Wie: Ik (man van vooraan de 30, al ervaring met psychedelica)
Wat: 30 mg 2C-B
Waar: Bij mij thuis
Wanneer: 11 december 2019
Opzet:
Ik wou graag eens alleen proberen trippen. Zien wat het geeft. Gewoon thuis zodat ik geen zorgen heb. Niemand waarmee ik moet rekening houden, waarbij ik de verplichting voel te praten, gewoon concentreren op mijn gedachten. Maar tegelijkertijd ook niemand waarmee ik vreugde kan delen, waarmee ik kan filosoferen, of mij kan begeleiden als ik het moeilijk krijg. Een volledige stap in het duister dus. Op een huisfeest enkele weken geleden nam ik 15mg 2C-B, dat was een compleet underwhelming trip. Heb er zelfs geen trip report van geschreven want kan het in enkele zinnen samenvatten: alles wat ik deed was “best wel ok” op een toffe manier, bij mijn vrienden in bed liggen praten over vanalles? Best wel ok. Naar de dansvloer gaan in de andere kamer en dansen? Best wel ok. Met vreemden praten op het balkon? Best wel ok. Kleuren van de lichten waren wat aan het tracen, sommige letters werden groter en kleiner, en dat was het. Ik zou dus voor meer milligram gaan. Van de eerste keer twee pillen dan maar. Bijbedoeling is om mijn sweet spot te ontdekken hoeveel ik ga nemen als ik het eens wil doen op een feestje. Als het nu te heftig is, wat ik gewoon thuis meer kan permitteren, neem ik wel minder dan op het volgende feestje dat ik 2C-B wil nemen. Ik weet dat een verdubbeling van de portie veel heftiger is dan trippen aan dubbele intensiteit, het gaat parabolisch, maar ergens is de nieuwsgierigheid er terug voor een diepere ervaring, want heb die ervaring al onder 21 gram truffels. Dus het is ok als het gebeurt.
Aangezien ik pas na 20:00 thuis was, heb ik snel een halve pizza gegeten. Genoeg om mijn maag te vullen, maar niet overvol gegeten ben zodat ik niet misselijk wordt. Een vriend raadde me via Whatsapp aan om niet direct na eten de drug te nemen. Ik gaf hem gelijk, maar wou ook niet te lang wachten, uiteindelijk moet ik werken de dag erna (tegen de middag), dus ik zou 21:30 de 2C-B nemen. Een uur na de halve pizza, zodat een groot deel van mijn kleine maaltijd al verwerkt was. Met een uur inwerking en 5 uur trippen is dus tot 3:30. Aanvaardbaar uur om toch nog 8 uur te kunnen slapen. Een aantal uur eerder kreeg ik een Facebookmelding dat Psy-Fi een nieuw bericht geplaatst heeft in het 2020 event. “Ace Ventura closing set at Psy-Fi 2019”. Ideaal, ik zal dat gebruiken voor muziek tijdens mijn trip.
De trip:
Het is 21:30, dus ik slik beide pillen wat een totaal van 30mg is. Enkele seconden later voel ik me al high worden. Placebo effect… of niet? Ik wacht even, en besluit dan om de nieuwste aflevering van Rick & Morty te bekijken. Hopend dat het me zal stimuleren heel vreemd te gaan denken of visuele effecten geven. Het verhaal begint echter met weinig diepgang, en na een vijftal minuten kan ik me zelfs niet meer concentreren op wat er gezegd wordt. Moet teveel terugspoelen, en de vormen bewegen lichtjes op de typisch 2C-B manier. Ik hou het maar voor bekeken, en zet het filmpje van Ace Ventura op Psy-Fi aan in der plaats. Ik kijk even, maar voel dat ik liever op bed ga liggen. Dus ik leg de muziek even af en ga naar mijn slaapkamer (vlak naast de kamer waar mijn computer staat). Ik doe het licht uit en ga liggen onder mijn deken. Ik begin allerlei dansende, dreigende entiteiten te zien. Waar ben ik bang voor? Het zijn maar visuals. Ik doe toch maar het licht aan om mijn trip niet zo vroeg al een duister tintje te geven. Weg angst, maar nu zie ik niets speciaal. Ik sluit even mijn ogen. De closed eye visuals zijn nu een stuk leuker met de “veiligheid” van het licht die een rode achtergrondgloed geeft op mijn visuals.
