#1
De laatste tijd ben ik steeds meer geïnspireerd geraakt door de ademhalingstechnieken van de wim hof methode. Er is niks wat mij in diepere meditatie modus brengt dat deze methode. Ik voelde de roeping om dit verder te onderzoeken en nog dieper in de techniek te duiken.
De ademhalings technieken doe ik zelf al een tijdje en heeft mij al meerdere keren in een psychedelische staat gebracht. Ik ben zelfs op een avond zo diep gegaan dat het mij tijdens de meditatie een heel warm 5 meo dmt gevoel gaf. Hierna kwam net zoals de bufo alvarius een golf van waardering, eigen liefde en liefde voor alles om mij heen. Het heeft mij zo diep gebracht dat dit gevoel later overging in de rest van de avond lichte visuals, vergelijkbaar met een lichte dosis psilocine. Zelfs uren later in bed bleven de visuals als oneindige wormholes waar ik doorheen reiste aanwezig. En dit enkel op een hasj jointje icm een diepe ademhalings sessie. Echt wauw!
Een aantal weken geleden ben ik deze methode verder gaan onderzoeken en heb ik een aantal documentaires gekeken hoe wim hof dit soort ademhalingstechnieken in de bergen van Polen aan een groep mensen leert en ze vervolgens van een berg af laat springen, 8 meter hoog, zo het ijskoude water in. Uiteraard zie je de personen worstelen met hun voorgeprogrammeerde lichaam die niks liever wil dan terug naar binnen, de warmte in. Mensen hun gezichten vertrekken volledig en iedereen gaat in overlevingsmodus. Iedereen gaat van het onwennige, waarbij ze de spanning er nog vanaf kunnen lachen naar een stalen blik en schreeuwen om hun oncomfortabele gevoel eruit te gooien. Ik zag de motivatie, angst, spanning en uiteindelijk de overwinning! Supermooi om te zien, en heel uitdagend om zelf eens te gaan proberen.
Natuurlijk heb ik zelf al de kracht van ademhaling mogen ervaren en dit heeft mij heel veel positiefs gebracht. De blootstelling aan de kou was nieuw voor mij. Maar ik voelde gewoon dat ik dit moest doen om me dieper bij mijn innerlijke en mentale kracht te brengen. Dus ik schreef mij in om een workshop van Wim Hoff Fundamentals te gaan volgen. Het voelde net zoals mijn bufo alvarius ceremonie als een uitdaging die ik moest aangaan. Ik ging de uitdaging aan met de mindset, have no fear! You're just gonna do this!
Totaan de dag dat ik dit ging doen voelde ik geen angst en dacht alleen maar aan de uitkomst, de overwinning! Maar die mindset was erg lastig vast te houden... Met name de dag van de workshop. Ik was hier samen heen gegaan met iemand die al eerder in een ijsbad gezeten heeft, iemand die getraind heeft bij de Navy SEALs. Dit zijn een van de meest slopende manieren om je mentale kracht te trainen. Hier worden mensen zo hard aangepakt dat ze uiteindelijk allemaal breken. Hij had al zelfs in een ijsbad gezeten, koppie onder, en ademen via een rietje. Hij weet heel goed wat er ging gebeuren en kon zich heel goed op de situatie instellen.
We kwamen na een uurtje rijden aan op plaats van bestemming. De workshop werd gegeven bij de instructeur thuis. Het was een ruime woning met achter het huis een grote schuur en daarachter nog een groot grasveld aan een sloot waar het bad was opgezet. Als eerst kregen we uitleg over hoe de dag eruit ging zien. Hierna werd ons verteld om zoveel mogelijk kleren uit te doen om vervolgens naar buiten te gaan. Dus enkel ondergoed en blote voeten. Het was buiten een graadje of 6. We liepen naar het badje We hadden nog niks geleerd over hoe we ons moesten houden in de kou. We stonden in totaal 5 a 10 minuten buiten en dit deed mijn hele lichaam al hevig trillen.
