#1
Heb heel veel moeite het gevoel toe te laten, aangezien alles van jaren er uit komt.. het gevoel van het festival zou ik voor eeuwig willen voelen maar ik weet dat die piek niet meer gaat komen. Vond het gewoon zo geweldig mijn dierbaren en mezelf zo te zien genieten van alles en van elkaar en dat we allemaal zonder zorgen daar stonden.... Wetende dat dat niet voor eeuwig gaat zijn doet heel veel pijn en ik zou ze het zo graag wensen....
Ben er ook achter gekomen dat ik altijd al heel veel moeite heb gehad met hele leuke momenten los laten en terug naar het normale leven gaan, misschien dat iemand weet waarom dat komt? Nu met een xtc dip wordt dat gevoel nog heftiger natuurlijk + alles van vroeger maakt het heel lastig....
Ik herken dit heel erg. Niet het festival gedeelte want ik ben geen festivalganger, maar wel die melancholie van dingen die voorbij zijn: feestjes, samenkomsten met vrienden/familie, momenten met exen. En voor mij ook elk weekend dat zondagsgevoel (want: alweer laatste dag van het weekend, terwijl het weekend eigenlijk nog maar op de helft is). Maar dit is allemaal veranderd (al komen oude overtuigingen ook heus nog weleens boven).Ja ik had dit dus vroeger als kind al, vaak verdrietig als een hele leuke gebeurtenis voorbij was. Had ook vaak moeite met de zondagen bijvoorbeeld, zondag was ik vaak somber ( dat heb ik nog wel een beetje ). Nu nog steeds ben ik gelukkig in de zomer en somber in de winter... T leven is niet makkelijk in ieder geval.
Hoop dat ik me snel beter voel idd
Als ik dit zo van je lees:
"het gevoel van het festival zou ik voor eeuwig willen voelen maar ik weet dat die piek niet meer gaat komen. Vond het gewoon zo geweldig mijn dierbaren en mezelf zo te zien genieten van alles en van elkaar en dat we allemaal zonder zorgen daar stonden.... Wetende dat dat niet voor eeuwig gaat zijn doet heel veel pijn en ik zou ze het zo graag wensen...."
Doet dit mij denken dat je jezelf projecteert op een (tijdelijke) gebeurtenis. Ik denk dat je van je liefde/geluk een emotie hebt gemaakt, maar zoals Rumi zegt:
Omdat wanneer je je liefde koppelt aan een gebeurtenis of zelfs relatie, het daarna wanneer deze voorbij is het niet slechts voelt alsof iets moois of fijns voorbij is, maar dat het voelt alsof je jezelf (deels) kwijt bent. Want in zekere zin heb je jezelf (alleen maar schijnbaar!) weggegeven: Je inherente gevoel van welzijn/liefde, heb je gereduceerd tot een bepaald moment, gevoel, of samenzijn met een specifiek iemand.
Je moet terugkomen naar jezelf:
Het is niet per se makkelijk, maar dit is een cruciaal iets om te beseffen: je kunt niet ál je liefde, ál je geluk weggeven aan een emotie, aan een gebeurtenis, aan een moment, aan een ander, áls je niet stevig geworteld bent in diezelfde liefde. Ik zie het zelf soms alsof ik de "bewaker" ben van het "juweel" dat altijd al in mij is, in mijn hart. Maar wanneer ik niet oplet, kan het lijken alsof ik dat kwijtraak aan 1 van voorgenoemde dingen. Ondanks dat dit niet echt mogelijk is, omdat dit "juweel" jezelf is, kan het wel zo voelen alsof je je meest dierbare kwijt bent geraakt.
Dit allemaal betekent niet dat je je liefde niet kunt/mag geven aan anderen, aan mooie momenten/gebeurtenissen. Absoluut kan dat wel! Maar tegelijkertijd moet er ook altijd het onderliggende besef zijn dat jouw "kopje" alreeds en altijd vol is, door zoals hierboven door Rumi gezegd: terug te vallen in liefde en daar te blijven.
Het is wél voor eeuwig mogelijk om zonder zorgen in het moment met je naasten te zijn, maar dan moet je eerst opnieuw zien dat liefde niet 1 van je emoties is, maar je eigen bestaan.
