#1
Pfoe wat moet dat een ontzettend zware en angstige tijd voor je zijn geweest 😟
Goed om te horen dat het nu wat beter gaat.
Goed om te horen dat het nu wat beter gaat.
Dirkjan - Psychose door chronisch slaaptekort
26 antwoorden
7 weergaven
18-5-2026
#2
Psychose door chronisch slaaptekort
Dit verhaal voltrekt zich over meerdere maanden en betreft niet één bepaalde soort drug. Het gaat over een periode waarin ik enorm depressief was met een flinke burnout. Ik gebruikte niet veel drugs, behalve af en toe 4-FMA, een benzo om weer in slaap te komen, wat resulteerde in een vicieuze cirkel. Gebruik was niet dagelijks.Er waren vooral lange periodes waarin ik echt gevaarlijk lange periodes depressief en zonder slaap doorbracht.
Deel 1 - De opleiding die ik startte nadat mijn moeder overleed
Ik was begonnen met een scheikunde opleiding nadat een aantal maanden daarvoor mijn moeder was overleden. Ik zat op dat moment niet lekker in mijn vel. Mijn moeder was de beste persoon in mijn leven en zonder haar liefde en steun zag ik mijn toekomst somber in. Al met al ben ik met de opleiding begonnen. Het was een goede fijne school met de juiste begeleiding en een begeleider waar ik me vertrouwd voelde. Hoe dan ook begon de eerste lesperiode stroef. Ik sliep slecht. Gebruikte af en toe drugs, maar was niet verslaafd. Het waren meestal periodes van een avond een beetje 4-fma voor het schoolwerk - een benzo gebruiken om te kunnen slapen - de volgende dag realiseren dat dit niet het beste idee was - en vervolgens weer een week zonder enige drug proberen te functioneren. Dit ging in het begin redelijk, maar de periodes die me het met meest sloopte waren de weken waarin ik niet kon slapen.
Toen kwam de diagnose epilepsie. Ik ben eens midden in de stad als een lappenpop in elkaar gevallen waarna ik wakker werd in een ambulance. Onder het bloed. Van de val heb ik geen enkele herinnering. Mijn eerste reactie was: “Dit was het dan. Ik ga nu naar het ziekenhuis, mijn hart stopt op een gegeven moment en dan gaan ze net als in zo’n film van die defibrilator strijkbouten tegen elkaar schuiven en roepen: “CLEAR!” en na dat zo’n vijf keer op een lijkbleke Dirkjan te proberen zag ik mijn grafsteef al staan Dirkjan 1993 - 2022. En dan zo’n mannetje met een collecte bus zo van “geef om Epilepsie”. Uiteindelijk bleek het een normale epileptische aanval te zijn maar je schrikt je toch het leplazerus
Deel 2 - Psychologisch onderzoek, medisch onderzoek en medicijnen
Inmiddels heb ik een psycholoog ingeschakeld waar ik wekelijks mee praat. De klik is goed. Er is toen geprobeerd een week Diazepam voor te schrijven om in slaap te komen, en door een ander medisch arts tweemaal een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis geweest met daarbij een medicijn tegen de epilepsie. Deze epilepsie medicijnen werken tot nog toe uitstekend.
Maar al snel waren we het er beide over eens dat slaappillen in geen enkel geval een oplossing waren. Niet tijdelijk. Ook niet in een schema. Het is duidelijk dat er spanning zit in mijn kop. De slaappillen bestrijden het probleem van inslapen, maar de volgende dag was ik helemaal gaar. Ik kon dit niet volhouden, ook omdat ik een verleden heb van alcoholisme.Ook nog geprobeerd met quetiapine de slaap onder controle te krijgen maar hier werd ik alleen nog maar belabberder van.Ik voelde de paniek groter en groter worden.
Verder heb ik geprobeerd om via mediatie, adem oefeningen, masturbatie (och pornhub, die heb nu zo onderhand uitgespeeld), ik heb alles geprobeerd om in slaap te komen, maar het wilde niet lukken. We waren het er allemaal over eens dat dit zo niet langer door kon gaan. Schoolresultaten kelderde. Het was mijn laatste kans. Ik was 28, had nog 2 jaar stufi tegoed, en kon de laatste twee jaar geld verdienen met een stage. Inmiddels is ook de huishulp ingeschakeld, iemand die eenmaal per week thuiskomt om door te nemen hoe het gaat, praktische hulp te bieden, een stok achter de deur.
Deel 3 Wanneer het écht misging
Af en toe ging het wel redelijk, dan pakte ik 4 uur slaap en dan voelde ik me we weer iets opgeladen. Maar die pure paniek van jezelf steeds meer verliezen. Steeds meer vergeten. Steeds meer paranoia, steeds meer die argwaan. Ik kreeg steeds meer het gevoel alsof ze me aan het pranken waren. Typisch zo’n cocaine gedachte. Het is belachelijk als ik eraan terug denk.