Toen terug naar binnen, ik merkte dat mijn voeten al helemaal gevoelloos waren geworden op de terugweg naar binnen toe... Brrr heftig...
Toen kwam er een leuk gedeelte, we gingen met z'n alle mediteren en aansluitend de ademhalingstechnieken leren. Dit was overigens niet veel aanvulling op hoe ik het mezelf al geleerd had. Ik heb immers al zo veel documentaires en YouTube filmpjes gekeken hierover dat ik me realiseerde dat ik dit al volledig beheerste. Mijn buddy was ook heel erg geïnteresseerd in hoe je het beste dmt kan releasen en we hebben hierover wat meer informatie gekregen van de instructeur. De traditionele Wim Hof methode neem je 30 diepe teugen lucht waarna je alles uitblaast en stopt met ademen. Bij de dmt meditatie zal je dan bijvoorbeeld tot 60 teugen lucht gaan. En ook de manier om de lucht te inhaleren is dan anders. Zeker iets wat ik verder ga uitzoeken!
Nadat we allemaal helemaal ontspannen waren werden er emmers met ijsklontjes in de kamer gezet. De volgende oefening was 1 minuut met beiden handen en polsen in de emmer met ijs te stoppen. Het verbaaste mij hoe enorm moeilijk dit al was. Er zitten zo veel zenuwuiteinden in je handen en vingers... Er kwam vanuit mijn buik en borstkast een enorm moeilijk gevoel naar boven en dit steeg naar mijn hoofd. Heel onwennig en zelf een soort misselijk gevoel. Eenmaal eruit kreeg ik een enorm warm hoofd. En als 2e opdracht gingen we nog een keer met onze handen in de emmer, maar dan voor 2 minuten en met het beheersen van de ademhaling. Dit ging ietsje beter... Maar het oncomfortabele gevoel bracht mij heel veel extra spanning en angst voor het daadwerkelijke ijsbad.
Waar ik eerst dacht, have no fear! Dacht ik nu... Waar ben ik aan begonnen?!? And the fear came. Mindset is alles in zo'n situatie, en de angst voelde zwaarder dan het doorzettingsvermogen.
We deden nog 1 korte ademhalingssessie voordat we naar buiten gingen in onze zwemkleding. We leerden om in onze kracht te staan tijdens de kou. We moesten gehurkt als een ninja heen en weer bewegen met onze handpalmen. Dit ging gepaard met geluiden, HOE, HAA, HOE, HAA... enzv..
Oke now is the moment. We gingen naar buiten. Met z'n alle in een circel om het bad staan, gehurkt, HOE, HAA, HOE, HAA. Iedereen ging met zijn buddy het ijsbad in, dus per 2. De eerste die aan de beurt waren gingen bij het bad staan. Eerst is het de bedoeling om je de ademhaling te beheersen, vervolgens met de benen erin, en dan laat je je helemaal zakken in het ijs tot aan je hoofd voor minstens 2 minuten. Het gehele in en uit het ijsbad gaan nam telkens 4 a 5 minuten in beslag. En ik ging als laatste. En doordat ik als laatste ging stond ik al minstens een half uur buiten in de kou als een wilde gek gehurkt... HOE, HAA, HOE, HAAAAA...
Mijn tenen waren al helemaal gevoelloos geworden. Er gingen mega veel gedachten door mijn hoofd, waar ben je aan begonnen idioot?! Zoveel adrenaline raarste door mijn lichaam! Maar ik moest nu toch echt het bad in. Iedereen was al geweest, van jong tot oud en niemand haakte af. Ik moest wel... Ik wou dit doen! Toch...?
