#1
Geweldig man!Wie? - Ik alleen. Man, 34 jaar. 188cm/~73KG
Wat? - ~10 mg 4-HO-MET
Waar? - Thuis
Wanneer? - 6-7-2019 21:30 uur
Wat eigenlijk gepland was als een testdosering, werd onverwachts een volwaardige trip ervaring. Of dat nu komt door een hogere dosering dan gedacht door mijn weegschaal die ik niet helemaal vertrouw bij het wegen van slechts een paar milligram, of doordat 4-HO-MET gewoon best wel potent is, of misschien wel omdat ik gewoon Ć¼berhaupt heel gevoelig ben voor deze stof, ik weet het niet. In ieder geval hierbij even een reportje, want het was een vrij interessante ervaring die ik graag even deel.
21:30 uur
Om 21:30 uur neem ik de stof - die ik in een capsule heb gedaan - in. Het lijkt zoān klein beetje poeder dat ik stiekem verwacht weinig tot helemaal niets te gaan voelen. Om de tijd te doden zet ik youtube aan en kijk een playthrough van een game die ik op het moment ook speel: Days Gone.
~ 22:00 uur
Rond 10 uur voel ik me een beetje vreemd, unheimisch is er wel het juiste woord voor. Al snel wordt het vanaf dan duidelijk dat ik toch echt de beginnende effecten ervaar van het middel. Het is als een lichamelijke zenuwachtigheid. Ik voel me namelijk in mijn hoofd best rustig, maar mijn lichaam voelt ongemakkelijk, mijn handen beginnen wat te zweten en mijn zicht wordt wat troebel, waardoor ik ook meer moeite heb met diepte-perceptie. Het is echt alsof mijn lichaam nog even moet wennen aan deze indringer die zich begint te binden aan mijn serotonine receptoren, wat mij dit gevoel van ongemak geeft. De come-up is hierin zeer vergelijkbaar met psilocybine, waarbij ik al deze symptomen ook altijd ervaar. Het aparte is wel dat ik zo nu en dan een soort vlaag van lichte euforie voel, op en neer bewegend langs mijn ruggengraat. Het is echt een beetje een licht MDMA gevoel. Opmerkelijk, want dat ervaar ik dan weer nooit zo met psilocybine.
~ 22:15 uur
Niet heel veel later merk ik ineens op dat ik licht echt al kleuren, visuele patronen en vervormingen begin te zien. Alles heeft wederom die typische psilocybine kwaliteit over zich: verhoogd contrast (zwart is zwarter en lichtbronnen steken daar meer tegen af), warme aardse kleuren, patronen gaan bij de randen zacht over in de achtergrond (niet strak afgebakend), vervormingen hebben die āademendeā kwaliteit die met psilo ook wordt waargenomen. Ik ben verbaasd over hoe sterk de visuals zich beginnen op te dringen en merk dat het voor mijn ogen niet fijn meer voelt om naar een scherm te kijken, dus sluit ik mijn computer en tv af.
Vervolgens begin ik een beetje onrustig maar opmerkelijk vrolijk door mijn huis te lopen. Een prettige spanning gaat door mijn lijf heen. Hee dat is gek, dit voelt dan wel weer wat als LSD in het begin. Ik voel me namelijk niet zwaar, maar juist energiek en opgewonden (niet op een seksuele manier). Het onrustig maar heel vrolijk door mijn huis lopen heb ik ook altijd met de lysergamide tripmiddelen aan het begin van de trip. Opeens merk ik dat ik best een droge mond heb en ga naar de keuken om water te halen. Ik hef mijn glas op, zet het aan mijn mond, kantel het glas en voel het water door mijn slokdarm naar beneden gaan. Wauwā¦ Ik schrik er een beetje van hoe bewust ik me ben van deze handeling. En hoe onbewust ik blijkbaar normaal een glas water drink. Blijkbaar is water drinken voor mij normaal iets dat ik simpelweg doe omdat mijn lichaam het nodig heeft. Ik ben me vaak helemaal niet eens bewust van het omlaag vloeien van het water door mijn slokdarm. Omdat ik het toch altijd over meditatie en mindfulness heb, voel ik me hierdoor nogal een hypocriet. Want hoe mindful ben je, als je je niet eens volledig bewust bent van een glas water drinken. Ik merk hoe het bewust zijn van alle complexe en subtiele handelingen die komen kijken bij het drinken van een glas water, dit tot een bijzonder voldoening gevende ervaring maakt. Niet alleen het drinken van het water, maar ook het optillen van het glas, het naar mijn mond brengen, et cetera. Misschien dat dit overdreven overkomt, maar ik denk dat we sommige dingen omdat we ze zo vaak doen, bijna volledig op de automatische piloot doen en zo missen hoe bijzonder het is.