Ik doe mijn ogen weer open. Beetje per beetje beginnen alle vormen in mijn kamer vervormen. Ik begin me zwaarder en zwaarder voelen en smelt samen met mijn bed. Dit gevoel ken ik, van mijn 21 gram truffeltrip in het bos enkele maanden geleden. Toen begonnen de visuals ook snel na inname en toen ik op de piek was begon ik versmelten met de grond waar ik op lag. Een groot gevoel van angst overspoelt me. Ik zit namelijk nog maar aan 10 à 15 minuten na INNAME en ik voel nu al de gewaarwording van de piek van mijn vorige diepe trip? Normaal beginnen de eerste subtiele effecten bij 2C-B maar een uur na inname! Maar tegelijk heb ik besloten dat als het teveel is, dat ik er vrede mee heb, want ik ben gewoon veilig thuis. Ondertussen is mijn kamer niet meer in de vorm van een balk, maar begint het plafond scheef staan en de gordijnen golven. Laat maar komen! Denk ik in mezelf wetende dat ik me moet overgeven aan de trip, maar omdat ik mijn woorden niet méén, verdwijnt het angstgevoel niet. En het is gepaard met een licht overgeverig gevoel in mijn keel, maar dat was te verwachten in de come up, vooral omdat ik een uur voor inname nog gegeten heb. Er is ook een drukkend gevoel op mijn hoofd, soort duwende tinteling op mijn voorhoofd.
Ik ga terug naar mijn computer in de hoop van me af te leiden. Ik leg de video van Ace Ventura op Psy-Fi weer op. Heerlijke muziek, die goed werkt op deze veranderde bewustzijn. Het gordijn van het raam achter mijn computerscherm golft, en ik beeld me allerlei constructies rond mijn scherm en buiten in die meedansen met de muziek. Leuk effect. De lamp op tafel die op een bloem begint lijken bijvoorbeeld (zoals op Psy-Fi waar veel spots gemaskeerd zijn als bloemen). De camera gaat soms rond in het publiek en dansende mensen kijken naar de camera. Een man die recht in de camera staart voelde aan alsof hij recht in MIJ keek. Ik zorg dat het volume niet te luid is want na 22u mag ik geen burenlawaai maken, maar ook niet te stil zodat ik het in de kamer ernaast kan blijven horen mits de deuren openstaan.
Ik ga terug in mijn bed liggen in de kamer ernaast. Deze keer het licht in de slaapkamer uit, maar met het (zwakke) licht in de gang die nog brandt. Ik hoor de muziek, er komt wat licht de kamer binnen waardoor ik alles nog beetje zie. Duister genoeg om mijn verbeelding te laten werken, maar licht genoeg om me niet te afgesloten van de werkelijkheid te voelen. De vervormingen zijn intens. De kroonluchter aan het plafond doet zeer funky. De lampen beginnen naar binnen te keren in de 3D vorm en terug naar buiten, in alle kleuren van de regenboog vervormend. Nog steeds dansen de muren, de vormen op het behangpapier, de gordijnen, en veelal op de maat van de muziek. Closed eye visuals beginnen er op mijn bijna-duistere kamer doorkomen, ook op de maat van de muziek dansend. Mijn misselijkheid begint merkbaar in golven afnemen. YEAH! Ik ben terug in de trip-wereld. Het voelt goed, een high gevoel komt op. En mijn angst is zo goed als weg. Dit is genieten. Mijn closed eye visuals die er met ogen open doorkomen bevatten bijvoorbeeld schaduwen in de vorm van lange mannetjes die dreigend naar me kijken, en die schaduwen groeien en groeien. Eens ze zo groot zijn dat ze boven de rechterbovengrens van mijn gezichtsveld groeien komen ze er aan de linkerondergrens weer uit en groeien verder vanaf daar. Het maakt me niet bang, het geeft me eerder een soort gevoel alsof ik in een halloween doorloopspookhuis zit. Het is om te spelen. Ze dansen ook mee met de muziek die schaduw-langwerpige-poppetjes. YEAH! Dit is leuk.
