#1
Ervaring met tripmiddelen: 2C-B (30 mg), 2C-E (12 mg) 1P-1P-LSD (60 en 100 µg).
Ervaring met drugs: Cannabis, MDMA, 6-APB, 4-FA, 3-MMC, amfetamine, cocaïne, (M)ethylfenidaat, (2F)ketamine, clonazolam, etizolam.
Datum van inname: Zaterdag 11 april. Rond 20:00 ‘s avonds.
Dosering: 150 µg
Voorwoord
Het was zover. Na mijn allergietest, de 60 µg én de 100 µg kwam dan nu het moment voor de 150 µg. Er was een beetje gezonde spanning, maar voelde me over het algemeen goed. Ik had een aantal dagen vantevoren 3 zegels van µg ontvangen via het internet. Een vendor die mij zeker 30 keer goede kwaliteit drugs heeft geleverd. Altijd netjes op tijd en discreet verpakt.
Ik knipte twee zegels in 8 stukjes en legde daarvan 5 stukjes apart (5x30=150 µg). Voordat ik de zegels nam zorgde ik voor een goede muzieklijst, wat fruit en vruchtensapjes en richtte ik mijn kamer een beetje gezellig en comfortabel in. Ik zou de trip alleen beleven. Vrienden heb ik niet veel, en degene die ik heb hebben helemaal niks met drugs te maken, dus dat was geen optie. Ik had eigenlijk wel zin in een filosofische trip. Ik had ook wat dingen in mijn leven waar ik mee zat en waar ik graag eventueel op een andere manier naar zou willen kijken.
Ik voel altijd een soort van gevoeligheid bij tripmiddelen. Niet per sé omdat het effect zo sterk is, maar omdat ik snel onder de indruk ben van wat er over me heen komt. Driemaal heb ik getript op 2C-B. Het was alle drie de keren niet heel intens, maar heb wel écht gehallucineerd. Ik zag kleuren, vervormingen, kronkels, dingen die bewogen en verschil in dieptes, lichte CEV’s; maar het was allemaal erg mild. Geen ingewikkelde patronen of diepgaande hallucinaties. 2C-E was dit maar dan veel scherper, intenser maar tegelijkertijd ook vervelender en een beetje sinister. Veel te plotseling en zonder waarschuwing werd ik in het diepe gegooid. Daarna me een paar uur écht flink naar gevoeld omdat ik zo overweldigd werd door de effecten. Uiteindelijk ging het natuurlijk allemaal over maar ik ben sindsdien een beetje bang geworden om te trippen.
Toen ik 60 µg 1P-1P-LSD maakte ik kennis met een vervelende kant van de drug: “de net-niet ervaring”. Ik was bang en doseerde te voorzichtig. Dit gaf me wel effecten, maar net te mild om echt te trippen. Ik had eigenlijk geen hallucinaties behalve een iets waziger beeld. Een tijdje hierna nam ik 100 µg. Dit heeft mij een geweldige ervaring gegeven. Een ietwat filosofische trip met fijne hallucinaties. Rustige opkomst, nooit té intens maar wel diepgaand.
Het is alsof 2C-B de receptoren in je brein kietelt. 2C-E verkracht ze. 1P-LSD bedrijft er de liefde mee.
De trip:
Het moment was daar. De voorbereidingen waren getroffen. De zegels waren klaargelegd. Ik zat in mijn bureaustoel achter mijn computer, klaar voor wat ging komen. Ik nam de 5 stukes zegel in en liet ze in mijn mond oplossen. Een hele klote manier van innemen heb ik nu ontdekt omdat ik steeds per ongeluk zegels kwijt leek te raken, die dan tussen mijn tanden of achter mijn keel terecht waren gekomen. Na een kwartier denk ik “fuck it” en slik ik de zegels door. Ze belanden in mijn maag tezamen met een paar uur eerder genuttigde lichte maaltijd (kip met rijst en bonen). Een gezonde spanning daalt op mij neer maar ik ben overwegend positief. Ik zet Brooklyn Nine Nine op en probeer wat te relaxen. Mijn aandacht af te leiden. Ik vind het niks om op dat inkick moment te gaan lopen wachten. Dat “voel jij al wat?” en “doet ie ‘t bij jou al?” heb ik altijd zo’n hekel aan. Ik verwacht niets, en ga gewoon door met waar ik mee bezig ben. De zegel zal zijn werk doen. Geduld.
