#1
Mod edit : Gekozen als beste report over MDMA/XTC, veel lees plezier!
Na veel gelezen te hebben op dit forum wil ik ook graag mijn eerste keer XTC delen, ook al is het bijna een jaar geleden. Het was een topervaring, dus die wil ik jullie niet onthouden.
Ik vind het te gek om veel reports te lezen, dus ik kon zelf niet achterblijven. Het is best een lang verslag geworden, dus hoop dat het leuk is om te lezen.
Eerst de facts:
- 24 jaar, vrouw, 1.65 lang
- Feestje met een groep vrienden waaronder vriendinnen H. en M. en I. (ervaren gebruikers)
- Drugs: XTC (soort, geen idee, was ik toen niet zo mee bezig)
- Feestje: Sensation White 2014
INLEIDING
Ik was altijd tegenstander van het gebruik van drugs. Ik had er gewoon geen behoefte aan.
Vriendin H. was altijd erg enthousiast en vroeg me eens mee te gaan naar Dirty Dutch. Niet van wegen de drugs, maar vooral
van wegen het enorme spektakel aan muziek, lichten en sfeer. Dus ik ging mee. Op het feestje dronk ik wat biertjes en vond ik het fantastisch. Ze had gelijk, wat een feest! H. en M. hadden XTC gebruikt op Dirty Dutch en eigenlijk zagen ze er heel relaxt uit en ontzettend gelukkig. Mijn eerste nieuwsgierigheid was gewekt.
De dag erna liet ik mijn vriendin weten dat ik het misschien ook toch weleens wilde proberen. Zij raadde me toen aan om mee te gaan naar Sensation White. Lekker veel ruimte om te dansen, een fijne sfeer en een fantastische show.
Maanden verstreken en ineens was het maart. Vriendinnen vroegen of ik nog steeds mee wilde gaan naar Sensation White. Ik hoefde niet lang na te denken: ja, ik ga mee!
Kaarten waren zo gekocht en de tijd vloog voorbij. Ineens was daar de bewuste avond: 5 juli 2014.
Eerst lekker thuis optutten en ons in een mooie witte outift heisen. Daarna zouden we vanuit Rotterdam de trein pakken naar Amsterdam ArenA. Op het station in Rotterdam aangekomen zagen we hier en daar al wat mensen in het wit rondlopen. Iedereen zei elkaar onderweg gedag, omdat we van elkaar wisten dat we naar hetzelfde feestje zouden gaan. Grappige gewaarwording was dat.
TO THE PARTY
Eenmaal aangekomen op Bijlmer ArenA zagen we niets anders meer: overal mensen gehuld in witte kleding. Ik vond alleen dit al tof!
Thuis hadden we de avond uitvoerig besproken. Vriendin H. zou de pillen mee naar binnen nemen en zij zou pas wat nemen als ik al genomen had. Mocht ik besluiten de hele avond toch niet te gaan gebruiken, zouden zij het ook niet doen. Dit stelde me erg gerust, want ik vond het toch wat spannend allemaal.
We waren goed op tijd, want we wilden geen minuut van het feestje missen. Bij de entree was het daardoor nog rustig en voor we het wisten stond we in de ArenA. Eén van de wedstrijden van het WK was bezig. Na één biertje te hebben gedronken hebben we fris gehaald en de wedstrijd gekeken. Overal hingen grote schermen. Er was tot 2x toe verlenging waardoor de wedstrijd erg lang duurde, maar we we wilden toch de ontknoping niet missen. Nederland speelde gelijk. Het maakte niet uit. Het feest kon nu écht los.
De muziek ging harder en veel mensen bewogen zich vanaf de tribune naar de dansvloer. H. vroeg of ik nog steeds wilde. Ik knikte ja en tegelijkertijd werd ik wat zenuwachtig. We zouden het gelijk nu doen, omdat het door de wedstrijden al best laat was. Ik denk inmiddels rond 23.45 uur.
Vriendin M. haalde het zakje tevoorschijn en beet een stuk af. Ik zou beginnen met een kwartje. Nadat ik deze in mijn hand had, heb ik 'm zo snel mogelijk doorgeslikt. Blegh, smerig! Met veel water weggespoeld. 'En nu gaan we dansen!' zei H. Op naar de dansvloer!