Ik krijg terug de sensatie van mijn laatste truffeltrip. Ik kan terug aan de concepten denken waar ik toen aan dacht. Het gevoel dat de werkelijkheid zoals je die nuchter ervaart een illusie is en die wordt vanaf nu altijd anders, … ik ervaar het gevoel opnieuw. Meer en heftiger begint mijn kamer vervormen.
Op dit moment begin ik mijn grip op die nuchtere werkelijkheid verliezen. Die voelt als niet echt terwijl de trip wel voelt als echt, de ultieme waarheid, de meer correcte manier om het universum te ervaren. De werkelijkheid die ik nuchter ervaar is dan slechts een drug vanuit dit perspectief. Ik ga in conversatie met mezelf, om te vatten wat er aan het gebeuren is.
Dat komt omdat je gelijk had Cerberus. Die theorie waar je de laatste weken mee in je hoofd zit. Dat de “normale werkelijkheid” mogelijks een illusie is, en psychedelica nemen die illusie tijdelijk uitschakelt. Je merkte op dat het er niet toedoet wat mensen nemen. Psilocybine, LSD, DMT, … ze komen allemaal uiteindelijk op dezelfde plek terecht: richting een egodood. Als het er niet toe doet welke drug je neemt, dan kun je zeggen dat de realiteit onder die drugs de echte is. En de realiteit die je nuchter ervaart eigenlijk de drug is. Ironisch gezien, als je psyechedelica neemt, neem je eigenlijk geen drugs, maar verstoor je de werking van de enige drug die er bestaat: de illusie van werkelijkheid nuchter. Drugs nemen is niet drugs nemen maar een drug uitschakelen. Nu zit je in de ECHTE realiteit!
Ow niet te rap, dat was slechts een hypothese hé. Het kan ook zijn dat je een bepaald iets uitschakelt aan je hersenen maar dat wat je dan ervaart niet per se “echte werkelijkheid” is. Het klopt wel, ik heb nu 2C-B genomen, en ook hier voel ik nu alsof ik op exact dezelfde plek ben als toen ik truffels nam. Ik heb dezelfde manier van denken, dezelfde emoties, … dit bouwt verder op de vorige keer, want toen zat ik ook aan zo'n concepten te denken.
Welkom terug Cerberus. In een nieuw hoofdstuk van je les naar de ultieme waarheid. Je hebt weer enkele maanden op de drug genaamd “nuchter zijn” gezeten. Was het leuk daar? Back to reality now: de oneindigheid van het universum. Hier ben je weer een bewustzijn dat in het oneindige rondzweeft. Ja weet je het nog wat je vorige keer dacht? Dat je misschien het enige bewustzijn bent wat bestaat? Nu voel je het weer hé. Je vorige truffeltrip werkte uit en alles was weer "normaal". Nu nam je een totaal andere drug. En je bent hier terug. Voelt de "nuchtere werkelijkheid" niet als een grote illusie?
Ja ja, die paar maand voelt nu als een super korte periode tussen deze twee trips in. "2C-B is stuurbaar, een licht psychedelicum" zeggen ze, ik merk er niets van. Ik voel me nu exact 100% zoals die diepe truffeltrip. Dit is de echte werkelijkheid, en die 2 "nuchtere" maanden voelen compleet betekenisloos. Wacht, dat is te heftig voor mij om nu te aanvaarden. Dit is gewoon de drug die inspeelt op mijn gemoedstoestand en gedachten van de afgelopen tijd. Ik ben mezelf helemaal paranoïde in een negatieve gedachtenspiraal aan het sturen. Dit gaat over. Gewoon de vijf uur uitzitten en alles is weer normaal.
Denk je dat echt? Ben je daar zeker van?
Nee, eigenlijk helemaal niet. Misschien leer ik iedere trip bij over de ULTIEME WAARHEID, en ooit weet ik de waarheid zo hard dat ik niet meer terug kan naar “nuchter” zijn. Omdat ik besef dat dit het echte nuchter zijn is. Nee! Nee! Als werkelijkheid een illusie is…
...dan bestaan al je vrienden niet, en al het andere waar je van houdt. Al je dromen, alles wat je voor lief hebt. Allemaal een illusie gecreëerd door de drug die je de toestand genaamd “nuchter” geeft. Hier ben je het enige bewustzijn, en je gedachten zijn de draad door het universum.
