Lastig om uit te leggen, maar ik was niet meer in wat voor vorm dan ook. Er was enkel nog bewustzijn, zelfs tijd en ruimte bestonden niet meer. Het was alsof alles vanaf de big bang tot heden en zelfs de toekomst allemaal daar waren in 1 punt.Ik werd niet opgenomen door het universum of dergelijke, weet ook niet wat ik me daarbij überhaupt moet voorstellen?
Ik zie zelf gedachten hebben niet per se hetzelfde als 'denken'. Als er sprake is van denken, is er (in mijn ogen) ook sprake van een ego, subtiel of niet.Het grootste deel van de tijd wanneer ik probeer te mediteren zijn er ook wel gedachten hoor. Soms heel duidelijk zoals je normaal gewend bent, maar soms ook meer sneaky inderdaad. Maar ook dat vind ik persoonlijk niet erg, want daardoor ga je wel weer inzien dat wanneer het stil is in je hoofd er nog steeds subtiele gedachtes aanwezig kunnen zijn. Hier bewust van worden hoort wat mij betreft ook bij het proces van mediteren en zorgt ervoor dat je steeds moeilijker voor de gek wordt gehouden door je ego.
Je kunt imo jezelf ook niet zien. Je ziet dat wat niet jou is, terwijl je zelf blijft als dat wat ziet.Laat duidelijk zijn, ik heb mezelf niet gezien.
Misschien dat mensen hun ervaringen hiermee ook verschillen, maar ik heb wel een paar ervaringen gehad dat tijd als het ware in zichzelf omkeerde (ja, onmogelijk uit te leggen...) en het voelde alsof ik er 'aan de andere kant' weer uit kwam. Alles was nog precies hetzelfde, maar er waren geen dingen meer, geen tijd, geen wereld en geen ik. Alle labeltjes die we normaal op dingen plakken waren daar niet. Het was onvoorstelbaar sereen en vredig. En omdat 'ik' daar niet was, was alles ik. Niets was meer een tegenstelling van iets anders. Er was maar één 'beweging' als het ware. In die zin kan ik zeggen dat ik opgenomen was door het universum, want mijn 'ik' was verspreid over alles. Maar het is tricky om het zo te noemen, want zelfs van 'universum' maken we een voorstelling/concept en dat was nou juist wat daar niet was.Ik werd niet opgenomen door het universum of dergelijke, weet ook niet wat ik me daarbij überhaupt moet voorstellen?
Lastig om uit te leggen, maar ik was niet meer in wat voor vorm dan ook. Er was enkel nog bewustzijn, zelfs tijd en ruimte bestonden niet meer. Het was alsof alles vanaf de big bang tot heden en zelfs de toekomst allemaal daar waren in 1 punt.
Je kunt imo jezelf ook niet zien. Je ziet dat wat niet jou is, terwijl je zelf blijft als dat wat ziet.
Misschien dat mensen hun ervaringen hiermee ook verschillen, maar ik heb wel een paar ervaringen gehad dat tijd als het ware in zichzelf omkeerde (ja, onmogelijk uit te leggen...) en het voelde alsof ik er 'aan de andere kant' weer uit kwam. Alles was nog precies hetzelfde, maar er waren geen dingen meer, geen tijd, geen wereld en geen ik. Alle labeltjes die we normaal op dingen plakken waren daar niet. Het was onvoorstelbaar sereen en vredig. En omdat 'ik' daar niet was, was alles ik. Niets was meer een tegenstelling van iets anders. Er was maar één 'beweging' als het ware. In die zin kan ik zeggen dat ik opgenomen was door het universum, want mijn 'ik' was verspreid over alles. Maar het is tricky om het zo te noemen, want zelfs van 'universum' maken we een voorstelling/concept en dat was nou juist wat daar niet was.
Maar bij mij kwam die realisatie en begrip van mijn plek in het universum pas toen mijn ego weer heel langzaam terug kwam.De ene noemt het iets, de andere niets en jij dus het universum. Wat ik ook had was dat ik mijn plaats in het universum beter begreep.
Ja dat is dan ook wat ik geloof (en ervaar op momenten): dat jij mij bent en ik jou. In de diepte zijn we één. Voorbij één zelfs, want twee heeft nooit bestaan in de diepte. De wereld (alles wat te zien is), is slechts een reflectie van wat "wij" zijn. En de wereld is niet bewust. Alleen ik/jij/ieder "ander" (wat allemaal 1 en hetzelfde bewustzijn is) is bewust. De wereld is als een spiegel. Het is de reflectie van de binnenwereld.Maar als alles en iedereen 1 is, dan ben ik jij en jij bent mij. Ik zou dan in theorie mezelf overal in terugzien en terugvinden.
Misverstanden zullen zeker ontstaan over dit onderwerp.Echter snap ik wel wat je wil zeggenIk dacht alleen dat er een misverstand was ontstaan doordat ik niet helder genoeg was in mijn voorgaande posten. Ik dacht zelfs een zekere irritatie op te merken
![:grin:]()
Ik heb hier grote twijfels over. Hoe enorm overtuigend dergelijke mystieke ervaringen ook zijn, het blijven ervaringen. Ze komen en ze gaan. Ik denk dat onze ziel helemaal niet van een plaats komt, maar dat het eeuwig op dezelfde "plaats" is, namelijk hier en nu. We zijn nooit ergens anders geweest. Maar goed, het is dan ook weer tricky om dat tot een vast geloof te maken. Maar ik neig meer naar dat wat hier altijd is, dan dat wat mij weer verlaat.Je zegt het zelf, "dat is tricky". Ik heb het altijd "iets" genoemd omdat ik de ware aard ervan nooit ontdekt heb. Ik heb nu wel een beter beeld bij wat men bedoelt "opgenomen worden door het universum."
Ikzelf dacht met identiteiten te maken te hebben die mij begeleidden.
Ik denk dat onze ziel van een plaats komt dat zichzelf op zulke momenten openbaart aan ons.
Overal waar je komt, daar ben je. Compleet verweven met je ervaring en dat is al teveel gezegd. Waar is ooit een echte grens (niet bedacht door het verstand) te vinden tussen jezelf en wat je ervaart? In die zin: heb je ooit iets anders dan jezelf meegemaakt?Overal tegelijk zijn of "ergens anders" terechtkomen heb ik nooit ervaren.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."