Waarschuwing vooraf: dit is geen verslag, maar een boekwerk. Als je niet houdt van lange lappen tekst zou ik je adviseren deze pagina over te slaan.
![:wink:]()
Het is een persoonlijk verhaal geworden, maar in het kader van open leren zijn deel ik hem toch met jullie.
---------------
âIn the province of the mind, what one believes to be true either is true or becomes true, within certain limits to be found experientially and experimentally. These limits are further beliefs to be transcended. In the mind, there are no limits.â
- John C Lilly
Wie: vrouw, 29 jaar, 1.74 m, 63 kg
Wat: San Pedro/Huachuma/mescaline
Waar: in een ceremoniële setting met 7 andere deelnemers, de ceremonieleider, de gastvrouw en de muzikant
Ervaring: eerste keer San Pedro, ruime ervaring met andere psychedelica
Zaterdag 8 juni
De dag van de ceremonie is aangebroken en ik ben net aangekomen. Ik ben wat zenuwachtig maar ik heb er onwijs veel zin in. Er komt een andere auto aanrijden en dat blijkt een andere deelneemster te zijn. Ik vind haar gelijk aardig en samen zoeken we de ingang van het gebouw. Er komt nog iemand bij en met zijn drieën lopen we naar binnen. Er worden handen geschud en ik zoek een matrasje uit aan de zijkant. De ruimte is mooi en geeft gelijk een hele rustige vredige sfeer. Er wordt hier en daar een praatje gemaakt en ik doe mee om het ijs wat te breken. Sneller dan gedacht voelt het goed en vertrouwd. En dat heb ik niet snel met groepen, dus dat is al een eerste goede stap in de richting.
We krijgen een kopje thee en de intakes worden één voor één gehouden. Ondanks het vasten heb ik geen honger, maar voel ik me juist zuiver. Ook het groentedieet vóór het vasten is me eigenlijk bijzonder goed bevallen. Ik weet nu al dat ik mijn voedingspatroon blijvend wil veranderen door meer verse plantaardige producten te eten en minder bewerkte voeding tot me te nemen.
Eindelijk begint het openingsritueel, ik begin ongeduldig te worden omdat ik er gewoon erg veel zin in heb en alles goed voelt. Hoewel ik probeer om er zonder al te hoge verwachtingen in te gaan, hoop ik natuurlijk wel op mooie inzichten. Ik wil zien hoe mijn leven zich tot het universum verhoudt. Ik wil de illusie van dualiteit weer voelen. Maar waar ik vooral voor kom: laat me zien waarom ik mijn rugpijn gecreëerd heb en hoe ik het uit mijn systeem krijg, zodat ik weer kan gaan leven.
We krijgen uitleg en na het ritueel mag de eerste komen voor een kopje San Pedro. Ik ben als tweede aan de beurt en kniel rustig neer voor het altaartje. Ik krijg een vol bekertje en drink het rustig op. Vreselijk smerig, maar gelukkig krijg ik het wel vrij makkelijk weg. Nadat iedereen geweest is neemt ook de ceremonieleider een glaasje, en dan ga ik comfortabel liggen op het matras onder mijn deken. De muziek begint, er wordt begonnen met de akoestische gitaar en het klinkt erg aangenaam en rustgevend. Nu is het afwachten. Ik probeer wat te mediteren, maar ben veel te snel afgeleid en teveel bezig met wanneer ik iets kan gaan voelen. Ik besluit dan maar gewoon rustig te gaan liggen en te genieten van de muziek.
