#1
Dit is het meest herkenbare wat ik gelezen heb vandaag haha.
Naja naast een zDoc die over opgroeien ging, ik kan je m zeker aanraden. Het ging over het uitvoeren van de makkelijkste alledaagse activiteiten waar je als puber vrij onzeker over kan zijn. Bijvoorbeeld normaal recht vooruit lopen zonder over je poten heen te struikelen etc. De onzekerheden in de efficiëntie van de dingen die we vaak doen schijnt dus te komen doordat omdat je in deze tijd groeit, jou brein vaak verward is omdat elke dag de maat van je lichaamsdelen veranderd. Best grappig om een documentaire te zien over je dagelijkse struggles. Ging verder ook over hoe kleine kinderen het voor elkaar krijgen de dood vrij vaak te kunnen ontsnappen. En het geen angst kennen waardoor pubers de meest spectaculaire dingen doen.
Maar ik heb precies hetzelfde hoor, totaal geen sporen van dyslexy maar ik zie het gewoon een een super snelle laptop met een ruk toetsenbord. Er zijn ook vele mensen en docenten die mij ook gewoonweg niet kunnen volgen in een gesprek. Als ik namelijk eenmaal ga praten dan kan ik echt lullen als Brugman en wanneer ik dan een zin zeg komt er een moment wat ik het beste kan beschrijven als ''Het Oh ja momentje'' en dan ben ik weer bang om te vergeten wat ik wil zeggen. Enorme chaos in me hoofd dus, Helaas lijkt het zo te zijn dat mijn brein niet meer kan functioneren op het moment dat ik in het middelpunt van de belangstelling staan. Zolang ik het gevoel heb dat ik niks voorstel kan ik zolang praten dat zelfs de docent neigingen krijgt me te slaan volgens mij.
Voor de mensen die dit ook hebben, je zult hoogstwaarschijnlijk niet snel een discussie verliezen omdat (bij mij in ieder geval) op elk antwoord dat ik krijg meteen weer een vraag heb.
Nu een hele andere onderwerp.
Ik loop op de een of andere manier al redelijk lang met het idee rond dat het best zou kunnen dat er weer een soort hippie tijd aan zou kunnen gaan komen. Ben ik de enige?
Ik ben allang gaan tiener of puber meer, al meer dan 25 jaar niet. Hahahaha! Maar ik had het toen net zo “erg” als nu. Het enige wat wel verbeterd is sinds ik “volwassen” (ahum) ben is dat ik zelf meestal opmerk. Die fouten bedoel ik. Vroeger zag ik ze zelf ook niet altijd met nalezen.
Ik praat of klets van nature niet heel veel. Wel als ik ik zenuwachtig ben of juist in de belangstelling sta. Dan ga ik een soort ratelen en dan vlieg ik idd van de hak op de tak. Kan zo erg zijn dat ik zelf niet meer weet waar het nou eigenlijk over ging..
Discusieren ben ik wel aardig in mits ik een goed evenredige partner heb die het ook goed kan. Velen gaan harder praten, schreeuwen, persoonlijk worden of schelden om hun punt te maken maar komen met weinig inhoudelijks. Daar kan ik erg slecht tegen enhaak dan af. Niet echt verliezen dan natuurlijk maar ik win dan ook niet.
Hippie tijd, nee, hahaha! Nee te strak gedwongen leef en verwachtingspatroon in NL nu.