#1
Dit wordt mijn laatste post op het forum.
Omdat het verdriet
Ontembaar is
Genadeloos, tomeloos
En ik alleen nog maar kan schreeuwen
Om het ondraaglijke
Te ondergaan
Psilohuasca (paddo’s + MAO-remmer)
~ Maart 2021 ~
Wat:
– T+0: 0,5 gram Syrische wijnruit extract (10x) (Peganum harmala, MAO-remmer)
– T+0: 4 gram gedroogde paddo’s
– T+1: +/- 2,5 gram gedroogde paddo’s
Ochtend
Veel te vroeg word ik wakker van de hanen en de kou. Waarom die beesten al beginnen met herrie maken voordat het licht is is mij een raadsel. Ik word wakker met een zwaar gevoel. Als een zware last die op me drukt. Het gevoel is de laatste maanden constant bij me, ik word er mee wakker en ga er mee naar bed. Maar ik heb tenminste geslapen. Sinds ik hier ben heb ik mijn slaapmedicijnen, kalmeringstabletten en pijnstilling – die ik de laatste tijd weer nam vanwege het constante gevoel van stress en alertheid thuis – niet meer aangeraakt. Ik heb ze hier niet nodig. Hier is hij niet.
Het is ijskoud. Hoewel de muren van dit houten huisje voorzien zijn van een laagje leem, isoleert het niet voldoende. Ik steek wat kaarsjes aan om de ruimte te verlichten, en ik begin met het aanmaken van de houtkachel. Gisteren had ik al hout gehakt en klaargelegd, waardoor ik nu niet eerst naar buiten hoef. Als een ware vuurmeester leg ik de houtjes neer zoals ik het mezelf heb aangeleerd, en ik steek ze aan. Ik zie hoe de kleine houtjes de middelhoutjes laten branden, en hoe het vuur van de middelhoutjes overslaat op het grotere stuk hout. Perfect, al zeg ik het zelf. Ik hou mezelf bezig met het vuurtje tot het licht begint te worden. Een aangename bezigheid waar ik rustig van word.
De stilte, de eenvoud; het werkt kalmerend. Geen wifi, geen apparatuur, geen stromend water, beperkte eigen opgewekte stroom. Alleen deze knusse, sfeervolle kleine ruimte. Ik kleed mij aan om drinkwater te gaan halen. Dat ik mij al 4 dagen niet heb gewassen deert me niks. Het weer is wispelturig. Ik weet hoe hard de wind en de regen hoorbaar is op het glazen dak van het huisje, en ik hoop maar dat ik er niet te zeer van zal schrikken tijdens mijn trip.
Als ik terug ben gooi ik nog een stuk hout op het vuur, zet ik wat verse chai thee en mediteer ik. Eigenlijk is alles wel klaar.
Ik weeg 4 gram gedroogde paddo’s af. Ik weet dat dit een vrij zwakke batch is, maar gezien mijn gemoedstoestand ben ik bang om hoger te doseren. Bovendien weet ik niet in hoeverre de MAO-remmer de paddo’s zal versterken. Aanzienlijk, is mijn inschatting. En als de trip te zwak is, kan ik altijd nog wat bijnemen, dat zal nog wel wat effect hebben. Ik schat dat ik nog zo’n 2,5 a 3 gram over heb.
Ik maak thee van de syrische wijnruit (extract) en drink het rustig op onder het genot van de gedroogde paddenstoeltjes. Een prima ontbijt. Als het op is word ik toch ineens wel zenuwachtig. Mijn laatste reizen waren niet bepaald prettig. Ik spreek mezelf toe en maan mijzelf tot rust. Ik leg twee grote stukken hout op het vuur, zodat ik me daar voorlopig niet om hoef te bekommeren. Ik ga op een zacht kleedje op de grond naast de houtkachel liggen en concentreer me op mijn ademhaling, maar ik word steeds opnieuw afgeleid door onrustige gedachten.
