Egodood of out gegaan?

Klinkt als Satori

Hallo allemaal!

Ik heb zaterdagnacht iets meegemaakt wat ik erg graag wil delen.

Ik ging de betreffende zaterdag naar een festival waar ik eerst een paar drankjes heb gedaan en rond een uur of 8 een kwartje xtc heb genomen. Ik heb het super naar m'n zin gehad en ging erg lekker. Toen het festival af was gelopen (in totaal had ik net iets meer dan een halfje op) ben ik met iemand mee naar huis gegaan waar we nog lekker zouden naspacen en wat ballonnetjes zouden doen. Eenmaal daar aangekomen namen we beiden nog een likje pure m en zetten we wat fijne muziek op. We doen beiden een ballon en ik krijg de effecten die ik gewend ben (alles wazig, muziek klink anders, de wereld 'ruist') totaal niet heftig en het voelt fijn.

Een tijdje later besluiten we nog een ballonnetje te doen. Aangezien niet al het gas eruit kwam door de cracker en de ballonnen daardoor erg klein bleven besluiten we twee ballonnen te doen (een dubbele dus). Ik heb 1 grote ballon en 1 kleinere, ik denk in totaal 1,5 patroon. Ik ga er lekker voor zitten, binnen een paar ademteugen zijn beide ballonnen op en ik laat me lekker achterover zakken op de bank.

En dan komt het...... Ik ga het zo goed mogelijk proberen te omschrijven wat flink lastig is omdat het zo'n bijzondere ervaring was.

Ik word langzaam meegenomen in de lachgasroes, zoals altijd..... Maar dan word de wereld langzaam wazig en word ik uiteindelijk in een zwarte oneindigheid getrokken. Ik zie of hoor helemaal niks, het is echt pikzwart. (achteraf zei degene bij wie ik was dat ik m'mn ogen gewoon open had) Het rare is dat ik mijn lichaam totaal niet voelde, alsof alleen mijn 'ziel' over was en die in het 'niks' rondzwierf. Dan komt er een totale rust over me heen, een warm deken. Ik ben dood en heb daar 100% vrede mee. Het is goed zo. Dit was geen gedachte die in me op kwam want ik kon niet meer 'denken', maar het was echt de últieme waarheid. Ik voelde me zo kalm en ik kon mijn eigen 'dood' meteen accepteren. Voor mijn gevoel was ik lang in die oneindigheid, minstens een paar uur. Na een tijdje (achteraf gezien denk ik zo'n 40 seconden) zag ik ineens een felgroene achtergrond met daarin 6 of 8 felroze vierkanten die heel netjes naast elkaar stonden. In die roze vierkanten zag ik een foto van mezelf van hoe ik precies op dat moment op de bank lag, van welke kant weet ik niet meer want dit beeld zag ik echt maar 0,003 seconden. Vervolgens voelt het alsof ik een plens koud water in m'n gezicht krijg en word ik letterlijk terug gekatapulteerd op aarde en in het leven na iets dat voelde als een 400 jaar durende slaap. Ik denk echt een halve seconde wie/wat/waar ben ik?! Gelukkig kon ik dit in een klap allemaal weer herinneren. Ik schiet omhoog en kan alleen nog maar zeggen "ik ben dood geweest! Ik was dood!"

Het vreemde is dat ik me normaal na een ballon 10x zo vaag voel, maar nu voelde ik me extreem verfrist en helder. Alsof ik een tweede kans in het leven kreeg. De avond verliep verder prima. (maar geen ballonnen meer gedaan)

Maar nu een paar dagen later kan ik alleen nog maar aan deze ervaring denken. Ik kan mezelf dan helemaal gek maken met mijn gedachten. Wat was dit? Was dit gewoon 'simpel' flauwvallen? Zit er een diepere betekenis achter? Zo ja, wat dan..... Ik sta vol in het leven en ben mentaal helemaal gezond. Uiteraard zijn er soms mindere dingen en dagen maar dit heeft iedereen. Ik wil ook absoluut niet dood of iets dergelijks.

Dussss, wie oh wie heeft iets soortgelijks meegemaakt of kan me vertellen wat voor ervaring ik heb gehad? Ik ben heel benieuwd!


Groetjes,

Tosti

Je beschrijving doet me een beetje denken aan holen op dissociatieven.