20:40 (+40)
Ongeveer 40 minuten na inname begon ik wat te merken. Een licht zweverig, zeker niet onprettig duizelig achtig gevoel. Wat klamme handjes. En een beetje moeite met mij te focussen. Verder gebeurde er niet veel, maar er was zeker iets gaande. Het ging beginnen.
21:00 ( +60)
Wauw. Dat gaat snel. De eerste hallucinatie is merkbaar. Redelijk plotseling, of tenminste merkte ik het redelijk plotseling, kleuren waren zo veel feller en mooier. Het voelde allemaal een beetje sprookjesachtig. Verder nog geen andere hallucinaties.
21:00 - 22:00 (+60/120)
Vanaf het moment dat de eerste hallucinatie (de fellere kleuren) zich manifesteerde ging het vrij snel. Ongeveer in een tijdsbestek van een uur namen de hallucinaties redelijk snel toe. Maar gelukkig heel vriendelijk en prettig. En zo voelde het ook. Het voelde echt als een hele “vriendschappelijke” ervaring. Alsof 1P-LSD een goede vriend van me was die me iets moois ging laten zien.
Het begon met lettertjes die gingen bewegen en draaien. En een soort fractal achtige mandalas die zich op muren begonnen te verschijnen. Wanneer ik naar oranje plafond lampenkap keek had alles eromheen plotseling ook een oranje achtige gloed.
Dit werd op een gegeven moment best intens. Ik kon mijn serie niet meer volgen omdat ik plotseling gewaar werd van hele vreemde, niet per sé onplezierige gedachten. Een beetje een soort kinderlijke onwetendheid. Ik voelde me wereldvreemd. Het werd lastig om de computer te besturen. Het werd lastig om normale connecties te vormen. Connecties namen sowieso hele onverwachte en vreemde wendingen. Normale dingen werden plotseling heel vreemd gevonden. Het hele concept van werken en geld verdienen of sociale connecties werden opeens een soort complex mysterie.
22:00 (+120)
Op dit punt, 2 uur na inname, zijn de hallucinaties flink toegenomen. Het eerste wat me opvalt is dat de fractal achtige mandalas zo sterk in intensiteit hadden toegenomen. Zonder grap, de meest complexe figuurtjes en gekleurde draaicirkels die ik ooit heb gezien. Eindeloos repeterende figuren en patronen die zich pulserend op muren en vloeren.
22:30(+180)
Volgens mij ben ik wel enigszins aan het pieken. Dat vermoed ik in ieder geval. De complexe hallucinaties gecombineerd met de vreemde gedachtenkronkels zorgden ervoor dat ik even op mijn bed moest gaan liggen. De computer en de telefoon gingen even aan de kant. Technische apparaten waren plotseling onnozele stukken ijzer geworden. Ik had een nieuwe rol aangenomen: “de digibeet”.
Ik lag op mijn bed en probeerde me een beetje te settelen. Ik probeerde me een beetje gerust te stellen omdat het wel redelijk intens aan het worden was. Het was niet zo dat ik voelde dat ik gek werd, maar er kwam wel even wat over me heen. Via ademhaling oefeningen kon ik mezelf kalmeren.
Tijdsaanduidingen zijn niet meer relevant. Tijd was sowieso irrelevant geworden. Ik lag op mijn bed onwijs te genieten van alles wat ik meemaakte. Werkelijk een FANTASTISCHE ervaring. Ik heb moeite het in woorden te beschrijven maar het was geweldig. Alles bewoog en ademde op een onvoorstelbaar realistische manier. Het gebeurde voor mijn ogen. Ik kon de hallucinaties redelijk sturen, maar werd vooral meegevoerd door de LSD. Het was alsof ik in een achtbaan karretje zat en alleen nog kon bepalen hoe stevig ik mij vast wilde houden aan de handvatten, maar dat het karretje hoe dan ook zijn ritje ging maken. Ik had geen keus dan me over te geven en dat heb ik gedaan.