Nee, nee! Ik wou dat ik niet alleen aan het trippen was. Dat ik nu bevestiging kan vragen aan een vriend, een teken van dat ik niet alleen in het universum ben, vriendschap voelen…
Weet je wat de paradox is? Zelfs al waren je vrienden hier. Je zou geen woord geloven van wat ze zeggen. Je zou inzien dat zij allemaal deel van je fantasie zijn, een effect door de drug “nuchter”.
Ja, dat is het! Ik ben aan het bijleren. Ik trip nu wel alleen, maar dat MOEST. Ik moest alleen trippen, om mij deze les te leren van de waarheid. In het weekend met een vriend in het bos, hier op een weekavond in mijn bed in mijn eentje, het maakt NIET UIT, ik kom op dezelfde plek terecht. Dat bos, die vriend, mijn kamer, … allemaal illusies. Het ging sowieso gebeuren, het is deel van mijn leerproces als bewustzijn. Wat ik ook doe, alles was voorbestemd. Deterministisch in de verhaallijn van het universum. Ik ben die verhaallijn. Zelfs al komt mijn “nuchtere” werkelijkheid terug, wat ik daar ga doen en uitsteken is ook allemaal voorbestemd. Wat ik ook doe, ik ga daar sterven of terug psyechedelica nemen en terug hier terecht komen, klaar voor mijn volgende portie waarheid. ik wissel continu af tussen de twee werkelijkheden, en in ieder hoofdstuk in die werkelijkheden leer ik dingen bij die ik kan gebruiken in de andere werkelijkheid. Zo gaat het oneindig door. Wie vindt zoiets uit? Hoe komt het dat de werkelijkheid zo is? Ik voel me eigenlijk comfortabeler onder de drug “nuchter”! Ik wil terug! In die werkelijkheid is er verdriet, dood, … maar ik voel me er comfortabel, want die realiteit ken ik! De structuur van deze kosmische realiteit ken ik NIET, en ik weet niet wat er gaat gebeuren, en het voelt super dysforisch en eenzaam hier. Laat ik maar eens op de klok gaan kijken hoe laat het is, om te zien hoe ver ik al in mijn trip zit, zodat ik weet wanneer dit eindigt!
Ik loop terug naar de computer. Verder nadenkend over wat ik allemaal aan het leren ben. Ik kan super veel sneller, efficiënter en ingewikkelder denken, en ik snap ZOVEEL. Mijn hersenen gaan in overdrive. Het effect van psychedelica, dat er extra veel hersenverbindingen gecreëerd worden, VOEL ik, want het is zo warm in mijn hoofd van mijn hersenen die volle toeren draaien. Ik realiseer mij ondertussen dat ik de muziek niet meer hoor. Is dat omdat het fake is, een stuk van de fake nuchtere realiteit? Maar vanaf ik in de kamer met de computer kom hoor ik de muziek terug. Oef. Ik moet nagaan of ik het enige bewustzijn ben. Ik kijk naar het tabblad Whatsapp Web, en wil een van de conversaties openen waarin ik zei dat ik 2C-B nam in mijn eentje. Ik probeer me te concentreren welk gesprek zo eentje is tussen de vijftal met nieuwe berichten. Ik kies er denk ik ene uit. Ik zie dat Jennifer gezegd heeft: “Cooooollll. Houdt ons op de hoogte!”. YES! Denk ik, iemand die geïnteresseerd klinkt in wat er gebeurt. Ik ben slechts aan het trippen. Ik kijk naar de klok, en probeer tijd af te lezen. 22:50 staat er. Wat???!!!! Ik nam om middernacht. Hoe kan het nu 22:50 zijn? Is dit een sinistere grap? Tijd gaat niet achteruit, dus de tijd die ik lees is verkeerd. Ik zit vast in deze trip. Ik kan de echte tijd niet weten, want mijn zintuigen kan ik niet op vertrouwen. Een trip neemt het helemaal over van je. En als de trip je een verkeerde tijd wilt laten zien, kan je er niets aan doen.