Het wachten duurt lang. Een uur gaat voorbij. Anderhalf uur. Degene naast me is al heftig aan het ademhalen en kreunen, het lijkt erop alsof het bij haar al werkt. Ik ren nog net niet enthousiast naar het altaar als wordt medegedeeld dat we gaan beginnen met de tweede schenking. De eerste persoon heeft al moeite met lopen. Ik voel nog helemaal niets. Als het mijn beurt is kniel ik weer rustig neer en spreek in gedachten mijn intenties uit voordat ik het bekertje leegdrink tot de laatste druppel. De smaak blijft lang hangen in mijn mond; drinken mag nog niet. Ik besluit niet meer op mijn matrasje te gaan liggen maar ga lekker in een stoel zitten omdat mijn rug pijn doet en ik de ruimte zo mooi kan overzien. De eerste mensen worden misselijk. De eerste mensen beginnen te kreunen en de eerste mensen beginnen te huilen. Degene naast me is al helemaal van de wereld en kan alleen nog maar heftig kreunen en rollen en kokhalzen. Het ziet er wel heftig uit, gaat dat straks ook met mij gebeuren? Een ander begint kort te bewegen op de geluiden van de didgeridoo. Het is waanzinnig mooi, je ziet dat hij volledig vrij is, en precies danst zoals de muziek Ăs. Hij lijkt de belichaming van tijdloosheid, eenheid. Ik had vanaf het begin af aan al het gevoel dat hij âhetâ had. Het stemt me hoopvol. Hij ĂsâŠ
Het is interessant om te zien hoe alle laagjes van sociale wenselijkheid en geforceerde vriendelijkheid langzaam af worden geworpen door iedereen. Dat maakt alles veel oprechter. Ik ben wel teleurgesteld dat ik maar niks voel, op wat maagzuur en een onprettig gevoel in mijn buik na. Ik ga geknield voor het vuurtje zitten, lekker warm. Ik mediteer en probeer geduldig te zijn. Ik voel me klein en nederig en ga een tijdje in de kind houding zitten. Vervolgens doe ik nog wat yoga oefeningen omdat ik voel dat mijn lijf daar behoefte aan heeft. Dit is eigenlijk al een overwinning, want ik haat hem om de aandacht te trekken, maar bijna iedereen is met zijn eigen reis bezig en bovendien mag en kan alles hier. Geduld hebben is moeilijk. Ik begin me af te vragen of het bij mij wel zal gaan werken. Zeker nadat er meer en meer tijd voorbij strijkt.
3,5 uur na de eerste ronde. Ik voel hele subtiele effecten terwijl iedereen er nu wel vol in lijkt te zitten. De ceremonieleider (I) is druk bezig met een healing bij iemand die heel erg aan het huilen is en stuiptrekkingen maakt en duidelijk wat hulp kan gebruiken. Ik voel met haar mee. Als hij uiteindelijk voorbij loopt zie ik mijn kans schoon en vertel ik dat ik nog nauwelijks iets voel. Hij denkt dat het met mijn schildklier te maken kan hebben (die iets vertraagd werkt) en wil nog een half uur wachten. Als er dan nog niets veranderd is mag ik bij hoge uitzondering nog een half kopje. Verder maakt hij een praatje met me en hij weet eigenlijk al heel snel echt contact met me te maken en de vinger op de zere plek te leggen. Hij zet me aan het denken en dat is goed want daar kwam ik ook voor.
Hij gaat weer verder, ik blijf lekker bij het vuurtje zitten. Het is wel een rare gewaarwording om als enige ânuchtereâ (op de gastvrouw en muzikant na) dit schouwspel waar te nemen. Ondertussen worden mijn gedachten steeds negatiever. Is dit dan toch niet het pad voor mij? Ben ik zo verdorven dat de Grootvader mij niet kan vinden? Zie je wel, ik ben zwarter dan zwart dus zelfs dit kan niks doen. Logisch ook, want ik ben leeg, zielloos. Ik ben een fucking leeg omhulsel, ik ben op sterven na dood.