Het was zo’n geweldige ervaring. De gedachtes die ik had, emoties die ik voelde waar ik nooit van wist dat ze bestonden, die niet eens een naam hebben. Ook CEV’s werden me gewaar. Bij het sluiten van mijn ogen zag ik caleidoscopische fel gekleurde cirkels die zo complex waren dat ik ze niet eens meer kan voorstellen of kan natekenen want dat zou niet eens in de buurt komen. Prachtige kristallen, en gekleurde strepen. Af en toe werd ik met ogen dicht over enorme velden gevlogen. Een soort boerderijen met hutjes en af en toe wat bomen en rotsen. Op een gegeven moment zag een polonaise van allemaal mensen. En het grappige was, ik kon de hallucinatie niet besturen behalve de snelheid van deze polonaise. Ik zag allemaal gezichten, allemaal anders. Een iemand had een bril, een iemand had een snor, een ander was dik en een ander was weer lang en dun. Onvoorstelbaar fascinerend dat mijn brein dit soort realistische beelden zo ineens kan oproepen zonder ervoor te hoeven dromen. De CEV’s waren net zo fantastisch als de OEV’s. De gedachten waren soms een beetje te bizar en ik verloor soms een klein beetje de grip op de realiteit maar al met al was ik verrassend helder en in een intens goed humeur.
Het was (zo’n beetje) de beste ervaring uit mijn leven. Dat het brein zoiets kan. Het maakt alles zoveel interessanter. Het leven is zoveel complexer dan we denken. Wat hebben we geluk dat we in leven zijn. Dat we kunnen ademen, praten, dingen voelen, geëmotioneerd raken. Dat we kunnen leren van onze fouten en ons kunnen ontwikkelen.
Mijn filosofie over het leven is redelijk zwartgallig. Ik zou mezelf een ietwat optimistische, sterk nihilistische atheïst willen noemen. Ik geloof niet in god, ik geloof niet in leven na de dood of een hel of een hemel. Ik geloof dat alles random is, er geen vooropgesteld plan of doel is in het leven en dat het hele universum geen enkele fuck geeft of we het goed of slecht hebben. Het hele universum is onverschillig. Dingen “zijn”. Water bevriest bij 0 graden. Dynamiet explodeert als je er vuur bij gooit. Mensen gaan dood als je hun kop eraf hakt. Niet omdat ze zijn gemaakt, maar omdat ze zo zijn. Dingen ontstaat uit niets. Het universum heeft geen moreel kompas. Het is een samenloop van omstandigheden die tot het nu hebben geleid. Het leven is pijn, maar ook extase. Er is lijden, en dat lijden kan worden verlost.
Ik heb zoveel meer passie voor het leven gekregen. Zoveel meer zin om dingen te ondernemen. Want ik geloof werkelijk dat dit het is. “We come alone, and we die alone”. En dat is de meest geruststellende gedachte die ik me kan voorstellen. Deze ervaring heeft me laten zien dat ik alles uit het leven kan en wil halen. Er is geen vooropgesteld pad dat ik moet bewandelen. Ik maak van het leven het beste wat ik kan. Het leven is een gift. En ik hoop dat andere mensen dat ook zien, en dat ik alles kan doen wat ik kan doen om niet alleen het leven van mezelf te verbeteren, maar ook te zorgen dat anderen het beter hebben. En ik heb echt wel een hoop problemen. Op het moment zelfs een paar redelijk grote. Maar andere mensen hebben ook problemen. En ik voel me veel minder egoistisch in het lijden van mijzelf, maar voel nu ook een sterke drang om anderen te helpen.
Denk dat ik na een uur of acht toch wel aan het dalen was. Na ongeveer 10 uur waren de meeste hallucinaties verdwenen en voelde ik me weer enigszins geland. Ik was letterlijk DOODMOE. Wat zo’n ervaring van je vraagt is best wel een hoop. Fysiek en mentaal.
Beste drug ervaring by far. Ik zou zo graag nog eens willen, maar ik stel het toch even een halfjaar uit. Even dit verwerken en de rest in mijn leven zo goed mogelijk op orde krijgen.
Heeft me toch even een weekje geduurd omdat het best moeilijk was mijn ervaringen goed te beschrijven. Want zoals ze altijd zeggen, “woorden schieten tekort”.
