hij in die grote ruimte aan het grabbelen is!
Uit de goodiebag komt bellenblaas, leuk! De kleuren spatten er vanaf, dat hoef ik denk ik niet verder uit te leggen.
De bellen dansen door de lucht, sommige stuiteren over het gladde oppervlak van het water, anderen worden door het water opgeslokt. Sommigen halen het water niet omdat ze worden gespiest door het riet aan de waterkant, en een enkeling weet te ontsnappen aan het riet en aan het water en zweven door de lucht om vervolgens langzaam dunner te worden en op te lossen in het niets..
Het valt ons op dat de bellen vaak verschillend van kleur zijn en ik ben er van overtuigd dat de bellen voorbestem zijn om een bepaalde kleur te zijn, nog voordat ze geblazen zijn. Ik roep: āIām destined to be blue!ā en E zegt met een bedrukt gezicht: āBut Iām yellowā¦.ā, wijzend naar een prachtig gouden luchtbel, en hij spat uit elkaar. Hilarisch!!! Die arme bel! In zijn korte leventje moet hij leven met die identiteitscrisis, een geboren blauwe bel maar hij mocht niet blauw zijn.. Ik heb medelijden met de luchtbel, en omdat ik besef hoe debiel dat is kan ik niet meer stoppen met lachen!
E en ik willen een stukje gaan lopen, maar het scherpe gras en riet krast in mijn blote benen en ik ga terug naar onze dekens en kijk zielsgelukkig naar E hoe hij op zijn gemak een rondje om de vijver loopt, stopt regelmatig om iets van dichterbij te bekijken en vindt alles mooi, heerlijk om hem zo te zien! Hij loopt voorbij twee kleine boompjes waarvan de uiteindes van de bladeren lichter zijn dan de rest, en het lijkt alsof er allemaal kleine lichte groene vlammetjes van de boom komen als de blaadjes wapperen in de wind. Ik wil E waarschuwen maar moet weer lachen om mezelf, het is niet echt!
Als E terug komt snijden we een stuk watermeloen. Damn, wat een onwijs lekker stuk fruit.. Zo zoet en sappig! We slurpen en happen, tot we helemaal onder zitten ļ We bellen even met P, een vriend van E om te laten weten dat alles goed gaat. Hij is wel erg nieuwsgierig hoe we het hebben en ik vertel dat het zo fijn is, we kunnen alles goed sturen. We kunnen meegaan in de visuals als we dat willen, maar we kunnen ook wel even schakelen als we bijvoorbeeld de watermeloen snijden. Perfect gedoseerd, zo voor de eerste keer!
Het is nu ongeveer 16:30 We gaan weer op onze rug liggen en de visuals sterken weer aan. De wolken vormen zich tot een prachtige grote roofvogel die op me af komt vliegen, ik maak contact met hem. Ik zie een lachend buddha hoofd, en alles draait en vormt tot de mooiste dingen.
E heeft wat CEVs met harten, schoppen en ruiten die voorbij razen, een beetje gek maar niet heel akelig.
Intussen is het zonnetje erbij gekomen en zwakken de effecten langzaam af. Onze zintuigen staan nog steeds op scherp maar de visuals zijn zo goed als weg. We nemen een stukje chocolade, wat ook al zo ontzettend lekker is, en genieten heerlijk na in de zon, wat is het warm, het is zomer!
Als het mooie avondlicht minder wordt en de witte lelies al wat aan het sluiten zijn pakken we onze spullen en gaan richting huis.. Wat een mooie fijne dag was dit, en wat een aangename eerste kennismaking. We waarderen alles om ons heen op de weg terug naar huis. Ik geniet van ieder uitzicht en heb geen haast om thuis te komen, voel me op mijn gemak en ontspannen. Wat heb ik het eigenlijk goed!
Ik ben heel benieuwd geworden naar hoe dit zou zijn in een andere setting, het was zeker voor herhaling vatbaar. We heb ik nu wat hoofdpijn, te weinig gedronken maar het wil nog niet zakken en we zijn toch ruim 24 uur verder. Morgen zal dat wel weg zijn hoop ik!
Wat zijn jullie ervaringen in je eentje? Is een tripsitter dan echt een must, ook met deze dosis? Ik heb het gevoel dat dat me heel erg af zou leiden. Ik blijf hier lezen, met veel plezier en interesse en ik hoop dat jullie ondanks het lange verhaal ook hebben kunnen meegenieten van mijn ervaring..
Blauw
Ik, vrouw, 27
Een vriend, āEā man, 32
Geen tripsitter, wel twee vrienden (die weten wat we aan het doen zijn en waar we zijn) onder de speeddial.
