#1
Vrijwel iedere drugs ervaring kan beschreven worden als een psychose
Intense realistische K-hole of gewoon een psychose?
18 antwoorden
6 weergaven
18-5-2026
#2
Het komt anders wel overeen met de definitie van een psychose: waanbeelden waarvan je aanneemt dat het de realiteit is. Als je ondertussen weet dat het niet echt is, dan zou het eerder derealisatie zijn. Maar ben het verder wel met je eens hoor, dat een specialist nodig is voor een beter oordeel.Knap dat je naar aanleiding van 1 bericht deze diagnose kan stellen. Ik denk dat je wel een beetje moet oppassen met dit soort uitspraken. Alleen een dokter of psycholoog kan daar wat met zekerheid over zeggen.
Grappig trouwens wel: hoe ikzelf tijdens trippen soms zie hoe alles wat wij denken dat de wereld is, nep is. Volgens de definitie heb ik dan waanbeelden waar ik in geloof en zou ik dan een psychose hebben. Maar dan wordt eigenlijk geïmpliceerd dat we weten wat de werkelijkheid is. Wat als het 'normale' bewustzijn eigenlijk een waanbeeld is waarin geloofd wordt en volgens de definitie dus een psychose? Apart om over na te denken, maar goed ik wil dit topic niet kapen.
#3
Eindelijk.
Ik heb dit zelf (met flinke keta ervaring) tot op de letter nauwkeurig mee gemaakt, maar echt. Stond er vooral van te kijken wat je zei over dat je vrienden het spelletje mee zouden spelen, ik had dat precies ook zo.
ben alleen het huis niet uitgerend. Ik kreeg er niks over gevonden helaas.. Dacht dat ik gek was!
Verder heb ik het wel maar 1 keer gehad, is daarna nooit meer voor gekomen.
Ik heb dit zelf (met flinke keta ervaring) tot op de letter nauwkeurig mee gemaakt, maar echt. Stond er vooral van te kijken wat je zei over dat je vrienden het spelletje mee zouden spelen, ik had dat precies ook zo.
ben alleen het huis niet uitgerend. Ik kreeg er niks over gevonden helaas.. Dacht dat ik gek was!
Verder heb ik het wel maar 1 keer gehad, is daarna nooit meer voor gekomen.
#4
Zou je nog wel keta willen doen als je elke keer dit hebt ?
Voor mij klinkt het ook als een psychose. Je hebt denk ik geluk dat je er niet langer in blijft hangen.
Voor mij klinkt het ook als een psychose. Je hebt denk ik geluk dat je er niet langer in blijft hangen.
#5
Het komt anders wel overeen met de definitie van een psychose: waanbeelden waarvan je aanneemt dat het de realiteit is. Als je ondertussen weet dat het niet echt is, dan zou het eerder derealisatie zijn. Maar ben het verder wel met je eens hoor, dat een specialist nodig is voor een beter oordeel.
Grappig trouwens wel: hoe ikzelf tijdens trippen soms zie hoe alles wat wij denken dat de wereld is, nep is. Volgens de definitie heb ik dan waanbeelden waar ik in geloof en zou ik dan een psychose hebben. Maar dan wordt eigenlijk geïmpliceerd dat we weten wat de werkelijkheid is. Wat als het 'normale' bewustzijn eigenlijk een waanbeeld is waarin geloofd wordt en volgens de definitie dus een psychose? Apart om over na te denken, maar goed ik wil dit topic niet kapen.
Er kan sprake zijn van een (tijdelijk) psychotisch beeld onder invloed van drugs. Verder zijn drugs meestal eerder triggers van psychose, waarvoor de gevoeligheid dus al bestond, dan directe oorzaken. Maar ik denk wel dat een trip soms sterk op een psychose kan lijken, vooral al iemand vergeet dat de effecten door drugsgebruik komen.
Wel interessant je gedachtengang over het normale bewustzijn als waanbeeld, daar denk ik ook wel eens over na.
#6
Dit is een heftige vorm van derealisatie. Een van de mogelijke effecten van ketamine en je bent er blijkbaar gevoelig voor. Ik zou zeggen: stop met het gebruiken ervan en kijk of deze klachten minder worden. Sterkte!
#7
Ik heb ook een soort van identieke ervaring gehad een aantal jaren terug (2015). Maar niet op ketamine.
Hadden 2 zegels op van 170ug LSD en Methoxetamine erbij (lijkt erg op keta, is potenter, werkt langer). Op een gegeven moment werd ik 'alles' en alles was ik. Ik kon de gedachten van mijn maat lezen en hij had precies hetzelfde. Het was alsof wij elkaar konden besturen, de meest bizare ervaring uit mijn leven. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik in een andere dimensie was, indentiek aan de realiteit, maar 'iets' was anders. Alles was nep ofzo, precies zoals jij dat beschrijft. Ik geloofde op dat moment mijn maat ook niet meer, begon te rennen over straat en door random mensen hun tuinen(diep in de nacht, geen auto's gelukkig). Ik was compleet de realiteit verloren op dat moment en zat vast in een paniekaanval. Mijn maat heeft mij meerdere keren mee naar binnen moeten slepen en het riedeltje herhaalde zich een aantal keer (mede door loops, en was onervaren met psychedelica).
Ik heb hier +- een jaar lang last van gehad, was bang dat ik het enige 'echte' levende wezen in het universum was. En dat alles onderdeel was van één bewustzijn/proces. Ik was bang om weer te gaan trippen/keta/methox te gebruiken en dit vond ik echt super jammer, mede omdat ik deze middelen echt super vet vind en me voor die ervaring zoveel hebben geleerd. Ik heb geleerd dat je op bepaalde momenten jezelf moet leren overgeven aan de ervaring, en alleen moet 'ervaren'. Het helpt op zijn minst een paniekaanval te voorkomen.
Protip: Mediteren (of op zijn minst je ogen sluiten en gewoon blijven ademen) doet echt wonderen. Mediteren helpt je om tot jezelf te komen, en om gevoelens makkelijker een plekje te geven/los te laten.
Inmiddels trip ik 2/3x per jaar en zijn dit echt de beste ervaringen uit mijn leven. Ketamine gebruik ik af en toe en beleef ik nu ook veel meer plezier aan! Ik ben blij dat ik deze middelen heb leren respecteren. Ze zijn mij heel waardevol, vooral de lessen die je er van kan leren.
Neem een tijdje rust van de keta en andere psychedelica, kom tot jezelf, en mocht je er klaar voor zijn, kun je het altijd opnieuw proberen.
Hadden 2 zegels op van 170ug LSD en Methoxetamine erbij (lijkt erg op keta, is potenter, werkt langer). Op een gegeven moment werd ik 'alles' en alles was ik. Ik kon de gedachten van mijn maat lezen en hij had precies hetzelfde. Het was alsof wij elkaar konden besturen, de meest bizare ervaring uit mijn leven. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik in een andere dimensie was, indentiek aan de realiteit, maar 'iets' was anders. Alles was nep ofzo, precies zoals jij dat beschrijft. Ik geloofde op dat moment mijn maat ook niet meer, begon te rennen over straat en door random mensen hun tuinen(diep in de nacht, geen auto's gelukkig). Ik was compleet de realiteit verloren op dat moment en zat vast in een paniekaanval. Mijn maat heeft mij meerdere keren mee naar binnen moeten slepen en het riedeltje herhaalde zich een aantal keer (mede door loops, en was onervaren met psychedelica).