Als de eerste effecten opkomen word ik nog zenuwachtiger. Ik ben hier alleen met mezelf, wat als dit helemaal de verkeerde kant op gaat? Het licht wat uit het dak komt is prachtig helder, en het getik van de regen zo zuiver. Wat mooi. De zenuwen nemen af. Mijn zintuigen gaan helemaal open staan en zijn super gevoelig. Met mijn ogen dicht zie ik typische paddovisuals. Al gauw komt er een soort extra laagje, een waas, iets droomachtigs, overheen. Het voelt mysterieus, wat bedwelmend, maar ook heel fijn. Ik voel mij zuiver als een kind. De CEV’s veranderen als ik me concentreer, ik kom een laagje dieper. Ik zie een silhouet voorbij komen. Verwonderd aanschouw ik. Ik voel dat het een moeder met pasgeboren baby is. Ze komt uit een andere wereld. Het voelt heilig. Ik hou mijn adem in, het dwingt bescheidenheid af. Het doet me denken aan DMT. Wauw, wat mooi. Per ongeluk schieten mijn ogen open en dan is ze weg. Ik probeer haar opnieuw te zoeken, maar ik kom niet door het eerste laagje ‘gewone’ visuals heen. Direct wil ik weten wat ik zag, waarom ik het zag en wat het me wilde vertellen, maar het was te kort om er iets uit te halen en het analyseren haalt me uit de ervaring.
Het effect van de paddo’s is inderdaad mild. Nu mijn angst aanzienlijk verminderd is besluit ik dat ik het aandurf om de rest van de paddo’s op te eten. Het opeten is door mijn misselijkheid nu wel een stuk lastiger. Ik weeg ze niet, ik schat dat het zo’n 2,5 tot 3 gram is, maar niet erg potent. Als het bijna op is vraag ik me ineens af wat ik aan het doen ben en of ik niet een hele domme keuze heb gemaakt. Maar ja, kan nu niet meer terug.
Ik leg nog wat hout in de kachel. Spannend omdat ik wel aan het trippen ben en er toch wel behoorlijk wat visuals en vervormingen aanwezig zijn, maar het lukt. Wat een geschenk is dit vuur, wat ben ik dankbaar dat ik hier mag zijn, dat ik deze kans heb gekregen. Waardoor ik nu leer hoe het is om op mezelf aangewezen te zijn, en om in eenvoud te leven. Het voelt goed om op mezelf te kunnen vertrouwen. Ik heb in korte tijd al veel geleerd. Maar ik ben hier niet voor mijn plezier.
Hoe kom ik hier uit, hoe kom ik uit deze benarde situatie? Ik zie geen uitweg. Hoe ben ik hier überhaupt in terechtgekomen? En waarom? Heb ik eerder zoiets absurds meegemaakt in mijn leven? Hoe heb ik het zo ver laten komen? Ik blijf verbaasd over de wendingen die het universum me geeft. Ik zie ze nooit aankomen. Ik weet dat ik moet vertrouwen in de weg die voor me uitgestippeld is. Maar dit voelt zo uitzichtloos.
Moet ik dan hier gaan wonen, terug naar de eenvoud van het bestaan? Hier in dit gebied kan ik misschien een stuk grond huren. En daar kan ik een huis op bouwen, net zoals degene van wie dit huisje is heeft gedaan. Ik zou het me misschien kunnen veroorloven. Wonen hier op deze afgelegen plek, waar de mannen baarden hebben en bijna allemaal een tand lijken te missen. Waar niemand waarde hecht aan uiterlijke schijn en materialisme, en waar men ver af staat van de toxische maatschappij. Hier hebben we geen last van zijn verwoestende invloed. Maar hoe eenvoudig is dit eenvoudige leven met mijn kinderen die een hele andere manier van leven gewend zijn en gewoon naar school moeten? En hoe erg zal ik de gezelligheid en levendigheid van mijn community wel niet missen? Ik mis mijn thuis. Als hij niet vlakbij me had gewoond, was ik deze situatie alláng permanent ontvlucht. Maar blijkbaar mag ik dat nu niet. Blijkbaar mag ik niet wegrennen. Ik heb het wel gedaan, maar ik weet dat het geen oplossing is.
