Wie: Me, myself and I. Vrouw, 31.
Waar: thuis
Wat: 75ug 1p-LSD
Ervaring: Ayahuasca (2 ceremonies), truffels (1 goede trip), microdoses LSD (4 of 5), wiet.
Waarom: een spiritueel/zelfontwikkeling proces gestart door Ayahuasca. Elke keer LSD of truffels daarna heeft me wat gebracht in dat proces. Dat ik vanmorgen dacht 'hm, vandaag truffels of LSD doen?' zal een reden hebben. Psychedelica hebben me tot nu toe meer gebracht dan 30 jaar therapie had kunnen doen. Ik ben klaar voor de volgende sessie.
Wanneer: nu!
11.10: Een zegel van 100ug door de helft geknipt, en een helft nog eens door de helft. Zal ik toch voor de 100 gaan? Nee, 75ug is genoeg. Onder de tong. Beetje spannend. Bij truffels heb ik een 'whatever happens, het is goed zo' gevoel als ik de roep voel ze te nemen. Bij LSD mis ik dat gevoel.
Voor nu zet ik Klaus Schulze aan, als ik dat zat ben staat mijn vaste playlist klaar. De playlist die me, onder invloed of nuchter, altijd terug brengt naar een safe space waar ik kan ondergaan wat er over me heen komt, wetende dat het oke is.
And now we wait.
11.30: Oeps. Het was niet mijn intentie dit nu al te posten, maar om hier door de dag heen, een reportje te typen en dat nadien te posten. Nouja, te laat! Nu dan maar een poging mijn perfectionisme te kalmeren.
11.50: Terwijl ik boven even met de was bezig ben merk ik dat ik wankel. M'n lijf voelt raar. Beneden merk ik dat de muziek me het bloed onder de nagels vandaan haalt, een spanning opbouwt. Is dit wat we gaan doen?
Lucy en ik gaan in de opkomst geen vriendjes worden, en dat is oke. Maar de sfeer gaan we wel even veranderen.
Het opgefokte gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Op de bank geploft voel ik m'n spieren ontspannen en m'n lijf warm worden. Komt goed. Alles komt goed.
Vanaf hier schrijf ik het report achteraf. Tijdens mijn trip heb ik nog een paar dingen gepost in de reacties, maar was ik me er vooral heel erg bewust van dat ik op dat moment niet in woorden wilde vatten wat ik voelde en dat ik dat al helemaal niet zonder een check van nuchtere Pløp op het wereldwijde web wilde hebben.
De opkomst van LSD heb in de laatste twee microdoses als enorm stimulerend ervaren, op het vervelende af. Dat merk ik nu niet.
Omkleden helpt niet, ik heb het zó warm dat ik gek wordt. En tegelijk maak ik me een beetje zorgen: wat als mijn perceptie van temperatuur zo verknipt is dat ik mezelf onderkoel? Ondertussen heb ik nog steeds honger, dus ik maak wat yoghurt met fruit klaar. De happen lijken telkens uit te zetten in mijn mond, elke hap verandert in een te grote hap die moeilijk weg te krijgen is, maar lekker is het wel! Thee heb ik ook gezet, maar een mok pakken was handig geweest. Terwijl ik met mijn hand in de servieskast sta bekruipt me een gevoel van deja vu. Als ik naar de salontafel kijk staan daar al vier mokken. Mijn kortetermijngeheugen is kapot. Inmiddels heb ik het koud en voel ik me fysiek zo shabby dat ik maar weer onder mijn dekentje kruip. Aldaar golft de kou van de yoghurt door m'n lijf, als een misselijkheid. 'Laat maar gaan, geef je over', denk ik nog. Maar als ik mezelf voor me zie, liggend in mijn eigen braaksel op de bank, ga ik toch maar een emmer pakken. Zodra ik opsta blijkt er alleen een boer dwars te zitten.
Weer onder mijn dekentje heb ik het bloedheet en ijskoud tegelijk. Het zweet breekt me uit en ik ruik mezelf. Misselijkmakend. Ik besef me dat mijn zintuigen waarschijnlijk compleet op scherp staan en het wel meevalt, maar ik verdraag het niet. Als ik zo ver onder de deken kruip dat die tot mijn neus komt is het zweetprobleem opgelost maar dient het volgende probleem zich aan: het dekentje stinkt ook. Tijd om te gaan douchen, om geur en temperatuur een reset te geven.