Ik heb hier +- een jaar lang last van gehad, was bang dat ik het enige 'echte' levende wezen in het universum was. En dat alles onderdeel was van één bewustzijn/proces. Ik was bang om weer te gaan trippen/keta/methox te gebruiken en dit vond ik echt super jammer, mede omdat ik deze middelen echt super vet vind en me voor die ervaring zoveel hebben geleerd. Ik heb geleerd dat je op bepaalde momenten jezelf moet leren overgeven aan de ervaring, en alleen moet 'ervaren'. Het helpt op zijn minst een paniekaanval te voorkomen.
Protip: Mediteren (of op zijn minst je ogen sluiten en gewoon blijven ademen) doet echt wonderen. Mediteren helpt je om tot jezelf te komen, en om gevoelens makkelijker een plekje te geven/los te laten.
Inmiddels trip ik 2/3x per jaar en zijn dit echt de beste ervaringen uit mijn leven. Ketamine gebruik ik af en toe en beleef ik nu ook veel meer plezier aan! Ik ben blij dat ik deze middelen heb leren respecteren. Ze zijn mij heel waardevol, vooral de lessen die je er van kan leren.
Neem een tijdje rust van de keta en andere psychedelica, kom tot jezelf, en mocht je er klaar voor zijn, kun je het altijd opnieuw proberen.
#8
Psychose of niet speelt hier eigenlijk geen rol. Je waarnemingen willen je iets duidelijk maken. Effe stoppen, en als je het aandurft later nog eens proberen. Maar persoonlijk zou ik er gewoon mee kappen. Wat als je vrienden er eens niet zijn als je gaat lopen? Ik zeg maar wat.
Je bent er duidelijk heel gevoelig aan. Laat dit een les zijn. En doe er iets mee...
Succes!
Je bent er duidelijk heel gevoelig aan. Laat dit een les zijn. En doe er iets mee...
Succes!
#9
Bedankt voor alle berichten, heb alles gelezen, maar kan niet op iedereen antwoorden dan ben ik uren bezig haha.
ik zag dat meer mensen dit hebben gehad. Mooi (als ik dat mag zeggen) ik ben dus niet de enige.
ook las ik meerdere malen dat ik er gevoelig voor ben er beter even er mee kan stoppen. Met dat stoppen kan ik zeker begrijpen. Ik ben echter wel een grote gebruiker van keta gelijk van het begin al, ik gebruik al jaren zeker elke week keta. En ik kan met zekerheid zeggen ik ben er niet gevoelig voor. De wanen die ik de laatste keren kreeg kwamen ook spontaan en uit het niets zonder enige aanleiding. Voorheen tripte ik hem ook gewoon van ketamine, dan zie ik de hele kamer vervormen en is de kamer ineens 5x groter en delen van de kamer zijn gekopieerd en gedupliceerd in mijn gezichtsveld alsof ik in een kaleidoscoop kijk en het lijkt alsof ik door een tunnel sjees door dimensies heen (ik kan dan ook nog gewoon normaal denken, zovan "wow dat keta dit kan doen, n. Als ik er gevoelig voor was dan zou me dat veeel eerder zou moeten gebeuren. Vandaar dat ik denk dat dit ook een drugs-induced psychose is.
het was ook geen derealisatie, dat is meer het idee dat alles nep is, dit ziektebeeld blijf je dan ook langer houden maar je kan je nog wel gedeeltelijk rustig blijven. Ik verkeer in seconden van rustige staat in een paniek pure chaotische terror. Een vriend van mij heeft dit, die kan gewoon normaal functioneren die heeft alleen continu in zijn hoofd dat alles nep is (en hijzelf ook, hij heeft ook depersonalisatie). Dit is medisch vastgesteld bij hem.
Bij mij is het anders en is het van korte duur, ik letterlijk op de bank bijvoorbeeld en trip m van de keta. En zonder aanleiding zie ik ineens niet meer wazig (alles is dus weer helder en kan weer normaal zien) en er schiet in mijn hoofd: alles is een simulatie, iedereen wil je dood hebben, iedereen is nep en bestaat niet. Op dit moment kan ik ook niks anders meer denken. Dit is enigste wat in mijn hoofd rond gaat. Mijn hart klopt als een malle, ik zweet uit alle gaten. Dit is het einde denk ik ik sterf nu (of ik denk dat ik in de hell ben en dat ik dit oneindig moet meemaken). En ik ren als de wiedeweerga naar buiten. En wanneer ik buiten ben en autos zie rijden en mensen op straat denk ik eerst, dit is wel hele uitgebreide simulatie (wat is het doel van die autos die hier rijden en die mensen die hier lopen in deze simulatie). Daarna heb ik weer de mogelijkheid te kunnen denken dat ik keta heb gehad en ik weet dat het een "trip" was. Op dit moment zie ik dan ook weer wazig en heb ik weer van die keta-benen. En kan ik weer normaal binnen zitten en blijf ik van de keta af.
heb het ook eens gehad liep ik door de kamer en iedereen stond daar maar en niemand zei wat, maar iedereen keek mij aan met een dode blik. Net zo'n horrorfilm. Ik draaide letterlijk rondjes en iedereen (wel 12 man) stond om me heen zei niks en keek mij aan. Toen rende ik uiteraard ook weer naar buiten. Heel raar ik kan niet denken dat het nep is, die gedachte kan niet door mijn hoofdschieten. Terwijl het logisch is dat het gewoon nep is, heb op dat moment veel keta op.
Ik las dat sommigen zeiden dat het gewoon een heftige trip was, maar heb elke trip van keta wel gehad, gebruik dat echt al zovaak. Dat komt ook vaak meestal langzaam op en vaart rustig weer weg. Wat ik de laatste keren had was totaal anders en echt onvergelijkbaar met alles wat ik voorheen ervaarde bij keta.
maar bedankt voor alle berichten ik waardeer jullie steun!
ik zag dat meer mensen dit hebben gehad. Mooi (als ik dat mag zeggen) ik ben dus niet de enige.
ook las ik meerdere malen dat ik er gevoelig voor ben er beter even er mee kan stoppen. Met dat stoppen kan ik zeker begrijpen. Ik ben echter wel een grote gebruiker van keta gelijk van het begin al, ik gebruik al jaren zeker elke week keta. En ik kan met zekerheid zeggen ik ben er niet gevoelig voor. De wanen die ik de laatste keren kreeg kwamen ook spontaan en uit het niets zonder enige aanleiding. Voorheen tripte ik hem ook gewoon van ketamine, dan zie ik de hele kamer vervormen en is de kamer ineens 5x groter en delen van de kamer zijn gekopieerd en gedupliceerd in mijn gezichtsveld alsof ik in een kaleidoscoop kijk en het lijkt alsof ik door een tunnel sjees door dimensies heen (ik kan dan ook nog gewoon normaal denken, zovan "wow dat keta dit kan doen, n. Als ik er gevoelig voor was dan zou me dat veeel eerder zou moeten gebeuren. Vandaar dat ik denk dat dit ook een drugs-induced psychose is.
het was ook geen derealisatie, dat is meer het idee dat alles nep is, dit ziektebeeld blijf je dan ook langer houden maar je kan je nog wel gedeeltelijk rustig blijven. Ik verkeer in seconden van rustige staat in een paniek pure chaotische terror. Een vriend van mij heeft dit, die kan gewoon normaal functioneren die heeft alleen continu in zijn hoofd dat alles nep is (en hijzelf ook, hij heeft ook depersonalisatie). Dit is medisch vastgesteld bij hem.