Dank voor het lezen.
Dirkjan
Ervaring met drugs: Cannabis, MDMA, 6-APB, 4-FA, 3-MMC, amfetamine, cocaïne, (M)ethylfenidaat, (2F)ketamine, clonazolam, etizolam.
Datum van inname: Zaterdag 11 april. Rond 20:00 ‘s avonds.
Dosering: 150 µg
Voorwoord
Het was zover. Na mijn allergietest, de 60 µg én de 100 µg kwam dan nu het moment voor de 150 µg. Er was een beetje gezonde spanning, maar voelde me over het algemeen goed. Ik had een aantal dagen vantevoren 3 zegels van µg ontvangen via het internet. Een vendor die mij zeker 30 keer goede kwaliteit drugs heeft geleverd. Altijd netjes op tijd en discreet verpakt.
Ik knipte twee zegels in 8 stukjes en legde daarvan 5 stukjes apart (5x30=150 µg). Voordat ik de zegels nam zorgde ik voor een goede muzieklijst, wat fruit en vruchtensapjes en richtte ik mijn kamer een beetje gezellig en comfortabel in. Ik zou de trip alleen beleven. Vrienden heb ik niet veel, en degene die ik heb hebben helemaal niks met drugs te maken, dus dat was geen optie. Ik had eigenlijk wel zin in een filosofische trip. Ik had ook wat dingen in mijn leven waar ik mee zat en waar ik graag eventueel op een andere manier naar zou willen kijken.
Ik voel altijd een soort van gevoeligheid bij tripmiddelen. Niet per sé omdat het effect zo sterk is, maar omdat ik snel onder de indruk ben van wat er over me heen komt. Driemaal heb ik getript op 2C-B. Het was alle drie de keren niet heel intens, maar heb wel écht gehallucineerd. Ik zag kleuren, vervormingen, kronkels, dingen die bewogen en verschil in dieptes, lichte CEV’s; maar het was allemaal erg mild. Geen ingewikkelde patronen of diepgaande hallucinaties. 2C-E was dit maar dan veel scherper, intenser maar tegelijkertijd ook vervelender en een beetje sinister. Veel te plotseling en zonder waarschuwing werd ik in het diepe gegooid. Daarna me een paar uur écht flink naar gevoeld omdat ik zo overweldigd werd door de effecten. Uiteindelijk ging het natuurlijk allemaal over maar ik ben sindsdien een beetje bang geworden om te trippen.
Toen ik 60 µg 1P-1P-LSD maakte ik kennis met een vervelende kant van de drug: “de net-niet ervaring”. Ik was bang en doseerde te voorzichtig. Dit gaf me wel effecten, maar net te mild om echt te trippen. Ik had eigenlijk geen hallucinaties behalve een iets waziger beeld. Een tijdje hierna nam ik 100 µg. Dit heeft mij een geweldige ervaring gegeven. Een ietwat filosofische trip met fijne hallucinaties. Rustige opkomst, nooit té intens maar wel diepgaand.
Het is alsof 2C-B de receptoren in je brein kietelt. 2C-E verkracht ze. 1P-LSD bedrijft er de liefde mee.
De trip:
Het moment was daar. De voorbereidingen waren getroffen. De zegels waren klaargelegd. Ik zat in mijn bureaustoel achter mijn computer, klaar voor wat ging komen. Ik nam de 5 stukes zegel in en liet ze in mijn mond oplossen. Een hele klote manier van innemen heb ik nu ontdekt omdat ik steeds per ongeluk zegels kwijt leek te raken, die dan tussen mijn tanden of achter mijn keel terecht waren gekomen. Na een kwartier denk ik “fuck it” en slik ik de zegels door. Ze belanden in mijn maag tezamen met een paar uur eerder genuttigde lichte maaltijd (kip met rijst en bonen). Een gezonde spanning daalt op mij neer maar ik ben overwegend positief. Ik zet Brooklyn Nine Nine op en probeer wat te relaxen. Mijn aandacht af te leiden. Ik vind het niks om op dat inkick moment te gaan lopen wachten. Dat “voel jij al wat?” en “doet ie ‘t bij jou al?” heb ik altijd zo’n hekel aan. Ik verwacht niets, en ga gewoon door met waar ik mee bezig ben. De zegel zal zijn werk doen. Geduld.
