Hallo allemaal,
Ik wil mijn ervaring met Salvia 10× delen. Dit was een hele heftige maar positieve ervaring. Sommige dingen kan ik niet beschrijven maar ik doe mijn best.
Vandaag, rond 14:00 uur, vond ik dat het tijd was voor een Salvia trip. De kinderen waren weg, vrouw aan het werk en omdat ik al ervaring had met dit middel dacht ik dat ik dit wel alleen kon doen. Ik kan over het algemeen heftige ervaringen wel handelen en trippen doe ik het liefste in mijn eentje.
Goed, 5 minuten later was mijn pijpje gevuld. De helft van het zakje paste er in, en dat was ongeveer een halve gram. Mijn vorige ervaringen waren met gedroogde bladeren, ook een pijpje vol. Nu ging ik ging nu dus voor een iets heftigere trip, hoewel ik van de bladeren al voor mijn gevoel een doorbraak had. Het spul slaat bij mij blijkbaar goed aan.
Mijn muziek naar keuze was een
duistere minimale dubstep mix wat wellicht effect had op de trip, maar ik geniet van de subtiele tonen en diepe basslijn.
Ik lag comfortabel op de bank met een schaal naast me om het pijpje in te doen wanneer ik de trip voelde aankomen. Met een gewone aansteker stak ik het aan en ik hees rustig aan het pijpje maar hard genoeg zodat de blauwe vlam de Salvia raakte.
De salvia brandde, maar de aansteker was leeg. "KUT!" dacht ik. "wat een moment om leeg te zijn, waarom kijk ik daar niet eerder naar?". Dus ik stond op om een andere aansteker te pakken. Het opstaan ging maar net, en ik liep naar de keuken alsof ik langs een stijle scheve helling liep die steeds van richting veranderde. "dit lukt niet" dacht ik eventjes. Ik wankelde steeds erger en mijn zicht draaide steeds meer. Ik moest naar de bank toe.
Onderweg naar de bank hoorde ik een knal, en daaropvolgend nog een paar in volume zakkende naknallen. Het zal wel. Mijn enige gevoel was dat ik naar de bank moest voordat ik knock out ging. Een gevoel van stommiteit overkwam me en die hield mij helder genoeg om op de bank neer te ploffen.
Eenmaal neergeploft in de hoek van bank versnipperde mijn beeld. Het draaide van mij af als een vortex met verscheurde stukjes papier van wat mijn beeld moest zijn. Denken deed ik niet meer, ik kon enkel nog voelen, en ik voelde dat ik diep in de trip werd getrokken.
Getrokken omschrijft de ervaring in de vaagste zin. Er werd niet aan mij getrokken, mijn entiteit werd weggezogen. Als een stofzuiger die rook opzoog werd ik vanaf de linkerkant van mijn hoofd weg gezogen terwijl mijn beeld steeds verder van me af snipperde. De muziek leek te klinken als een bal die uitgerekt en ingeknepen werd, maar het doofde steeds meer uit.
Toen was ik opgezogen, er was
niks.
Ik zag niks en hoorde niks. Er was geen kleur, geen zwart en geen wit. Ik was niet aan het denken en niet aan het voelen. Ik was dood. Althans, dit is hoe ik zelf denk dat dood zijn is. Niks. Mijn interpretatie van dood zijn was op dat moment dus gaande. Er bestond geen persoon. Er was geen ik. Er was zelfs geen leegte want dat zou betekenen dat er iets zou zijn die de leegte omvangt.
Langzaam gebeurde er iets. Ik zag weer wat. Ik zag dezelfde snippers ronddraaien die ik ook had toen ik begon met trippen. Ze waren niet ver weg maar kwamen niet dichterbij. Ze bleven consistent met dezelfde snelheid en op dezelfde afstand in een vortex ronddraaien.
Dat ronddraaiende beeld ging gepaard met stemmen van mensen die ik ken. Mijn buren, (jeugd)vrienden en kennissen. Ze waren verbaasd met elkaar aan het praten. "Wat is er met hem?" zei iemand, waarop iemand anders antwoordde "o ja, hij heeft salvia gehad".
Op het moment dat iemand dat zei, had ik mijn besef weer terug. Ik realiseerde me dat ik had getript en ik wou rechtop gaan zitten. Er kwam geen beweging in. Mijn beeld spiraalde nogsteeds, maar dit keer kwam het naar me toe en ging langzaam minder hard draaien. Alsof iemand mij tegenhield kon ik gaan zitten met heel veel moeite. Eigenlijk wou ik staan maar meer dan zitten kon ik niet. Ik moest blijven zitten en kon met moeite mijn hoofd draaien naar de klok. 14:30. Ik was 20 minuten weggeweest. De muziek was normaal aanwezig en zonder dat ik het doorhad hoorde ik het weer.
Koud zweet besloeg mijn lichaam en mijn ademhaling was hard. Niet moeizaam maar erg hard. Ik dacht dat ik kon opstaan maar dat lukte niet. Ergens had ik het gevoel dat ik nog niet nuchter was. En dat klopte.
Ik was aan het praten. Niet openlijk maar in mijzelf. Het waren geen gedachten maar ik was letterlijk vanbinnen aan het praten, met iemand anders. De andere persoon was ikzelf. Ik was in mijzelf met mijzelf aan het praten. We voerden een gesprek met elkaar over het leven. Over het punt waar ik nu was, en we bespraken de beknelling en de ongelukkigheid die ik soms lijk te ervaren. Het was een diep gesprek, zo'n gesprek die je kan veranderen. En dat leek het te doen.
Het ongeluk en de beknelling die ik weleens ervaar, is misplaatst. Hoe ik er mee om ga zorgt er voor dat deze negatieve gevoelens gevoed worden. Wat ik heb is mooi en wil ik houden. Soms wil ik uit mijn leven vluchten maar waarom? Op welke andere manier zou ik gelukkig zijn? Alleen? Op een hutje in de wildernis tussen de dieren? Met een pornoster? Nee, hier en nu ligt mijn geluk, maar het leven gaat soms zo snel dat je er niet bij stilstaat, en hunkert naar de dingen die je vroeger hebt gehad en als positief hebt ervaren. Zo kan het niet meer zijn want dan zou je in het verleden leven. Dingen veranderen en zolang je dat niet accepteert zal je ongelukkig zijn. Ik accepteer.
Het was klaar, ik kon opstaan. Ik was moe, had het koud en had honger. Ik smeerde een broodje maar kreeg deze niet weg. Ik deed een trui aan maar dat was te warm. Ik vond dat ik een lekkere warme douche moest nemen en dat deed me goed. Dit was mijn moment van bezinking. Wow wat een heftige trip was dit. En alles wat me overwelmt had spoelde van me af. Ik zette mijn dag voort.
---------------------------
Het was een heftige ervaring en uiteindelijk heeft het positief voor me uitgepakt. Ik weet niet of ik de rest ga opmaken, maar voor nu heb ik genoeg aan deze ervaring.
Bedankt voor het lezen.