Ik zeg het je toch, je zit in de oneindigheid van het universum. Plaats en tijd spelen hier geen rol.
Maar maar, hoe kan ik dan weten hoe lang het nog is?
Het is nog ONEINDIG. Dat is de waarheid die je hier leert, maar weigert te aanvaarden!
Ik heb een idee. Ik vraag aan Jennifer hoe laat het is. Dat is het beste plan die ik nu kan bedenken. Als Jennifer antwoordt met de tijd dan weet ik ten eerste dat ik niet het enige bewustzijn ben in het universum, en dan weet ik vaneerste keer ook de echte tijd want de klok van mijn computer liegt!
Zo gezegd zo gedaan, ik typ in het gesprek “Hoe laat is het?”.
Proficiat, je hebt gevraagd hoe laat het is. En wat als ze antwoordt? Je weet toch dat gelijk wat ze zegt, je eraan gaat twijfelen hé? Je leert nu dat je “nuchtere” werkelijkheid een illusie is. Al je omgevingen, vrienden, een illusie gecreëerd door de drug die je hersenen nemen als je “nuchter” bent. Gelijk welk uur Jennifer gaat zeggen, je wéét dat het gewoon je eigen illusie is die tegen je spreekt. Zelfs al zegt ze een uur die realistisch voor je klinkt, zal je je afvragen of het niet de "nuchtere werkelijkheid" drug is die je geruststelt met een leugen om bestwil. Dit is de échte waarheid. Hoe eerder je het accepteert, hoe eerder je zal stoppen met zo dysforisch en paniekerig voelen.
Inderdaad, niets van wat zij zegt zal ik aanvaarden. Het is tenslotte via het internet. Ik ga gewoon op straat, ik spreek iemand willekeurig aan, en hopelijk maakt de indruk van een fysiek persoon van vlees en bloed spreken indruk genoeg op me om me te overtuigen dat dit slechts een trip is. Maar wacht eens, het is midden in de nacht, ik ga niet gauw iemand tegenkomen, ik zal enkel massa’s koude lijden en het mezelf nog onaangenamer maken. En als de “nuchtere” werkelijkheid dan de echte is, zal ik mogelijks zelfs mezelf in de problemen brengen. Slecht idee! Ik ga gewoon verder kijken naar dat filmpje van de Ace Venture set op Psy-Fi. Ja! Goeie muziek! Ik ga wat dansen! De tijd doden, tot de trip over is. Ik dans wat in het rond, terwijl de hele kamer vervormt en wegvalt, met enkel mijn computerscherm met het filmpje op als houvast aan Aarde.
Moet je eens zien doen. Je blijft er maar aanhangen hé die valse werkelijkheid van je. Je kan niet loslaten. Om verder te kunnen moet je loslaten! Accepteren dat wat jij “je leven” noemt een illusie is. Je kan oneindig blijven dansen op dat filmpje.
Ugh. Ik ga terug in bed liggen. Liggen tot het over is. Maar nu ervaar ik toch de ultieme paradox: al die tips die ik op het internet gelezen heb.