Het ging eigeinlijk steed hetzelfde, in loops. Er is op het forum vast wel stukken terug te vinden waarin ik loop te raaskallen. Het waren steeds 2,3, 4 dagen dat ik dan niet sliep, paniekerig de huisarts opbelde, nooit werd teruggebeld, en zelf in slaap donderde. Dit is ongeveer 4 weken achter elkaar gebeurd. 4 weken waarin ik per week ongeveer 3 volle dagen niet heb geslapen. Het is onbeschrijfelijk wat dit met je psyche doet. Je gaat in je eigen hoofd leven. Je gaat dingen vergeten. Je gaat vallen op de meest rare plekken. Je ruikt argwaan. Je voelt alsof de hele wereld een spelletje met je speelt. Alsof de dokter express medicijnen onthoudt of juist verkeerde geeft. Je gaat dingen zien. Schaduwen, bewegingen, geluiden. Gefluister. Vooral “Dirk” in fluistertoon. Maar zo ontzettend realistisch. Maar je kan nergens naartoe want je hebt het gevoel dat mensen in het complot zitten.
Uiteindelijk in de laatste week was ik helemaal uitgeblust. Mijn huid zag eruit als een 50+er. Ik zag continu bewegingen, vegen, tracers, opvallend weinig kleur maar meer patronen en schaduwachtige vormen.
Ik zal mijn kamer even schetsen.
Even heel simpel:.
Zwart: Voordeur
Geel: Hoogslaper (Hieronder is een kledingrek, wasrek, spiegel etc.
Paars: Bed met kussen altijd zuidelijk.
Bruin: Bureau
Groen: Kledingkast.
Het is geen picasso maar ik ben verdomme Sinterklaas niet.
Op een gegeven moment lag in in mijn hoogslaper, helemaal gesloopt van de slapeloosheid te kijken naar de muur tussen mijn voordeur en mijn bureau. Dat is normaal wit, dat is één van de plekken waar geen schilderijen hangen. Normaal hangt mijn kamer er vol mee (mijn moeder was kunstenaar). Op dat moment realiseerde ik me dat er iets goed mis was. Ik zag een schouwspel van schaduw zo onvoorstelbaar realistisch dat ik het in geen woorden uit kan leggen. Zonder kleur, puur uit schaduw. Ik zag een paar kleine figuren, kinderen vermoedelijk, die aan het voetballen waren. Er waren bomen te zien met duizenden blaadjes, en auto’s die vorobij kwamen, en zeilschepen, en een soort luipaarden en slangen, en was eigenlijk best prachtig.
Wat ik er nog even bij moet vertellen, die avond was onze buurvrouw die aan mijn kant zit spullen aan het oversjouwen over de muur in de tuin. Dat wist ik. Maar op een gegeven moment zag ik iemand staan in de inloopkast (daar met dat groene kastje) die zo onvoorstelbaar realistisch was dat ik er daadwerkelijk van overtuigd was dat ze er stond. Ik kon allleen met open mond in volle verbaring kijken. Er ging een soort autorolluuik open en en kwamen allemaal mensen mijn kamer ingelopen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo bang geweest. Als ik dan recht op ging zitten om even tot bedaren te komen waren ze weg. Maar ze kwamen steeds weer terug.
Ook hangt er een gordijn tegenover mijn bureau (lichtbruin) waar ik de hele tijd kindervoetjes zag. Er is daar namelijk een deel achter buiten tegen het raam aan waar je kan staan, en ik heb meerdere keren dat gordijn opengetrokken en geroepen : “AHA!” om erachter te komen dat er niks was. Ik heb naar cashewnootjes gekeken die op het bureau lagen waar spinnenpoten uitgroeide en die begonnen te dansen. En ik voelde dat men dat express deed, dat men mij er probeerde in te luisen omdat ze wisten dat ik tyfus bang ben voor spinnen.
Daarna zag ik mijn kamer als een soort kelder naar beneden storten langzaam alsof ik in een soort geheime kamer kwam, waar dan ook weer allemaal duistere geluiden en hallucinaties op me afkwamen. Ik ben toen huilend naar een huisgenoot gegaan en daarmee zijn we samen, nadat ik was gekalmeerd, naar de huisarts gegaan. Het was in inmiddels bijna 8 uur.
De huisarts vertelde dat ik veel eerder had moeten komen. Vooral de argwaan, de vergeetachtigheid, de verlies van controle op je denken en doen, het verstoorde inschattingsvermogen, de hallucinaties. Ze heeft me antipsychoatica gegeven met een pakje slaapmiddelen en aan de huisgenoten het indringende verzoek om me in de in de gaten te houden voor in ieder geval de eerste paar uur en af en en toe even te checken.