THE TRIP
Ik vond het nog steeds spannend, dus focuste me op het dansen en het prachtig opgebouwde podium.
Er hingen enorme beelden van blote vrouwen en aan het podium zaten allemaal bewegende onderdelen. De muziek was erg goed en DJ Chuckie was net aan het spelen. Ik was benieuwd wanneer het zou gaan werken. Hoe zou het vallen? Zou het echt zo bijzonder zijn? Ik was niet meer gespannen. Het zat er nu toch al in, dus kon er niks meer aan veranderen. Gewoon op me af laten komen.
Een halfuur na inname voelde ik nog niets. En na drie kwartier ook nog steeds niks. Ik ging gewoon door met dansen en dacht, het komt vanzelf, ik moet gewoon geduld hebben en het leuk hebben. Na ruim anderhalf uur voelde ik nog steeds niks. Vriendinnen H. en M. voelde 'm al wel en ik zag ze heerlijk dansen en dat ze het erg naar hun zin hadden. Vriendin H. stelde voor dat ik nog een kwartje zou nemen. Ik twijfelde eerst. Kon dat al? Ik heb nog twintig minuten gewacht en daarna iets meer dan een kwartje genomen. En toen weer verder gaan dansen. Er ging weer een halfuur voorbij zonder dat ik iets voelde. Ik dacht bij mezelf: Ik ben immuun. Ik voel gewoon niks van XTC. Ik voelde dat mijn benen iets lichter waren, maar dat was bijna niet noemenswaardig. Mijn voeten waren inmiddels al best moe van het fanatieke dansen... Als het niet zou werken weet ik niet of ik het tot het einde vol zou houden.
EN NU ECHT...
Ik moest naar een toilet dus ik vroeg of vriendin I. mee wilde gaan. De toiletten op de begane grond waren erg druk, dus we besloten om helemaal bovenin de ArenA naar het toilet te gaan. Lekker even lopen. Ik ging plassen en toen ik daarna mijn handen ging wassen keek ik in de spiegel. Ik zag ineens mijn pupillen groot worden. Wow, wat is dit? Nog niet realiserende dat de pil in begon te slaan liepen we terug. We moesten heel veel trappen af. Dit leek een eeuwigheid te duren en ik was een beetje duizelig. Ik moest me met beide handen aan de railing vasthouden. Ik was vooral naar de grond aan het kijken en mezelf in balans aan het houden, redelijk a-relaxt. Op dat moment had ik geen enkel besef dat dit met het innemen van de pil te maken kon hebben. Raar eigenlijk.
Toen ik mijn voet op de onderste en laatste tree van de trap zette keek ik omhoog de ArenA in. Alsof er ineens magie gebeurde...
Er ging een golf van geluk door me heen. Ineens! En niet zo'n beetje ook. Wat was dit intens. Onderaan de trap stond vriendin H. ik omhelsde haar direct: 'hij werkt, hij werkt!' riep ik achter elkaar. Ze pakte mijn gezicht met beide handen en gaf me een kus. Mijn God, wat was ik gelukkig ineens. Ik kon aan haar gezicht zien dat ze heel blij was dat ie bij mij ook werkte. Eindelijk. Vriendin H. en M. pakten allebei een hand en namen me mee naar de dansvloer. Ik voelde een stroom energie van beide vriendinnen door mijn armen lopen. Wat een bijzondere en mooie gewaarwording.
De pijn in mijn voeten was verdwenen en ik wilde niets anders dan dansen en lachen. Wauw, wat overweldigend! Ik had het gevoel dat ik de wereld aan kon. Dat het allemaal niets meer uitmaakte. Ik lachte van oor tot oor en ik kon er niet mee stoppen. Ik voelde me verbonden met de gehele ArenA en alle mensen om me heen. De lucht voelde niet meer als lucht, maar als bewegende energie waardoor ik met alles en iedereen verbonden werd. Het voelde alsof we allemaal bij elkaar hoorde en ik bezat een enorme kracht die iedereen bij elkaar kon brengen en houden. Ik had nooit gedacht dat dit zo tof en intens zou zijn.
Ik bedacht me vervolgens dat ik dit gevoel zo graag met iedereen van wie ik houd zou willen delen. Ze er deel vanuit te laten maken.
