Dat las ik ja. Volgens mij ook niet de 1e schaduw account van hem.Lol,
Dubbelaccount van de levenslang gebande Johnny Snow dus.
Eerst zien dan geloven. Bedoel t niet lullig maar hij is al zo vaak “afgekickt”.@De Dunne
Johnny en ik hebben een gemeenschappelijke kennis en ik weet dat hij afgekickt is (nou ja, net een maandje) dus hij zit in een heel andere levensfase nu. Maar de hang naar coke is nog steeds groot zie ik hier.
Maar is het tijdelijk omdat geluk en ongeluk elkaar buiten jouw macht om afwisselen op een soort tijdslijn, of is het tijdelijk omdat onze aandacht steeds afdwaalt naar de verleidingen van de wereld en we daardoor steeds weer in een zoektocht naar geluk komen?Hoewel geluk zelf steeds tijdelijk is (ik had dit niet ''niet houdbaar'' moeten noemen, dat roept verwarring op met m'n eerdere punt) kan een bron tot geluk wel degelijk houdbaar zijn, d.w.z. toch steeds weer zo'n kortdurend moment van gelukzaligheid opwekken op het moment dat je de bron (op een houdbare wijze) benut. Ben ik nog te volgen?
Ik bedoelde ook dat we door ons steeds weer te richten op de wereld we iets willen van de wereld en daardoor ons geluk verliezen. De eenheid met de wereld is er al, maar wordt door verkeerde perceptie niet ervaren.In plaats van gericht op de wereld, is het in mijn optiek eerder een eenheid met de wereld, een tijdloze toestand.
De naam ken ik, maar verder niet.Je doet me trouwens denken aan de filosofie van Schopenhauer. Bekend mee toevallig?
Interessant.Hij ziet geluk als slechts het opheffen van de pijn die veroorzaakt werd door een het streven naar een behoefte die je had, dus geluk als het wegnemen van het streven naar die behoefte. Hij ziet geluk daarom altijd als een negatieve bekrachtiging en nooit als een positieve bekrachtiging. Zodra een doel is bereikt, wordt een nieuw doel gesteld. Indien we geen doelen meer zouden hebben, zouden we namelijk geen streven meer hebben en raken we verveeld. Je zou daarom bijna denken dat altijd in het hier en nu leven daarom ook niet goed zou zijn. Alsof dat zou leiden tot een verval in nihilisme. Het lijkt wel of er een continue spanning is tussen leven in het hier en nu en leven naar de toekomst. Misschien dat we beide nodig hebben? Het één om geluk en tevredenheid te ervaren, het ander voor zingeving aan ons bestaan?
Mooi gezegd.Ik bedoelde ook dat we door ons steeds weer te richten op de wereld we iets willen van de wereld en daardoor ons geluk verliezen. De eenheid met de wereld is er al, maar wordt door verkeerde perceptie niet ervaren.
Dit is in feite precies wat Schopenhauer ook beweert: continu van doel naar doel gaan, zogenaamd op weg naar dat blijvende geluk dat nooit zal komen. Het geluk is er inderdaad altijd al, hier, en nu. Daar zul je het moeten zoeken, niet in de toekomst. Wie verkeerd zoekt zal ook niet vinden.Als een doel behaald is, ervaren we inderdaad kortstondig geluk. Maar ik denk dat omdat we denken dat geluk een gevolg is van een actie of een behaald doel, dat we doorgaan met nieuwe doelen stellen om ooit dat ene doel te behalen dat blijvend geluk zal brengen. Ik denk niet dat we dit ook echt geloven, maar dat we onszelf dit wijsmaken om de zoektocht naar geluk levende te kunnen houden. De misvatting is denk ik dat geluk een gevolg van iets is, voorwaardelijk zou zijn. Terwijl geluk hier altijd al is. Je ervaart het alleen niet altijd omdat je een projectie hebt van een toekomst waarin je het zult vinden.
Doelen geven richting, en richting hebben geeft ergens een soort van rust, een soort van verlichting van de overweldiging en desoriëntatie veroorzaakt door een oneindigheid aan mogelijkheden. Vrijheid en angst gaan hand in hand. Door je vrijheid iets te beteugelen, verminder je ook de angst. Iets te beteugelen. Ik heb daarom weinig echt concrete doelen meer, zeker niet op de hele lange termijn. Wel heb ik een zekere richting voor ogen waar ik heen wil bewegen. Binnen die richting laat ik me leiden door wat er op mijn pad komt. Het buigt in die zin nog iets mee.Ik denk niet dat het per se verkeerd is om doelen te hebben, maar als je denkt daardoor tot geluk te komen, dan blijf je voor altijd in de zoektocht naar geluk. Als je gelukkig bent komen daar ook spontaan ideeën en doelen uit voort die je in dat geluk houden en je het dieper laten ervaren. Aan de andere kant heb je de krachten die je de andere kant op trekken. Het is nog niet zo makkelijk omdat we compleet geïndoctrineerd zijn met het idee dat je moet zwoegen en vechten voor je kleine beetje geluk in deze wereld.
Mooi gezegd.
Dit is in feite precies wat Schopenhauer ook beweert: continu van doel naar doel gaan, zogenaamd op weg naar dat blijvende geluk dat nooit zal komen. Het geluk is er inderdaad altijd al, hier, en nu. Daar zul je het moeten zoeken, niet in de toekomst. Wie verkeerd zoekt zal ook niet vinden.