Iedereen zal het anders beschrijven maar Freud zijn omschrijving van het (super)Ego is het deel van het menselijk bewustzijn dat controle en sturing over het instinct uit oefent. Het deel van het menselijk bewustzijn dat ons een identiteit en een rol binnen de samenleving aanmeet.

Ik weet ook niet altijd volledig wat mensen bedoelen met ego dood of ego oplossing, er zijn verschillende beschrijvingen en perspectieven van dit aspect.

Ego death is a "complete loss of subjective self-identity".
- en.wikipedia.org/wiki/Ego_death

Inderdaad ja. Er zijn meerdere definities.

Ik denk zelf dat er ook egodood is terwijl je nog wel de "wereld" ziet, maar dan op een heel andere manier (de wereld zien als compleet illusionair, als een hologram).

Wat de 'complete' egodood is? Tja wie zal het zeggen. Het is uiteindelijk toch een puur subjectieve ervaring.

Bedankt voor jullie antwoorden Imths en Mindless!

Imths, kun je misschien iets meer vertellen over holen op dissociatieven? Heb je zelf wel eens zoiets meegemaakt?
Ik vind het maar ingewikkelde materie. Werd zelf ook niet veel duidelijker over wat een egodood nou precies is via Google. Ik dacht eerst dat zoiets eigenlijk alleen voor kan komen bij psychedelische middelen maar het zou dus ook kunnen bij dissociatieve middelen?

Mindless, ik heb je link bekeken. Als ik het goed begrijp is verlichting een soort staat waarin je 'oneindig' blij bent/jezelf compleet accepteert en is Saotri een stapje hier voor, dus een korter moment van 'oneindig' blij zijn/jezelf compleet accepteren. Lastig

Klopt ja, al wordt ook wel gezegd dat verlichting pas echt begrepen kan worden door de verlichtte. Maar Satori wordt vaak gezien als een glimp van je ware aard. Wat je al zei: het is geen gedachte, je weet het gewoon. Maar bij Satori val je weer terug in de illusie van de wereld. Wat ik altijd een mooie metafoor vind:

Satori is bij het trampoline springen een glimp krijgen van wat er achter de schutting is. Kensho (verlichting) daarentegen is na een ladder te hebben gebouwd, aan de andere kant van de schutting zijn.

Niet mijn woorden, maar ik vind het een mooi idee. Mocht je dit allemaal erg interessant vinden, dan raad ik je aan eens wat van Alan Watts op te zoeken op youtube. Hij heeft het hier veel over.

Simpelweg out gaan is niet hoe ik je ervaring zou bestempelen, aangezien je bewust was tijdens de ervaring en het je ook nog achteraf kunt herinneren. Als je out gaat verlies je gewoon je bewustzijn.

Wat je beschrijft klinkt een beetje als ego dood of holen. Persoonlijk vind ik holen wel echt iets anders dan egodood trouwens. Beide kunnen me naar vergelijkbare dimensies of leegtes brengen, alleen tijdens het holen is het meer mijn ego die er doorheen zweeft en met egodood is het enkel nog bewustzijn dat er doorheen zweeft.

Volgens mij was dit geen ego dood. Een ego dood is voor mij buiten jezelf treden, in eenheid met alles komen en herboren terugkeren. Wie is jezelf in deze context? Wie je bent, al je overtuigingen, ervaringen, oordelen, vooroordelen, relaties met andere mensen, ... Concreet: jij.
Bij een ego dood lost dit allemaal op en kom je in eenheid met jah... wat het ook mag zijn. Je staat boven jezelf en je wanen worden overstegen met de absolute waarheid. Een waarheid dat op dat moment zo vanzelfsprekend is, maar die je eerder niet kon zien door je vooroordelen, meningen, oordelen, overtuigingen, ...
Door daarvan terug te keren is veel van het "ego" opgelost/dood en hervormd in "wat het ook mag zijn".
Je bent jezelf daar op het moment heel bewust van. Het is als een "eureka" moment. Je slaat jezelf voor het hoofd dat je het niet eerder zag. Het is moeilijk in woorden samen te vatten. Maar bij een ego dood weet je gewoon dat je ego/ik dood is en iets nieuw in de plaats gekomen is. Je hele paradigma wordt gereset en het leven krijgt een heel andere kleur.