Mijn armen hield ik tijdens het dansen in de lucht. Het voelde alsof de lucht mijn huid streelde en mijn armen zweefden. Ik maakte met mijn arm de hele tijd een golvende beweging voor me (zoals je de zee uitbeeld). Ik voelde de zachte wind langzaam langs mijn huid gaan. Wajoow, dit was een goeie ontdekking! Ik kon maar niet ophouden met dit dansje. Ik heb de hele avond en nacht de zee uitgebeeld.
Ik kreeg van vriendin H. een flesje water. Ze zei dat ik er prachtig bij stond en heel mooi was om naar te kijken. Ik vroeg of ik haar mocht knuffelen. 'Jij mag mij de hele avond knuffelen, lieverd'; zei ze. Gelijk vloog ik in haar armen om haar te omhelzen. Wat een prachtig gevoel dit. Ik had me nog nooit zo dichtbij mijn vriendinnen gevoeld. Geen verliefdheid, maar hele intense vriendschap. Alsof er een wolk om ons heen hing die ons verbond. Het klinkt misschien allemaal nogal over de top. Maar het voelde op dit moment echt zo. Het was bijzonder en heel intens.
De muziek liep geleidelijk in elkaar over, net als de lichten. Alles was even mooi. Wat ik bijzonder vond was dat iedereen op hetzelfde pilletje weer heel anders reageerde. Vriendin M. was vooral heel erg gericht op de lichten en lasers. Ze wees me er constant op. 'Kijk nou hoe mooi, hoe doen ze dat?' Toen de ballonnen uit de lucht kwamen sprong ze voor mijn gevoel 2 meter hoog, zo blij was ze. Vriendin H. was aan het dansen en ook veel met haar omgeving bezig en vond het heerlijk om te kletsen. Vriendin I. beleefde het heel anders. Ze keek de hele tijd naar de grond en lachte niet zoveel. Toen ik dat zag voelde ik me verdrietig. Ik wilde dat zij zich net zo fantastisch voelde als ik. Ik liep naar haar toe om haar te omhelzen, in tegenstelling tot alle andere mensen die ik wilde knuffelen keek ze me gek aan en wees me af. Ik werd er direct heel verdrietig van. Vriendin H. kwam naar me toe. 'Laat haar maar even. Zij is net zo gelukkig als jij, alleen voelt zij het anders.' En ze gaf me weer een knuffel. Toen was het goed en heb ik weer doorgedanst. Zo, dat was makkelijk opgelost. (de dag erna hoorde ik van vriendin H. dat ik er echt uitzag alsof ik moest huilen. Super verdrietig ineens, maar dat het nadat ze tegen me gepraat had als sneeuw voor de zon was verdwenen, haha![:wink:]()
)
>Ongelofelijk. Wat zo'n klein pilletje met je kan doen. Dat dit bestaat. Waarom probeert niet iedereen dit? Ach misschien maar goed ook...<
Dit soort gedachte gingen de hele avond door mijn hoofd.
Ik had niet van te voren gedacht dat ik me zó helder zou voelen. Ik had het gevoel alsof ik nog nooit zo scherp was geweest. Dit is echt een veel beter gevoel dan dronken zijn. Daar wordt je zo raar van in je hoofd. Ik was van tevoren bang dat ik misschien geen controle meer zou hebben over mijn doen en laten. Maar ik wist heel goed wat ik deed en ook al was het soms wat raar (mijn waving-dansje heeft er vast apart uitgezien) ik kon het stoppen wanneer ik wilde. Ik had verder nergens last van. Mijn kaken heb ik helemaal geen last van gehad, ik was niet misselijk en ik was maar heel veel duizelig toen het begon. Ik had alleen wel erg droge lippen, maar dat was alles.
Onbekenden die langsliepen raakten me even aan en zeiden dat ik er erg gelukkig bij stond of vroegen me even te knuffelen. Leuk, maar ik knuffelde het liefst met mijn vriendinnen![:hearteyes:]()
Ook hielden we geregeld elkaars handen vast. Ik was zo blij dat ik samen met deze meiden dit kon ervaren. Vriendin H. heeft geloof ik wel 10x gezegd dat ik zo blij keek en dat ze het zo fijn vond om samen te zijn. Ik heb met vriendinnen H. en M. echt een fantastische nacht gehad en de sterren van de hemel gedanst. Vriendin I. had het vooral in haar eentje naar haar zin, en dat was ook helemaal prima.