Ik heb zelf nu ook een slaap schema en een dagboek. Als ik 1 nacht niet slaap mag ik de volgende dag medicijnen nemen (diazepam) ik stim nog wel eens maar een stuk minder.
Het slapen gaat beter met df en toe een dipje ook omdat de psycholoog de hulp flink heft opgeschroefd met verschuilende instandanties die meerdere keren per week langskomen.
Wat nog niet echt in het report naar voren komt is dat je op een punt zo vergeetachtig bent en zo moe dat je realiteit en fictie niet meer kunt scheiden. Je weet ook niet meer of je slaapt of niet. Daardoor kan het zijn dat je je tanden staat te poetsen en opeens een alien in de spiegel zit, waardoor je plotseling wakker schrikt. De momenten dát je eindelijk
een paar uur slaap te pakken hebt krijg je ook wel gelijk de kutste dromen ooit. Dat je midden in de nacht aan spookrijden bent en keihard tegen een vrachtwagen opknalt, dat soort shit.
Afsluiter
In die periodes dat dit gebeurde, omdat het ook langzaam proces was, heb ik meerdere keren gedacht aan zelfmoord. Ik heb zo’n beetje elke manier wel in mijn hoofd gehad maar nooit overwogen. Het was het engste wat ik ooit heb meegemaakt. Please, please, please, een nachtje doorhalen is niet zo erg maar structureel slaaptekort en daar niet op de goede manier mee omgaan is een hel wat ik mijn ergste vijand niet toewens.
Dank voor het lezen
Dit verhaal voltrekt zich over meerdere maanden en betreft niet één bepaalde soort drug. Het gaat over een periode waarin ik enorm depressief was met een flinke burnout. Ik gebruikte niet veel drugs, behalve af en toe 4-FMA, een benzo om weer in slaap te komen, wat resulteerde in een vicieuze cirkel. Gebruik was niet dagelijks.Er waren vooral lange periodes waarin ik echt gevaarlijk lange periodes depressief en zonder slaap doorbracht.
Deel 1 - De opleiding die ik startte nadat mijn moeder overleed
Ik was begonnen met een scheikunde opleiding nadat een aantal maanden daarvoor mijn moeder was overleden. Ik zat op dat moment niet lekker in mijn vel. Mijn moeder was de beste persoon in mijn leven en zonder haar liefde en steun zag ik mijn toekomst somber in. Al met al ben ik met de opleiding begonnen. Het was een goede fijne school met de juiste begeleiding en een begeleider waar ik me vertrouwd voelde. Hoe dan ook begon de eerste lesperiode stroef. Ik sliep slecht. Gebruikte af en toe drugs, maar was niet verslaafd. Het waren meestal periodes van een avond een beetje 4-fma voor het schoolwerk - een benzo gebruiken om te kunnen slapen - de volgende dag realiseren dat dit niet het beste idee was - en vervolgens weer een week zonder enige drug proberen te functioneren. Dit ging in het begin redelijk, maar de periodes die me het met meest sloopte waren de weken waarin ik niet kon slapen.
Toen kwam de diagnose epilepsie. Ik ben eens midden in de stad als een lappenpop in elkaar gevallen waarna ik wakker werd in een ambulance. Onder het bloed. Van de val heb ik geen enkele herinnering. Mijn eerste reactie was: “Dit was het dan. Ik ga nu naar het ziekenhuis, mijn hart stopt op een gegeven moment en dan gaan ze net als in zo’n film van die defibrilator strijkbouten tegen elkaar schuiven en roepen: “CLEAR!” en na dat zo’n vijf keer op een lijkbleke Dirkjan te proberen zag ik mijn grafsteef al staan Dirkjan 1993 - 2022. En dan zo’n mannetje met een collecte bus zo van “geef om Epilepsie”. Uiteindelijk bleek het een normale epileptische aanval te zijn maar je schrikt je toch het leplazerus
Deel 2 - Psychologisch onderzoek, medisch onderzoek en medicijnen
Inmiddels heb ik een psycholoog ingeschakeld waar ik wekelijks mee praat. De klik is goed. Er is toen geprobeerd een week Diazepam voor te schrijven om in slaap te komen, en door een ander medisch arts tweemaal een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis geweest met daarbij een medicijn tegen de epilepsie. Deze epilepsie medicijnen werken tot nog toe uitstekend.
Maar al snel waren we het er beide over eens dat slaappillen in geen enkel geval een oplossing waren. Niet tijdelijk. Ook niet in een schema. Het is duidelijk dat er spanning zit in mijn kop. De slaappillen bestrijden het probleem van inslapen, maar de volgende dag was ik helemaal gaar. Ik kon dit niet volhouden, ook omdat ik een verleden heb van alcoholisme.Ook nog geprobeerd met quetiapine de slaap onder controle te krijgen maar hier werd ik alleen nog maar belabberder van.Ik voelde de paniek groter en groter worden.
