Mijn ervaring was dat gele sos veel beter van kwaliteit was dan witte.
In de winter (januari/februari 200
![:sunglasses:]()
kreeg ik dit standaard en het was toppie. Kreeg snel na elke lijn een felle flash in mijn kop die gevolgd werd door een broeierige tropische warmte die slowly vanuit je brein afdaalde naar je tenen. Een warmte die in geile cirkels om en in mijn lul draaide en me als een onzichtbare hand masseerde :P
En de rush hield lang aan, zeker 3 kwartier of een uur maar ik keek niet op klokken als ik high was.
Toen die voorraad op was hadden de Antilianen altijd witte die wel goed was maar nooit bovenstaand niveau haalde.
Begin van de herfst hadden ze lichtbruine coca en dat was de allerkrachtigste die ik ooit in handen gekregen heb. Was na een party eens zo gesloopt door drank en andere troep dat ik nadat ze me thuisgebracht hadden niet meer kon praten en lopen. Had echter belangrijke afspraak en was na een lijn van die lichtbruine sos weer in staat om goed te functioneren. Hield me die dag ook een tijdje met 1 lijntje per uur op de been maar na een poosje was dat niet meer nodig.
Geen van mijn maten durfde dat gekeurde spul aan te raken omdat ze dachten dat het met heroine gemengd was
![:tearsofjoy:]()
Het rook inderdaad typisch. Ik vermoed dat deze sterke geur en de afwijkende kleur met het bewerkingsproces in het land van herkomst te maken hebben. Er worden in Zuid Amerika middelen als kerosine en zoutzuur aan de cocabladeren toegevoegd. Die worden in het laatste stadium er zoveel mogelijk uitgekristaliseerd en dan wordt het witter. Denk echter dat het vooral erg wit wordt door al die manitol, fenacitine & parecetamol waarmee het in Europa versneden wordt.
Heb je het al gebruikt? Zo ja, wat voelde je er dan bij?
Wat mezelf betreft maakte de afwezigheid van gele/bruinige sos het makkelijker om er afstand van te nemen. Ik wil ook geen zalm op mijn bord die naar bokking smaakt.
![:wink:]()