Ik vroeg aan iemand hoe laat het was, en ineens was het 5.30 uur! Wat? Hoe kan dat? De tijd was echt voorbij gevlogen!
Nog maar een halfuurtje. Toen ik me realiseerde hoe laat het was, voelde ik ineens ook mijn benen weer iets meer gewicht hebben. Het begon langzaam uit te werken. Nee, ik wilde nog lang niet naar huis! Ik wilde dit gevoel voor altijd vasthouden!
We besloten om ons niet met de tijd bezig te houden, maar gewoon te genieten voor hoe lang het zou duren. Ik hoorde de dag erna dat ik ontelbare keren heb gezegd: 'Wanneer gaan we weer? Ik heb nu al zin in het volgende feestje!'
THE END
Toen was het feestje ten einde en moesten we terugreizen met de trein. We hebben de hele treinreis gekletst wat voor topfeestje het was.
De dag erna hebben we lekker uitgeslapen. Ik had vooral last van spierpijn in mijn benen (dansen!) en een beetje hoofdpijn. Al met al viel het me hartstikke mee. Ik was wel moe en een beetje aanhankelijk, maar een depressieve dip heb ik nooit gehad. Wel had ik enorm veel zin om weer een pilletje te nemen. De hele dag. Gelukkig nam dit gevoel snel af, en heb ik met de vriendinnen afgesproken voortaan mee te gaan naar mooie feestjes, maar niet vaker dan 1 keer in de 3 maanden.
Sinds Sensation heb ik nog 2x XTC gebruikt, maar dit was lang niet zo heftig en overweldigend als de eerste keer. Ik weet nu beter wat er komen gaat, maar dat maakt het zeker niet minder tof.
De kaarten voor Sensation 2015 zijn al binnen. Ik kan niet wachten.
Wauw, wat een feest. Wat een ontdekking.
Hoop dat jullie het een tof report vonden.
Liefs!
Na veel gelezen te hebben op dit forum wil ik ook graag mijn eerste keer XTC delen, ook al is het bijna een jaar geleden. Het was een topervaring, dus die wil ik jullie niet onthouden.
Ik vind het te gek om veel reports te lezen, dus ik kon zelf niet achterblijven. Het is best een lang verslag geworden, dus hoop dat het leuk is om te lezen.
Eerst de facts:
- 24 jaar, vrouw, 1.65 lang
- Feestje met een groep vrienden waaronder vriendinnen H. en M. en I. (ervaren gebruikers)
- Drugs: XTC (soort, geen idee, was ik toen niet zo mee bezig)
- Feestje: Sensation White 2014
INLEIDING
Ik was altijd tegenstander van het gebruik van drugs. Ik had er gewoon geen behoefte aan.
Vriendin H. was altijd erg enthousiast en vroeg me eens mee te gaan naar Dirty Dutch. Niet van wegen de drugs, maar vooral
van wegen het enorme spektakel aan muziek, lichten en sfeer. Dus ik ging mee. Op het feestje dronk ik wat biertjes en vond ik het fantastisch. Ze had gelijk, wat een feest! H. en M. hadden XTC gebruikt op Dirty Dutch en eigenlijk zagen ze er heel relaxt uit en ontzettend gelukkig. Mijn eerste nieuwsgierigheid was gewekt.
De dag erna liet ik mijn vriendin weten dat ik het misschien ook toch weleens wilde proberen. Zij raadde me toen aan om mee te gaan naar Sensation White. Lekker veel ruimte om te dansen, een fijne sfeer en een fantastische show.
Maanden verstreken en ineens was het maart. Vriendinnen vroegen of ik nog steeds mee wilde gaan naar Sensation White. Ik hoefde niet lang na te denken: ja, ik ga mee!
Kaarten waren zo gekocht en de tijd vloog voorbij. Ineens was daar de bewuste avond: 5 juli 2014.