Het half uur is om, maar I is druk bezig met iemand die hem duidelijk hard nodig heeft. Nog een half uur verstrijkt. Ik heb er inmiddels aardig de pest in en vraag me af of ik straks dan maar weer gewoon naar huis zal gaan. Door het lange zitten en hangen ga ik ook kapot van de rugpijn en dat frustreert me nog meer. Ik besluit de gastvrouw aan te spreken en ben gelijk in tranen als ik haar vertel dat ik nog steeds niks voel. Zij geeft aan dat ze in de gaten zal houden wanneer I klaar is. Ondertussen praten we wat over San Pedro, haar spirituele ervaringen en mijn ervaringen met psychedelica. Terwijl ik met haar praat merk ik dat concentreren ineens wat lastiger wordt en beginnen de eerste visuele verstoringen zichtbaar te worden.
Uiteindelijk is I klaar en lopen we naar de keuken. Hij schenkt nog een vol bekertje voor me in en ik mag het zo in de keuken opdrinken. Ik twijfel even; I kijkt wazig uit zijn ogen, hij is duidelijk niet helder meer doordat hij ook heeft gedronken. Een half bekertje had hij toch gezegd? En hoort hier niet nog iets van een ritueel bij of zo? Voel ik echt nog bijna niks of maak ik dat mezelf wijs? Wat als ik nu teveel neem? En wat als mijn reis pas begint als de rest al bijna klaar is? Hij ziet dat ik het bekertje maar half opdrink en ik bespreek mijn twijfels met hem. Hij probeert me zelf te laten voelen wat ik moet doen. Ik geef aan dat ik niks voel, dat ik het alleen kan beredeneren. Hij zegt dat dat ook een probleem bij mij is; ik vĂłel niet, ik denk. En ik moet vanavond gaan leren voelen.
Ik besluit de rest van het bekertje ook op te drinken. Ik ben hier gekomen om het te ervaren en nu zal ik het ervaren ook.
Ik ga weer op het matras liggen en zo langzaam aan begint mijn reis. Geen hallucinogene verschijnselen, maar ik voel dat ik heel erg in mijn emotie zit. Ik ben fucking kwaad op mezelf en de wereld en vooral dat ik nu weer zoân klote rugpijn heb en dat die pijn altijd alles verpest. En het is allemaal zo uitzichtloos. En ik voel me zo leeg en depressief en het hoeft allemaal niet meer van mij. Ik begin te huilen. Kan niet meer liggen van de pijn op dit matras.
Ik ga naast mijn matras op de grond liggen in de kind houding. Eindelijk een beetje verlichting in mijn rug. Ik begin weer te huilen en ineens kan ik niet meer stoppen. Met flinke schokken begin ik vreselijk dramatisch te huilen. Gelukkig is het niet echt te horen door de muziek, maar voor Ă©Ă©n keer in mijn leven kan het me eigenlijk ook niet schelen wat men ervan zou kunnen vinden. Ik huil en huil en huil, de grond wordt nat. Ik hĂĄĂĄt het om te leven. Het is zo fucking zinloos. Ik wil gewoon weer licht zijn, liefde, warmte, onderdeel van het universum of hoe je het ook wil noemen. Ik hoef niet te ervaren om te zijn. Ik wil al die levens niet leven, al die emoties niet voelen en al die lessen niet ontrafelen. Genade, ik heb genoeg gehad.
Ik voel wind bij me. En dan hoor ik de trommel vlak bij me. En dan de ratel. En dan iets van lekker ruikende rook. Ze staan om me heen en proberen me op deze manier te helpen. Het is zoân zorgzaam gebaar dat ik alleen maar harder moet huilen. Ze lopen weer verder en dan ga ik weer geknield zitten. Mijn houding, onderdanig wil ik zijn. Het gaat alweer en ik voel me ontzettend opgelucht. Dat moest er echt even uit. Ik krijg ineens een associatie met een fanfare en moet dan ineens weer lachen. Ik lach om mijn zelfmedelijden en de waanzin van het leven. Maar eigenlijk stemt het me triest.
