#1
Ik zie zelf gedachten hebben niet per se hetzelfde als 'denken'. Als er sprake is van denken, is er (in mijn ogen) ook sprake van een ego, subtiel of niet.Het grootste deel van de tijd wanneer ik probeer te mediteren zijn er ook wel gedachten hoor. Soms heel duidelijk zoals je normaal gewend bent, maar soms ook meer sneaky inderdaad. Maar ook dat vind ik persoonlijk niet erg, want daardoor ga je wel weer inzien dat wanneer het stil is in je hoofd er nog steeds subtiele gedachtes aanwezig kunnen zijn. Hier bewust van worden hoort wat mij betreft ook bij het proces van mediteren en zorgt ervoor dat je steeds moeilijker voor de gek wordt gehouden door je ego.
En ja, dat laatste ben ik het zeker mee eens.
Je kunt imo jezelf ook niet zien. Je ziet dat wat niet jou is, terwijl je zelf blijft als dat wat ziet.Laat duidelijk zijn, ik heb mezelf niet gezien.
Misschien dat mensen hun ervaringen hiermee ook verschillen, maar ik heb wel een paar ervaringen gehad dat tijd als het ware in zichzelf omkeerde (ja, onmogelijk uit te leggen...) en het voelde alsof ik er 'aan de andere kant' weer uit kwam. Alles was nog precies hetzelfde, maar er waren geen dingen meer, geen tijd, geen wereld en geen ik. Alle labeltjes die we normaal op dingen plakken waren daar niet. Het was onvoorstelbaar sereen en vredig. En omdat 'ik' daar niet was, was alles ik. Niets was meer een tegenstelling van iets anders. Er was maar één 'beweging' als het ware. In die zin kan ik zeggen dat ik opgenomen was door het universum, want mijn 'ik' was verspreid over alles. Maar het is tricky om het zo te noemen, want zelfs van 'universum' maken we een voorstelling/concept en dat was nou juist wat daar niet was.Ik werd niet opgenomen door het universum of dergelijke, weet ook niet wat ik me daarbij überhaupt moet voorstellen?