Aan hoeveel voorwaarden moet je nog voldoen voordat het goed is Pløp? Onder de douche draai ik de kraan steeds warmer, maar ik blijf koud. Ik was me, maar ik word niet schoner. Om al het vieze weg te wassen zou ik mezelf binnenstebuiten moeten keren. Visueel zie ik patronen in de tegels en het water, en zijn vooral vieze details uitvergroot waardoor ik me in een smerig crackhol waan. Had eerst schoon moeten maken. Nee, het maakt niet uit, dit zit in mij. Als ik de kraan niet heter kan draaien zonder veiligheidsrisico's en ik nog steeds koud ben en het gebrek aan kortetermijngeheugen zorgt dat ik waarschijnlijk drie keer mijn haar heb gewassen zonder dat ik me schoner voel draai ik de douche uit. Afgedroogd en wel stap ik in bed: te warm! Deken eraf. Te zwaar! Verzwaringsdeken eraf.
Gewichtloos. Even dwaal ik met gesloten ogen af, maar ik loop vast. Ik voel mezelf kronkelen als een klein kind met koorts. En m'n bed stinkt. Ik eindig met mijn extra dekbedje in mijn armen, het dekbedje dat ik als driejarige kreeg. Geruststellend. Muziek, ik heb muziek nodig. Hoewel in mijn ondergoed op de bank kruipen me heerlijk lijkt heb ik huisgenoten en is het aantrekken van kleding dus wenselijk. Niets voldoet aan mijn wensen van zachtheid, dus ik doe maar wat. Met dekbed en al hobbel ik weer naar beneden.
Na bovenstaande post proberen een aantal DF'ers me te helpen los te laten, in een andere space te komen, te stoppen met vechten. Ik voel me gesteund, maar realiseer me ook dat het oke is.
Durf je erop te vertrouwen dat je krijgt wat je nodig hebt? Ik ben niet in de weerstand tegen de trip, ik ben in gevecht met mezelf. Wat als ik het niet meer te koud of te warm (of allebei tegelijk) heb, als ik niets meer ruik, als ik niets meer voel? Dan hoef ik niet meer te
zijn. Het lijntje met het leven is dun.
Ga deze gevoelens maar aan. Vecht ertegen, stoei ermee, ervaar hoe naar ze zijn. Ze mogen er zijn, jij mag er zijn, je pijn mag er zijn.
In deze lijn mijmer ik voort, inmiddels van Klaus Schulze overgeschakeld op mijn vertrouwde trip-playlist, mijn safe space, tot de gebeurtenis uit onderstaande post:
Spoiler: Post van 15.05
De chiwafrat piept en kijkt me aan alsof de wereld vergaat. God beest, van alle momenten die je kunt kiezen?! Hoe meer ik haar van alle kanten bekijk hoe meer zij doet alsof ze minimaal hartstikke dood gaat. Realistisch gezien is de kans dat ik over het hoofd zie dat ze daadwerkelijk kapot is kleiner dan de kans dat mijn brein haar toch al ongemakkelijke voorkomen onnoemelijk uitvergroot. Maar waarom piept ze dan?
Eenmaal buiten heeft madame duidelijk koers gezet naar degene die ik als tripsitter had kunnen vragen. Naar degene die ik er twee weken terug nog op aansprak dat hij mij een verantwoordelijkheid voor zijn trip in de maag splitste. Mijn pogingen haar te overtuigen mee de andere kant op te komen zijn zinloos, totdat er een puppy uit een huis komt en een chihuahua wel als leuke tennisbal ziet. Madame is vergeten welke kant ze op wilde en hobbelt toch maar mee naar huis. Dus, ze loopt, ze poept, ze plast. Vitale functies doen het nog. En toch... Waarom doet ze zo?
Eenmaal thuis is er nog één test die ik kan bedenken om te kijken of de nood wel of niet aan de man is: een chihuahua waar wat mis mee is eet niet. Dit mormel (wat er nuchter ook al uitzag alsof ze niet van deze planeet komt) pakt enthousiast een botje aan en gaat daar tevreden op liggen kauwen.
Dat ze het niet leuk vind als ik onder invloed ben wist ik al, maar ze heeft het wel naar een hoger niveau getild vandaag 🤣
Dit maakt me ernstig bewust van mijn verantwoordelijkheidsgevoel en hoe dat me dwars zit. Dat ik me even mild naar voel omdat ik het gevoel heb niet adequaat voor mijn dier te kunnen zorgen op dit moment is terecht. Maar god mens, durf eens te escaleren, al is het maar klein! Durf op je knieën te janken in de badkuip omdat het allemaal moeilijk is, ga in je hemdje buiten staan omdat je het te warm hebt, bel een vriend als je hond je naar zijn huis probeert te slepen en je je even niet meer kunt bedenken hoe je een hond van welgeteld twee kilo een andere kant op moet krijgen, geef toe dat je dom bent geweest en dat je gewoon even behoefte hebt aan een lijntje naar de realiteit.