Totaal uit mijn comfortzone, nog nooit heb ik zo veel mentale weerstand gevoeld als nu, iedereen staat om het bad en nu is het moment! Oké, eerst de benen erin. Meteen begin ik diep in en uit te blazen. Na 15 a 20 seconden laten wij ons helemaal zakken. Mijn buddy, die al getraind is om in dit soort situaties te zijn, probeert mijn aandacht te pakken. Kijk mij aan! Zegt hij telkens. Denk aan iets leuks, weet jij nog een mop? Maar ik kon dit helemaal niet hendelen.. Ik kon hem onmogelijk aankijken. Hij heeft best wel een speklaagje. En ik heb minder dan 10%lichaamsvet dus de kou zit rechtstreeks op mijn spieren. Het voelde zo ontzettend koud, het gevoel is een combinatie van prikkels van naalden en tegelijkertijd brand op mijn lichaam. Meteen toen ik mij liet zakken begon ik uit reflex naar lucht te happen. Ik had helemaal niks meer onder controle.
De instructeur duide met zijn hand voor mijn mond aan hoe ik moest proberen om het uitademen te beheersen. Wat uiteindelijk na 30 seconden lukte. Steeds langzamer uitademen is the key. Dit had ik na 30 seconden onder de knie. Nog steeds kon ik mijn buddy niet aankijken. Ik sloot mijn ogen en bleef op mijn ademhaling letten. En na anderhalve minuut veranderde mijn gezichtsuitdrukking van het oncomfortabele naar een door het lichaam automatisch beheerste staat van zijn. Alle spiertjes in de bloedvaten trekken samen zodat het lichaam in een beveiligde modus gaat. Het bloed wat naar de armen en benen stroomt wordt verminderd en als je lichaam zich heeft aangepast komt er een soort warmte over je heen.
Eenmaal door dit dal te zijn geweest voelt alles ineens stukken aangenamer. Mijn lach komt terug op mijn gezicht. Ik kijk mijn buddy aan en hij zegt, you did it buddy! Maaruhhh weet jij nog een mop? En meteen liggen we samen in een deuk. In een mum van tijd tikken we de 2 minuten aan. De instructeur geeft aan dat we het gered hebben. Jullie mogen eruit jongens. Mijn buddy kijkt me aan en zegt, maar wij gaan voor 5 minuten, toch? Iets in mij zei, ja waarom niet? Eigenlijk voel ik me nu best wel comfortabel. Maar toen de instructeur voor de 2e x aangaf dat we eruit mochten stond ik toch maar op uit reflex. En toen kwam meteen de volgende uitdaging.
Uiteraard was ik behoorlijk afgekoeld door het bad, en bij het eruit komen sneed de koude wind meteen in mijn lichaam. Er kwam een oerkracht in me naar boven en ik schreeuwde het uit, AHHRHRRWAAAA!! Ik begon meteen terug in de gehurkte positie, HOE, HA, HOE, HA. Maar ik begon tegelijkertijd helemaal te shaken. Mijn hele lichaam trilde van top tot teen. Ik voelde de overwinning al! Ik trilde en bewoog in het ritme wat ik voor het ijsbad al een half uur had staan doen. Maar wel met een big smile op mijn gezicht. Ik voelde mij zo krachtig, ik had het overwonnen. Alles van daarvoor, de angst, de spanning en de stress waren verleden tijd. Ik was de winnaar van mijn eigen mentale spel.
Gelukkig konden we meteen naar binnen aangezien wij de laatste waren. Eenmaal binnen was een samenhorigheid van winnaars. Iedereen was zo blij, zo krachtig en gelukkig! Echt een wonderbaarlijk gevoel. Alsof we met z'n alle een wedstrijd speelde en hem ook allemaal gewonnen hebben. Iedereen is een winnaar, en dat is fantastisch.
We aten met z'n alle binnen aan een hele lange tafel, lekkere soep met salade en brood. Het was een mega goede vibe. Wat een dag weer! Wat een diep dal, maar wat een waardering bij de finish. Een dag als deze is weer een van die uitdagingen die mij helpen om mijn diepste eigen krachten te vinden. Al die angst, spanning, adrenaline, doorzettingsvermogen, mentale breakdown en vervolgens de overwinning.