De jongen die eerder zo mooi kon dansen staat op. Hij stopt bij me in de buurt en lijkt naar me te kijken, maar misschien heb ik het mis dus ik durf hem niet echt aan te kijken. Hij komt naar me toe en geeft me iets. âHier, voel maar eens. Het is fijn om vast te houden.â Ik kijk wat verward naar de houten sleutel die hij me geeft en voel me diep geraakt door dit liefdevolle gebaar. âEhh, dankjewel, wat lief van jeâ stamel ik terug, niet goed wetend of ik de sleutel even bij me mag houden of niet. Hij loopt weer weg en moet even heel hard lachen. Ik weet niet zo goed wat dat betekent en vraag me voor een moment af of hij een grapje met me maakt, maar dat laat ik gauw weer los.
De jongen (R) is leuk. Want hij is zĂł vrij. Zoals hij beweegt, Ă©Ă©n is met de muziek, en zingt en geluiden van het universum maakt en keihard lacht en uitspraken doet en oprecht reageert en zoân heerlijk positieve energie heeft. De rest ligt voornamelijk op hun matrasje te huilen en te kreunen. Wat ook logisch is, en goed waarschijnlijk, om in hun eigen reis te duiken. Ik zou het ook moeten doen, maar ik word er alleen maar depressief van en draai in dezelfde negatieve cirkeltjes rond. De jongen gaat weg, de keuken in, en iedereen kan hem vanaf de ceremonieruimte keihard, schaamteloos, vanuit het diepste van zijn zijn horen lachen. En opnieuw en opnieuw en opnieuw. Zoals ik nog nooit eerder iemand heb horen lachen, wat een oerkreten. Het gaat maar door, zĂł waanzinnig. Het werkt aanstekelijk en het duurt niet lang voordat de hele groep in een gezamenlijke lachstuip zit, los van elkaar maar toch Ă©Ă©n. Alleen de vrouw naast me zit helemaal in haar eigen reis en lijkt er niks van mee te krijgen. Ik respecteer haar reis natuurlijk, maar ik merk dat ik me zelf onprettig voel bij haar constante gekreun. Ik twijfel of ik ook naar de keuken zal gaan om daar even aan de eettafel te gaan zitten, maar ik wil de positieve vibe van de jongen niet verstoren.
Toch besluit ik het maar gewoon even te doen. In de keuken neem ik een kop thee en wat aardbeien, eindelijk wat eten en drinken en het smaakt heerlijk. R is driftig aan het schrijven en krijgt het ene grootse inzicht na het andere, welke allemaal heel hard, enthousiast en met veel humor moeten worden verkondigd aan I, die naast hem zit te luisteren. R rent steeds naar de spiegel en roept iets over de buikspreekpop en de poppenspeler en gaat maar hysterisch door. Ik moet er keihard om lachen, ik hou me niet in, mijn hele lichaam schokt ervan en de tranen rollen over mijn wangen. Er komen nog twee meiden bij zitten en waar we binnen eerst alledrie aan het huilen waren zitten we nu alledrie verschrikkelijk hard te lachen om het komische schouwspel. Oh, dit doet me echt goed. Om weer eens te lachen. Zo waardevol.
En zijn inzichten zijn beslist geen waanzin. Integendeel, dit is geen âonder invloedâ gelul, hij weet waar hij het over heeft. Hij heeft het grote mysterie ontrafelt, en de absurditeit ervan is blijkbaar vooral HEEL ERG grappig.
En ik weet dat het er is. Ik ben er zelf ook zo hard naar op zoek. Ik weet dat het waar is; de illusie van tijd, de eenheid van alles. Ik wĂ©Ă©t dat deze fysieke wereld een illusie is. Ik weet dat mijn pijn een illusie is welke ik zelf creĂ«er. Ik weet dat ik een menselijke biocomputer ben en ik als programmeur de bugs uit mijn systeem kan halen. Ik wĂ©Ă©t dat alles mogelijk is als ik het zelf maar geloof. Dat werkelijk alles in dit aardse leven een illusie is. Ik weet dat er alleen spirit is. Dat er alleen âisâ.