Bij mij is het anders en is het van korte duur, ik letterlijk op de bank bijvoorbeeld en trip m van de keta. En zonder aanleiding zie ik ineens niet meer wazig (alles is dus weer helder en kan weer normaal zien) en er schiet in mijn hoofd: alles is een simulatie, iedereen wil je dood hebben, iedereen is nep en bestaat niet. Op dit moment kan ik ook niks anders meer denken. Dit is enigste wat in mijn hoofd rond gaat. Mijn hart klopt als een malle, ik zweet uit alle gaten. Dit is het einde denk ik ik sterf nu (of ik denk dat ik in de hell ben en dat ik dit oneindig moet meemaken). En ik ren als de wiedeweerga naar buiten. En wanneer ik buiten ben en autos zie rijden en mensen op straat denk ik eerst, dit is wel hele uitgebreide simulatie (wat is het doel van die autos die hier rijden en die mensen die hier lopen in deze simulatie). Daarna heb ik weer de mogelijkheid te kunnen denken dat ik keta heb gehad en ik weet dat het een "trip" was. Op dit moment zie ik dan ook weer wazig en heb ik weer van die keta-benen. En kan ik weer normaal binnen zitten en blijf ik van de keta af.
heb het ook eens gehad liep ik door de kamer en iedereen stond daar maar en niemand zei wat, maar iedereen keek mij aan met een dode blik. Net zo'n horrorfilm. Ik draaide letterlijk rondjes en iedereen (wel 12 man) stond om me heen zei niks en keek mij aan. Toen rende ik uiteraard ook weer naar buiten. Heel raar ik kan niet denken dat het nep is, die gedachte kan niet door mijn hoofdschieten. Terwijl het logisch is dat het gewoon nep is, heb op dat moment veel keta op.
Ik las dat sommigen zeiden dat het gewoon een heftige trip was, maar heb elke trip van keta wel gehad, gebruik dat echt al zovaak. Dat komt ook vaak meestal langzaam op en vaart rustig weer weg. Wat ik de laatste keren had was totaal anders en echt onvergelijkbaar met alles wat ik voorheen ervaarde bij keta.
maar bedankt voor alle berichten ik waardeer jullie steun!
#10
Oh wauw, dat klinkt erg heftig! Wat vervelend dat je dit meemaakt. Ik heb zelf talloze keren ketamine gebruikt en ik weet dat je er flink wazig van kunt worden, maar zoiets wat jij beschrijft heb ik nog nooit gehoord of meegemaakt. Het lijkt wel sterk op een psychose, maar die diagnose kan ik niet stellen.
Vooral die onsamenhangende argwaan, die zich zo extreem uit in de meest onlogische en paranoïde gedachtes. Lijkt me vreselijk. Dit herken ik wel in een situatie die ik heb meegemaakt bij de huisgenoot van een goede vriend van me. Ik ken die jongen verder niet zo goed, maar hij was compleet de weg kwijt. Ik weet dat hij heel veel blowt. En ik weet niet wat hij die nacht heeft uitgespookt maar hij kwam elke keer bij ons met verhalen dat de overheid achter hem aan zat, dat hij werd bedrogen. Dat hij werd afgeluisterde. Met serieus aluminium hoeden om de schadelijke straling tegen te houden. Begon hij zijn kleren uit te trekken omdat hij ervan was overtuigd dat er een zender in zijn kleren zat.
Wat mij het meest bijstaat is het feit dat deze persoon totaal niet door had wat hij aan het doen was. Het was alsof hij in een luchtbel zat en wij geen contact meer met hem hadden en hij niet meer met ons. Dit was echt verschrikkelijk om te zien.
Bel de huisarts. Dit is echt niet oke.
Vooral die onsamenhangende argwaan, die zich zo extreem uit in de meest onlogische en paranoïde gedachtes. Lijkt me vreselijk. Dit herken ik wel in een situatie die ik heb meegemaakt bij de huisgenoot van een goede vriend van me. Ik ken die jongen verder niet zo goed, maar hij was compleet de weg kwijt. Ik weet dat hij heel veel blowt. En ik weet niet wat hij die nacht heeft uitgespookt maar hij kwam elke keer bij ons met verhalen dat de overheid achter hem aan zat, dat hij werd bedrogen. Dat hij werd afgeluisterde. Met serieus aluminium hoeden om de schadelijke straling tegen te houden. Begon hij zijn kleren uit te trekken omdat hij ervan was overtuigd dat er een zender in zijn kleren zat.
Wat mij het meest bijstaat is het feit dat deze persoon totaal niet door had wat hij aan het doen was. Het was alsof hij in een luchtbel zat en wij geen contact meer met hem hadden en hij niet meer met ons. Dit was echt verschrikkelijk om te zien.
Bel de huisarts. Dit is echt niet oke.
#11
Is er dan echt verschil vraag ik me af. Immers, je hebt wanen waarvan je geloofd dat ze echt zijn.Er kan sprake zijn van een (tijdelijk) psychotisch beeld onder invloed van drugs. Verder zijn drugs meestal eerder triggers van psychose, waarvoor de gevoeligheid dus al bestond, dan directe oorzaken. Maar ik denk wel dat een trip soms sterk op een psychose kan lijken, vooral al iemand vergeet dat de effecten door drugsgebruik komen.
Ik denk hier eigenlijk dagelijks over na. Gisteren toen ik ziek was heb ik een hele rits aan video's van Krishnamurti gekeken en hij vertelde dat nagenoeg iedereen verkeerde perceptie heeft. In plaats van het feit van onze daadwerkelijke ervaring te zien, zien we het door onze eigen geest gecreëerde beeld daarvan. Bijvoorbeeld in het geval van een object, laten we zeggen een boom. We zien het mentale concept van een 'boom', niet het eigenlijke ding zelf, dat naamloos is en ondoorgrondelijk. En we vergelijken dat mentale beeld met allerlei andere 'bomen' en we geloven zo dat deze ideeën de realiteit beschrijven. Is dit niet de definitie van psychose?Wel interessant je gedachtengang over het normale bewustzijn als waanbeeld, daar denk ik ook wel eens over na.![:)]()
Ook in het geval van een persoon. Stel we hebben een relatie met iemand. Elke dag zien we diegene weer. Maar elke keer wanneer we diegene zien, is daar direct ook ons cumulatieve mentale beeld van hem/haar. Het is dat beeld dat we zien, niet het daadwerkelijke feit. We zien ons geheugen, wat enkel en alleen verleden is. We zien niet het feit, dat nu is. Ons geheugen ligt over dat feit heen. Met andere woorden, we zien tijd. We zien het verleden, over het heden heen gelegd en geprojecteerd op een eventuele toekomst. Maar onze feitelijke ervaring heeft niets te maken met die door ons gecreëerde tijd. De feitelijke ervaring is er al, onderliggend aan dat proces. Het simpelweg 'is', buiten tijd.