Eerst lekker thuis optutten en ons in een mooie witte outift heisen. Daarna zouden we vanuit Rotterdam de trein pakken naar Amsterdam ArenA. Op het station in Rotterdam aangekomen zagen we hier en daar al wat mensen in het wit rondlopen. Iedereen zei elkaar onderweg gedag, omdat we van elkaar wisten dat we naar hetzelfde feestje zouden gaan. Grappige gewaarwording was dat.
TO THE PARTY
Eenmaal aangekomen op Bijlmer ArenA zagen we niets anders meer: overal mensen gehuld in witte kleding. Ik vond alleen dit al tof!
Thuis hadden we de avond uitvoerig besproken. Vriendin H. zou de pillen mee naar binnen nemen en zij zou pas wat nemen als ik al genomen had. Mocht ik besluiten de hele avond toch niet te gaan gebruiken, zouden zij het ook niet doen. Dit stelde me erg gerust, want ik vond het toch wat spannend allemaal.
We waren goed op tijd, want we wilden geen minuut van het feestje missen. Bij de entree was het daardoor nog rustig en voor we het wisten stond we in de ArenA. Eén van de wedstrijden van het WK was bezig. Na één biertje te hebben gedronken hebben we fris gehaald en de wedstrijd gekeken. Overal hingen grote schermen. Er was tot 2x toe verlenging waardoor de wedstrijd erg lang duurde, maar we we wilden toch de ontknoping niet missen. Nederland speelde gelijk. Het maakte niet uit. Het feest kon nu écht los.
De muziek ging harder en veel mensen bewogen zich vanaf de tribune naar de dansvloer. H. vroeg of ik nog steeds wilde. Ik knikte ja en tegelijkertijd werd ik wat zenuwachtig. We zouden het gelijk nu doen, omdat het door de wedstrijden al best laat was. Ik denk inmiddels rond 23.45 uur.
Vriendin M. haalde het zakje tevoorschijn en beet een stuk af. Ik zou beginnen met een kwartje. Nadat ik deze in mijn hand had, heb ik 'm zo snel mogelijk doorgeslikt. Blegh, smerig! Met veel water weggespoeld. 'En nu gaan we dansen!' zei H. Op naar de dansvloer!
THE TRIP
Ik vond het nog steeds spannend, dus focuste me op het dansen en het prachtig opgebouwde podium.
Er hingen enorme beelden van blote vrouwen en aan het podium zaten allemaal bewegende onderdelen. De muziek was erg goed en DJ Chuckie was net aan het spelen. Ik was benieuwd wanneer het zou gaan werken. Hoe zou het vallen? Zou het echt zo bijzonder zijn? Ik was niet meer gespannen. Het zat er nu toch al in, dus kon er niks meer aan veranderen. Gewoon op me af laten komen.
Een halfuur na inname voelde ik nog niets. En na drie kwartier ook nog steeds niks. Ik ging gewoon door met dansen en dacht, het komt vanzelf, ik moet gewoon geduld hebben en het leuk hebben. Na ruim anderhalf uur voelde ik nog steeds niks. Vriendinnen H. en M. voelde 'm al wel en ik zag ze heerlijk dansen en dat ze het erg naar hun zin hadden. Vriendin H. stelde voor dat ik nog een kwartje zou nemen. Ik twijfelde eerst. Kon dat al? Ik heb nog twintig minuten gewacht en daarna iets meer dan een kwartje genomen. En toen weer verder gaan dansen. Er ging weer een halfuur voorbij zonder dat ik iets voelde. Ik dacht bij mezelf: Ik ben immuun. Ik voel gewoon niks van XTC. Ik voelde dat mijn benen iets lichter waren, maar dat was bijna niet noemenswaardig. Mijn voeten waren inmiddels al best moe van het fanatieke dansen... Als het niet zou werken weet ik niet of ik het tot het einde vol zou houden.
EN NU ECHT...
Ik moest naar een toilet dus ik vroeg of vriendin I. mee wilde gaan. De toiletten op de begane grond waren erg druk, dus we besloten om helemaal bovenin de ArenA naar het toilet te gaan. Lekker even lopen. Ik ging plassen en toen ik daarna mijn handen ging wassen keek ik in de spiegel. Ik zag ineens mijn pupillen groot worden. Wow, wat is dit? Nog niet realiserende dat de pil in begon te slaan liepen we terug. We moesten heel veel trappen af. Dit leek een eeuwigheid te duren en ik was een beetje duizelig. Ik moest me met beide handen aan de railing vasthouden. Ik was vooral naar de grond aan het kijken en mezelf in balans aan het houden, redelijk a-relaxt. Op dat moment had ik geen enkel besef dat dit met het innemen van de pil te maken kon hebben. Raar eigenlijk.