Het zware gevoel wordt zwaarder en zwaarder. Ik bevind me in een soort sluimertoestand. Ik hoopte uit mijn hoofd te komen, maar negatieve gedachten worden juist meer en meer uitvergroot en mijn wereld lijkt alleen daar uit te bestaan. Ik wil helemaal niet weg. Ik wil niet op de vlucht zijn. Maar het is me onmogelijk gemaakt om thuis te zijn. Er is zo veel schade aangericht. Als hij niet tot zelfinzicht komt, kan ik niet terugkomen. Maar ik kan dat niet afdwingen. Ik maak misschien mijn eigen werkelijkheid, maar ik heb geen macht over de vrije wil van een ander. En dus kan ik visualiseren, smeken, hopen, en affirmaties proberen te manifesteren zo veel ik wil, maar ik zal hem niet kunnen veranderen, dat kan hij alleen zelf.
Ik moet de situatie niet willen veranderen. Ik zit er niet voor niets in. De enige invloed die ik heb is de manier waarop ik hier mee om ga.
Ik zak dieper weg in allerlei worst case scenario’s. Er is te veel gebeurd. Ik kan niet herstellen wat kapot is gemaakt. Het is te laat. Ik heb hem zo veel liefde, handreikingen en vertrouwen gegeven. Liefde is toch het enige antwoord? Het lijkt wel een test. Kan ik in liefde blijven als iemand zo vals is? Maar wat is liefde, en voor wie? Liefde voor mijn kinderen is het allerbelangrijkst. Ik ben te laat weggegaan. Ik had veel eerder moeten handelen, zo veel wat ik anders had moeten doen.
Ik voel me opgesloten in deze schemerige, benauwde ruimte, ik voel me eigenlijk vooral opgesloten in mijn eigen hoofd. Ik kom niet van mezelf weg. Ik stap naar buiten in een poging mezelf te ontvluchten. Het licht is zo fel voor mijn gevoelige ogen, ik sluit mijn ogen weer. De wind op mijn huid voelt zo intens. De windvlaag snijdt dwars door me heen, mijn hele lichaam trilt en tintelt. En de geluiden van de natuur klinken zo hard. Het is prachtig buiten, maar te overweldigend. Na een paar minuten ga ik weer naar binnen.
De tijd verstrijkt steeds langzamer en ik voel me alleen maar depressief, misselijk, moe, uitgeblust. Alle sporen lopen dood. Ik weet het gewoon niet meer. Er is niets wat ik kan doen wat het beter zal maken. Vermoeidheid, verdriet, woede, haat, pijn. Ik wil alleen maar slapen maar ik kan niet slapen, ik kan nooit slapen. Ik zou weken willen slapen om het chronische tekort in te halen. Ik ga in bed liggen, wat moet ik anders. Eindeloze cirkeltjes worst case scenario’s. Dit is wat ik de hele tijd diep van binnen voel, dit is het gevoel wat ik de afgelopen tijd heb geprobeerd te verbloemen met slecht voedsel en verdovende medicijnen. Maar ik kan niets met het gevoel. Wat moet ik ermee, wat wil het me leren, welke kant moet ik op? Ik moet het gewoon maar ondergaan. Ik schreeuw. Een wanhoopskreet. Om het ondraaglijke, te ondergaan.