Verder heb ik geprobeerd om via mediatie, adem oefeningen, masturbatie (och pornhub, die heb nu zo onderhand uitgespeeld), ik heb alles geprobeerd om in slaap te komen, maar het wilde niet lukken. We waren het er allemaal over eens dat dit zo niet langer door kon gaan. Schoolresultaten kelderde. Het was mijn laatste kans. Ik was 28, had nog 2 jaar stufi tegoed, en kon de laatste twee jaar geld verdienen met een stage. Inmiddels is ook de huishulp ingeschakeld, iemand die eenmaal per week thuiskomt om door te nemen hoe het gaat, praktische hulp te bieden, een stok achter de deur.
Deel 3 Wanneer het écht misging
Af en toe ging het wel redelijk, dan pakte ik 4 uur slaap en dan voelde ik me we weer iets opgeladen. Maar die pure paniek van jezelf steeds meer verliezen. Steeds meer vergeten. Steeds meer paranoia, steeds meer die argwaan. Ik kreeg steeds meer het gevoel alsof ze me aan het pranken waren. Typisch zo’n cocaine gedachte. Het is belachelijk als ik eraan terug denk.
Het ging eigeinlijk steed hetzelfde, in loops. Er is op het forum vast wel stukken terug te vinden waarin ik loop te raaskallen. Het waren steeds 2,3, 4 dagen dat ik dan niet sliep, paniekerig de huisarts opbelde, nooit werd teruggebeld, en zelf in slaap donderde. Dit is ongeveer 4 weken achter elkaar gebeurd. 4 weken waarin ik per week ongeveer 3 volle dagen niet heb geslapen. Het is onbeschrijfelijk wat dit met je psyche doet. Je gaat in je eigen hoofd leven. Je gaat dingen vergeten. Je gaat vallen op de meest rare plekken. Je ruikt argwaan. Je voelt alsof de hele wereld een spelletje met je speelt. Alsof de dokter express medicijnen onthoudt of juist verkeerde geeft. Je gaat dingen zien. Schaduwen, bewegingen, geluiden. Gefluister. Vooral “Dirk” in fluistertoon. Maar zo ontzettend realistisch. Maar je kan nergens naartoe want je hebt het gevoel dat mensen in het complot zitten.
Uiteindelijk in de laatste week was ik helemaal uitgeblust. Mijn huid zag eruit als een 50+er. Ik zag continu bewegingen, vegen, tracers, opvallend weinig kleur maar meer patronen en schaduwachtige vormen.
Ik zal mijn kamer even schetsen.
Even heel simpel:.
Zwart: Voordeur
Geel: Hoogslaper (Hieronder is een kledingrek, wasrek, spiegel etc.
Paars: Bed met kussen altijd zuidelijk.
Bruin: Bureau
Groen: Kledingkast.
Het is geen picasso maar ik ben verdomme Sinterklaas niet.
Op een gegeven moment lag in in mijn hoogslaper, helemaal gesloopt van de slapeloosheid te kijken naar de muur tussen mijn voordeur en mijn bureau. Dat is normaal wit, dat is één van de plekken waar geen schilderijen hangen. Normaal hangt mijn kamer er vol mee (mijn moeder was kunstenaar). Op dat moment realiseerde ik me dat er iets goed mis was. Ik zag een schouwspel van schaduw zo onvoorstelbaar realistisch dat ik het in geen woorden uit kan leggen. Zonder kleur, puur uit schaduw. Ik zag een paar kleine figuren, kinderen vermoedelijk, die aan het voetballen waren. Er waren bomen te zien met duizenden blaadjes, en auto’s die vorobij kwamen, en zeilschepen, en een soort luipaarden en slangen, en was eigenlijk best prachtig.
Wat ik er nog even bij moet vertellen, die avond was onze buurvrouw die aan mijn kant zit spullen aan het oversjouwen over de muur in de tuin. Dat wist ik. Maar op een gegeven moment zag ik iemand staan in de inloopkast (daar met dat groene kastje) die zo onvoorstelbaar realistisch was dat ik er daadwerkelijk van overtuigd was dat ze er stond. Ik kon allleen met open mond in volle verbaring kijken. Er ging een soort autorolluuik open en en kwamen allemaal mensen mijn kamer ingelopen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo bang geweest. Als ik dan recht op ging zitten om even tot bedaren te komen waren ze weg. Maar ze kwamen steeds weer terug.