“Als je een egodood begint ervaren, accepteren en loslaten, anders kom je in een bad trip terecht”
“Denk aan positieve dingen”
“Besef je dat de trip maar enkele uren duurt, en het ZAL overgaan”
“*insert gelijk welke random tip op internet*”
Aan werkelijk alles heb ik gedacht, alle tips om een bad trip in een goeie om te zetten. Maar doe dat maar eens, als je vermoedt dat je hele “nuchtere” leven, en dus inclusief het internet, een illusie is. En bijgevolg zijn al die tips van op internet ook een illusie. Hier zit je dan, in het echte universum. Wat ga je nu doen, Cerberus? Uiteindelijk bestaat er niet iets als een “goeie trip” of een “bad trip”, je kunt enkel maar hier in de échte werkelijkheid komen, en je vindt het leuk, of je kan er niet mee omgaan. Wel ik kan er niet mee omgaan. Ik kan nu een egodood ervaren als ik alles loslaat. Schijnt heel euforisch te zijn. Als ik accepteer dat mijn hele leven een illusie is, dat ik een bewustzijn ben in het oneindige universum, of zelfs het universum zelf en één met alles wordt. Maar dat kan ik niet! Nee, ik wil niet accepteren dat ik het enige bewustzijn ben, ik wil gezelschap om me heen. Geef mij dan maar de bad trip, ik zit hem wel uit! OOIT moet het gedaan zijn, ik weet niet hoe. Ik weet niet wanneer. Maar al die gedachtegangen die ik maak, die kosten tijd. En hoe langer ik denk, hoe meer tijd voorbij gaat, hoe dichter bij het einde van mijn trip. "Na 5 uur eindigt het" is een magere troost als je op een plek bent waar tijd niet bestaat zoals het doet in de "nuchtere" realiteit. Het is relatief en buigbaar en 5 uur kan oneindig zijn! Net als mijn vorige truffeltrip momenteel als de dag van gisteren voelt en de 2 maanden die voorbij gegaan zijn eigenlijk een paar uur waren, een illusie van de drug "nuchter zijn". Waarom heb ik dit gedaan, naar deze plek teruggekeerd? Wel, ik ging dit sowieso gedaan hebben, het is deel van het leerproces van mijn bewustzijn. Eigenlijk is deze bad trip wel op mijn maat gemaakt: al mijn theorieën, overtuigingen waar ik de laatste tijd mee speelde zijn werkelijkheid geworden.
Nu begin ik het te snappen, waarom zoveel mensen het nodig vinden een maffia te vormen (overheid in de volksmond) die via een geweldsmonopolie probeert andere mensen van de drugs te helpen. Om anderen hiervoor te behoeden. Ik ga niet akkoord met ze, maar ik begrijp ze. Eigenlijk is dat een van de dingen die ik al lang wou kunnen. Ik wil graag meer begrip hebben voor andere mensen. Dat is iets dat ik al lang aan mezelf wil veranderen! Nodig voor mijn groeiproces als persoon! Niet soms beginnen haten als mensen overtuigingen hebben die haaks staan aan de mijne. Maar mezelf beter in hen verplaatsen. Ze vriendelijk uitleggen hoe het zit en waarom want ook zij proberen goed doen binnen de limieten van hun kennis en intelligentie. Uiteindelijk is exact dit wat ik nu kan gebruiken, eenzaam door het universum zwevend. Iemand die mij begeleidt. Het voelt alsof ik momenteel aan het einde van mijn kennis en intelligentie zit. Wat was het leuk geweest als er hier nu een entiteit was die meer wist dan mij, slimmer was dan mij, al verder stond in het kennis verzamelen over het universum, om mij een helpende hand toe te reiken. Ik zou me nu ook niet zo eenzaam voelen in de oneindigheid van de kosmos. JA! Is deze bad trip dan toch een goeie trip in vermomming? Dat ik deze eigenschap nu aanleer? Is dit het nut van deze trip? Dat zou fantastisch zijn! JA, IK ZAL MEER BEGRIP HEBBEN VANAF NU, en deze bad trip was nodig. De prijs die ik ervoor moet betalen. Maar wat een prijs! Ik ben nog steeds niet zeker van mijn zaak, dat ik hier wel ooit uit raak. Maar als ik eruit raak, dan snap ik nu weer eens op wat voor effectieve manier psychedelica je aan zelfontwikkeling doet doen. Ik wou meer begrip hebben voor anderen, en de drug heeft me een trip gegeven waarin ik zelf radeloos ben, zodat ik me vanaf nu gemakkelijker in de schoenen kan verplaatsen van andere mensen die door gebrek aan bepaalde kennis of intelligentie meningen en opvattingen hebben die haaks staan aan de mijne.
Ik probeer mentaal nog ieder stukje van mezelf vast te grijpen. Vooral de delen die wijzen op mijn fysieke zelf zoals mijn hartslag en ademhaling. Allemaal figuren uit mijn verbeelding razen mijn beeld voorbij. Rick uit Rick & Morty figuren, spiralen, alles vlieg ik doorheen. Het is alsof ik een rit maak op de Revolution in Bobbejaanland waar je door de duisternis ook door kosmische vormen en geluiden gaat met het achtbaantreintje, maar dan door ruimtetijd zonder spoor en zonder de wetenschap dat de rit in enkele minuten weer veilig eindigt in het station. Ik hoor allemaal gekke geluiden en stemmen door elkaar. Ik word koekeloere zot! Ik ben heel blij met alle kennis en levenswijsheden die deze trip me geeft, maar wat ben ik gek aan het worden. Ik ben gewoonweg rijp voor het gesticht in deze toestand. Geef me aub de “nuchtere werkelijkheid” drug terug. Ik doe er alles voor. Ik ben mentaal niet klaar voor een egodood, overduidelijk.