Fundamenteel zei:

Volgens mij was dit geen ego dood. Een ego dood is voor mij buiten jezelf treden, in eenheid met alles komen en herboren terugkeren.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad een ego dood, maar zo beschrijft hij het toch ook ongeveer?

Ik vind het zelf lastig om op basis van iemand zijn subjectieve beschrijving te beoordelen of het nou een ego dood was of niet. Ik neig op basis van zijn beschrijving persoonlijk ook iets meer naar holen overigens maar dat terzijde. Wat maakt dat jij denkt dat het sowieso geen ego dood was?

Ik ben een zij! Haha

Mooie gedachte Mindless over de trampoline. Zo wordt het me iets duidelijker!
Zoals jij een egodood omschrijft denk ik niet dat ik er dan een heb gehad, Fundamenteel. Ik merkte niet dat ik langzaam uit mezelf 'trad' maar het was gewoon pats boem ineens. En ik merkte ook daarna geen eureka moment of een gevoel van herborenheid. Het was subtieler, het voelde alsof ik een nieuwe frisse start ging maken en alsof dit het begin was, echter ebde dit gevoel vrij snel weer weg omdat ik natuurlijk ook nog gewoon vrij wappie was.

Wat is het verschil tussen je bewustzijn en je ego, psychedelicbee? En is zo'n 'gat' een beetje een voorstadium van een egodood? Sorry voor alle vragen, vind het bere interresant en wil graag weten wat er nou precies is gebeurd, ook al is daar natuurlijk geen kant en klaar antwoord op!

tosti zei:

Ik ben een zij! Haha mile:

Klik om te vergroten...

Excuus!

tosti zei:

Wat is het verschil tussen je bewustzijn en je ego, psychedelicbee? En is zo'n 'gat' een beetje een voorstadium van een egodood?

Klik om te vergroten...

Ego is hetgeen dat jou je identiteit geeft. Je gedachtes, aannames, geloven, etc. Bewustzijn zit daar als het ware achter verstopt, maar is altijd aanwezig. Het klinkt misschien gek, maar wanneer je veel gaat mediteren of gaat experimenteren met psychedelica zul je merken dat ego en bewustzijn niet hetzelfde zijn.

Wanneer je ego oplost verdwijnt in enen de associatie met je gedachtes bijvoorbeeld. Je bent je nog wel bewust van je gedachtes, maar begint in enen in te zien dat die gedachtes niet van jou zijn. Ego oplossing leidt uiteindelijk tot egodood. Bij egodood houd jouw identiteit letterlijk op te bestaan en ga je op in het universum. Je komt dan op een plek uit waar niks en alles tegelijk is. Begrippen als tijd en ruimte verliezen daar al hun betekenis bijvoorbeeld. Voor mij gaat een egodood eigenlijk altijd gepaard met in een soort leegte uitkomen die gevuld is met een groot vel licht. Gedachtes bestaan daar niet, maar het enige wat overblijft is bewustzijn en een onbeschrijfelijk gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Buiten dat dit het meest zalige gevoel is wat je maar kunt beleven is het daarnaast dus interessant om te observeren dat wanneer je ego verdwijnt er dus wel bewustzijn overblijft. En dat bewustzijn is niet 'jouw' bewustzijn, maar een universeel of kosmisch bewustzijn.

Holen zou ik niet het voorstadium van een egodood willen noemen, verre van juist eigenlijk. Met holen blijft namelijk je ego intact. Hoewel de plek of leegte waar je dan uitkomt lijkt op die van een egodood is er dus het duidelijke verschil dat met holen je ego nog aanwezig is.

Holen is iets wat je vooral op dissociatieven kunt berijken (lachgas is ook een dissociatief) en egodood is iets wat je vooral op psychedelica kunt berijken.

Ik wil het niet te ingewikkeld maken, maar egodood zou ik als non-dualisme beschrijven en holen juist meer als solopsisme.

Psychedelibee zei:

Dat is inderdaad een ego dood, maar zo beschrijft hij het toch ook ongeveer?

Ik vind het zelf lastig om op basis van iemand zijn subjectieve beschrijving te beoordelen of het nou een ego dood was of niet. Ik neig op basis van zijn beschrijving persoonlijk ook iets meer naar holen overigens maar dat terzijde. Wat maakt dat jij denkt dat het sowieso geen ego dood was?