Ook hangt er een gordijn tegenover mijn bureau (lichtbruin) waar ik de hele tijd kindervoetjes zag. Er is daar namelijk een deel achter buiten tegen het raam aan waar je kan staan, en ik heb meerdere keren dat gordijn opengetrokken en geroepen : “AHA!” om erachter te komen dat er niks was. Ik heb naar cashewnootjes gekeken die op het bureau lagen waar spinnenpoten uitgroeide en die begonnen te dansen. En ik voelde dat men dat express deed, dat men mij er probeerde in te luisen omdat ze wisten dat ik tyfus bang ben voor spinnen.
Daarna zag ik mijn kamer als een soort kelder naar beneden storten langzaam alsof ik in een soort geheime kamer kwam, waar dan ook weer allemaal duistere geluiden en hallucinaties op me afkwamen. Ik ben toen huilend naar een huisgenoot gegaan en daarmee zijn we samen, nadat ik was gekalmeerd, naar de huisarts gegaan. Het was in inmiddels bijna 8 uur.
De huisarts vertelde dat ik veel eerder had moeten komen. Vooral de argwaan, de vergeetachtigheid, de verlies van controle op je denken en doen, het verstoorde inschattingsvermogen, de hallucinaties. Ze heeft me antipsychoatica gegeven met een pakje slaapmiddelen en aan de huisgenoten het indringende verzoek om me in de in de gaten te houden voor in ieder geval de eerste paar uur en af en en toe even te checken.
Ik heb zelf nu ook een slaap schema en een dagboek. Als ik 1 nacht niet slaap mag ik de volgende dag medicijnen nemen (diazepam) ik stim nog wel eens maar een stuk minder.
Het slapen gaat beter met df en toe een dipje ook omdat de psycholoog de hulp flink heft opgeschroefd met verschuilende instandanties die meerdere keren per week langskomen.
Wat nog niet echt in het report naar voren komt is dat je op een punt zo vergeetachtig bent en zo moe dat je realiteit en fictie niet meer kunt scheiden. Je weet ook niet meer of je slaapt of niet. Daardoor kan het zijn dat je je tanden staat te poetsen en opeens een alien in de spiegel zit, waardoor je plotseling wakker schrikt. De momenten dát je eindelijk
een paar uur slaap te pakken hebt krijg je ook wel gelijk de kutste dromen ooit. Dat je midden in de nacht aan spookrijden bent en keihard tegen een vrachtwagen opknalt, dat soort shit.
Afsluiter
In die periodes dat dit gebeurde, omdat het ook langzaam proces was, heb ik meerdere keren gedacht aan zelfmoord. Ik heb zo’n beetje elke manier wel in mijn hoofd gehad maar nooit overwogen. Het was het engste wat ik ooit heb meegemaakt. Please, please, please, een nachtje doorhalen is niet zo erg maar structureel slaaptekort en daar niet op de goede manier mee omgaan is een hel wat ik mijn ergste vijand niet toewens.
Dank voor het lezen
#3
Jeetje dirkjan wat een verhaal. Het brengt me ook helemaal terug naar mijn eigen psychotische klachten.
Vooral deze stukken geven mij weer de rillingen over m'n lijf. En zo ontzettend veel herkenning.
Het is geen leuk verhaal, maar ik zie wel een potentieel triptopreports. Mooi geschreven man!
Ik vraag me ook weleens af hoeveel van mijn klachten door de drugs kwamen en hoeveel door het slaaptekort. Uiteindelijk maakt het voor de beleving niet veel uit natuurlijk, maar ik vraag het me weleens af.
Ik ging ook weken door in een ritme van 2-3 dagen wakker 3-4 uur slaap en zo door.
Hopelijk gaat het nu een stuk beter met je slaap. Meditatie e.d. heb je al geprobeerd zie ik. Naar dat dat ook niet helpt.
Heb je toevallig ook al eens 'a guide to sleep' van Headspace gekeken? Staat op Netflix. Misschien komt er nog iets in voor wat je nog niet geprobeerd hebt. Might be worth a shot 🤷♂️
Vooral deze stukken geven mij weer de rillingen over m'n lijf. En zo ontzettend veel herkenning.
Ik zag een schouwspel van schaduw zo onvoorstelbaar realistisch dat ik het in geen woorden uit kan leggen. Zonder kleur, puur uit schaduw.
Maar op een gegeven moment zag ik iemand staan in de inloopkast (daar met dat groene kastje) die zo onvoorstelbaar realistisch was dat ik er daadwerkelijk van overtuigd was dat ze er stond. Ik kon allleen met open mond in volle verbaring kijken. Er ging een soort autorolluuik open en en kwamen allemaal mensen mijn kamer ingelopen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo bang geweest. Als ik dan recht op ging zitten om even tot bedaren te komen waren ze weg. Maar ze kwamen steeds weer terug.