We leven dus (bijna) allemaal in onze eigen projectie en nemen deze voor de werkelijkheid aan (ik ook). Daarom heb ik moeite met 'psychose' als iets te zien dat maar enkelen van ons hebben. We hebben allemaal een bepaalde mate van psychose. We geloven onze eigen projecties, onze eigen waanbeelden. En het gevolg daarvan is neurose. We raken het contact met onze daadwerkelijke ervaring kwijt en alles wordt een conflict en een moeite om dat conflict op te lossen.
Quote van William Blake:
If the doors of perception were cleansed every thing would appear to man as it is, Infinite.
Ik kon het toch niet laten.
#12
Bedankt voor alle berichten, heb alles gelezen, maar kan niet op iedereen antwoorden dan ben ik uren bezig haha.
ik zag dat meer mensen dit hebben gehad. Mooi (als ik dat mag zeggen) ik ben dus niet de enige.
ook las ik meerdere malen dat ik er gevoelig voor ben er beter even er mee kan stoppen. Met dat stoppen kan ik zeker begrijpen. Ik ben echter wel een grote gebruiker van keta gelijk van het begin al, ik gebruik al jaren zeker elke week keta. En ik kan met zekerheid zeggen ik ben er niet gevoelig voor. De wanen die ik de laatste keren kreeg kwamen ook spontaan en uit het niets zonder enige aanleiding. Voorheen tripte ik hem ook gewoon van ketamine, dan zie ik de hele kamer vervormen en is de kamer ineens 5x groter en delen van de kamer zijn gekopieerd en gedupliceerd in mijn gezichtsveld alsof ik in een kaleidoscoop kijk en het lijkt alsof ik door een tunnel sjees door dimensies heen (ik kan dan ook nog gewoon normaal denken, zovan "wow dat keta dit kan doen, n. Als ik er gevoelig voor was dan zou me dat veeel eerder zou moeten gebeuren. Vandaar dat ik denk dat dit ook een drugs-induced psychose is.
het was ook geen derealisatie, dat is meer het idee dat alles nep is, dit ziektebeeld blijf je dan ook langer houden maar je kan je nog wel gedeeltelijk rustig blijven. Ik verkeer in seconden van rustige staat in een paniek pure chaotische terror. Een vriend van mij heeft dit, die kan gewoon normaal functioneren die heeft alleen continu in zijn hoofd dat alles nep is (en hijzelf ook, hij heeft ook depersonalisatie). Dit is medisch vastgesteld bij hem.
Bij mij is het anders en is het van korte duur, ik letterlijk op de bank bijvoorbeeld en trip m van de keta. En zonder aanleiding zie ik ineens niet meer wazig (alles is dus weer helder en kan weer normaal zien) en er schiet in mijn hoofd: alles is een simulatie, iedereen wil je dood hebben, iedereen is nep en bestaat niet. Op dit moment kan ik ook niks anders meer denken. Dit is enigste wat in mijn hoofd rond gaat. Mijn hart klopt als een malle, ik zweet uit alle gaten. Dit is het einde denk ik ik sterf nu (of ik denk dat ik in de hell ben en dat ik dit oneindig moet meemaken). En ik ren als de wiedeweerga naar buiten. En wanneer ik buiten ben en autos zie rijden en mensen op straat denk ik eerst, dit is wel hele uitgebreide simulatie (wat is het doel van die autos die hier rijden en die mensen die hier lopen in deze simulatie). Daarna heb ik weer de mogelijkheid te kunnen denken dat ik keta heb gehad en ik weet dat het een "trip" was. Op dit moment zie ik dan ook weer wazig en heb ik weer van die keta-benen. En kan ik weer normaal binnen zitten en blijf ik van de keta af.
heb het ook eens gehad liep ik door de kamer en iedereen stond daar maar en niemand zei wat, maar iedereen keek mij aan met een dode blik. Net zo'n horrorfilm. Ik draaide letterlijk rondjes en iedereen (wel 12 man) stond om me heen zei niks en keek mij aan. Toen rende ik uiteraard ook weer naar buiten. Heel raar ik kan niet denken dat het nep is, die gedachte kan niet door mijn hoofdschieten. Terwijl het logisch is dat het gewoon nep is, heb op dat moment veel keta op.
Ik las dat sommigen zeiden dat het gewoon een heftige trip was, maar heb elke trip van keta wel gehad, gebruik dat echt al zovaak. Dat komt ook vaak meestal langzaam op en vaart rustig weer weg. Wat ik de laatste keren had was totaal anders en echt onvergelijkbaar met alles wat ik voorheen ervaarde bij keta.
maar bedankt voor alle berichten ik waardeer jullie steun!
#13
Bij een diepe K-hole kom nu je eenmaal tot zeer intense inzichten, geen schrik van hebben, eigenlijk is het soms een bijna - dood ervaring waaruit je dan toch terugkomt, en dan voel ik mij juist verlost en ge - reset, mijn broer stierf onlangs zeer plots en ik kon op deze manier het laten helpen bij mijn verwerking , in deze bijna - dood momenten kwam ik dichter tot mijn broer om dan afscheid te nemen, en het een plaats te geven, ,,,,
#14
Hey Cooper, weet niet of je nog reageert op een post van drie jaar geleden maar ik probeer het toch, want ik heb exact hetzelfde meegemaakt als jij. Ik gebruik al jaren recreatief drugs waaronder keta en ik kan wel zeggen dat ik geestelijk altijd behoorlijk steady ben tijdens gebruik. Ik ben van mijn vrienden de laatste die vaag begint te doen met alchohol of drugs op. Ik heb nu een paar keer precies hetzelfde meegemaakt als wat jij omschrijft, en het lijkt intenser te worden als het gebeurt.
Als ik het moet omschrijven is het een déjà vu on steroids, tot het punt dat het lijkt alsof alles een simulatie is en dat je aan het einde van de realiteit aan bent gekomen. Mijn eerste introductie met dat gevoel heb ik jaren geleden gehad aan de ballonnen. Ik was met een vriend op reis door Vietnam en daar verkopen ze die vaak in barren en clubs. Vaak ook een groot formaat met een ruime tuutje, waardoor ik meerdere volwassen kerels out heb zien gaan. Voor mij was het zo dat op die reis de trips steeds vager werden met een sterk gevoel van déjà vu en eindigheid. Tijdens de laatste ballon daar zag ik iedereen die ik ooit gekend heb in een cirkel om me heen zitten, en ze zwaaide me uit (ze zwaaide in ieder geval, voelde als uitzwaaien).