Wat:
15 gram atlantis besteld, 18 gram geleverd
Ik nam 8 gram, E nam de overige 10.
We besloten er thee van te maken, maar hielden een beetje apart, er moest natuurlijk ook zo even geproefd worden!
Waar:
Een mooi plekje aan een vijver, midden in een afgesloten gebied in de natuur, geen enkele kans op pottenkijkers
Achtergrond:
Sinds ik een paar weken geleden op dit forum terecht kwam kon ik niet meer stoppen met lezen. Alles wat er te vinden was aan informatie en ervaringen over truffels en andere tripmiddelen heb ik gelezen, dagen achter elkaar tot in de late uurtjes. Ik weet nog dat ik jaren terug een ervaring over Salvia las, en dacht wauw.. bijzonder.. Dat heeft me eigenlijk niet losgelaten en nu ben ik hier. Toen ik hier over ayahuasca las wist ik zeker dat dat iets is wat ik ooit ga doen..
Het lijkt me super om op die manier iets te leren over jezelf. Er wijzer van te worden. Ik bevind mij op dit moment op een soort van keerpunt in mijn leven, ik leer mezelf beter kennen dan ooit (wat ook erg nodig was) en als zoiets je daarbij kan helpen lijkt me dat machtig mooi.
Maar je moet ergens beginnen natuurlijk, en een keer truffels proberen leek me dan wel de juiste manier op kennis te maken met de wereld van psychoactieven.
Ervaring met drugs: af en toe een jointje, en max 3 keer per jaar een pilletje. Dit laatste pas sinds mijn 24e, hiervoor geen ervaring met harddrugs. Ook 1 keer coke geprobeerd, daar vond ik helemaaaal niets aan, dus is het bij die ene keer gebleven.
Aangezien ik onwijs heb genoten van jullie tripreports hier, kon ik niet achterblijven en ben ik gaan zitten. Ik hoop dat jullie het met plezier zullen lezen, ook al is het best een lange tekst geworden. Ik heb hem twee keer moeten schrijven, de eerste keer was vast beter, maar toen ik op bevestig drukte moest ik opnieuw inloggen en was alles weg.. Omdat het anders helemaal voor niets was is hij hier dus nog maar een keer.
Opmerkingen en tips over de trip zelf en over het report zijn zeer welkom!
Enjoy!
--
Om 13:00 uur de pan met water opgezet. Een heel onwerkelijke bezigheid, truffels in stukjes snijden om er thee van te zetten. De gezonde spanning duidelijk aanwezig. Als de thee klaar is, de dekens klaarliggen en wat te eten en te drinken hebben verzameld kunnen we gaan.
Een uurtje later zijn we geĆÆnstalleerd aan een prachtige vijver met witte lelies. Omringd door alleen maar groen, komen we nu al tot rust. Een beetje dan, want ik ben best druk. Ik praat veel, ga staan, ga zitten, trek mijn schoenen uit en gelijk weer aan want ik moet plassen terwijl ik thuis nog geweest ben.. Als E tegen me zegt dat ik moet kalmeren moet ik lachen, ik ben gewoon een beetje zenuwachtig!
We hebben ons ontzettend goed voorbereid en ingelezen, maar volgens mij kan niemand je echt voorbereiden op wat komen gaat.
Als we even zitten en echt ontspannen kijken we elkaar aan, en vinden we het tijd om de truffels in te nemen. We hadden alleen ontbeten, dus de magen zijn leeg, en beginnen met het rauwe stukje truffel. Hm. Helemaal niet slecht. Inderdaad een beetje aarde/noot achtig. We kauwen tot we niet meer kauwen kunnen, en drinken vervolgens de koude thee op, wat met een beetje groene thee en citroen prima smaakt. Na een slokje van hele zoete ijsthee is van een eventuele nasmaak helemaal niets meer aanwezig, nu kan het wachten beginnen!
Na ongeveer 20 minuten vraag ik me af of ik het water echt een beetje zie golven, of dat ik het me inbeeld. E merkt nog helemaal niets dus ik ga ervan uit dat ik teveel aan het opletten ben of ik iets voel. Als de bomen ook een beetje beginnen te bewegen denk ik toch dat het begint en ik ga lekker op mijn rug liggen.
Het is flink bewolkt, maar de donkere wolken zijn als ik mijn zonnebril af zet gelukkig minder dreigend dan ze leken, gelukkig gaan we het droog houden! Als ik de wolken van me af zie bewegen weet ik dat het echt begint, en vraag me af wat ik allemaal mag gaan meemaken. Hoe ver zou dit gaan?