~ 22:45 uur
Iets wat me inmiddels rond dit tijdstip opvalt, is dat ondanks dat 4-HO-MET op veel vlakken op psilocybine lijkt te lijken, inderdaad - zoals anderen ook vaak zeggen - die mysterieuze aanwezigheid van āietsā dat je door de trip begeleidt lijkt te ontbreken hier. Zelfs op lagere doseringen psilocybine heb ik tegenwoordig altijd dat ik na de come-up in een soort ādomeinā kom waarin ik zelf niet meer de autoriteit ben, maar waar iets anders de dienst uit maakt. Met 4-HO-MET heb ik daar niets van ervaren, al zal ik natuurlijk meer ervaring met de stof op moeten doen om hier een betere uitspraak over te kunnen doen.
Iets wat zoals eerder gezegd ook anders is, is dat ik me niet loom en zwaar voel, maar juist opgewekt en licht. Een apart iets dat ik vaak met LSD (en dergelijke lysergamides) ervaar en ook met MDMA, is dat ik na een kort tijdje trippen/rollen een verhoogd reukvermogen ervaar en dat dit, gecombineerd met het zweten door de drug, me een grote drang geeft om te gaan douchen. Ik zoek dus snel wat schone kleren bij elkaar en stap de douche in. Maar dan blijf ik staan bij de spiegel en kan ik de drang niet weerstaan om mezelf diep aan te kijken, iets wat ik nu bij vrijwel elke trip een keer doe. Binnen korte tijd begint mijn gezicht net als andere keren te veranderen. Ik hou hierbij mijn focus altijd op 1 oog, waarbij in het begin alleen het middelpunt van waar ik naar kijk scherp is en de rest eromheen vaag. Blijf ik echter lang genoeg naar hetzelfde punt kijken met gefocuste bewuste aandacht, dan breidt dat kleine gebied dat scherp is zich uit en zie ik uiteindelijk mijn volledige weerspiegeling scherp. Het is vanaf dan dat er rare dingen gebeuren, mits ik mijn aandacht blijf focussen. Mijn gezicht begint eerst subtiel te veranderen. Andere versies van mezelf, met net andere kenmerken. Blijf ik doorgaan, dan worden de vervormingen steeds ingrijpender. Opeens zie ik mezelf als bijvoorbeeld een vrouw, of als een ander ras, voornamelijk Aziatisch en soms ook als Afrikaans. Tot dat punt lijkt het echter nog steeds een vervorming van mezelf, hoewel soms best extreem vervormd.
Waar het echt freaky begint te worden, is wanneer mijn spiegelbeeld opeens niet meer mij lijkt te zijn. Alsof ik naar mezelf kijk, maar een ander kijkt door de spiegel terug naar mij. Op dat moment schrik ik soms, wat direct effect heeft op hoe ik de weerspiegeling zie. Alsof de opgebouwde perceptie niet meer de kracht heeft om zijn vorm te behouden. Alsof het instort onder zijn eigen gewicht. Elke keer wanneer dat gebeurt moet ik weer van voren af aan beginnen, maar het is te fascinerend om ermee te stoppen. Op een gegeven moment lukt het om niet afgeschrikt te worden door de andere āmensenā in de spiegel en zie ik in groot detail gezichten van wat zeer wijze en oude mensen lijken, terugkijken naar mij. Ik zie bijvoorbeeld een oude Indiaans lijkende man, met tatoeages over zijn gezicht en andere versieringen die over zijn hoofd hangen. Rode draden met kraaltjes eraan en dergelijke. Er is het gevoel telepathisch in contact te staan met deze āmensenā en de boodschap is kraakhelder: wees niet bang, maar blijf de aandacht op 'dit' houden. Ik voel dat mijn energie zich aanpast aan hun hogere energie en merk dan iets raars (alsof dit alles allemaal niet raar isā¦) op: in mijn ooghoek zie ik dat mijn linkerwang spastische trekjes geeft. Ik zie letterlijk mijn wang zo nu en dan trillen, alsof spierbundeltjes uit hun verkrampte staat losschieten. Het is namelijk zo dat ik al een tijd lang een probleem met mijn TMJ (Temporal Mandibular Joint) heb, waarbij het scharnierpunt van mijn kaak bij mijn schedel niet helemaal goed op zijn plek zit. Dit zorgt voor een permanente verkramping van de spieren aan de linkerkant van mijn kaak. En alle massages, dry-needling en verdovende drugs die ik heb gehad verlichten dit ongemak maar oppervlakkig, maar nu zie ik met eigen ogen de verkramping losschieten en voel een grote ontspanning in mijn kaak. Wtfā¦
Door het āadviesā van de mensen in de spiegel op te volgen en rustig de aandacht op dit alles te houden en mezelf niet te verliezen in angst of verwondering gaan de visuals nog eens in overdrive en wordt het meer en meer alien. Nu zie ik ineens reptiel-achtige wezens terugkijken. IntuĆÆtief voel ik dat ze allemaal welwillend/vredelievend zijn, maar het is moeilijk om te blijven kijken omdat je letterlijk naar een hyper realistisch groen reptiel-mens zit te kijken. Ondertussen is er een opbouwend gevoel bijna door te breken naar āietsā, de achtergrond wordt verblindend wit. Maar het lukt me niet. Het is te vreemd allemaal en ik kijk weg van de spiegel. De angst overwint. Na weer terug te kijken zie ik āmezelfā weer, volledig wetend dat wat ik zie in de spiegel maar een faƧade is. Het is een projectie op een projectie op een projectie, et cetera.