Klik om te vergroten...

Misschien ligt het aan mij, maar ik vind in de openingspost weinig gelijkheden heeft met wat ik beschrijf.
Zij beschrijft in een zwarte oneindigheid gezogen te worden waar "niets" is. Ze zweeft daarin rond en waant zich dood, maar komt ook met "niets" terug. Ze voelt alsof ze een tweede kans krijgt omdat ze zichzelf dood waande, maar komt (denk ik) wel als dezelfde terug. Bij mij was heel mijn denkwereld ondersteboven gedraaid. Alles waar ik zo rotsvast van overtuigd was wankelde nu en ik zag de wereld daarbuiten. Niets was nog hetzelfde en alles kreeg meer betekenis. Ik merkte het meteen aan mijn interacties met andere mensen, aan de manier waarop ik met het leven omging en hoe ik minder vatbaar voor bullshit was. Ik was op een fractie heel wat minder naïef en heb veel van mijn bullshit-standpunten overboord gegooid.

Wat ik ervaren heb bij mijn ego dood was dat het "niets" mij opnam, maar waarmee ik in communicatie ging en daardoor herboren terugkwam. Ik stond letterlijk buiten mijn eigen overtuigingen, los van mijn ego en bekeek "alles" vrij van oordeel. Dat ontbreekt in deze ervaring.
Niet dat ik hier de absolute waarheid in pacht heb, mijn mening is maar subjectief. Ik vind niet eens de woorden om correct te beschrijven wat ik nu werkelijk ervaren heb.

ik heb het hele topic niet gelezen maar iedereen ervaart dingen anders. Zij word gezogen in niets jij ziet jezelf. jij komt terug met openbaringen en zij niet. Niet alles staat gelijk aan jou ervaring. deal with it

Waarom die 'deal with it'? Fundamenteel geeft ook maar zijn mening.

En ik denk ook dat het centraal staat bij ego-dood dat al je (levens)opvattingen en denkbeelden als niet waar gezien worden en ook dat het (veel) meer is dan een soort 'blank state'. Dat had ik denk ik even gemist in het verhaal in de OP. Wat Psychedelibee zegt over non-dualisme en solipsisme zit denk ik wel wat in.

Geen probleem Psychedelibee

Nogmaals bedankt voor jullie antwoorden! Ik denk dat je daar de hamer op zijn kop slaat Mindless, want dat had ik inderdaad niet. Ik heb nu ook niet het idee dat mijn hele gedachtenpatroon op de kop is gegooid, ik ben nog steeds dezelfde persoon als dat ik voor deze ervaring was. Wel heel veel aan het nadenken en nog steeds last van een dipje, maar dat heb ik altijd. Ik denk dat ik bij deze kan stellen dat wat ik heb meegemaakt, niet (persé) een egodood was.

Alsnog vind ik het interessante materie. Zo ongrijpbaar en het feit dat het nauwelijks is uit te leggen wakkert bij mij nog meer nieuwsgierigheid aan. Stel je voor, ik wil graag een egodood bereiken, hoe gaat dit in zijn werk? Gooi je 'gewoon' een hele hoop psychedelische middelen naar binnen of gaat er een hoop research/meditatie/denken aan vooraf? En wanneer weet je of je klaar bent voor zoiets?

Ik denk dat er vele niveau's van egodood zijn, net zoveel als het ego niveau's/lagen heeft. Voor hetzelfde had je een vorm van ego-oplossing, maar nog niet tot het punt waarbij je je identiteit als een complete leugen hebt gezien. Maar ja, het blijft ook semantiek natuurlijk, want je kunt ook stellen dat egodood alleen dat is wanneer er 0,0 ego meer is.

tosti zei:

Stel je voor, ik wil graag een egodood bereiken, hoe gaat dit in zijn werk?

Klik om te vergroten...

Ten eerste realiseren dat de 'ik' die egodood wil bereiken, het ego is. Het is dus een opgeven van willen bereiken, willen weten, willen worden.

tosti zei:

Gooi je 'gewoon' een hele hoop psychedelische middelen naar binnen of gaat er een hoop research/meditatie/denken aan vooraf?