Ik moet nog een keer plassen (irritant), en ga midden in een mierenhoop zitten, haha! Dat vertellen we niemand ok?
Ik loop terug naar onze dekentjes en voel me fijn. E voelt zicht iets minder, hij is een klein beetje misselijk. We hadden natuurlijk ook al een poos niets gegeten, dus verslindt hij een banaan. Deze valt goed en hij voelt zich al een stuk beter. Inmiddels is hij ook van start, hij probeert uit te leggen wat hij ziet maar dat lukt hem niet echt, en op een hoop ingewikkelde handgebaren na komt er niet veel uit, wat ik natuurlijk ontzettend grappig vind met de slappe lach als gevolg. Het lukt hem toch te omschrijven dat hij alles een beetje pixelig ziet, met groen en blauw, nice!
Bij mij begonnen de wolken te draaien, allerlei caleidoscoopachtige figuren kwamen voorbij, en ook ik begin de pixels en de kleuren te zien die E omschreef.. Ik voel me goed en lekker, merk niet zoveel in mijn lijf het is meer visueel, anders als het opkomen van een xtc pil. Maar misschien ben ik te erg onder de indruk van alles wat ik zie dat ik niet let op wat er in mijn lijf gebeurt. Maar ik heb eigenlijk ook wel een beetje honger, die banaan zag er niet echt lekker uit (terwijl ik ze normaal echt wel kan waarderen?) dus ik krijg een sinaasappel van E.
Wat.voelt.dat.ding.ontzettend.smerig.aan!
WTF! Ik kon het niet plaatsen, ik zag dat ik een sinaasappel in mijn handen had, maar het leek wel of mijn vingers een ander oppervlak aanraakten. Raar!! Als ik de sinaasappelschil eraf haal maakt dat een ontzettend naar scheurend geluid, de geur die er van af komt is overweldigend (lekker!), en die waanzinnig diep oranje kleur! Ik kijk naar de sinaasappel en als ik in het wonderlijke stukje fruit kijk (jeweetwel, in het midden waar normaal dat sliertje zit
E schiet in de lach, ik zit natuurlijk als een debiel naar een stuk fruit te staren, maar als ik aan hem laat zien wat ik bedoel is hij toch ook wel even stil ļ
Even weet ik niet of ik nou moet kijken (er is zoveel om ons heen, vogels, eenden, libelles, een vlinder!), moet ruiken (ik ruik de truffels uit het afgesloten flesje, ik ruik de tabak uit mijn dichte pakje sigaretten, ik ruik het gras en de vijver, ik ruik de wasverzachter waar ik mijn deken een half jaar geleden mee heb gewassen), moet voelen (alles voelt anders aan), of mijn ogen dicht moet doen en me mee moet laten voeren door al het moois wat ik daarbinnen zie.. Nog meer kleuren en patronen..
Ik wil alles meemaken maar ik besef me dat ik niet alles tegelijk kan, en dat idee laat ik maar snel los. Ik ga op mijn rug liggen en geniet van de wolken en de vogels.. De vogels laten een spoor achter waardoor het er al snel meer lijken dan er zijn, en als ik de sporen met mijn handen probeer te volgen merk ik dat mijn handen hetzelfde doen! We bewegen de lucht met onze handen, machtig, maar als we onze handen stil houden in de lucht stokt onze adem: we kunnen door onze handen heenkijken!
Ik zie ieder spiertje, ieder bloedvaatje, en tegen de lucht geven onze handen een doorschijnend rode goed. Het is duidelijk dat we de volledige effecten van de truffels aan het ervaren zijn maar en het is geen moment eng, wel een beetje vreemd ļ
We besluiten een muziekje op te zetten, dankzij dit forum weet ik dat shpongle erg aangenaam moet zijn. We laten ons even meevoeren op de muziek, de ogen dicht, en de visuals laten ons mooie kleuren en patronen zien.. Wat is dit mooi! Het lijkt me fantastisch dit te doen met mijn headset op, in een donkere kamer, en stiekem plan ik hoe mijn volgende trip er ongeveer uit moet gaan zien.. Maar nu zijn we buiten, en er gebeurt zoveel om ons heen wat ook wel afleidt dus we laten de muziek even voor wat het is, de vogels maken genoeg muziek, en het is te mooi om daar niet van te genieten!
Het is tijd voor iets uit de goodiebag die E heeft meegenomen. Een tas vol spulletjes die hem leuk leken om te doen tijdens te trip. Het is een zwarte tas en als E zijn arm in de tas stopt om er iets uit te halen lijkt het alsof zijn hele arm verdwijnt in het gigantische universum van de tas! Ik begin hard te lachen, het ziet er zo grappig uit! E snapt hoe het er uit moet zien en zegt dat het ook zo voelt alsof hij in die grote ruimte aan het grabbelen is!