Ben sindsdien van de ballonnen afgebleven, ook omdat ze niet echt meer op mijn pad zijn gekomen moet ik zeggen. Tot ongeveer anderhalf jaar geleden. Toen heb ik een avondje alcohol en keta met vrienden op de bank gedaan. Later op de avond kwam er een andere vriend en die had een ballonnetje in zijn handen die hij van de dealer mee had gekregen samen met zijn sos. Hij en nog een ander hadden dat ballonnetje gebruikt, en ik heb voor de lol het restje wat er in zat genomen. Ik was op dat moment niet per se aan het pieken aan de keta, maar we zaten wel lekker in de wedstrijd. Wat er toen gebeurde, was dat ik hetzelfde gevoel van déjà vu had zoals ik eerder omschreef, maar door de keta bleef het langer doorgaan dan met alleen een ballon. Daarom was het geen "visual" meer, als in een film die je ziet of zo, maar een realiteit, iets waar ik doorheen kon lopen. Het was alsof alle déjà vu's die ik ooit heb gehad zich achter elkaar afspeelde en ik er doorheen liep. Ik zeg alsof maar dat is niet het goede woord, het was 100% de realiteit. Ik herken heel erg wat je zegt, dat er geen schim van een gedachte bestond die me op andere ideeën bracht. Daarom beleefde ik het als het einde van de realiteit. Ik wist niet wat er ging gebeuren, maar dit was hem dan. Show is over. Ik liep net als jij weg, omdat iedereen die in de kamer was deel was van de simulatie. Ik was ervan overtuigd dat iedereen het wist en dat ik de enige was die zijn hele leven niet door heeft gehad dat ik in een soort Truman show heb geleefd. Niemand zou dus ook iets kunnen zeggen om me op andere ideeën te brengen, omdat alles wat iedereen zegt iets is wat ik al eerder heb gehoord en dus alleen maar een bevestiging is van de simulatie. Al met al duurde het een paar minuten maar het voelde als een half uur. Iemand liep achter me aan en vroeg of het ging met me. Eerst was ik argwanend. Het voelde alsof ze zoiets ging zeggen als "Gaat het wel met je?.... Want je hebt echt een groot probleem nu", zoiets. Maar toen dat tweede deel niet kwam en de piek wat begon af te zakken, kwam langzaam het idee terug dat ze het misschien geen simulatie was. Daarna moest ik huilen (ik huil ook nooit), maar dat was vooral opluchting omdat ik blij was dat ik er niet aan ben gegaan.
Gisteravond heb ik het weer gehad, nu intenser dan alle andere keren, na alleen keta en een alcohol, beide in bescheiden hoeveelheden. Er was de hele avond niks aan de hand, op zich was de keta wel wat aan de sterke kant maar geen enkele indicatie dat het tot iets anders zou leiden. Op enig moment gebeurde het weer. Ik voel het niet aankomen, het gaat van niets naar alles in een kwestie van seconden. Dit keer herkende een vriend van me het, die het anderhalf jaar geleden ook heeft gezien en de verhalen daarna heeft gehoord. Hij deed een poging om me gerust te stellen, maar dat speelde het alleen maar in de hand. Hij zei dingen als "het is keta, je gaat niet dood", maar juist doordat er interacties ontstonden op basis van het moment, werd het gevoel van simulatie alleen maar intenser. Ik liep weer naar me kamer en hij liep achter me aan. Hij probeerde me vast te houden of zoiets, maar ik duwde zijn armen weg, omdat ik dacht dat hij me iets aan zou doen, of me naar de lift zou begeleiden die naar de hel gaat. Het duurde weer niet lang dan een paar minuten en voelde weer als een half uur (nou is tijdsbesef natuurlijk altijd raar aan de keta dus dat is niet per se bijzonder).
Wat ik er met name eng aan vind, is een totale omslag van realiteit. Mijn persoonlijkheid, manier van reageren, etc. blijft hetzelfde. Het is de realiteit die 180 graden draait. Het is geen paniekaanval in zoverre dat het met een klein idee begint en dat het uit de hand loopt of zo. Het overkomt me.
Ik gebruik tegenwoordig niet meer zo vaak drugs (vind ik), max tien keer per jaar of zo, ik drink ook niet zoveel. Verder geen enkele vorm van waanbeelden voor zover ik weet, alleen ADHD.
Waar ik benieuwd naar ben, is of het idee van de hel iets is wat je vroeger hebt geleerd. Ik wel namelijk, ik ben gelovig opgevoed en ik ben er vrij laat vanaf gestapt, op mijn 21e (ben nu 32). Dat heb ik voor mijn gevoel allemaal achter me gelaten, ik ben steady in life en ik heb nuchter denk ik minder angst voor de dood dat de meeste mensen. Wat ik wel met me meedraag is een subtiel gevoel van een externe veroordeling, dat ik iets fout doe. Helemaal niet heftig en het staat me niet in de weg normaal gesproken, maar het is wel een echo uit mijn verleden denk ik, omdat ik op ben gegroeid met het idee van goed en kwaad, en een oordeel. Ik vraag me af of mijn ervaring aan de keta een manifestatie is daarvan, of dat ik het vooral toe moet schrijven aan de drugs. Dat moet natuurlijk sowieso, maar het is interessant om over na te denken.
Al met al denk ik dat het verstandig is als ik dit niet meer opzoek. Zeker omdat gister nog veel heftiger voelde dan anderhalf jaar geleden. Ik ben niet het soort persoon die ineens iets raars doet, maar op het moment dat je realiteit overboord gaat kun je niet meer instaan voor jezelf. Zoals anderen hier al noemen zou het dus ook een gevoeligheid voor psychoses kunnen blootleggen, en dat is niet bepaald iets waar ik mee wil fokken.
Heb je ondertussen nog vergelijkbare ervaringen gehad?
Als ik het moet omschrijven is het een déjà vu on steroids, tot het punt dat het lijkt alsof alles een simulatie is en dat je aan het einde van de realiteit aan bent gekomen. Mijn eerste introductie met dat gevoel heb ik jaren geleden gehad aan de ballonnen. Ik was met een vriend op reis door Vietnam en daar verkopen ze die vaak in barren en clubs. Vaak ook een groot formaat met een ruime tuutje, waardoor ik meerdere volwassen kerels out heb zien gaan. Voor mij was het zo dat op die reis de trips steeds vager werden met een sterk gevoel van déjà vu en eindigheid. Tijdens de laatste ballon daar zag ik iedereen die ik ooit gekend heb in een cirkel om me heen zitten, en ze zwaaide me uit (ze zwaaide in ieder geval, voelde als uitzwaaien).