Ik ga terug naar mijn computer, en kijk verder naar het filmpje. ik laat mijn hoofd op mijn handen rusten en beweeg soort van automatisch mee met de muziek. Mijn handen versmelten met mijn hoofd en met het gevoel van aanraking tussen mijn handen en hoofd en het geeft een gelukzalig en samensmeltend gevoel met de golvende lijnen die ik zie als closed eye visuals en de muziek.
Zie je het! Hoe je werkelijkheid fake is, hoe je zintuigen gevoel, zicht en gehoor allemaal samensmelten tot één lijn in plaats van verschillende dingen te zijn! Dat alles slechts opgeslagen data is in de verhaallijn van het universum! Accepteer het, en je zult je misschien beter voelen.
Ik zie het voor me. Een witte achtergrond met daarop enkele dikke doorschijnende blauwe lijnen die door elkaar in lussen gaan. ALLES die samenkomt tot een punt. Maar ik kan het niet. Hoe lang nog. Ik ga terug in mijn bed. Wat kan ik doen. Al deze rare gebeurtenissen wegslapen. Nee ik kan niet slapen. Nog maar eens de tijd checken? Ik kijk naar mijn wekkerradio, en lees de tijd af. 23:35. Ha! Het is alweer bijna een uur verder als toen ik op Whatsapp postte. Maar nog steeds klopt dat niet met ik om middernacht mijn 2C-B n……… wacht eens. Ik nam niet om middernacht. Ik nam om 21:30. Mijn trip is nu dus 2 uur bezig. Ik zit aan de helft ofzo. Ik heb mezelf gewoon gemindfucked met een verkeerd uur in mijn hoofd van inname. Maar hoe?!?!
En bij deze realisatie komt mijn grip op de “nuchtere“ realiteit terug. Ik kijk op Whatsapp en Jennifer heeft ook een kwartier geleden gezegd dat het bijna half twaalf is. Ik lach van ongeloof en opluchting tegelijk. Ik heb me uit mijn mindfuck gewerkt! Licht aan het einde van de tunnel! Mijn visuals worden direct een stuk minder intens. Ik typ wat op Whatsapp over mijn ervaring. Probeer zoveel mogelijk hersenspinsels te typen terwijl mijn telefoon inclusief toetsenbord naar alle kanten vervormt. Nu de verbindingen in mijn hersenen nog in overdrive staan. Zodat ik het nog weet op welke manier ik zat te denken, wanneer ik aan dit trip report begin. De comedown voelt fantastisch. Misschien omdat het een bad trip was. Waardoor het besef van terug grip krijgen op de realiteit goed voelt. In tegenstelling tot mijn vorige truffeltrip, waarbij de comedown akelig voelde, omdat het een goeie trip was waarbij mijn aardse problemen weg waren, en dan het besef kwam dat er toch niets veranderd is en ik compleet getricked werd.
Rond 0:30 zijn de visuele effecten weg. Ik voel enkel nog verhoogde hersenactiviteit, dus er zijn vast nog extra hersenverbindingen actief. Ik ben opener dan anders, heb het gevoel dat ik sneller eerlijk zou antwoorden op persoonlijke vragen dan anders. Kan gemakkelijker connecteren met anderen… kon ik dit gevoel maar ALTIJD aanhouden, maar uit ervaring weet ik dat de nagloed overgaat na enkele dagen tot weken. Tegen een uur later voel ik me volledig uitgetript. Het heeft dus maar 3 à 4 uur geduurd. Gek. Veel korter dan normaal, en het kwam veel sneller opzetten dan anders. In een kwestie van seconden/minuten. Alsof het korter maar extra krachtig was.