Ook hangt er een gordijn tegenover mijn bureau (lichtbruin) waar ik de hele tijd kindervoetjes zag. Er is daar namelijk een deel achter buiten tegen het raam aan waar je kan staan, en ik heb meerdere keren dat gordijn opengetrokken en geroepen : “AHA!” om erachter te komen dat er niks was.
En ik voelde dat men dat express deed, dat men mij er probeerde in te luisen omdat ze wisten dat ik tyfus bang ben voor spinnen.
Het is geen leuk verhaal, maar ik zie wel een potentieel triptopreports. Mooi geschreven man!
Ik vraag me ook weleens af hoeveel van mijn klachten door de drugs kwamen en hoeveel door het slaaptekort. Uiteindelijk maakt het voor de beleving niet veel uit natuurlijk, maar ik vraag het me weleens af.
Ik ging ook weken door in een ritme van 2-3 dagen wakker 3-4 uur slaap en zo door.
Hopelijk gaat het nu een stuk beter met je slaap. Meditatie e.d. heb je al geprobeerd zie ik. Naar dat dat ook niet helpt.
Heb je toevallig ook al eens 'a guide to sleep' van Headspace gekeken? Staat op Netflix. Misschien komt er nog iets in voor wat je nog niet geprobeerd hebt. Might be worth a shot 🤷♂️
#4
Heftig hoor als je je eigen zintuigen niet meer kan vertrouwen. De weg naar boven is geen snelweg maar een parcours met obstakels. Succes en rustig aan!
#5
#1993gang
Heftig om te lezen wat je heb meegemaakt maar ook dankbaar dat je dit deelt 🙏 Ben je inmiddels gestopt met de stims? En studeer je nog?
Heftig om te lezen wat je heb meegemaakt maar ook dankbaar dat je dit deelt 🙏 Ben je inmiddels gestopt met de stims? En studeer je nog?
#6
Vergelijkbaar meegemaakt. Goed geschreven.
Ik heb de stemmen echter nog steeds, ook met antipsychotica. Niet meer dat ik gezellig kan kletsen met niemand behalve de stemmen, maar wel zo ver dat ze me wakker kunnen houden en inderdaad mijn naam roepen en bijvoorbeeld meningen geven over mijn gedrag. Ik ben dan ook schizoaffectief. Dit ook als ik genoeg slaap.
Maar inderdaad: slaap is mega belangrijk.
Ik heb de stemmen echter nog steeds, ook met antipsychotica. Niet meer dat ik gezellig kan kletsen met niemand behalve de stemmen, maar wel zo ver dat ze me wakker kunnen houden en inderdaad mijn naam roepen en bijvoorbeeld meningen geven over mijn gedrag. Ik ben dan ook schizoaffectief. Dit ook als ik genoeg slaap.
Maar inderdaad: slaap is mega belangrijk.
#7
Sorry dat ik ontspoor maar heb je het gevoel dat als je een regelmatig slaapschema aanhoudt dat de psychotische klachten afnemen?Vergelijkbaar meegemaakt. Goed geschreven.
Ik heb de stemmen echter nog steeds, ook met antipsychotica. Niet meer dat ik gezellig kan kletsen met niemand behalve de stemmen, maar wel zo ver dat ze me wakker kunnen houden en inderdaad mijn naam roepen en bijvoorbeeld meningen geven over mijn gedrag. Ik ben dan ook schizoaffectief. Dit ook als ik genoeg slaap.
Maar inderdaad: slaap is mega belangrijk.
#8
Hoi, geen probleem hoor. Ja, de klachten nemen af met meer routine.Sorry dat ik ontspoor maar heb je het gevoel dat als je een regelmatig slaapschema aanhoudt dat de psychotische klachten afnemen?
Maar weg gaan.. dat niet. Soms is routine lastig omdat er bijvoorbeeld ongewild tegen me gepraat wordt. Dit verstoort dan weer mijn slaap.. en ritme.
#9
Me daarom heb ik ook anti psychotica
#10
Wat een verhaal , poeh! Wel mooi beschreven, lijkt me erg beangstigend om dat allemaal mee te maken.
Bedankt voor het delen! Zelf werk ik veel met mensen met psychose gevoeligheid en deze verhalen lezen maakt ook dat ik het als behandelaar weer een stukje beter begrijp. Thanx!
Bedankt voor het delen! Zelf werk ik veel met mensen met psychose gevoeligheid en deze verhalen lezen maakt ook dat ik het als behandelaar weer een stukje beter begrijp. Thanx!
#11
Wat een klote periode. Ik kan me heel goed voorstellen hoe een grote impact, (en ook rol, het verlies en rouw weg proberen te drukken misschien?) het verlies van je moeder heeft gespeeld. Het geniepige verloop van zo'n stimcycle met benzo's. De depressie die daardoor verder gevoed wordt. Door slaapgebrek voel je je, ook zonder andere klachten, sowieso al veel makkelijker down en bekijk je de wereld veel makkelijker vanuit een het glas-is-half-leeg gedachte.