20:40 (+40)
Ongeveer 40 minuten na inname begon ik wat te merken. Een licht zweverig, zeker niet onprettig duizelig achtig gevoel. Wat klamme handjes. En een beetje moeite met mij te focussen. Verder gebeurde er niet veel, maar er was zeker iets gaande. Het ging beginnen.
21:00 ( +60)
Wauw. Dat gaat snel. De eerste hallucinatie is merkbaar. Redelijk plotseling, of tenminste merkte ik het redelijk plotseling, kleuren waren zo veel feller en mooier. Het voelde allemaal een beetje sprookjesachtig. Verder nog geen andere hallucinaties.
21:00 - 22:00 (+60/120)
Vanaf het moment dat de eerste hallucinatie (de fellere kleuren) zich manifesteerde ging het vrij snel. Ongeveer in een tijdsbestek van een uur namen de hallucinaties redelijk snel toe. Maar gelukkig heel vriendelijk en prettig. En zo voelde het ook. Het voelde echt als een hele “vriendschappelijke” ervaring. Alsof 1P-LSD een goede vriend van me was die me iets moois ging laten zien.
Het begon met lettertjes die gingen bewegen en draaien. En een soort fractal achtige mandalas die zich op muren begonnen te verschijnen. Wanneer ik naar oranje plafond lampenkap keek had alles eromheen plotseling ook een oranje achtige gloed.
Dit werd op een gegeven moment best intens. Ik kon mijn serie niet meer volgen omdat ik plotseling gewaar werd van hele vreemde, niet per sé onplezierige gedachten. Een beetje een soort kinderlijke onwetendheid. Ik voelde me wereldvreemd. Het werd lastig om de computer te besturen. Het werd lastig om normale connecties te vormen. Connecties namen sowieso hele onverwachte en vreemde wendingen. Normale dingen werden plotseling heel vreemd gevonden. Het hele concept van werken en geld verdienen of sociale connecties werden opeens een soort complex mysterie.
22:00 (+120)
Op dit punt, 2 uur na inname, zijn de hallucinaties flink toegenomen. Het eerste wat me opvalt is dat de fractal achtige mandalas zo sterk in intensiteit hadden toegenomen. Zonder grap, de meest complexe figuurtjes en gekleurde draaicirkels die ik ooit heb gezien. Eindeloos repeterende figuren en patronen die zich pulserend op muren en vloeren.
22:30(+180)
Volgens mij ben ik wel enigszins aan het pieken. Dat vermoed ik in ieder geval. De complexe hallucinaties gecombineerd met de vreemde gedachtenkronkels zorgden ervoor dat ik even op mijn bed moest gaan liggen. De computer en de telefoon gingen even aan de kant. Technische apparaten waren plotseling onnozele stukken ijzer geworden. Ik had een nieuwe rol aangenomen: “de digibeet”.
Ik lag op mijn bed en probeerde me een beetje te settelen. Ik probeerde me een beetje gerust te stellen omdat het wel redelijk intens aan het worden was. Het was niet zo dat ik voelde dat ik gek werd, maar er kwam wel even wat over me heen. Via ademhaling oefeningen kon ik mezelf kalmeren.
Tijdsaanduidingen zijn niet meer relevant. Tijd was sowieso irrelevant geworden. Ik lag op mijn bed onwijs te genieten van alles wat ik meemaakte. Werkelijk een FANTASTISCHE ervaring. Ik heb moeite het in woorden te beschrijven maar het was geweldig. Alles bewoog en ademde op een onvoorstelbaar realistische manier. Het gebeurde voor mijn ogen. Ik kon de hallucinaties redelijk sturen, maar werd vooral meegevoerd door de LSD. Het was alsof ik in een achtbaan karretje zat en alleen nog kon bepalen hoe stevig ik mij vast wilde houden aan de handvatten, maar dat het karretje hoe dan ook zijn ritje ging maken. Ik had geen keus dan me over te geven en dat heb ik gedaan.