Ik kan dit iedereen aanraden!
Ik zeg, op naar de volgende uitdaging.
De ademhalings technieken doe ik zelf al een tijdje en heeft mij al meerdere keren in een psychedelische staat gebracht. Ik ben zelfs op een avond zo diep gegaan dat het mij tijdens de meditatie een heel warm 5 meo dmt gevoel gaf. Hierna kwam net zoals de bufo alvarius een golf van waardering, eigen liefde en liefde voor alles om mij heen. Het heeft mij zo diep gebracht dat dit gevoel later overging in de rest van de avond lichte visuals, vergelijkbaar met een lichte dosis psilocine. Zelfs uren later in bed bleven de visuals als oneindige wormholes waar ik doorheen reiste aanwezig. En dit enkel op een hasj jointje icm een diepe ademhalings sessie. Echt wauw!
Een aantal weken geleden ben ik deze methode verder gaan onderzoeken en heb ik een aantal documentaires gekeken hoe wim hof dit soort ademhalingstechnieken in de bergen van Polen aan een groep mensen leert en ze vervolgens van een berg af laat springen, 8 meter hoog, zo het ijskoude water in. Uiteraard zie je de personen worstelen met hun voorgeprogrammeerde lichaam die niks liever wil dan terug naar binnen, de warmte in. Mensen hun gezichten vertrekken volledig en iedereen gaat in overlevingsmodus. Iedereen gaat van het onwennige, waarbij ze de spanning er nog vanaf kunnen lachen naar een stalen blik en schreeuwen om hun oncomfortabele gevoel eruit te gooien. Ik zag de motivatie, angst, spanning en uiteindelijk de overwinning! Supermooi om te zien, en heel uitdagend om zelf eens te gaan proberen.
Natuurlijk heb ik zelf al de kracht van ademhaling mogen ervaren en dit heeft mij heel veel positiefs gebracht. De blootstelling aan de kou was nieuw voor mij. Maar ik voelde gewoon dat ik dit moest doen om me dieper bij mijn innerlijke en mentale kracht te brengen. Dus ik schreef mij in om een workshop van Wim Hoff Fundamentals te gaan volgen. Het voelde net zoals mijn bufo alvarius ceremonie als een uitdaging die ik moest aangaan. Ik ging de uitdaging aan met de mindset, have no fear! You're just gonna do this!
Totaan de dag dat ik dit ging doen voelde ik geen angst en dacht alleen maar aan de uitkomst, de overwinning! Maar die mindset was erg lastig vast te houden... Met name de dag van de workshop. Ik was hier samen heen gegaan met iemand die al eerder in een ijsbad gezeten heeft, iemand die getraind heeft bij de Navy SEALs. Dit zijn een van de meest slopende manieren om je mentale kracht te trainen. Hier worden mensen zo hard aangepakt dat ze uiteindelijk allemaal breken. Hij had al zelfs in een ijsbad gezeten, koppie onder, en ademen via een rietje. Hij weet heel goed wat er ging gebeuren en kon zich heel goed op de situatie instellen.
We kwamen na een uurtje rijden aan op plaats van bestemming. De workshop werd gegeven bij de instructeur thuis. Het was een ruime woning met achter het huis een grote schuur en daarachter nog een groot grasveld aan een sloot waar het bad was opgezet. Als eerst kregen we uitleg over hoe de dag eruit ging zien. Hierna werd ons verteld om zoveel mogelijk kleren uit te doen om vervolgens naar buiten te gaan. Dus enkel ondergoed en blote voeten. Het was buiten een graadje of 6. We liepen naar het badje We hadden nog niks geleerd over hoe we ons moesten houden in de kou. We stonden in totaal 5 a 10 minuten buiten en dit deed mijn hele lichaam al hevig trillen.
Toen terug naar binnen, ik merkte dat mijn voeten al helemaal gevoelloos waren geworden op de terugweg naar binnen toe... Brrr heftig...
