#1
Het is nogal hard de goeie kant opgegaan het laatste half jaar en daar hebben drugs en vooral trippen wel een grote rol in gespeeld.
11 jaar geleden is het dus gruwelijk fout gegaan, en ik kan nu pas zeggen dat ik daar helemaal uit ben geraakt. Niet alleen dat, maar ik heb die periode ook verwerkt en ik schaam me er niet meer voor. Volgens mij heb ik hier altijd verzwegen dat ik na de zware burn out de weg naar boven heb gevonden maar flink ben doorgeschoten en zelfs in eenn psychose ben beland, nu ruim 10 jaar geleden (drugs hadden daar trouwens niks mee te doen). Maar door schaamte heb ik daar nooit over kunnen praten.
Maar ik heb ingezien dat ook dat een onderdeel van m8jn leven is geweest en dat ik alleen van mijzelf kan houden als ik ook dat kan accepteren.
Maar ook voordat het fout ging zat ik met problemen, sociale angst en vooral het niet op m8jn gemak voelen met vrouwen, dit is afkomstig van een paar dingen die in mijn jeugd gebeurd zijn. Maar ook die dingen heb ik een plek kunnen geven en ik denk dat ik ook die problematiek heb opgelost.
Daar gingen nogal wat trips overheen, 25 jaar geleden was er dus een wat ik toen dacht dat het een echte bad trip Was, de trip liet mij mijn blokkades zien waardoor ik destijds dacht dat ik altijd alleen zou blijven wat natuurlijk enorm confronterend was en ik me nog nooit zo verdrietig gevoeld en heb de hele tripsitten janken. Maar het bleek het begin te zijn naar genezing, je moet je eerst realiseren dat er een probleem is voor je er iets aan kan proberen te doen, dus eigenlijk is het zaadje daar gepland.
Er zijn nog wel wat zaken noemenswaardig maar ik moet zo werken.
Edit;
In t kort, mede door mijn ADD ben ik altijd een mens van uitersten geweest, maar psychedelica hebben mij uiteindelijk de balans doen laten vinden die ik voorheen nooit gevonden kreeg.
Hierdoor heb ik ook een stuk innerlijke rust gevonden die altijd ontbrak.
Daardoor durf ik gewoon mezelf te zijn, en mensen die dat niet kunnen waarderen of oordelen over mij of mijn verleden, jammer dan.
Je kan niet met iedereen overweg, mensen kunnen ongelooflijk verschillen en als iemand mij niet moet dan ga ik de oorzaak niet meer bij mezelf zoeken of de schuld bij mij leggen.
Ik ben er uiteraard nog niet, je blijft altijd leren tot zelfs aan je dood, maar ik ben nu zo ver dat ik met volle teugen van het leven kan genieten en dat doe ik dan ook!
Mooi! En tof dat je het nu durft te delen.
Ik hoop dat ik die uitersten van mij ook nog eens onder controle krijg.
De angst om alleen te blijven steekt bij mij nog steeds vaak de kop op. Nouja, angst, ik ben ook al heel lang alleen en heb moeite verbinding te vinden met mensen. Maar goed, wie weet wat de toekomst brengt, dat zie je wel bij jouw verhaal!