Ben sindsdien van de ballonnen afgebleven, ook omdat ze niet echt meer op mijn pad zijn gekomen moet ik zeggen. Tot ongeveer anderhalf jaar geleden. Toen heb ik een avondje alcohol en keta met vrienden op de bank gedaan. Later op de avond kwam er een andere vriend en die had een ballonnetje in zijn handen die hij van de dealer mee had gekregen samen met zijn sos. Hij en nog een ander hadden dat ballonnetje gebruikt, en ik heb voor de lol het restje wat er in zat genomen. Ik was op dat moment niet per se aan het pieken aan de keta, maar we zaten wel lekker in de wedstrijd. Wat er toen gebeurde, was dat ik hetzelfde gevoel van déjà vu had zoals ik eerder omschreef, maar door de keta bleef het langer doorgaan dan met alleen een ballon. Daarom was het geen "visual" meer, als in een film die je ziet of zo, maar een realiteit, iets waar ik doorheen kon lopen. Het was alsof alle déjà vu's die ik ooit heb gehad zich achter elkaar afspeelde en ik er doorheen liep. Ik zeg alsof maar dat is niet het goede woord, het was 100% de realiteit. Ik herken heel erg wat je zegt, dat er geen schim van een gedachte bestond die me op andere ideeën bracht. Daarom beleefde ik het als het einde van de realiteit. Ik wist niet wat er ging gebeuren, maar dit was hem dan. Show is over. Ik liep net als jij weg, omdat iedereen die in de kamer was deel was van de simulatie. Ik was ervan overtuigd dat iedereen het wist en dat ik de enige was die zijn hele leven niet door heeft gehad dat ik in een soort Truman show heb geleefd. Niemand zou dus ook iets kunnen zeggen om me op andere ideeën te brengen, omdat alles wat iedereen zegt iets is wat ik al eerder heb gehoord en dus alleen maar een bevestiging is van de simulatie. Al met al duurde het een paar minuten maar het voelde als een half uur. Iemand liep achter me aan en vroeg of het ging met me. Eerst was ik argwanend. Het voelde alsof ze zoiets ging zeggen als "Gaat het wel met je?.... Want je hebt echt een groot probleem nu", zoiets. Maar toen dat tweede deel niet kwam en de piek wat begon af te zakken, kwam langzaam het idee terug dat ze het misschien geen simulatie was. Daarna moest ik huilen (ik huil ook nooit), maar dat was vooral opluchting omdat ik blij was dat ik er niet aan ben gegaan.
Gisteravond heb ik het weer gehad, nu intenser dan alle andere keren, na alleen keta en een alcohol, beide in bescheiden hoeveelheden. Er was de hele avond niks aan de hand, op zich was de keta wel wat aan de sterke kant maar geen enkele indicatie dat het tot iets anders zou leiden. Op enig moment gebeurde het weer. Ik voel het niet aankomen, het gaat van niets naar alles in een kwestie van seconden. Dit keer herkende een vriend van me het, die het anderhalf jaar geleden ook heeft gezien en de verhalen daarna heeft gehoord. Hij deed een poging om me gerust te stellen, maar dat speelde het alleen maar in de hand. Hij zei dingen als "het is keta, je gaat niet dood", maar juist doordat er interacties ontstonden op basis van het moment, werd het gevoel van simulatie alleen maar intenser. Ik liep weer naar me kamer en hij liep achter me aan. Hij probeerde me vast te houden of zoiets, maar ik duwde zijn armen weg, omdat ik dacht dat hij me iets aan zou doen, of me naar de lift zou begeleiden die naar de hel gaat. Het duurde weer niet lang dan een paar minuten en voelde weer als een half uur (nou is tijdsbesef natuurlijk altijd raar aan de keta dus dat is niet per se bijzonder).
Wat ik er met name eng aan vind, is een totale omslag van realiteit. Mijn persoonlijkheid, manier van reageren, etc. blijft hetzelfde. Het is de realiteit die 180 graden draait. Het is geen paniekaanval in zoverre dat het met een klein idee begint en dat het uit de hand loopt of zo. Het overkomt me.
Ik gebruik tegenwoordig niet meer zo vaak drugs (vind ik), max tien keer per jaar of zo, ik drink ook niet zoveel. Verder geen enkele vorm van waanbeelden voor zover ik weet, alleen ADHD.
Waar ik benieuwd naar ben, is of het idee van de hel iets is wat je vroeger hebt geleerd. Ik wel namelijk, ik ben gelovig opgevoed en ik ben er vrij laat vanaf gestapt, op mijn 21e (ben nu 32). Dat heb ik voor mijn gevoel allemaal achter me gelaten, ik ben steady in life en ik heb nuchter denk ik minder angst voor de dood dat de meeste mensen. Wat ik wel met me meedraag is een subtiel gevoel van een externe veroordeling, dat ik iets fout doe. Helemaal niet heftig en het staat me niet in de weg normaal gesproken, maar het is wel een echo uit mijn verleden denk ik, omdat ik op ben gegroeid met het idee van goed en kwaad, en een oordeel. Ik vraag me af of mijn ervaring aan de keta een manifestatie is daarvan, of dat ik het vooral toe moet schrijven aan de drugs. Dat moet natuurlijk sowieso, maar het is interessant om over na te denken.
Al met al denk ik dat het verstandig is als ik dit niet meer opzoek. Zeker omdat gister nog veel heftiger voelde dan anderhalf jaar geleden. Ik ben niet het soort persoon die ineens iets raars doet, maar op het moment dat je realiteit overboord gaat kun je niet meer instaan voor jezelf. Zoals anderen hier al noemen zou het dus ook een gevoeligheid voor psychoses kunnen blootleggen, en dat is niet bepaald iets waar ik mee wil fokken.
Heb je ondertussen nog vergelijkbare ervaringen gehad?
#15
Hey Cooper, weet niet of je nog reageert op een post van drie jaar geleden maar ik probeer het toch, want ik heb exact hetzelfde meegemaakt als jij. Ik gebruik al jaren recreatief drugs waaronder keta en ik kan wel zeggen dat ik geestelijk altijd behoorlijk steady ben tijdens gebruik. Ik ben van mijn vrienden de laatste die vaag begint te doen met alchohol of drugs op. Ik heb nu een paar keer precies hetzelfde meegemaakt als wat jij omschrijft, en het lijkt intenser te worden als het gebeurt.
Als ik het moet omschrijven is het een déjà vu on steroids, tot het punt dat het lijkt alsof alles een simulatie is en dat je aan het einde van de realiteit aan bent gekomen. Mijn eerste introductie met dat gevoel heb ik jaren geleden gehad aan de ballonnen. Ik was met een vriend op reis door Vietnam en daar verkopen ze die vaak in barren en clubs. Vaak ook een groot formaat met een ruime tuutje, waardoor ik meerdere volwassen kerels out heb zien gaan. Voor mij was het zo dat op die reis de trips steeds vager werden met een sterk gevoel van déjà vu en eindigheid. Tijdens de laatste ballon daar zag ik iedereen die ik ooit gekend heb in een cirkel om me heen zitten, en ze zwaaide me uit (ze zwaaide in ieder geval, voelde als uitzwaaien).