Toen ik mijn voet op de onderste en laatste tree van de trap zette keek ik omhoog de ArenA in. Alsof er ineens magie gebeurde...
Er ging een golf van geluk door me heen. Ineens! En niet zo'n beetje ook. Wat was dit intens. Onderaan de trap stond vriendin H. ik omhelsde haar direct: 'hij werkt, hij werkt!' riep ik achter elkaar. Ze pakte mijn gezicht met beide handen en gaf me een kus. Mijn God, wat was ik gelukkig ineens. Ik kon aan haar gezicht zien dat ze heel blij was dat ie bij mij ook werkte. Eindelijk. Vriendin H. en M. pakten allebei een hand en namen me mee naar de dansvloer. Ik voelde een stroom energie van beide vriendinnen door mijn armen lopen. Wat een bijzondere en mooie gewaarwording.
De pijn in mijn voeten was verdwenen en ik wilde niets anders dan dansen en lachen. Wauw, wat overweldigend! Ik had het gevoel dat ik de wereld aan kon. Dat het allemaal niets meer uitmaakte. Ik lachte van oor tot oor en ik kon er niet mee stoppen. Ik voelde me verbonden met de gehele ArenA en alle mensen om me heen. De lucht voelde niet meer als lucht, maar als bewegende energie waardoor ik met alles en iedereen verbonden werd. Het voelde alsof we allemaal bij elkaar hoorde en ik bezat een enorme kracht die iedereen bij elkaar kon brengen en houden. Ik had nooit gedacht dat dit zo tof en intens zou zijn.
Ik bedacht me vervolgens dat ik dit gevoel zo graag met iedereen van wie ik houd zou willen delen. Ze er deel vanuit te laten maken.
Mijn armen hield ik tijdens het dansen in de lucht. Het voelde alsof de lucht mijn huid streelde en mijn armen zweefden. Ik maakte met mijn arm de hele tijd een golvende beweging voor me (zoals je de zee uitbeeld). Ik voelde de zachte wind langzaam langs mijn huid gaan. Wajoow, dit was een goeie ontdekking! Ik kon maar niet ophouden met dit dansje. Ik heb de hele avond en nacht de zee uitgebeeld.
Ik kreeg van vriendin H. een flesje water. Ze zei dat ik er prachtig bij stond en heel mooi was om naar te kijken. Ik vroeg of ik haar mocht knuffelen. 'Jij mag mij de hele avond knuffelen, lieverd'; zei ze. Gelijk vloog ik in haar armen om haar te omhelzen. Wat een prachtig gevoel dit. Ik had me nog nooit zo dichtbij mijn vriendinnen gevoeld. Geen verliefdheid, maar hele intense vriendschap. Alsof er een wolk om ons heen hing die ons verbond. Het klinkt misschien allemaal nogal over de top. Maar het voelde op dit moment echt zo. Het was bijzonder en heel intens.
De muziek liep geleidelijk in elkaar over, net als de lichten. Alles was even mooi. Wat ik bijzonder vond was dat iedereen op hetzelfde pilletje weer heel anders reageerde. Vriendin M. was vooral heel erg gericht op de lichten en lasers. Ze wees me er constant op. 'Kijk nou hoe mooi, hoe doen ze dat?' Toen de ballonnen uit de lucht kwamen sprong ze voor mijn gevoel 2 meter hoog, zo blij was ze. Vriendin H. was aan het dansen en ook veel met haar omgeving bezig en vond het heerlijk om te kletsen. Vriendin I. beleefde het heel anders. Ze keek de hele tijd naar de grond en lachte niet zoveel. Toen ik dat zag voelde ik me verdrietig. Ik wilde dat zij zich net zo fantastisch voelde als ik. Ik liep naar haar toe om haar te omhelzen, in tegenstelling tot alle andere mensen die ik wilde knuffelen keek ze me gek aan en wees me af. Ik werd er direct heel verdrietig van. Vriendin H. kwam naar me toe. 'Laat haar maar even. Zij is net zo gelukkig als jij, alleen voelt zij het anders.' En ze gaf me weer een knuffel. Toen was het goed en heb ik weer doorgedanst. Zo, dat was makkelijk opgelost. (de dag erna hoorde ik van vriendin H. dat ik er echt uitzag alsof ik moest huilen. Super verdrietig ineens, maar dat het nadat ze tegen me gepraat had als sneeuw voor de zon was verdwenen, haha
>Ongelofelijk. Wat zo'n klein pilletje met je kan doen. Dat dit bestaat. Waarom probeert niet iedereen dit? Ach misschien maar goed ook...<
Dit soort gedachte gingen de hele avond door mijn hoofd.