Alles is zo donker. Het voelt even alsof de vermoeidheid nooit meer gaat stoppen. De trip duurt maar en duurt maar. Gaat dit gevoel soms blijven? Krijg ik een burn-out? Is er te lang te veel van mij gevergd? Ik probeer wat te eten in de hoop dat ik sneller zal aarden. Met het geleidelijk uitwerken van de effecten, voel ik mij langzaam weer wat beter. Er is niets wat ik kan doen, maar ik móet vertrouwen. Ik had gehoopt dat deze trip mij zou kunnen helpen met een oplossing, maar het heeft niets opgehelderd, niets blootgegeven. Misschien is het niet nodig dat ik het weet. Misschien is het alleen nodig dat ik leer vertrouwen dat ik meemaak wat ik mee moet maken, ook als ik er niets van begrijp. Vertrouwen dat dit gebeurt omdat ik lessen te leren heb. Vertrouwen op mijzelf dat ik het juiste doe. Voelen wat juist is. En vertrouwen in een oplossing. Laat het denken los, en heb simpelweg vertrouwen in het pad wat voor me is uitgestippeld. Dat zijn de lessen die ik uit deze trip heb gehaald.
EPILOOG
De persoon uit mijn report heb ik leren kennen via dit forum. Hij is nu - door invloeden van buitenaf, zonder dat ik zelf iets heb hoeven doen - uit mijn leven. Met deze persoon, die heeft toegegeven verliefd te zijn op mijn (minderjarige) zoon waarbij er helaas sprake is geweest van herhaaldelijk manipulerend en seksueel grensoverschrijdend gedrag, wil ik uiteraard op geen enkele manier nog op directe of indirecte manier te maken hebben. Er zijn verdere acties ondernomen.
Ik heb mijn trip reports verzameld en een blog gemaakt, hier zal ik ze vanaf nu plaatsen: EDIT, link weg, de link is te verkrijgen door een pb'tje te sturen naar @Cerberus .
Ik heb hier 9 jaar met veel plezier rondgehangen, en heb super toffe mensen ontmoet en momenten meegemaakt die ik nooit had willen missen! Ook veel geleerd van de vele interessante discussies over spiritualiteit en psychedelica! Maar het is tijd voor een nieuw hoofdstuk.![:)]()
Het ga jullie goed!
Omdat het verdriet
Ontembaar is
Genadeloos, tomeloos
En ik alleen nog maar kan schreeuwen
Om het ondraaglijke
Te ondergaan
Psilohuasca (paddo’s + MAO-remmer)
~ Maart 2021 ~
Wat:
– T+0: 0,5 gram Syrische wijnruit extract (10x) (Peganum harmala, MAO-remmer)
– T+0: 4 gram gedroogde paddo’s
– T+1: +/- 2,5 gram gedroogde paddo’s
Ochtend
Veel te vroeg word ik wakker van de hanen en de kou. Waarom die beesten al beginnen met herrie maken voordat het licht is is mij een raadsel. Ik word wakker met een zwaar gevoel. Als een zware last die op me drukt. Het gevoel is de laatste maanden constant bij me, ik word er mee wakker en ga er mee naar bed. Maar ik heb tenminste geslapen. Sinds ik hier ben heb ik mijn slaapmedicijnen, kalmeringstabletten en pijnstilling – die ik de laatste tijd weer nam vanwege het constante gevoel van stress en alertheid thuis – niet meer aangeraakt. Ik heb ze hier niet nodig. Hier is hij niet.
Het is ijskoud. Hoewel de muren van dit houten huisje voorzien zijn van een laagje leem, isoleert het niet voldoende. Ik steek wat kaarsjes aan om de ruimte te verlichten, en ik begin met het aanmaken van de houtkachel. Gisteren had ik al hout gehakt en klaargelegd, waardoor ik nu niet eerst naar buiten hoef. Als een ware vuurmeester leg ik de houtjes neer zoals ik het mezelf heb aangeleerd, en ik steek ze aan. Ik zie hoe de kleine houtjes de middelhoutjes laten branden, en hoe het vuur van de middelhoutjes overslaat op het grotere stuk hout. Perfect, al zeg ik het zelf. Ik hou mezelf bezig met het vuurtje tot het licht begint te worden. Een aangename bezigheid waar ik rustig van word.