Klik om te vergroten...

Als je 5 minuten helemaal stil kunt zijn, niet naar je gedachten luisteren, dan zal je ego zijn grip op jou al drastisch verliezen. Maar doe dat maar eens, is veel moeilijker dan je zou verwachten. We zijn gewend om altijd te denken. Met psychedelica en meditatie vergroot je de kans op een egodood ervaring enorm. Research daarentegen staat het alleen maar in de weg denk ik. Research is kennis, verleden. Het hele egodood "idee" is juist kennis/verleden loslaten en hier in dit moment komen.

tosti zei:

En wanneer weet je of je klaar bent voor zoiets?

Klik om te vergroten...

Ook weer zoiets moeilijks. Het komt uit een spontaniteit, je weet het niet van tevoren. Het gebeurd. Het is er altijd juist op het moment dat je het niet verwacht, want het ego is ook de (subtiele) verwachting.

Mindless zei:

Maar ja, het blijft ook semantiek natuurlijk, want je kunt ook stellen dat egodood alleen dat is wanneer er 0,0 ego meer is.

Klik om te vergroten...

Persoonlijk ben ik van mening dat het pas een egodood is wanneer het ego er helemaal niet meer is en je helemaal opgegaan bent in het universum. Alles daarvoor zou ik persoonlijk als ego oplossing definiëren. Want op het moment dat er nog iets van het ego over is kun je niet over dood spreken, enkel oplossen.

En ja egodood overkomt je vaak en kun je niet zomaar forceren. Hoe hoger de dosis psychedelica, hoe groter de kans, maar het biedt geen garanties. Mij overkwam het de eerste keer gewoon tijdens de piek van zo'n 140ug LSD. Daarna ook wel eens hogere doseringen gedaan waarbij het niet gebeurde. Inmiddels ben ik echter wel zo ver dat ik het met mediteren tijdens psychedelica kan oproepen.

De combinatie van psychedelica en mediteren geeft je dus de grootste kans. Maar dan moet je wel al langere tijd serieus met mediteren bezig zijn in het dagelijks leven.

Goed punt, heb je ook wel gelijk in. Misschien blijf ik het wel egodood noemen omdat dat lekker kort is i.t.t. ego-oplossing...

En ja die combinatie geeft de grootste kans. Maar mediteren doet ook niet iedereen zomaar. Ik denk dat veel mensen bij het mediteren (subtiel) denken. Daar betrap ik mezelf ook vaak op. En dat heeft niets met meditatie, maar alles met meditatie uit de weg gaan te maken. Gewoon weer het ego, maar dan de ultra sneaky versie er van. Als er echt sprake is van meditatie, dan volgt ego oplossing al snel. Met psychedelica erbij is in die echte meditatie komen veel makkelijker.

Mindless zei:

Maar mediteren doet ook niet iedereen zomaar. Ik denk dat veel mensen bij het mediteren (subtiel) denken. Daar betrap ik mezelf ook vaak op. En dat heeft niets met meditatie, maar alles met meditatie uit de weg gaan te maken. Gewoon weer het ego, maar dan de ultra sneaky versie er van.

Klik om te vergroten...

Het grootste deel van de tijd wanneer ik probeer te mediteren zijn er ook wel gedachten hoor. Soms heel duidelijk zoals je normaal gewend bent, maar soms ook meer sneaky inderdaad. Maar ook dat vind ik persoonlijk niet erg, want daardoor ga je wel weer inzien dat wanneer het stil is in je hoofd er nog steeds subtiele gedachtes aanwezig kunnen zijn. Hier bewust van worden hoort wat mij betreft ook bij het proces van mediteren en zorgt ervoor dat je steeds moeilijker voor de gek wordt gehouden door je ego.

Laat duidelijk zijn, ik heb mezelf niet gezien.
Het was een innerlijke reis in mijn eigen hoofd, waar alles ontleed werd.
Mijn "ik", mijn ego dus, werd afgebroken doordat ik buiten mijn eigen overtuigingen kwam te staan en ontwaakte in een nieuwe waarheid.
Ik werd niet opgenomen door het universum of dergelijke, weet ook niet wat ik me daarbij überhaupt moet voorstellen?
Wel ervoer ik een aanwezigheid die mij inleidde in deze nieuwe "waarheid".