Ik had niet van te voren gedacht dat ik me zó helder zou voelen. Ik had het gevoel alsof ik nog nooit zo scherp was geweest. Dit is echt een veel beter gevoel dan dronken zijn. Daar wordt je zo raar van in je hoofd. Ik was van tevoren bang dat ik misschien geen controle meer zou hebben over mijn doen en laten. Maar ik wist heel goed wat ik deed en ook al was het soms wat raar (mijn waving-dansje heeft er vast apart uitgezien) ik kon het stoppen wanneer ik wilde. Ik had verder nergens last van. Mijn kaken heb ik helemaal geen last van gehad, ik was niet misselijk en ik was maar heel veel duizelig toen het begon. Ik had alleen wel erg droge lippen, maar dat was alles.
Onbekenden die langsliepen raakten me even aan en zeiden dat ik er erg gelukkig bij stond of vroegen me even te knuffelen. Leuk, maar ik knuffelde het liefst met mijn vriendinnen
Ook hielden we geregeld elkaars handen vast. Ik was zo blij dat ik samen met deze meiden dit kon ervaren. Vriendin H. heeft geloof ik wel 10x gezegd dat ik zo blij keek en dat ze het zo fijn vond om samen te zijn. Ik heb met vriendinnen H. en M. echt een fantastische nacht gehad en de sterren van de hemel gedanst. Vriendin I. had het vooral in haar eentje naar haar zin, en dat was ook helemaal prima.
Ik vroeg aan iemand hoe laat het was, en ineens was het 5.30 uur! Wat? Hoe kan dat? De tijd was echt voorbij gevlogen!
Nog maar een halfuurtje. Toen ik me realiseerde hoe laat het was, voelde ik ineens ook mijn benen weer iets meer gewicht hebben. Het begon langzaam uit te werken. Nee, ik wilde nog lang niet naar huis! Ik wilde dit gevoel voor altijd vasthouden!
We besloten om ons niet met de tijd bezig te houden, maar gewoon te genieten voor hoe lang het zou duren. Ik hoorde de dag erna dat ik ontelbare keren heb gezegd: 'Wanneer gaan we weer? Ik heb nu al zin in het volgende feestje!'
THE END
Toen was het feestje ten einde en moesten we terugreizen met de trein. We hebben de hele treinreis gekletst wat voor topfeestje het was.
De dag erna hebben we lekker uitgeslapen. Ik had vooral last van spierpijn in mijn benen (dansen!) en een beetje hoofdpijn. Al met al viel het me hartstikke mee. Ik was wel moe en een beetje aanhankelijk, maar een depressieve dip heb ik nooit gehad. Wel had ik enorm veel zin om weer een pilletje te nemen. De hele dag. Gelukkig nam dit gevoel snel af, en heb ik met de vriendinnen afgesproken voortaan mee te gaan naar mooie feestjes, maar niet vaker dan 1 keer in de 3 maanden.
Sinds Sensation heb ik nog 2x XTC gebruikt, maar dit was lang niet zo heftig en overweldigend als de eerste keer. Ik weet nu beter wat er komen gaat, maar dat maakt het zeker niet minder tof.
De kaarten voor Sensation 2015 zijn al binnen. Ik kan niet wachten.
Wauw, wat een feest. Wat een ontdekking.
Hoop dat jullie het een tof report vonden.
Liefs!
. Ik kreeg tijdens het lezen een smile op mijn gezicht omdat ik mij perfect kan inleven in jouw verhaal. Toch ongeloofelijk wat zo een pilletje doet met jou he ? 