Ik denk dat ik zo een dik halfuur voor de spiegel heb gestaan. Verdwaasd besluit ik om dan nu maar te gaan douchen. Na een tijdje onder de douche te hebben gestaan begint het ook nu weer aardig visueel te worden. Overal weer die vreemde ālettersā geprojecteerd over de grond, de muren, het douchegordijn en het plafond. Letters die in eerste instantie lijken op die van ons alfabet, maar dan net anders zijn en nooit helemaal goed in me op te nemen en te onthouden. Onder het gekletter van het water en de gekleurde letters die overal overheen zweven merk ik een achterliggende stilte op en besluit mijn aandacht daar op te leggen waardoor deze meer naar de voorgrond komt. Wat een vreemd iets dat stilte zo overweldigend kan zijn. De stilte zorgt ervoor dat alles in mijn ervaring een andere kwaliteit krijgt. Het licht wordt meer briljant, het geluid helderder, de ademhaling dieper. Ik merk ook op hoe de stilte een enorme diepte heeft en er heel diep in de stilte muziek klinkt. Het is heel ver weg lijkt het wel, maar omdat mijn gehoor veel gevoeliger dan normaal lijkt te zijn kan ik het horen. Het is niet zozeer muziek van een fysieke bron, maar het valt buiten dat spectrum. Een harde grens tussen de stilte en de muziek is niet echt te vinden waardoor ik het niet goed kan definiĆ«ren. Ik twijfel zelfs of ik het wel hoor en het niet eerder voel. Het is veel, veel mooier en complexer dan alle door mensen gemaakte muziek die ik ooit heb gehoord, inclusief klassieke muziek.
Het is dan echter dat ik een beetje teveel probeer om dichter bij die muziek te komen, om dichter bij dat wat voelt als de hemel te komen. Dit resulteert erin dat het voelt alsof ik een steeds grotere inspanning moet maken om dichterbij te komen, waardoor ik dit op een gegeven moment niet meer vol kan houden. Ik probeer als mijn ego dit alles in gang te houden, maar wordt dan keihard duidelijk gemaakt dat ik als ego helemaal niets kan en niet de kracht heb om deze hoge staat van bewustzijn āvol te houdenā, waardoor ik als het ware uit die hoge staat begin te vallen. Dieper en dieper. Een gevoel dat ik met afschuw aanschouw, want ik weet uit eerdere ervaringen dat deze val niet per se eindigt bij het niveau van mijn normale bewustzijn, maar diep daaronder in een plek waar ik mijn connectie met mezelf en met alles wat goed is in dit bestaan compleet kan vergeten. Een uitspraak van Terence McKenna schiet me opeens te binnen: dreig je bad te gaan, ga dan zingen. Dus ik begin te zingen onder de douche en langzaam gaat de dreiging van een retourtje naar de hel weg. Phewā¦
~01:00 uur
Na een tijd lang op de bank te hebben gecontempleerd over alles wat ik mee heb gemaakt tijdens deze trip besluit ik om nog even wat youtube op te zetten voor wat licht vermaak en om mezelf wat moe te maken zodat ik straks kan gaan slapen. Dit duurt uiteindelijk nog een hele tijd, omdat 4-HO-MET blijkbaar best wel stimulerend op me werkt. Daarom maar besloten om 4 uur een clonazepam te nemen zodat ik kan gaan slapen. Al met al een zeer geslaagde ervaring en ik ben zeer onder de indruk van deze stof! Het lijkt erg op psilocybine, maar heeft ook weer wat LSD-achtige kwaliteiten. De strenge leermeester die bij psilocybine wordt ervaren leek bij mij afwezig, maar ik kon alsnog zelf makkelijk de trip introspectief maken, maar dat voelde dus niet als een verplichting. Voor mij persoonlijk waren de visuals ook prettig aan de ogen, daar ik niet zoān fan ben van de meer schreeuwerige neon-achtige visuals van LSD en aanverwanten. De kortere werkingsduur was ook prettig, al leek er dus wel sprake te zijn van langere na-stimulatie dan met psilocybine. Wat verder nog opvalt, is dat ik helemaal niets van een kater lijk te ervaren. Met psilocybine is er altijd wel minimaal wat lichte hoofdpijn. Maar nu is het net alsof ik gisteren helemaal niets heb genomen... Apart, maar een mooie bijkomstigheid!
Heel erg benieuwd om eens wat hoger te gaan doseren met 4-HO-MET!