De stilte, de eenvoud; het werkt kalmerend. Geen wifi, geen apparatuur, geen stromend water, beperkte eigen opgewekte stroom. Alleen deze knusse, sfeervolle kleine ruimte. Ik kleed mij aan om drinkwater te gaan halen. Dat ik mij al 4 dagen niet heb gewassen deert me niks. Het weer is wispelturig. Ik weet hoe hard de wind en de regen hoorbaar is op het glazen dak van het huisje, en ik hoop maar dat ik er niet te zeer van zal schrikken tijdens mijn trip.
Als ik terug ben gooi ik nog een stuk hout op het vuur, zet ik wat verse chai thee en mediteer ik. Eigenlijk is alles wel klaar.
Ik weeg 4 gram gedroogde paddo’s af. Ik weet dat dit een vrij zwakke batch is, maar gezien mijn gemoedstoestand ben ik bang om hoger te doseren. Bovendien weet ik niet in hoeverre de MAO-remmer de paddo’s zal versterken. Aanzienlijk, is mijn inschatting. En als de trip te zwak is, kan ik altijd nog wat bijnemen, dat zal nog wel wat effect hebben. Ik schat dat ik nog zo’n 2,5 a 3 gram over heb.
Ik maak thee van de syrische wijnruit (extract) en drink het rustig op onder het genot van de gedroogde paddenstoeltjes. Een prima ontbijt. Als het op is word ik toch ineens wel zenuwachtig. Mijn laatste reizen waren niet bepaald prettig. Ik spreek mezelf toe en maan mijzelf tot rust. Ik leg twee grote stukken hout op het vuur, zodat ik me daar voorlopig niet om hoef te bekommeren. Ik ga op een zacht kleedje op de grond naast de houtkachel liggen en concentreer me op mijn ademhaling, maar ik word steeds opnieuw afgeleid door onrustige gedachten.
Als de eerste effecten opkomen word ik nog zenuwachtiger. Ik ben hier alleen met mezelf, wat als dit helemaal de verkeerde kant op gaat? Het licht wat uit het dak komt is prachtig helder, en het getik van de regen zo zuiver. Wat mooi. De zenuwen nemen af. Mijn zintuigen gaan helemaal open staan en zijn super gevoelig. Met mijn ogen dicht zie ik typische paddovisuals. Al gauw komt er een soort extra laagje, een waas, iets droomachtigs, overheen. Het voelt mysterieus, wat bedwelmend, maar ook heel fijn. Ik voel mij zuiver als een kind. De CEV’s veranderen als ik me concentreer, ik kom een laagje dieper. Ik zie een silhouet voorbij komen. Verwonderd aanschouw ik. Ik voel dat het een moeder met pasgeboren baby is. Ze komt uit een andere wereld. Het voelt heilig. Ik hou mijn adem in, het dwingt bescheidenheid af. Het doet me denken aan DMT. Wauw, wat mooi. Per ongeluk schieten mijn ogen open en dan is ze weg. Ik probeer haar opnieuw te zoeken, maar ik kom niet door het eerste laagje ‘gewone’ visuals heen. Direct wil ik weten wat ik zag, waarom ik het zag en wat het me wilde vertellen, maar het was te kort om er iets uit te halen en het analyseren haalt me uit de ervaring.
Het effect van de paddo’s is inderdaad mild. Nu mijn angst aanzienlijk verminderd is besluit ik dat ik het aandurf om de rest van de paddo’s op te eten. Het opeten is door mijn misselijkheid nu wel een stuk lastiger. Ik weeg ze niet, ik schat dat het zo’n 2,5 tot 3 gram is, maar niet erg potent. Als het bijna op is vraag ik me ineens af wat ik aan het doen ben en of ik niet een hele domme keuze heb gemaakt. Maar ja, kan nu niet meer terug.
