#1
Jeetje, sterkte met je vader! En het kan geen toeval zijn nee.Tijd voor de nabeschouwing!
Het 'Abort mission' tijdstip valt samen met het tijdstip waarop mijn vader in de auto stapte naar het ziekenhuis. Toeval? Ik denk het niet. Overigens was ik van zijn afspraak niet op de hoogte.
Door wat ik gistermiddag voelde is het me vooral heel erg duidelijk geworden dat het niet goed gaat. Dat het al wat langer bergafwaarts gaat en dat er steeds meer een zware deken over alles ligt, ook over leuke dingen. De tripwereld was op LSD niet bereikbaar, op truffels ook niet. Het is tijd om even pauze te nemen in mijn ontwikkelingsproces, en om naast dat wat vanzelf los komt het verder even te laten. Alle negatieve gevoelens mogen er zijn, maar het moet wel haalbaar blijven. En zodra zelfs leuke dingen zwaar gaan voelen, liefde niet meer écht aan komt en er even geen licht is aan het einde van de tunnel (serieus, waar de fuck is dat einde überhaupt?) is het tijd om toe te geven dat het even niet meer zonder hulp gaat.
Komende week met de huisarts in gesprek, wil graag overwinteren op antidepressiva. Vorig jaar ook geslikt, toen alleen vanwege slapeloosheid en paniekaanvallen (ik had toen nog geen emoties, achteraf: superchill), ik weet hoeveel baat ik er toen bij had en ik hoop dat dat nu ook zo is.
Dat betekent wel dat psychedelica voorlopig out of option zijn. Vooral jammer omdat ik heel graag eind dit jaar weer Ayahuasca had willen doen, maar dat was een plan van toen ik me nog beter voelde. Op dit moment zou dat sowieso bijzonder onverstandig zijn![:)]()
En jammer dat je voorlopig wilt stoppen met psychedelica, maar dat is je eigen keus. Ik geloof namelijk dat het ook psychisch goed kan doen, maar dat werkt niet voor iedereen misschien...