Ben sindsdien van de ballonnen afgebleven, ook omdat ze niet echt meer op mijn pad zijn gekomen moet ik zeggen. Tot ongeveer anderhalf jaar geleden. Toen heb ik een avondje alcohol en keta met vrienden op de bank gedaan. Later op de avond kwam er een andere vriend en die had een ballonnetje in zijn handen die hij van de dealer mee had gekregen samen met zijn sos. Hij en nog een ander hadden dat ballonnetje gebruikt, en ik heb voor de lol het restje wat er in zat genomen. Ik was op dat moment niet per se aan het pieken aan de keta, maar we zaten wel lekker in de wedstrijd. Wat er toen gebeurde, was dat ik hetzelfde gevoel van déjà vu had zoals ik eerder omschreef, maar door de keta bleef het langer doorgaan dan met alleen een ballon. Daarom was het geen "visual" meer, als in een film die je ziet of zo, maar een realiteit, iets waar ik doorheen kon lopen. Het was alsof alle déjà vu's die ik ooit heb gehad zich achter elkaar afspeelde en ik er doorheen liep. Ik zeg alsof maar dat is niet het goede woord, het was 100% de realiteit. Ik herken heel erg wat je zegt, dat er geen schim van een gedachte bestond die me op andere ideeën bracht. Daarom beleefde ik het als het einde van de realiteit. Ik wist niet wat er ging gebeuren, maar dit was hem dan. Show is over. Ik liep net als jij weg, omdat iedereen die in de kamer was deel was van de simulatie. Ik was ervan overtuigd dat iedereen het wist en dat ik de enige was die zijn hele leven niet door heeft gehad dat ik in een soort Truman show heb geleefd. Niemand zou dus ook iets kunnen zeggen om me op andere ideeën te brengen, omdat alles wat iedereen zegt iets is wat ik al eerder heb gehoord en dus alleen maar een bevestiging is van de simulatie. Al met al duurde het een paar minuten maar het voelde als een half uur. Iemand liep achter me aan en vroeg of het ging met me. Eerst was ik argwanend. Het voelde alsof ze zoiets ging zeggen als "Gaat het wel met je?.... Want je hebt echt een groot probleem nu", zoiets. Maar toen dat tweede deel niet kwam en de piek wat begon af te zakken, kwam langzaam het idee terug dat ze het misschien geen simulatie was. Daarna moest ik huilen (ik huil ook nooit), maar dat was vooral opluchting omdat ik blij was dat ik er niet aan ben gegaan.
Gisteravond heb ik het weer gehad, nu intenser dan alle andere keren, na alleen keta en een alcohol, beide in bescheiden hoeveelheden. Er was de hele avond niks aan de hand, op zich was de keta wel wat aan de sterke kant maar geen enkele indicatie dat het tot iets anders zou leiden. Op enig moment gebeurde het weer. Ik voel het niet aankomen, het gaat van niets naar alles in een kwestie van seconden. Dit keer herkende een vriend van me het, die het anderhalf jaar geleden ook heeft gezien en de verhalen daarna heeft gehoord. Hij deed een poging om me gerust te stellen, maar dat speelde het alleen maar in de hand. Hij zei dingen als "het is keta, je gaat niet dood", maar juist doordat er interacties ontstonden op basis van het moment, werd het gevoel van simulatie alleen maar intenser. Ik liep weer naar me kamer en hij liep achter me aan. Hij probeerde me vast te houden of zoiets, maar ik duwde zijn armen weg, omdat ik dacht dat hij me iets aan zou doen, of me naar de lift zou begeleiden die naar de hel gaat. Het duurde weer niet lang dan een paar minuten en voelde weer als een half uur (nou is tijdsbesef natuurlijk altijd raar aan de keta dus dat is niet per se bijzonder).
Wat ik er met name eng aan vind, is een totale omslag van realiteit. Mijn persoonlijkheid, manier van reageren, etc. blijft hetzelfde. Het is de realiteit die 180 graden draait. Het is geen paniekaanval in zoverre dat het met een klein idee begint en dat het uit de hand loopt of zo. Het overkomt me.
Ik gebruik tegenwoordig niet meer zo vaak drugs (vind ik), max tien keer per jaar of zo, ik drink ook niet zoveel. Verder geen enkele vorm van waanbeelden voor zover ik weet, alleen ADHD.
Waar ik benieuwd naar ben, is of het idee van de hel iets is wat je vroeger hebt geleerd. Ik wel namelijk, ik ben gelovig opgevoed en ik ben er vrij laat vanaf gestapt, op mijn 21e (ben nu 32). Dat heb ik voor mijn gevoel allemaal achter me gelaten, ik ben steady in life en ik heb nuchter denk ik minder angst voor de dood dat de meeste mensen. Wat ik wel met me meedraag is een subtiel gevoel van een externe veroordeling, dat ik iets fout doe. Helemaal niet heftig en het staat me niet in de weg normaal gesproken, maar het is wel een echo uit mijn verleden denk ik, omdat ik op ben gegroeid met het idee van goed en kwaad, en een oordeel. Ik vraag me af of mijn ervaring aan de keta een manifestatie is daarvan, of dat ik het vooral toe moet schrijven aan de drugs. Dat moet natuurlijk sowieso, maar het is interessant om over na te denken.
Al met al denk ik dat het verstandig is als ik dit niet meer opzoek. Zeker omdat gister nog veel heftiger voelde dan anderhalf jaar geleden. Ik ben niet het soort persoon die ineens iets raars doet, maar op het moment dat je realiteit overboord gaat kun je niet meer instaan voor jezelf. Zoals anderen hier al noemen zou het dus ook een gevoeligheid voor psychoses kunnen blootleggen, en dat is niet bepaald iets waar ik mee wil fokken.
Heb je ondertussen nog vergelijkbare ervaringen gehad?
Hij was laatst actief in november 2020...
#16
Ja maar misschien krijgt hij nog een mailtje omdat er op zijn post is gereageerd, en anders interessant voor anderen om te lezen.
#17
De laatste keren dat ik een k-hole ervaarde beleefde ik extrematische dingen die ik graag met jullie wil delen. De dingen die ik meemaakte waren zodanig heftig dat ik twijfel of dit een k-hole was of gewoon een acute psychotische ervaring. Ik heb ook nog nooit van iemand gehoord die het zelfde heeft meegemaakt en mijn vrienden kijken ook altijd met verbazing en schrik over wat ik na de trip er over vertel.
Normaliter krijg ik van de k-hole extreme hallucinaties en kan ik gewoon achterover liggen en voor me kijken en de hele kamer in elkaar zien vervomen totdat ik letter niks anders meer kan zien dan abstracte visuals. Geweldig dus.
De laatste keren krijg ik dit niet meer, ik krijg daarvoor in de plaats enkel een vage gedachte in mijn hoofd wat ik niet kwijt kan raken. Jullie weten dat je van keta wazig gaat zien, maar op dit moment smelt alles weer samen en zie ik een half realistische en half hallucinerende wereld en krijg ik de gedachte dat alles en iedereen om me heen nep is. Ik zit in een simulatie als het ware. Deze gedachte schiet uit het niets in mijn hoofd zonder aanleiding. Ik kan me herrineren dat ik om me heen kijk en denk:"zelfs de stopcontacten zijn nagemaakt". Ik kan er totaal niet meer bij mezelf opkomen dat het gewoon een keta trip is, ik kan er niet eens lichtelijk aan denken. Ook de mensen die op dat moment om mij heen zitten vertrouw ik niet meer en beschouw ik ook als nep. Ook denk ik op dat moment dat de simulatie aan zijn einde is. Ik denk letterlijk dat ik dood ga of ben en dat ik in de hell ben of ga belanden.
Op dit moment zit ik dus in totale terror en pure angst. Letterlijk de emotie die je krijgt als je vreest voor je leven. Ik heb deze emotie ook nog nooit gehad.