Alleen voel ik het niet.
En ik begin weer te huilen. En te lachen. En te huilen. âOh spirit, kom tot mijâ denk ik sarcastisch. Het kan me niet schelen dat ik respectloos ben. Waarom krijg ik geen inzichten? Waar is die Grootvader? De ceremonieleider zei tegen me dat LSD leeg is omdat het chemisch is. Nou⊠San Pedro is net zo leeg als LSD! Vloeken in de kerk? I donât care! Het is allemaal fucking leeg! Laat me dan gillen, laat me dan over de grond rollen, laat me dan kotsen en dierengeluiden maken. Laat me je martelaar zijn. Maar openbaar jezelf alsjeblieft!
Mijn wanhoop groeit en groeit. En waarom gaat mijn rugpijn niet weg terwijl ik wel de antwoorden heb? Ja, ik weet dat ik een te grote last op mijn schouders heb meegedragen. Dat ik mijn schuldgevoelens mag loslaten. Dat het komt door de stress van mijn slechte relatie en het moederschap wat me zo tegenvalt. Ik weet dat ik rustiger aan moet doen, meer aan mezelf moet denken en voorzichtig met mijn lijf moet zijn. Maar dat doe ik toch al allemaal? Ik weet dat ik mijn emoties toe moet laten en ben daar niet voor niets al drie jaar mee bezig in therapie. Waarom wordt de pijn dan juist erger?
Ik registreer mijn verbitterdheid, en bedenk me dat ik nu zelf doe wat ik mijn man altijd in gedachten verwijt: van me af schoppen en ridiculiseren. En ik bedenk me dat mijn man en ik eigenlijk heel erg op elkaar lijken. En dat ik het niet hem verwijt maar mezelf. Hij is in zo veel opzichten een spiegel van mij geworden. Ik mis hem hier bij me en weet zeker dat wij hier om dezelfde dingen smakelijk hadden kunnen lachen maar tegelijkertijd hebben wij zoân slechte invloed op elkaar.
Ik ga weer op mijn matrasje liggen en word steeds verdrietiger. Wel merk ik dat ik nu ongemerkt toch een stuk dieper in mijn reis ben gekomen. Ik voel me heerlijk warm en er zijn flink wat visuele veranderingen. San Pedro voelt heel zacht, rustig en sereen, ook al ben ik zelf nog zo verdrietig. De bodyhigh is lekker. Af en toe voelt het alsof mân handen en voeten tegelijk slapen, maar ik kan ze nog gewoon gebruiken en het gevoel gaat gepaard met groene pixels. En met mijn ogen dicht zie ik een soort beelden, visioenen, kristalhelder maar toch droomachtig. Ik zie beelden van de natuur in de nacht en warmte; vulkanen en brandende gebouwen. Het voelt vredig, totaal niet bedreigend. Ik probeer wat rustiger te worden en te mediteren. Dat gaat even goed, maar ik kan maar geen houding op het matras vinden waarbij ik niet kapot ga van de pijn. Ik ga in een stoel zitten, maar dat maakt het nog erger. R komt weer binnen en lijkt nog een ander middel te nemen wat zijn zeer aanwezige gedrag nog verder versterkt. Ik zie de groep reageren van gelach tot irritatie. Ik kan me hier prima mee vermaken maar dat kan gewoon niet de bedoeling zijn, ik moet me op mezelf richten.
Ik ga weer in de keuken zitten. Bleh, stop nu maar met huilen. Na een tijdje komt I naar me toe. Ik vertel hem dat ik geen inzichten krijg en dat ik de Grootvader niet voel. Hij zegt dat Hij wel bij me is, hij ziet het aan hoe ik eruitzie en hoe ik kijk. Ik geef aan dat ik geen les kan leren als me niet duidelijk is wat de les is. Ik kan er net zo goed een einde aan maken, want in dit leven gaat het me toch niet lukken om mijn lessen te leren. Waarom dan dit leven nog uitzitten? Maar ja, DING DONG, ik weet ook wel dat het dan gewoon weer opnieuw begint! En hoe vaak is het al opnieuw begonnen, hoe veel levens heb ik al geleefd op deze manier? Het stemt me zo moedeloos.