Je hebt eerder al alcohol uit je leven weten te bannen wat geen eenvoudige opgave is. Ook dit laat veel kracht zien. Goed, en ook goed, zoals en dat je het hebt opgeschreven.
Zo'n periode heeft ook positieve kanten, die zich vaak later openbaren. Voor nu is het het belangrijkste dat je erdoorheen gekomen bent. Pat yourself on the back en veel eigen brohugs.
Vanuit een nieuw equilibrium wellicht een mooie plek om de herdenking aan je moeder vanuit een vrije invalshoeks opnieuw te gaan beschouwen en verwerken.
Succes man.
Je hebt eerder al alcohol uit je leven weten te bannen wat geen eenvoudige opgave is. Ook dit laat veel kracht zien. Goed, en ook goed, zoals en dat je het hebt opgeschreven.
Zo'n periode heeft ook positieve kanten, die zich vaak later openbaren. Voor nu is het het belangrijkste dat je erdoorheen gekomen bent. Pat yourself on the back en veel eigen brohugs.
Vanuit een nieuw equilibrium wellicht een mooie plek om de herdenking aan je moeder vanuit een vrije invalshoeks opnieuw te gaan beschouwen en verwerken.
Succes man.
#12
herkenbaar,
maanden lang nachten niet slapen of overdag even en soms 4 uur max is na maanden ook voor mij echt killing.
maanden lang nachten niet slapen of overdag even en soms 4 uur max is na maanden ook voor mij echt killing.
#13
nu ook weer een nacht wakker op downers.... maar wel chille nacht gehad!
#14
Wat ik even toen wil voegen aan het hele verhaal is dat de hallucinaties intenser waren als ze verder weg waren. Als ik naar mijn hand keek zag ik niks maar een stapel cashewnoten werden dansende spinnen en een boodschappentas en kledingrek werd een volwaardig circus duo dat stond te paraderen. Het voelde allemaal ook heel sinister aan. Alsof ik in een andere wereld zat. Ik zou niet zover willen gaan als hel, als atheïst, maar alles in mijn lijf zei: “dit klopt niet, je hebt slaapt nodig dus we gaan er alles voor doen om te zorgen dat dit gebeurd”.
#15
Even voor de goede orde, het gaat nu weer hartstikke lekker met me. Zometeen weer gesprek met een begeleider. Maar van psychoses is absoluut geen sprake meer.
it’s all uphill from here 😊
it’s all uphill from here 😊
#16
Heftig Dirk!!
Ik heb oprecht met volle verbazing/shockfactor het hele verhaal gelezen en ondanks dat ik zelf nog nooit echt psychotische klachten zoals deze heb ervaren (los van de manische nachten doorhalen maar die tellen niet), kwam het wel echt diep binnen bij mij. Ik zit namelijk in een zelfde soort van cyclus nu 1,5 jaar lang van sedatives en stims en ook regelmatig nachten overslaan. Dit is wel een enorme eye opener voor mij.
Goed om te horen dat het nu lekker met je gaat. Je manier van schrijven en subtiele humor brengt trouwens elke keer weer een glimlach op me gezicht als ik op het forum aan het rondstruinen ben.
Ik heb oprecht met volle verbazing/shockfactor het hele verhaal gelezen en ondanks dat ik zelf nog nooit echt psychotische klachten zoals deze heb ervaren (los van de manische nachten doorhalen maar die tellen niet), kwam het wel echt diep binnen bij mij. Ik zit namelijk in een zelfde soort van cyclus nu 1,5 jaar lang van sedatives en stims en ook regelmatig nachten overslaan. Dit is wel een enorme eye opener voor mij.
Goed om te horen dat het nu lekker met je gaat. Je manier van schrijven en subtiele humor brengt trouwens elke keer weer een glimlach op me gezicht als ik op het forum aan het rondstruinen ben.
#17
Dank voor je lieve bericht. Mijn grote tip zou zijn ga naar de huisarts, weer VOLLEDIDG EERLIJK OVER JE GEBRUIK EN JE SLAAP, en schakel de hulp in die je nodig hebt. Ze gaan echt niet zeiken als je af en toe en biertje opentrekt, een lijntje neemt. of een benzo neemt, het hele principe is dat ze in essentie tegen het gebruik van drugs zijn en je problemen en issues op een natuurlijke manier kan handelen. En dat kan. Wat ook je inteligientie, ras, sekse, geloof, politieke voorkeur, gezondhied, whatever is, niemand heeft drugs nodig en iederreen kan de mindset creeeren om eruit te stappen. Daar ben ik van overtuigd. Maar het is een strijd die je met jezelf aangaat. Niet alleen lichamelijk maar ook mentaal. De menselijke psysche is complex. Een soort doolhof. Om daar alleen uit te komen is knap, maar dat hoeft dus niet.Heftig Dirk!!