Uit de goodiebag komt bellenblaas, leuk! De kleuren spatten er vanaf, dat hoef ik denk ik niet verder uit te leggen.
De bellen dansen door de lucht, sommige stuiteren over het gladde oppervlak van het water, anderen worden door het water opgeslokt. Sommigen halen het water niet omdat ze worden gespiest door het riet aan de waterkant, en een enkeling weet te ontsnappen aan het riet en aan het water en zweven door de lucht om vervolgens langzaam dunner te worden en op te lossen in het niets..
Het valt ons op dat de bellen vaak verschillend van kleur zijn en ik ben er van overtuigd dat de bellen voorbestem zijn om een bepaalde kleur te zijn, nog voordat ze geblazen zijn. Ik roep: āIām destined to be blue!ā en E zegt met een bedrukt gezicht: āBut Iām yellowā¦.ā, wijzend naar een prachtig gouden luchtbel, en hij spat uit elkaar. Hilarisch!!! Die arme bel! In zijn korte leventje moet hij leven met die identiteitscrisis, een geboren blauwe bel maar hij mocht niet blauw zijn.. Ik heb medelijden met de luchtbel, en omdat ik besef hoe debiel dat is kan ik niet meer stoppen met lachen!
E en ik willen een stukje gaan lopen, maar het scherpe gras en riet krast in mijn blote benen en ik ga terug naar onze dekens en kijk zielsgelukkig naar E hoe hij op zijn gemak een rondje om de vijver loopt, stopt regelmatig om iets van dichterbij te bekijken en vindt alles mooi, heerlijk om hem zo te zien! Hij loopt voorbij twee kleine boompjes waarvan de uiteindes van de bladeren lichter zijn dan de rest, en het lijkt alsof er allemaal kleine lichte groene vlammetjes van de boom komen als de blaadjes wapperen in de wind. Ik wil E waarschuwen maar moet weer lachen om mezelf, het is niet echt!
Als E terug komt snijden we een stuk watermeloen. Damn, wat een onwijs lekker stuk fruit.. Zo zoet en sappig! We slurpen en happen, tot we helemaal onder zitten ļ We bellen even met P, een vriend van E om te laten weten dat alles goed gaat. Hij is wel erg nieuwsgierig hoe we het hebben en ik vertel dat het zo fijn is, we kunnen alles goed sturen. We kunnen meegaan in de visuals als we dat willen, maar we kunnen ook wel even schakelen als we bijvoorbeeld de watermeloen snijden. Perfect gedoseerd, zo voor de eerste keer!
Het is nu ongeveer 16:30 We gaan weer op onze rug liggen en de visuals sterken weer aan. De wolken vormen zich tot een prachtige grote roofvogel die op me af komt vliegen, ik maak contact met hem. Ik zie een lachend buddha hoofd, en alles draait en vormt tot de mooiste dingen.
E heeft wat CEVs met harten, schoppen en ruiten die voorbij razen, een beetje gek maar niet heel akelig.
Intussen is het zonnetje erbij gekomen en zwakken de effecten langzaam af. Onze zintuigen staan nog steeds op scherp maar de visuals zijn zo goed als weg. We nemen een stukje chocolade, wat ook al zo ontzettend lekker is, en genieten heerlijk na in de zon, wat is het warm, het is zomer!
Als het mooie avondlicht minder wordt en de witte lelies al wat aan het sluiten zijn pakken we onze spullen en gaan richting huis.. Wat een mooie fijne dag was dit, en wat een aangename eerste kennismaking. We waarderen alles om ons heen op de weg terug naar huis. Ik geniet van ieder uitzicht en heb geen haast om thuis te komen, voel me op mijn gemak en ontspannen. Wat heb ik het eigenlijk goed!
Ik ben heel benieuwd geworden naar hoe dit zou zijn in een andere setting, het was zeker voor herhaling vatbaar. We heb ik nu wat hoofdpijn, te weinig gedronken maar het wil nog niet zakken en we zijn toch ruim 24 uur verder. Morgen zal dat wel weg zijn hoop ik!
Wat zijn jullie ervaringen in je eentje? Is een tripsitter dan echt een must, ook met deze dosis? Ik heb het gevoel dat dat me heel erg af zou leiden. Ik blijf hier lezen, met veel plezier en interesse en ik hoop dat jullie ondanks het lange verhaal ook hebben kunnen meegenieten van mijn ervaring..
Blauw