Iemand bellen doen we nog maar even niet, maar verder geef ik toe. Aan de onrust, aan mijn kapotte lichaamsthermostaat, aan mijn droge bek, aan de muziek, aan het licht, aan de extreme sensatie dat ik uit elke porie zweet, aan de emotie, aan het feit dat mijn hond me precies helemaal kut vindt.
Want al die dingen maken dat ik er ben. En dat is wat ik wil. Er zijn.
Spoiler: Post van 17.00
Inmiddels redelijk aan het landen. Soof is weer bij me komen liggen, strak tegen me aan. Maar als ik beweeg dan piept ze. Dat kleine opdondertje heeft me afgelopen jaren zoveel beschermd, maar ik denk dat ze nu even geen idee heeft hoe.
Ik sluit nog even m'n ogen
Langzaam keert mijn gevoel van warm en koud terug, wordt mijn zicht normaal en keert de rust terug. Ik vermaak me wat door slap te lullen op het forum en whatsapp, probeer langere berichten lezen of typen te vermijden. Zowel mijn kortetermijngeheugen als mijn vermogen tot het produceren van een zin of gedachte waarvoor enige samenhang van dingen nodig is komt vast ooit terug, maar zeker niet vandaag.
Nabeschouwing
Deze dosis wordt door veel mensen als lastig ervaren en ik ben daar klaarblijkelijk absoluut geen uitzondering op. Je normale waarneming verstoort, maar je bent nog zodanig 'bij' dat je je daar enorm bewust van bent. Je maakt allemaal heel normale functies kapot, maar er komt niets voor in de plaats. Desondanks heb ik geen spijt van deze dosis, het is goed om de verschillen in effect te bemerken.
Wat ik meeneem uit deze trip is het mogen ervaren van zoveel sensaties in al hun lelijkheid en smerigheid. Het daarop niet dissociëren, maar het
voelen en daar iets van vinden. Het mogen vechten, in plaats van het zo diep te accepteren dat elk negatief gevoel niet legitiem meer is. Dat het er mag zijn, betekent niet dat het minder vervelend is.
Zou ik een volgende keer iets anders doen wat betreft set en setting? Waarschijnlijk niet. Hoewel dit report waarschijnlijk leest als een bad trip is dat niet hoe ik het heb ervaren. Een plezante exercitie was het absoluut niet, maar een duidelijke spiegel met een mooie leeropbrengst was het zeker. Het lijkt me heel fijn om een keer te trippen met een tripsitter die mijn veiligheid kan bewaken zodat ik die verantwoordelijkheid los kan laten, maar die wens doet de waarde van zo'n ervaring als deze niet teniet. Ook in mijn eentje kom ik er wel.
Ik ben erg benieuwd naar de effecten van 100ug, maar dat mag nog even wachten. Deze ervaring heeft mentaal best wat impact gehad en mag eerst rustig een plekje krijgen.
Spoiler: Dankwoord
@QueerMan, bedankt voor het bewaken van het fort. Ik wist dat ik in zulke topics niet verzeild moest raken en was daar gelukkig ook niet toe in staat, maar je berichtje was uitermate geruststellend.
@Eve's drop dankjewel voor je aanmoediging om voor LSD te gaan. Truffels was waarschijnlijk makkelijker en vertrouwder geweest, maar hey, makkelijk is voor watjes!
Alle anderen die vandaag hebben geprobeerd me te helpen: mijn dank is groot. Ik heb veelal niet op jullie gereageerd, maar jullie zijn allemaal wel binnen gekomen. Hoewel ik vaak dacht 'ja, maar dit is dus precies niet wat ik nodig heb', verduidelijkte dat wel wat ik wél nodig had.
DF is een fijne safe space, ook om kwetsbaar te zijn als iets niet zo lekker valt. Waarvoor *maakt een buiging* dank.
Spoiler: DISCLAIMER
Nadat ik klaar was met dit tripreport werd ik nieuwsgierig naar het waarheidsgehalte van mijn crackhol-sensaties. Ik wil graag verduidelijken dat de geur van wasmiddel niet meer te bespeuren is maar dat mijn dekens en bed niet stinken. En hoewel de badkamer best weer eens een doekje kan gebruiken is het level van het gemiddelde crackpand toch echt nog ongeveer drie planeten ver weg. Ook ikzelf ben, hoewel wederom iets zweterig, gewoon regelmatig en ook onlangs nog gewassen en gepoetst. De smerigheid van mijn trip was echt de LSD!
![:grimacing:]()
![:tilttearlaugh:]()