Ik heb oprecht met volle verbazing/shockfactor het hele verhaal gelezen en ondanks dat ik zelf nog nooit echt psychotische klachten zoals deze heb ervaren (los van de manische nachten doorhalen maar die tellen niet), kwam het wel echt diep binnen bij mij. Ik zit namelijk in een zelfde soort van cyclus nu 1,5 jaar lang van sedatives en stims en ook regelmatig nachten overslaan. Dit is wel een enorme eye opener voor mij.
Goed om te horen dat het nu lekker met je gaat. Je manier van schrijven en subtiele humor brengt me trouwens elke keer weer een glimlach op me gezicht als ik op het forum aan het rondstruinen ben.
#18
Dank voor je lieve bericht. Mijn grote tip zou zijn ga naar de huisarts, weer VOLLEDIDG EERLIJK OVER JE GEBRUIK EN JE SLAAP, en schakel de hulp in die je nodig hebt. Ze gaan echt niet zeiken als je af en toe en biertje opentrekt, een lijntje neemt. of een benzo neemt, het hele principe is dat ze in essentie tegen het gebruik van drugs zijn en je problemen en issues op een natuurlijke manier kan handelen. En dat kan. Wat ook je inteligientie, ras, sekse, geloof, politieke voorkeur, gezondhied, whatever is, niemand heeft drugs nodig en iederreen kan de mindset creeeren om eruit te stappen. Daar ben ik van overtuigd. Maar het is een strijd die je met jezelf aangaat. Niet alleen lichamelijk maar ook mentaal. De menselijke psysche is complex. Een soort doolhof. Om daar alleen uit te komen is knap, maar dat hoeft dus niet.
Bedankt voor je oprechte zorgen. Toevallig begint mijn ambulante hulp traject 2 juni voor cannabis en amfetamine. Flink wat trauma's te verwerken die ik opgelopen heb vanaf mijn geboorte tot me 22e met een getraumatiseerde narcistische borderline vader en een veelte jonge moeder die geen kant op kon.
Ik ben zeer trots op mijzelf dat ik zover ben gekomen in het leven ondanks de heftige complexe jeugd. ik heb ook tot mijn 30e ofso altijd in de veronderstelling geleefd dat het allemaal wel meeviel maar ik zat die gehele periode in de flight and freeze mode. Totaal gedissocieerd van elke vorm van emotie. Een aangeleerde overlevingsmechanisme.
Mijn verslavingsgedrag gaat in rap tempo de verkeerde kant op als ik geen hulp had ingeschakeld. ik heb allang toegegeven aan mijzelf dat ik er zelf niet uit ga komen. Nu nog de schaamte overwinnen.
#19
Dit is zeker waar als ik het even betrek op mijn eigen analytische/denk vermogen. Vroeger ging ik maar gewoon ergens verstoppen in de doolhof en stil wachten. Vervolgens probeerde ik mijzelf eruit te denken en dan kun je jezelf nog wel redelijk lang voorliegen dat je op die plekken nog niet bent geweest dus eindelijk richting de uitgang loopt. Maar nu pas kom ik erachter dat ik al die tijd tegen de zelfde muren heb zitten knallen om er vervolgens later weer dolleuk in te lopen. No wonder I feel like shit. Overthinking is ook een kunst, trust me.De menselijke psysche is complex. Een soort doolhof. Om daar alleen uit te komen is knap, maar dat hoeft dus niet.
Aanrader voor jou ook misschien:
Het boek "Verslaafd aan denken" van Jan Geurts is eentje die mij veel inzichten heeft gegeven maar ik kan het lastig toepassen als ik zelfs de kennis die ik op doe in boeken kapot analyseer. Momenteel lees ik zijn "De verslaving voorbij" boek en tot nu toe erg verast. Hij schijnt wel goed licht op de gehele illusie van alles.
#20
Hmm ik zou dat boek ook nog eens willen lezen. Ik ben behoorlijk verslaafd aan denken. Die opvatting haalde ik dan weer meer uit het boek van Eckhart Tolle: The Power of Now (ook beschikbaar in Nederlands tho, de kracht van het nu).Het boek "Verslaafd aan denken" van Jan Geurts is eentje die mij veel inzichten heeft gegeven maar ik kan het lastig toepassen als ik zelfs de kennis die ik op doe in boeken kapot analyseer.
En een hele flauwe opmerking hoor. Maar misschien z'n boek minder analyseren en meer beleven/voelen? 😋
Wat dat betreft staat denken en analytisch vermogen mij soms vaker in de weg dan dat het helpend is 😅