Toen kwam er een leuk gedeelte, we gingen met z'n alle mediteren en aansluitend de ademhalingstechnieken leren. Dit was overigens niet veel aanvulling op hoe ik het mezelf al geleerd had. Ik heb immers al zo veel documentaires en YouTube filmpjes gekeken hierover dat ik me realiseerde dat ik dit al volledig beheerste. Mijn buddy was ook heel erg geïnteresseerd in hoe je het beste dmt kan releasen en we hebben hierover wat meer informatie gekregen van de instructeur. De traditionele Wim Hof methode neem je 30 diepe teugen lucht waarna je alles uitblaast en stopt met ademen. Bij de dmt meditatie zal je dan bijvoorbeeld tot 60 teugen lucht gaan. En ook de manier om de lucht te inhaleren is dan anders. Zeker iets wat ik verder ga uitzoeken!
Nadat we allemaal helemaal ontspannen waren werden er emmers met ijsklontjes in de kamer gezet. De volgende oefening was 1 minuut met beiden handen en polsen in de emmer met ijs te stoppen. Het verbaaste mij hoe enorm moeilijk dit al was. Er zitten zo veel zenuwuiteinden in je handen en vingers... Er kwam vanuit mijn buik en borstkast een enorm moeilijk gevoel naar boven en dit steeg naar mijn hoofd. Heel onwennig en zelf een soort misselijk gevoel. Eenmaal eruit kreeg ik een enorm warm hoofd. En als 2e opdracht gingen we nog een keer met onze handen in de emmer, maar dan voor 2 minuten en met het beheersen van de ademhaling. Dit ging ietsje beter... Maar het oncomfortabele gevoel bracht mij heel veel extra spanning en angst voor het daadwerkelijke ijsbad.
Waar ik eerst dacht, have no fear! Dacht ik nu... Waar ben ik aan begonnen?!? And the fear came. Mindset is alles in zo'n situatie, en de angst voelde zwaarder dan het doorzettingsvermogen.
We deden nog 1 korte ademhalingssessie voordat we naar buiten gingen in onze zwemkleding. We leerden om in onze kracht te staan tijdens de kou. We moesten gehurkt als een ninja heen en weer bewegen met onze handpalmen. Dit ging gepaard met geluiden, HOE, HAA, HOE, HAA... enzv..
Oke now is the moment. We gingen naar buiten. Met z'n alle in een circel om het bad staan, gehurkt, HOE, HAA, HOE, HAA. Iedereen ging met zijn buddy het ijsbad in, dus per 2. De eerste die aan de beurt waren gingen bij het bad staan. Eerst is het de bedoeling om je de ademhaling te beheersen, vervolgens met de benen erin, en dan laat je je helemaal zakken in het ijs tot aan je hoofd voor minstens 2 minuten. Het gehele in en uit het ijsbad gaan nam telkens 4 a 5 minuten in beslag. En ik ging als laatste. En doordat ik als laatste ging stond ik al minstens een half uur buiten in de kou als een wilde gek gehurkt... HOE, HAA, HOE, HAAAAA...
Mijn tenen waren al helemaal gevoelloos geworden. Er gingen mega veel gedachten door mijn hoofd, waar ben je aan begonnen idioot?! Zoveel adrenaline raarste door mijn lichaam! Maar ik moest nu toch echt het bad in. Iedereen was al geweest, van jong tot oud en niemand haakte af. Ik moest wel... Ik wou dit doen! Toch...?