Het was zo’n geweldige ervaring. De gedachtes die ik had, emoties die ik voelde waar ik nooit van wist dat ze bestonden, die niet eens een naam hebben. Ook CEV’s werden me gewaar. Bij het sluiten van mijn ogen zag ik caleidoscopische fel gekleurde cirkels die zo complex waren dat ik ze niet eens meer kan voorstellen of kan natekenen want dat zou niet eens in de buurt komen. Prachtige kristallen, en gekleurde strepen. Af en toe werd ik met ogen dicht over enorme velden gevlogen. Een soort boerderijen met hutjes en af en toe wat bomen en rotsen. Op een gegeven moment zag een polonaise van allemaal mensen. En het grappige was, ik kon de hallucinatie niet besturen behalve de snelheid van deze polonaise. Ik zag allemaal gezichten, allemaal anders. Een iemand had een bril, een iemand had een snor, een ander was dik en een ander was weer lang en dun. Onvoorstelbaar fascinerend dat mijn brein dit soort realistische beelden zo ineens kan oproepen zonder ervoor te hoeven dromen. De CEV’s waren net zo fantastisch als de OEV’s. De gedachten waren soms een beetje te bizar en ik verloor soms een klein beetje de grip op de realiteit maar al met al was ik verrassend helder en in een intens goed humeur.
Het was (zo’n beetje) de beste ervaring uit mijn leven. Dat het brein zoiets kan. Het maakt alles zoveel interessanter. Het leven is zoveel complexer dan we denken. Wat hebben we geluk dat we in leven zijn. Dat we kunnen ademen, praten, dingen voelen, geëmotioneerd raken. Dat we kunnen leren van onze fouten en ons kunnen ontwikkelen.
Mijn filosofie over het leven is redelijk zwartgallig. Ik zou mezelf een ietwat optimistische, sterk nihilistische atheïst willen noemen. Ik geloof niet in god, ik geloof niet in leven na de dood of een hel of een hemel. Ik geloof dat alles random is, er geen vooropgesteld plan of doel is in het leven en dat het hele universum geen enkele fuck geeft of we het goed of slecht hebben. Het hele universum is onverschillig. Dingen “zijn”. Water bevriest bij 0 graden. Dynamiet explodeert als je er vuur bij gooit. Mensen gaan dood als je hun kop eraf hakt. Niet omdat ze zijn gemaakt, maar omdat ze zo zijn. Dingen ontstaat uit niets. Het universum heeft geen moreel kompas. Het is een samenloop van omstandigheden die tot het nu hebben geleid. Het leven is pijn, maar ook extase. Er is lijden, en dat lijden kan worden verlost.
Ik heb zoveel meer passie voor het leven gekregen. Zoveel meer zin om dingen te ondernemen. Want ik geloof werkelijk dat dit het is. “We come alone, and we die alone”. En dat is de meest geruststellende gedachte die ik me kan voorstellen. Deze ervaring heeft me laten zien dat ik alles uit het leven kan en wil halen. Er is geen vooropgesteld pad dat ik moet bewandelen. Ik maak van het leven het beste wat ik kan. Het leven is een gift. En ik hoop dat andere mensen dat ook zien, en dat ik alles kan doen wat ik kan doen om niet alleen het leven van mezelf te verbeteren, maar ook te zorgen dat anderen het beter hebben. En ik heb echt wel een hoop problemen. Op het moment zelfs een paar redelijk grote. Maar andere mensen hebben ook problemen. En ik voel me veel minder egoistisch in het lijden van mijzelf, maar voel nu ook een sterke drang om anderen te helpen.
Denk dat ik na een uur of acht toch wel aan het dalen was. Na ongeveer 10 uur waren de meeste hallucinaties verdwenen en voelde ik me weer enigszins geland. Ik was letterlijk DOODMOE. Wat zo’n ervaring van je vraagt is best wel een hoop. Fysiek en mentaal.
Beste drug ervaring by far. Ik zou zo graag nog eens willen, maar ik stel het toch even een halfjaar uit. Even dit verwerken en de rest in mijn leven zo goed mogelijk op orde krijgen.
Heeft me toch even een weekje geduurd omdat het best moeilijk was mijn ervaringen goed te beschrijven. Want zoals ze altijd zeggen, “woorden schieten tekort”.
Dank voor het lezen.
Dirkjan