Ik kan me de eerste keer herrinneren dat ik iedereen aankijk in de kamer en iedereen kijkt me met een blij gezicht aan niet wetend dat ik in een totale paniekaanval verkeer. Dit wakker de staat alleen maar erger aan. "Waarom zijn ze zo blij?" "Ze spelen allemaal het spelletje mee"
Dit is ook het moment dat ik de kamer uit storm en naar beneden naar buiten de straat op loop. Vrienden hebben mij weer naar binnen moeten brengen.
dit is me nu al 4 keer gebeurt en het eindigt altijd met dat ik de woning uit storm en de straat of achtertuin op ren. Op dat moment kom ik ook weer bij zinnen.
de laatste keer was het hefstigst. Ik zag iedereen om mij heen dood gaan. Ze vielen als het ware uit elkaar. Ken je de film infinity war? Dat dus. Ik schreeuwde echt naar mensen van "nee!" En "asjeblieft nee!". Ik hield ze ook echt vast, ze vielen uit elkaar door mijn vingers. Op dat moment rende ik ook weer naar buiten. En later toen ik weer naar binnen kwam zat iedereen ook verbaast en vol schrik binnen. Ik moest zeggen dat als ik kon huilen dan was ik nu aan het huilen. (Had toen ook mdma op).
Zijn er meer mensen die dit ook zo heftig hebben? Ik weet dat drugs een moment psychose kan veroorzaken, is dit dan gewoon zo'n psychose? Ik heb hier nog steeds last van, ik was vroeger nooit bang voor de dood, maar nu ben ik soms bang om gewoon de auto te pakken of om over straat te lopen.
Hoop dat iemand mij wat verlichting kan bieden, bedankt voor het lezen.
-Cooper
Normaliter krijg ik van de k-hole extreme hallucinaties en kan ik gewoon achterover liggen en voor me kijken en de hele kamer in elkaar zien vervomen totdat ik letter niks anders meer kan zien dan abstracte visuals. Geweldig dus.
De laatste keren krijg ik dit niet meer, ik krijg daarvoor in de plaats enkel een vage gedachte in mijn hoofd wat ik niet kwijt kan raken. Jullie weten dat je van keta wazig gaat zien, maar op dit moment smelt alles weer samen en zie ik een half realistische en half hallucinerende wereld en krijg ik de gedachte dat alles en iedereen om me heen nep is. Ik zit in een simulatie als het ware. Deze gedachte schiet uit het niets in mijn hoofd zonder aanleiding. Ik kan me herrineren dat ik om me heen kijk en denk:"zelfs de stopcontacten zijn nagemaakt". Ik kan er totaal niet meer bij mezelf opkomen dat het gewoon een keta trip is, ik kan er niet eens lichtelijk aan denken. Ook de mensen die op dat moment om mij heen zitten vertrouw ik niet meer en beschouw ik ook als nep. Ook denk ik op dat moment dat de simulatie aan zijn einde is. Ik denk letterlijk dat ik dood ga of ben en dat ik in de hell ben of ga belanden.
Op dit moment zit ik dus in totale terror en pure angst. Letterlijk de emotie die je krijgt als je vreest voor je leven. Ik heb deze emotie ook nog nooit gehad.
Ik kan me de eerste keer herrinneren dat ik iedereen aankijk in de kamer en iedereen kijkt me met een blij gezicht aan niet wetend dat ik in een totale paniekaanval verkeer. Dit wakker de staat alleen maar erger aan. "Waarom zijn ze zo blij?" "Ze spelen allemaal het spelletje mee"
Dit is ook het moment dat ik de kamer uit storm en naar beneden naar buiten de straat op loop. Vrienden hebben mij weer naar binnen moeten brengen.
dit is me nu al 4 keer gebeurt en het eindigt altijd met dat ik de woning uit storm en de straat of achtertuin op ren. Op dat moment kom ik ook weer bij zinnen.
de laatste keer was het hefstigst. Ik zag iedereen om mij heen dood gaan. Ze vielen als het ware uit elkaar. Ken je de film infinity war? Dat dus. Ik schreeuwde echt naar mensen van "nee!" En "asjeblieft nee!". Ik hield ze ook echt vast, ze vielen uit elkaar door mijn vingers. Op dat moment rende ik ook weer naar buiten. En later toen ik weer naar binnen kwam zat iedereen ook verbaast en vol schrik binnen. Ik moest zeggen dat als ik kon huilen dan was ik nu aan het huilen. (Had toen ook mdma op).
Zijn er meer mensen die dit ook zo heftig hebben? Ik weet dat drugs een moment psychose kan veroorzaken, is dit dan gewoon zo'n psychose? Ik heb hier nog steeds last van, ik was vroeger nooit bang voor de dood, maar nu ben ik soms bang om gewoon de auto te pakken of om over straat te lopen.
Hoop dat iemand mij wat verlichting kan bieden, bedankt voor het lezen.
-Cooper
#18
Dit is inderdaad een psychose.
Persoonlijk is dit mij nooit overkomen met ketamine (wel met lachgas!!!), maar heb ik dit wel een paar keer zien gebeuren bij mensen waarmee ik ketamine deed. Ketamine werkt tevens zwaar disassocierënd dus dat het een psychose kan opwekken is niks nieuws.
Als ik jou was zou ik er vanaf blijven, (ook van andere drugs, de komende tijd), om bij te kunnen komen, want een psychose is niet niks. Je geeft aan ook na de trip angstig te voelen, dus gun jezelf om bij te komen.
Tegen mijn vrienden die psychoses kregen door ketamine (of andere drugs) heb ik achteraf heel duidelijk gemaakt dat ze het nooit meer moeten gebruiken, althans niet samen meer met mij, omdat ik de verantwoordelijkheid niet op mij kan nemen als het flink misgaat en omdat het natuurlijk echt onverantwoord is om het opnieuw te doen na een psychose.
Steve-O heeft bij zijn drugs ervaringen Ketamine op nummer 1 gezet.
Persoonlijk is dit mij nooit overkomen met ketamine (wel met lachgas!!!), maar heb ik dit wel een paar keer zien gebeuren bij mensen waarmee ik ketamine deed. Ketamine werkt tevens zwaar disassocierënd dus dat het een psychose kan opwekken is niks nieuws.
Als ik jou was zou ik er vanaf blijven, (ook van andere drugs, de komende tijd), om bij te kunnen komen, want een psychose is niet niks. Je geeft aan ook na de trip angstig te voelen, dus gun jezelf om bij te komen.
Tegen mijn vrienden die psychoses kregen door ketamine (of andere drugs) heb ik achteraf heel duidelijk gemaakt dat ze het nooit meer moeten gebruiken, althans niet samen meer met mij, omdat ik de verantwoordelijkheid niet op mij kan nemen als het flink misgaat en omdat het natuurlijk echt onverantwoord is om het opnieuw te doen na een psychose.
Steve-O heeft bij zijn drugs ervaringen Ketamine op nummer 1 gezet.
#19
Knap dat je naar aanleiding van 1 bericht deze diagnose kan stellen. Ik denk dat je wel een beetje moet oppassen met dit soort uitspraken. Alleen een dokter of psycholoog kan daar wat met zekerheid over zeggen.Dit is inderdaad een psychose.
@KetaPsycho , ik denk dat jouw lichaam/geest jou duidelijk probeert te maken dat het genoeg is, dat je misschien te ver bent gegaan, teveel hebt gehad. En ik zou daarnaar luisteren.
Bovendien is het ook gevaarlijk als je in zo'n toestand de straat op rent. Ik zou niet blij zijn, als ik jouw vriend was geweest, om dit al vier keer met jou mee te moeten maken.