Minder gelukkig door drugsgebruik?

Naar aanleiding van een bericht in dit onderwerp.

Ik ben er niet minder gelukkig door, ik zou eerder zeggen gelukkiger eigenlijk, maar ik vind het ook moeilijk te vergelijken gezien ik ook zo veel jonger was toen ik nog niks gebruikte. Toch hebben drugs in zeer veel van mijn favoriete herinneringen uit mijn leven een aanwezige en van tijd tot tijd zelfs grote plaats gehad. Het kan liggen aan het type drugs dat ik gebruik of het soort mens dat ik ben maar ik heb er eigenlijk nog nooit een nadeel aan ondervonden en het heeft toch wel veel moois toegevoegd aan mijn leven.

Drugsgebruik wordt vaak niet als oorzaak gezien door de gebruiker.
De vraag kan beter zijn:
Heb je wel eens te maken gehad met psychische problemen tijdens de periode van je drugsgebruik?

nope, als je mijn ''geluks niveau'' op een y-as en mijn drugsgebruik op een x-as, dan zullen ze positief correleren, wat niet zegt dat drugs de oorzaak zijn van dat hogere geluks niveau.

damn... zit echt al te lang onderzoekspapers te lezen/maken :P

tijd om te relaxen
:P

Minder gelukkig niet, hoewel ik wel verandering merkte in mijn gemoedstoestand door mijn wietgebruik. Maar gelukkig gebruik ik het niet meer zoveel als enkele weken terug. Ik voel me nu echt pakken beter.

Nee: Af en toe drugsgebruiken (recreatief) verrijkt mijn wereld.
Drugs gebruik ik niet om te ontsnappen aan de realiteit en ik ben ook niet verslavingsgevoelig

Het drugsgebruik zelf maakt me niet gelukkiger. Maar in the long run heb ik er wel veel aan, zoals inzichten, leuke herinneringen, dichter contact met vrienden. Dus tijdens het drugsgebruik ben ik niet gelukkiger dan anders, maar als ik er nu op terugkijk heb ik er veel aan gehad waar ik nu vrolijkheid en gelukg uit kan halen.

wel minder gelukkig geworden door speed, benzo's, keta etc.

Maar ontzettend gelukkig geworden door ayahuasca, iboga, paddenstoelen, san pedro en peyote

ilyas zei:

Minder gelukkig niet, hoewel ik wel verandering merkte in mijn gemoedstoestand door mijn wietgebruik. Maar gelukkig gebruik ik het niet meer zoveel als enkele weken terug. Ik voel me nu echt pakken beter.

Klik om te vergroten...

ik had het zelf kunnen typen :P

Ik werd er niet gelukkig van. Het heeft me veelal ellende bezorgd. Natuurlijk heb ik ook leuke tijden gehad, maar ik ben veel gelukkiger nu ik niks meer gebruik.

wel depri als ik in een weeke nd 15 pillen snoepte vroeger maar tegen wwordig hou ik het bij een lekker jointje en LSD make's me happy

Tijdens het gebruik nemen gevoelens van euforie bezit van me waarbij vergeleken GELUK een uiterst lullige ervaring is.
Tsja, en na afloop? Ben tevreden als alles stabiel blijft, maar het duurt wel een paar dagen voor je weer ouderwets happy bent als je dopamine/seroronine-reserves compleet uitgeput zijn. Een evenwichtige neurotransmitterbalans vormt een van de mogelijkheidsvoorwaarden om voldaan en gelukkig door het leven te stappen maar soms is een tijdelijk escapistisch drugsuitstapje een must om even stoom af te blazen.
Voel me niet zo snel ongelukkig, zelfs niet als ik een week onafgebroken aan sos moet denken of door buitensporige hoeveelheden dope enigszins gedesorienteerd/gedepersonaliseerd ben. Maar leuk is anders.

Geluk is vluchtig als lachgas. Het is niet iets dat je op commando op kan roepen. Het overkomt je en verdwijnt weer voor je er erg in het. Lastige emotie om grip op te krijgen.
Vreemd genoeg krijg ik de meeste trek in dope als ik weken niets gebruikt heb en dan veelvuldig met geluksgevoelens overspoeld word. Voel me dan top maar het beste lijkt op dat moment toch niet genoeg..

Was diep in mijn hart liever geheelonthouder gebleven, maar of dat nou een garantie voor geluk is?

Ik ben er ook niet minder gelukkig door geworden, integendeel.
Dat men suggereert dat drugs voor psychische problemen zorgt wil ik ook weerleggen, het hoeft echt niet zo te zijn.
Dankzij psychedelica heb ik namelijk mijn psychische problemen wat meer weten op te lossen.
Voordat ik er mee begon was ik namelijk nogal, ehm... nouja, je zou het bijna wel sociopathisch kunnen noemen.
Paranoïde, misantropisch, introvert-agressief, zelfs formeel "een gevaar voor mezelf en/of anderen", ik wist compleet niet wie ik was en wat ik met deze (in mijn ogen toen) klotewereld aan moest.

Toen ik uit de pubertijd kwam en deze gevoelens wat meer naar de achtergrond (maar nogsteeds wel zeer aanwezig) waren gegaan ben ik begonnen met drugs te gebruiken.
In het jaar dat ik nu gebruik heb ik meer geleerd dan in de 18 jaar daar voor.
Psychedelica hebben mij geholpen te vinden wie ik ben, zelfinzicht gegeven, iets dat de psychiatrie me niet eens een miniscuul beetje heeft kunnen geven in 5 jaar.

Dus ja, ik ben gelukkiger geworden dankzij de inzichten die drugs me gegeven hebben en ik ben Moeder Natuur daar dankbaar voor.

Ik vind het sowieso moeilijk te toetsen waar ongelukkigheid nou aan ligt. Als ik me slecht voel, hoeft dat niet per se gerelateerd te zijn aan mijn drugsgebruik maar misschien is dat wel zo.

Eigenlijk weet ik niet of ik minder gelukkig ben door mijn drugsgebruik. Wel heb ik hele mooie herinneringen aan de keren dat ik drugs gebruikte, dus het enkele dipje wat ik krijg door drugs neem ik maar op de koop toe.

Als je niet meer gelukkig wordt van je drugsgebruik is er een probleem denk ik.
Je doet het toch om iets leuker te maken?

Als ik er minder gelukkig zou van worden zou ik stoppen..
Maarja wie ben ik?