Gedachten achteraf:
Ik schiet over met nog meer vragen en realisaties.
Het is ongelooflijk, hoe zwak 15 mg 2C-B was.
Het is ongelooflijk, hoe extreem sterk 30 mg 2C-B is.
Het is ongelooflijk, hoe iedereen me daarvoor waarschuwde.
Het is ongelooflijk, hoe ik iedereen geloofde dat het wel eens heel zwaar kon zijn.
Het is ongelooflijk, hoe ik het toch deed.
Het is ongelooflijk, hoezeer ik tijdens mijn trip wou dat ik het niet gedaan had.
En het is ongelooflijk, hoe ik achteraf gezien niet kan zeggen dat ik het niet had willen meegemaakt hebben. Vooral als mijn theorie zal blijken kloppen dat mijn persoonlijke ontwikkeling verbeterd is, dan was het de bad trip zeker waard. Het is sowieso gemakkelijk praten, achteraf in de tijdlijn, 100% zeker dat de trip afloopt. Maar zou ik dat nu per se aanraden aan iemand? Zou iedereen zo’n mindfuck aankunnen? Zou ik het mezelf afraden als ik een boodschap kon doorgeven aan de versie van mezelf 3 uur geleden? Moet ik andere mensen waarschuwen twee keer na te denken als ze zoiets willen doen?
Of is het ding net dat niet iedereen een trip op die manier zou ervaren? Misschien is psychedelica echt een geschift doeltreffend middel. En krijg je een aangepaste trip aan wat je precies nodig hebt op dat moment. Als je een goeie trip nodig hebt om aan zelfontwikkeling te doen krijg je die. Hetgeen deze trip mij wou leren was het voor nodig dat ik een bad trip kreeg. En mijn bad trip manifesteerde zich rond mijn eigen onzekerheden en theorieën, dus mogelijk ervaart iemand die minder geïnteresseerd is in wetenschap, astrologie, relativiteitstheorie enzo een (bad) trip misschien totaal anders. Maar het was daarom ook tegelijk boeiend?
Waarom heb ik een bad trip gehad? Vermoedelijk omdat ik ten eerste alleen was, waardoor ik geen enkel houvast had om me niet alleen in het universum te voelen, en ten tweede omdat de effecten al binnen enkele MINUTEN na inname begonnen wat een voorbode is van "dit wordt een fucking sterke trip". Als de effecten nu eens gewoon na een uur begonnen waren zoals altijd had ik alles misschien als meer “het is normaal wat er nu gebeurt” ervaren. Die angst speelde mijn trip nu erg op in...
Ook heb ik nu enorm respect, meer als ooit tevoren, voor zij die een egodood meegemaakt hebben, en het aangedurfd hebben om compleet los te laten. Het leek allemaal wel moeilijk doch logisch als je het online las: accepteren wat er gebeurt, accepteren dat je je lichaam loslaat, dat je soort van sterft. Heel moeilijk is het als je er op dat moment daadwerkelijk bent, en je alles moet loslaten, inclusief je hele leven en alles wat je lief hebt en dus inclusief die kennis die je online las waar je je net door aan het laten leiden bent. Want als je zus of zo denkt tijdens een trip “omdat je het online las”, ben je ironisch gezien toch vast aan het houden aan de realiteit. Je moet ook accepteren dat die kennis fake is. Dat is een gekke paradox.
Ook vraag ik me nu af wat echt is en wat niet. Is de nuchtere realiteit slechts een illusie. Een comfortabele illusie omdat ik er niet alleen ben. Een matrix die een nut heeft daarom. Of geven psychedelica je enkel die illusie omdat je ego verdwijnt terwijl de efficiëntie van je hersenen qua kracht van nadenken stijgt? Of zijn ze allebei waarheid? Omdat per se een verschil willen maken tussen de twee een illusie is die je als mens maakt, als deelnemer van het universum in plaats van als toeschouwer. Benieuwd wat ik dan zal leren en meemaken in mijn "nuchtere" werkelijkheid tot ik onvermijdelijk weer in mijn volgende psychedelische trip terecht kom (en wat mij daar dan staat te wachten…). Maar volgende keer zal het niet in mijn eentje zijn.