Ik leg nog wat hout in de kachel. Spannend omdat ik wel aan het trippen ben en er toch wel behoorlijk wat visuals en vervormingen aanwezig zijn, maar het lukt. Wat een geschenk is dit vuur, wat ben ik dankbaar dat ik hier mag zijn, dat ik deze kans heb gekregen. Waardoor ik nu leer hoe het is om op mezelf aangewezen te zijn, en om in eenvoud te leven. Het voelt goed om op mezelf te kunnen vertrouwen. Ik heb in korte tijd al veel geleerd. Maar ik ben hier niet voor mijn plezier.
Hoe kom ik hier uit, hoe kom ik uit deze benarde situatie? Ik zie geen uitweg. Hoe ben ik hier überhaupt in terechtgekomen? En waarom? Heb ik eerder zoiets absurds meegemaakt in mijn leven? Hoe heb ik het zo ver laten komen? Ik blijf verbaasd over de wendingen die het universum me geeft. Ik zie ze nooit aankomen. Ik weet dat ik moet vertrouwen in de weg die voor me uitgestippeld is. Maar dit voelt zo uitzichtloos.
Moet ik dan hier gaan wonen, terug naar de eenvoud van het bestaan? Hier in dit gebied kan ik misschien een stuk grond huren. En daar kan ik een huis op bouwen, net zoals degene van wie dit huisje is heeft gedaan. Ik zou het me misschien kunnen veroorloven. Wonen hier op deze afgelegen plek, waar de mannen baarden hebben en bijna allemaal een tand lijken te missen. Waar niemand waarde hecht aan uiterlijke schijn en materialisme, en waar men ver af staat van de toxische maatschappij. Hier hebben we geen last van zijn verwoestende invloed. Maar hoe eenvoudig is dit eenvoudige leven met mijn kinderen die een hele andere manier van leven gewend zijn en gewoon naar school moeten? En hoe erg zal ik de gezelligheid en levendigheid van mijn community wel niet missen? Ik mis mijn thuis. Als hij niet vlakbij me had gewoond, was ik deze situatie alláng permanent ontvlucht. Maar blijkbaar mag ik dat nu niet. Blijkbaar mag ik niet wegrennen. Ik heb het wel gedaan, maar ik weet dat het geen oplossing is.
Het zware gevoel wordt zwaarder en zwaarder. Ik bevind me in een soort sluimertoestand. Ik hoopte uit mijn hoofd te komen, maar negatieve gedachten worden juist meer en meer uitvergroot en mijn wereld lijkt alleen daar uit te bestaan. Ik wil helemaal niet weg. Ik wil niet op de vlucht zijn. Maar het is me onmogelijk gemaakt om thuis te zijn. Er is zo veel schade aangericht. Als hij niet tot zelfinzicht komt, kan ik niet terugkomen. Maar ik kan dat niet afdwingen. Ik maak misschien mijn eigen werkelijkheid, maar ik heb geen macht over de vrije wil van een ander. En dus kan ik visualiseren, smeken, hopen, en affirmaties proberen te manifesteren zo veel ik wil, maar ik zal hem niet kunnen veranderen, dat kan hij alleen zelf.
Ik moet de situatie niet willen veranderen. Ik zit er niet voor niets in. De enige invloed die ik heb is de manier waarop ik hier mee om ga.
Ik zak dieper weg in allerlei worst case scenario’s. Er is te veel gebeurd. Ik kan niet herstellen wat kapot is gemaakt. Het is te laat. Ik heb hem zo veel liefde, handreikingen en vertrouwen gegeven. Liefde is toch het enige antwoord? Het lijkt wel een test. Kan ik in liefde blijven als iemand zo vals is? Maar wat is liefde, en voor wie? Liefde voor mijn kinderen is het allerbelangrijkst. Ik ben te laat weggegaan. Ik had veel eerder moeten handelen, zo veel wat ik anders had moeten doen.
