Moeilijk om er één te kiezen omdat alle ervaringen gewoon simpelweg niet te vergelijken zijn. Ik vond mijn eerste LSD ervaring prachtig doordat ik één werd met een bepaald emotioneel trancenummer en ik al huilend mijn dankbaarheid uitsprak tijdens die ervaring. Zal ik nooit vergeten.
Mijn eerste keer XTC vond ik ook geweldig, kan dat gevoel van vrijheid, hoop, kracht en vooral liefde nog zo voor me halen.
Mijn eerste keer speed, een ervaring die ik niet verwacht had. Fantastisch gevoel. Tegelijk ook wel de negatieve bijgedachte dat speed gevaarlijk kon zijn, omdat ik echt het gevoel had van; Dit is de echte ik. Zo zou ik me voelen als dat muurtje depressie, sociale problemen en angsten er niet zou zijn. Mooi maar ook vanaf het eerste moment een drug waarvan ik wist dat ik er een gevecht mee zou krijgen door het niet te vaak te willen gaan doen. Inmiddels weet ik dat niet mijn echte ik is, maar het blijft een prachtig maar ook gevaarlijk goedje voor mij.
Mijn laatste keer 2c-b vanwege de onuitputtelijke lachbuien met en om mijn tripmaatje
@Roze olifant en de prachtige telepathie waarvan ik nog steeds niet snap hoe dat mogelijk was. (Voorbeeld: Ik had geen muziek aan, en ineens hoorde ik een leuk muziekje, en ik tripte zo dat ik tegen haar chatte: Dit is wel een leuk muziekje. Vervolgens viel het muziekje weg en zei ik, waarom zet je het nu uit? Blijkbaar was het haar ringtone omdat iemand haar belde. Nu kan dat allemaal prima, waren het niet dat we enkel op de chat zaten en ik dus helemaal niet zou kunnen horen wat er bij haar thuis gebeurde. Ik snap het tot op de dag van vandaag nog steeds niet hoe dat kon.) De volgende dag echt pijn in mijn buikspieren van het lachen. Het lachen was zo erg geweest dat ik diverse keren mijn totaal beslagen en betraande bril een gooi gaf en vervolgens uren kwijt was.
![:tearsofjoy:]()
![:tearsofjoy:]()