Doelen geven richting, en richting hebben geeft ergens een soort van rust, een soort van verlichting van de overweldiging en desoriëntatie veroorzaakt door een oneindigheid aan mogelijkheden. Vrijheid en angst gaan hand in hand. Door je vrijheid iets te beteugelen, verminder je ook de angst. Iets te beteugelen. Ik heb daarom weinig echt concrete doelen meer, zeker niet op de hele lange termijn. Wel heb ik een zekere richting voor ogen waar ik heen wil bewegen. Binnen die richting laat ik me leiden door wat er op mijn pad komt. Het buigt in die zin nog iets mee.
Mensen zeggen altijd vrijheid te willen, maar we zijn doodsbang voor vrijheid. We willen een soort vrijheid voor het ego om te kunnen doen wat we willen, maar echte vrijheid is vrijheid van datzelfde ego dat als een extreme limitatie van die echte vrijheid fungeert. Oneindigheid aan mogelijkheden, zoals je zegt.Doelen geven richting, en richting hebben geeft ergens een soort van rust, een soort van verlichting van de overweldiging en desoriëntatie veroorzaakt door een oneindigheid aan mogelijkheden. Vrijheid en angst gaan hand in hand. Door je vrijheid iets te beteugelen, verminder je ook de angst.
Niks mis mee als je je leven lang heen en weer wilt worden gesmeten tussen pijn en plezier, winnen en verliezen, goed en kwaad, etc. Uiteindelijk zul je genoeg krijgen van dat spelletje. Leven we echt in dualiteit? Wij zien de dualiteit, dus hoe kunnen wij in de dualiteit zijn?Ik vind dat in ons leven het 1 nou eenmaal niet zonder het ander kan. Eeuwige geluk kan niet gevonden worden als je in gelukkig of ongelukkig denkt. Je zal dan altijd alleen maar beide kunnen ervaren. Maar dat is in deze wereld (universum) zo. We leven in dualiteit en daar is niks mis mee.
Ik denk niet dat het een kwestie is van een voortdurende inspanning om geluk vast te houden. Eerder een opgeven van de persoonlijke wil, waardoor de universele wil (liefde) steeds meer door ons kan werken.Zodra je volledig in het hier en nu kan leven zal geluk houdbaar kunnen worden. Wat trouwens maar bij een enkeling zal lukken. Wij kunnen het wel momenten ervaren, maar als ik voor mezelf spreek, zeker niet altijd of altijd even lang achter elkaar.
Zeker mee eens.Wat voor ons erg zou helpen is "accepteren" dat je niet altijd gelukkig maar ook soms ongelukkig kan zijn. Door die acceptatie zal het "in geluk leven" of " gelukkig voelen" vaker voorkomen. Door de ongelukkige momenten in het leven ervaar je de gelukkige momenten des te beter.
Mensen zeggen altijd vrijheid te willen, maar we zijn doodsbang voor vrijheid. We willen een soort vrijheid voor het ego om te kunnen doen wat we willen, maar echte vrijheid is vrijheid van datzelfde ego dat als een extreme limitatie van die echte vrijheid fungeert. Oneindigheid aan mogelijkheden, zoals je zegt.
Wie weet ooitMindless lijkt het je niet leuk om lezingen te geven ala shunyamurti?
Ik zou in ieder geval er bij willen zijn.
De laatste tijd niet meer, ik weet niet waarom maar op de ene of andere manier raakt hij mij minder dan voorheen. Zijn nieuwe lezingen dan.Wie weet ooit
Bedankt voor je compliment! Kijk je ook Shunyamurti? Dat is zowat mijn held.![:grin:]()
Toch nog even deze vraag: enkele malen hoor ik hier de respons 'als iets artificieels gemaakt is en je neemt het is het geen echt geluk', maar, kunnen wij iets fabriceren dat niet-natuurlijk is van aard. Wanneer je eet, dan eet je ook gemaakte producten, of wanneer je een frisdrank drinkt bv., doch dat maakt, sex terzijde, voeding en drank tot hoogst mogelijke bron van geluk voor de mens, dan neem je toch ook vervaardigde producten tot je om je dopamine levels te doen stijgen?
Een lezing hoeft niet uit de losse pols en mag je voorbereiden lijkt me?Het ding bij mij is, dat ik soms langer tijd nodig heb om iets uit te drukken en schrijven laat dat toe. Een lezing niet.
Niks mis mee als je je leven lang heen en weer wilt worden gesmeten tussen pijn en plezier, winnen en verliezen, goed en kwaad, etc. Uiteindelijk zul je genoeg krijgen van dat spelletje. Leven we echt in dualiteit? Wij zien de dualiteit, dus hoe kunnen wij in de dualiteit zijn?
Denk ik ook ja.We zijn 1 maar omdat te aanschouwen leven we in dualiteit. Uiteindelijk bestaat ook dualiteit natuurlijk niet maar dat is onze eigen optische illusie die we voor onszelf hebben gecreëerd, anders kunnen we onszelf niet aanschouwen.
Denk ik ook ja.
Het is hierin imo handig onderscheid te maken tussen 'bestaan' en 'zijn'. Existence en being. Er is de optische illusie en deze kan doorzien worden. Maar de optische illusie is het enige dat 'bestaat'. Wij daarentegen 'zijn'. We bestaan niet, maar zien alles dat bestaat (de optische illusie). We zien 'zijn' (being) niet, omdat we het zelf zijn. De optische illusie is het enige dat bestaat (to exist, to stand out), maar heeft geen 'zijn'. Het is allemaal tijdelijke vorm op een onveranderlijke achtergrond (ons wezen/ons zijn).
Moeilijke omschrijving van iets heel simpels.Credits naar o.a. Rupert Spira.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."