I zegt dat ik het niet uit moet zitten, maar de les moet leren. We praten over het moment dat mijn chronische pijn begon en de omstandigheden van toen. Hij vraagt me om straks terug te gaan naar dat moment en het opnieuw te beleven. Ik ben al zo vaak teruggegaan in mijn hoofd. Ik heb al zo vaak tegen mezelf gezegd dat ik me niet meer schuldig hoef te voelen. Maar hij legt uit dat dat niet hetzelfde is. Ik moet het echt herbeleven, maar dan zonder die onnodige schuldgevoelens. We praten ook over mijn relatie, die in die periode ook niet goed ging en nu nog steeds niet. Zal de last op mijn schouders minder worden als ik mijn man loslaat en zelf verder ga? Misschien, maar als ik daar aan denk voel ik dat ik wel nog echt van mijn man hou. En dat ik het liefst nog steeds met hém gelukkig wil worden. Ook al hebben we zo veel problemen en geloof ik niet in monogamie en hij wel. In de kern is er liefde en daar gaat het om. Het ergste is nog wel dat ik niet alleen mezelf kapot heb gemaakt, maar hem ook. Ik heb mijn pijn bij hem neergelegd. Ik kon er niet mee omgaan dus ik legde het op zijn schouders en nu is hij kapot. En dat schuldgevoel blijf ik met mij mee slepen.
I zegt dat ik terug moet nemen wat van mij is. Het was niet eerlijk om het bij mijn man neer te gooien. En hij heeft gelijk. Ik weet dat ik met mijn man moet gaan praten en we bespreken wat ik wil gaan zeggen tegen hem. Ook dat mag ik straks gaan doen als ik op mijn matras lig.
I zegt dat ik toch niet leeg ben. Want ik voel wat. Ik voel immers dat ik van mijn man hou. En dat is het eerste beetje vruchtbare aarde in mijn lege tuintje. Mijn tuintje is zo toxisch door alle kritiek op mezelf, schuldgevoel, mijn oordeel naar mezelf en anderen, altijd alles maar beredeneren, de boosheid, verbitterdheid en het verdriet en alle verantwoordelijkheden die ik als moeder moet dragen. Natuurlijk wil daar geen ziel in wonen. En nu moet ik weer op zoek gaan naar vruchtbare aarde zodat wat gezaaid wordt, ook kan gaan bloeien. Ik heb nu een idee in welke richtingen ik het moet gaan zoeken. Waar leegte is is ruimte en waar ruimte is kan iets groeienâŠ
Ik ben dankbaar voor het zinvolle gesprek, want zelf was ik hier niet uitgekomen.
Tijdens het gesprek merk ik dat de effecten van de San Pedro een hoogtepunt hebben bereikt. I is helemaal aan het versmelten met de bank en de muur, ik ben gigantisch aan het zweten en mijn gedachten zijn all over the place. Normaal zou mijn aandacht vooral hier naar toe gaan en zou ik enorm genieten van deze effecten en ze proberen te vergroten, maar ik kwam hier om aan mezelf te werken. Dus met lichte vertwijfeling laat ik ze voor wat ze zijn en ga ik weer aan het werk.
Ik ga weer liggen. Ja, ik voel je, pijn. Ik voel je duidelijk en ik weet dat ik je genegeerd heb en dat spijt me. Ik luister nu. Wat probeer je me te vertellen? Ik ga terug naar de dagen na mijn bevalling waar de pijn is begonnen. Ik probeer echt opnieuw te voelen dat ik daar was. Maar het lukt alleen om in gedachten terug te gaan en zelfs dan ben ik steeds afgeleid en moet ik mezelf steeds bij de les houden. Ik denk aan mijn gezin; mijn rijkdom, maar ook mijn gevangenis.