Ik voel me opgesloten in deze schemerige, benauwde ruimte, ik voel me eigenlijk vooral opgesloten in mijn eigen hoofd. Ik kom niet van mezelf weg. Ik stap naar buiten in een poging mezelf te ontvluchten. Het licht is zo fel voor mijn gevoelige ogen, ik sluit mijn ogen weer. De wind op mijn huid voelt zo intens. De windvlaag snijdt dwars door me heen, mijn hele lichaam trilt en tintelt. En de geluiden van de natuur klinken zo hard. Het is prachtig buiten, maar te overweldigend. Na een paar minuten ga ik weer naar binnen.
De tijd verstrijkt steeds langzamer en ik voel me alleen maar depressief, misselijk, moe, uitgeblust. Alle sporen lopen dood. Ik weet het gewoon niet meer. Er is niets wat ik kan doen wat het beter zal maken. Vermoeidheid, verdriet, woede, haat, pijn. Ik wil alleen maar slapen maar ik kan niet slapen, ik kan nooit slapen. Ik zou weken willen slapen om het chronische tekort in te halen. Ik ga in bed liggen, wat moet ik anders. Eindeloze cirkeltjes worst case scenario’s. Dit is wat ik de hele tijd diep van binnen voel, dit is het gevoel wat ik de afgelopen tijd heb geprobeerd te verbloemen met slecht voedsel en verdovende medicijnen. Maar ik kan niets met het gevoel. Wat moet ik ermee, wat wil het me leren, welke kant moet ik op? Ik moet het gewoon maar ondergaan. Ik schreeuw. Een wanhoopskreet. Om het ondraaglijke, te ondergaan.
Alles is zo donker. Het voelt even alsof de vermoeidheid nooit meer gaat stoppen. De trip duurt maar en duurt maar. Gaat dit gevoel soms blijven? Krijg ik een burn-out? Is er te lang te veel van mij gevergd? Ik probeer wat te eten in de hoop dat ik sneller zal aarden. Met het geleidelijk uitwerken van de effecten, voel ik mij langzaam weer wat beter. Er is niets wat ik kan doen, maar ik móet vertrouwen. Ik had gehoopt dat deze trip mij zou kunnen helpen met een oplossing, maar het heeft niets opgehelderd, niets blootgegeven. Misschien is het niet nodig dat ik het weet. Misschien is het alleen nodig dat ik leer vertrouwen dat ik meemaak wat ik mee moet maken, ook als ik er niets van begrijp. Vertrouwen dat dit gebeurt omdat ik lessen te leren heb. Vertrouwen op mijzelf dat ik het juiste doe. Voelen wat juist is. En vertrouwen in een oplossing. Laat het denken los, en heb simpelweg vertrouwen in het pad wat voor me is uitgestippeld. Dat zijn de lessen die ik uit deze trip heb gehaald.
EPILOOG
De persoon uit mijn report heb ik leren kennen via dit forum. Hij is nu - door invloeden van buitenaf, zonder dat ik zelf iets heb hoeven doen - uit mijn leven. Met deze persoon, die heeft toegegeven verliefd te zijn op mijn (minderjarige) zoon waarbij er helaas sprake is geweest van herhaaldelijk manipulerend en seksueel grensoverschrijdend gedrag, wil ik uiteraard op geen enkele manier nog op directe of indirecte manier te maken hebben. Er zijn verdere acties ondernomen.
Ik heb mijn trip reports verzameld en een blog gemaakt, hier zal ik ze vanaf nu plaatsen: EDIT, link weg, de link is te verkrijgen door een pb'tje te sturen naar @Cerberus .
Ik heb hier 9 jaar met veel plezier rondgehangen, en heb super toffe mensen ontmoet en momenten meegemaakt die ik nooit had willen missen! Ook veel geleerd van de vele interessante discussies over spiritualiteit en psychedelica! Maar het is tijd voor een nieuw hoofdstuk.