Totaal uit mijn comfortzone, nog nooit heb ik zo veel mentale weerstand gevoeld als nu, iedereen staat om het bad en nu is het moment! Oké, eerst de benen erin. Meteen begin ik diep in en uit te blazen. Na 15 a 20 seconden laten wij ons helemaal zakken. Mijn buddy, die al getraind is om in dit soort situaties te zijn, probeert mijn aandacht te pakken. Kijk mij aan! Zegt hij telkens. Denk aan iets leuks, weet jij nog een mop? Maar ik kon dit helemaal niet hendelen.. Ik kon hem onmogelijk aankijken. Hij heeft best wel een speklaagje. En ik heb minder dan 10%lichaamsvet dus de kou zit rechtstreeks op mijn spieren. Het voelde zo ontzettend koud, het gevoel is een combinatie van prikkels van naalden en tegelijkertijd brand op mijn lichaam. Meteen toen ik mij liet zakken begon ik uit reflex naar lucht te happen. Ik had helemaal niks meer onder controle.
De instructeur duide met zijn hand voor mijn mond aan hoe ik moest proberen om het uitademen te beheersen. Wat uiteindelijk na 30 seconden lukte. Steeds langzamer uitademen is the key. Dit had ik na 30 seconden onder de knie. Nog steeds kon ik mijn buddy niet aankijken. Ik sloot mijn ogen en bleef op mijn ademhaling letten. En na anderhalve minuut veranderde mijn gezichtsuitdrukking van het oncomfortabele naar een door het lichaam automatisch beheerste staat van zijn. Alle spiertjes in de bloedvaten trekken samen zodat het lichaam in een beveiligde modus gaat. Het bloed wat naar de armen en benen stroomt wordt verminderd en als je lichaam zich heeft aangepast komt er een soort warmte over je heen.
Eenmaal door dit dal te zijn geweest voelt alles ineens stukken aangenamer. Mijn lach komt terug op mijn gezicht. Ik kijk mijn buddy aan en hij zegt, you did it buddy! Maaruhhh weet jij nog een mop? En meteen liggen we samen in een deuk. In een mum van tijd tikken we de 2 minuten aan. De instructeur geeft aan dat we het gered hebben. Jullie mogen eruit jongens. Mijn buddy kijkt me aan en zegt, maar wij gaan voor 5 minuten, toch? Iets in mij zei, ja waarom niet? Eigenlijk voel ik me nu best wel comfortabel. Maar toen de instructeur voor de 2e x aangaf dat we eruit mochten stond ik toch maar op uit reflex. En toen kwam meteen de volgende uitdaging.
Uiteraard was ik behoorlijk afgekoeld door het bad, en bij het eruit komen sneed de koude wind meteen in mijn lichaam. Er kwam een oerkracht in me naar boven en ik schreeuwde het uit, AHHRHRRWAAAA!! Ik begon meteen terug in de gehurkte positie, HOE, HA, HOE, HA. Maar ik begon tegelijkertijd helemaal te shaken. Mijn hele lichaam trilde van top tot teen. Ik voelde de overwinning al! Ik trilde en bewoog in het ritme wat ik voor het ijsbad al een half uur had staan doen. Maar wel met een big smile op mijn gezicht. Ik voelde mij zo krachtig, ik had het overwonnen. Alles van daarvoor, de angst, de spanning en de stress waren verleden tijd. Ik was de winnaar van mijn eigen mentale spel.
Gelukkig konden we meteen naar binnen aangezien wij de laatste waren. Eenmaal binnen was een samenhorigheid van winnaars. Iedereen was zo blij, zo krachtig en gelukkig! Echt een wonderbaarlijk gevoel. Alsof we met z'n alle een wedstrijd speelde en hem ook allemaal gewonnen hebben. Iedereen is een winnaar, en dat is fantastisch.
We aten met z'n alle binnen aan een hele lange tafel, lekkere soep met salade en brood. Het was een mega goede vibe. Wat een dag weer! Wat een diep dal, maar wat een waardering bij de finish. Een dag als deze is weer een van die uitdagingen die mij helpen om mijn diepste eigen krachten te vinden. Al die angst, spanning, adrenaline, doorzettingsvermogen, mentale breakdown en vervolgens de overwinning.
Ik kan dit iedereen aanraden!
Ik zeg, op naar de volgende uitdaging.