Ik heb het gevoel dat ik niet diep genoeg ga, dat ik nog steeds te weinig van het middel genomen heb. I zei dat dat komt omdat ik een bepaalde verwachting heb van hoe diep het zou moeten zijn (logisch ook met wat ik allemaal om me heen zie gebeuren), maar dat ik dat los moet laten. Daarnaast merk ik dat de muzikant zijn instrumenten aan het opruimen is en de eerste mensen zich klaarmaken om te gaan slapen. Het lukt me niet om de prikkels van buiten af te sluiten, net zoals de prikkels die mijn lichaam me geeft. Ik ga wel tientallen keren terug, probeer te voelen, spreek voor mezelf uit wat ik uit moet spreken⊠Maar ik heb niet het gevoel dat ik ook maar één stap verder kom. Met mijn ogen dicht blijf ik willekeurige beelden zien, brandende gebouwen en brandende schepen, maar het gevoel erbij is heel kalm en vredig en dat vind ik merkwaardig want ik heb een hekel aan brandende dingen. Pas na een paar dagen besef ik ineens: brandende schepen. Schepen verbranden! Ik moet mijn schepen achter me verbranden en dan zal er vrede zijn!
Na een tijdje wordt alles donker gemaakt en gaat ook de ceremonieleider slapen. Nu ben ik sowieso een moeilijke slaper, maar met deze pijn Ă©n nog merkbare effecten gaat dat zeker niet lukken. Ik ga maar weer naar de keukentafel, waar tot mijn verbazing R nog steeds driftig en met een grote glimlach aan het schrijven is. Ik wil niet storen. En ik wil mijn bewustzijn ook niet dempen, maar ik kan echt niet meer van de pijn en neem daarom toch een halve Oxycodon, zodat ik straks in ieder geval kan liggen.
Maar het helpt niet. Liggen gaat gewoon niet. Na een tijd woelen ga ik toch maar weer naar de keuken, waar R inmiddels weg is. Het voelt eigenlijk wel prima om hier zo alleen te zitten terwijl het langzaam ochtend wordt. Er staat nog een schaal met chocolade die over is en ik besluit dat ik me die wel mag toe-eigenen. Ik overpeins wat ik de afgelopen uren allemaal heb meegemaakt. OkĂ©, niet de inzichten waar ik op hoopte, maar wat een ervaring was het! Wat heb ik mooie dingen om me heen gezien en wat was het geweldig om zo te kunnen lachen. En wat is San Pedro een prachtig sereen, uniek middel. En ik heb toch een aantal stappen gemaakt, want ik functioneer niet in groepen, maar deze keer ging het me best goed af en ik had ook niet zoân last van mân onzekerheid en dat geeft zelfvertrouwen. Ondanks alles had ik deze ervaring voor geen goud willen missen.
Ik kijk op als R na verloop van tijd weer binnenkomt. Hij vraagt hoe het gaat. âGoedâ, zeg ik, niet om de schijn op te houden maar omdat ik hem niet wil belasten met mijn negatieve shit. Hij zit duidelijk nog steeds in een positieve roll en heeft nog meer spul meegenomen welke ik mag zien en waar ik met enige jaloezie en nieuwsgierigheid naar kijk. âHoe kom jij zo vrij?â vraag ik verwonderd. Niet vrij zijn is een illusie, zegt hij. Ik zou nog veel meer met hem willen praten, maar ik wil beslist geen negatieve invloed zijn. Ik wil niet weg, en zou het liefst ook nog samen met hem van alles willen gebruiken tot ik erbij neerval. Doorgaan, want ik wil niet naar huis, ik wil niet terug naar mijn dagelijkse realiteit, fuck alles.
Maar ik sta toch maar op om terug naar de ceremonieruimte te gaan. Hij geeft me een voorzichtige warme knuffel. Ik voel mijn ademhaling rustiger worden en ik voel zijn ademhaling rustiger worden en ik zou heel graag in dit tijdloze moment blijven bestaan. Maar ik doe het niet. Ik kan beter weggaan, want ik maak alles kapot. âBlijf zo mooi en puurâ zeg ik hem. Hij glimlacht en knikt. Die bevestiging is alles wat ik nodig heb.
---------
Twee uur later sta ik op om te douchen. Nadat iedereen wakker is gaan we gezamenlijk ontbijten. Hoewel ik wel trek heb valt het eten nog niet zo goed. Als laatste gaan we allemaal nog Ă©Ă©n keer rond het haardvuur zitten en delen we wat we willen delen. Sommige mensen hebben gesproken met overleden personen, anderen hebben beelden van concentratiekampen gezien en weer anderen zijn teruggegaan naar de oorsprong van hun bestaan en opnieuw geboren. Ik ben wat minder positief omdat ik nog steeds met die rugpijn zit opgescheept en de ervaring niet zo indrukwekkend was als ik had gehoopt, maar ben toch dankbaar voor de ervaring. We sluiten af en ik voel me nog niet helemaal helder, maar dat hoeft ook niet, ik wil de afterglow van San Pedro blijven voelen.
Eenmaal thuis gebeurde er iets geks: de inzichten bleven maar komen, ook in de dagen daarna! Alsof er iets klikte in mijn hoofd. EĂ©n belangrijk inzicht is dat ik niet alleen die shit van rondom het begin van die chronische pijn met me meedraag, maar dat ik ook een last met me meedraag omdat ik zo fucking geremd ben. Altijd! Ik hou me altijd zo in omdat ik bang ben wat mensen van me zouden kunnen denken. En dat voel ik in mijn lijf! En ik kan ook geen betekenisvolle relaties aangaan omdat ik niet vanuit mijn gevoel reageer en mensen dat merken. Maar weet je: het is helemaal niet nodig om geremd te zijn! Want ik hou toch juist van oprechte mensen die helemaal in het moment zijn? Waarom zouden mensen dan niet van mij houden als ik oprecht ben?
Sindsdien gedraag ik me meer zoals ik me voel. Ik zing weer als ik wil zingen en ik dans weer als ik wil dansen. En ik zeg wat ik wil zeggen. En ik ben een stuk opener. Ook heb ik met mijn man gepraat en teruggenomen wat van mij is.
Ook kan ik spanning beter opmerken; ik voel wanneer er teveel van me wordt gevraagd en anticipeer hierop waar mogelijk.
Televisie en telefoon heb ik amper nog nodig of behoefte aan. Met voeding gaat het ook de goede kant op. Ik heb een boekentip gekregen van een andere deelneemster waar ik vermoedelijk wel wat mee kan: Healing Back Pain, The Mind-Body Connection.
Ik ben keihard aan mezelf aan het werken en het gaat maar door. Ik kom niet aan slapen toe, alles begint nu eindelijk op zân plek te vallen en nu moet ik doorzetten.
De rugpijn is nog niet minder. Maar dat kan natuurlijk ook niet als het drie jaar zo overbelast is geweest. Sommige problemen zijn niet op te lossen dus helemaal zonder âlastâ doorgaan kan niet, maar zo heeft iedereen zijn eigen dingen te dragen. Hoe het verder zal gaan met mijn relatie weet ik ook niet. Maar ik heb het gevoel dat ik nu op de goede weg zit en kan alleen maar hopen dat ik dit gevoel vast blijf houden en dat dit uiteindelijk door gaat werken in mijn rug.
Waarschijnlijk was dit niet mijn laatste ceremonie, want ik heb het gevoel dat dit nog maar het begin is.
