Okay okay okay ik snap denk ik waarom
@JohnGalt en ik langs elkaar heen praatte:
Er is natuurlijk een groooot verschil tussen
voor iets verantwoordelijk
zijn, en je verantwoordelijk
nemen.
Je bent niet verantwoordelijk voor de steekpartijen op straat, of het geweld van producenten.
Je kan wel je verantwoordelijkheid nemen voor het feit dat je dit in stand houd door te consumeren.
Als je een gestolen fiets koopt en dit wordt opgemerkt, ben je evengoed strafbaar. Zelfs al had je geen flauw benul.
Toch wel benieuwd, wat is jouw ideologie? Niet om een oordeel te vellen, maar om je te begrijpen.
Ja dat vind ik een lastige vraag, ik heb nog niet echt een -isme of andere term welke ik echt omarm. Radicale gelijkwaardigheid komt het meeste in de buurt denk, en ik zou mezelf ook antikapitalist noemen.
Klopt, maar wie of wat geeft iemand het recht om de ander te beperken in het maken van domme keuzes?
In theorie niemand nee, in de praktijk onze rechtsstaat, en ik sta dus wel in voor de democratie en trias politica. Niet dat die nu altijd op de perfecte manier wordt uitgevoerd, maar het beginsel vind ik goed.
En er zullen altijd mensen zijn die zichzelf niet in de hand hebben, ongeacht of iets legaal is of niet.
Percentueel zal het misschien niet veel verschillen (denk ik eigenlijk wel, maargoed theoretisch dan). Maar als het aandeel gebruikers toeneemt, zullen er ook veel meer misbruikers zijn. En dat zal de druk op en het gevaar voor de samenleving wel vergroten.
De samenleving is niet een rechtspersoon die verantwoordelijkheid kan dragen. Je kunt de samenleving niet aanspreken, individuen wel.
De samenleving bestaat natuurlijk ook gewoon uit veel verschillende individuen. Wanneer je de samenleving aanspreekt of beweegt, doe je dat natuurlijk voor al die individuen. Ik ben dus overtuigd dat je als individue tussen allemaal andere inviduen de verantwoordelijkheid hebt om te kijken naar die anderen.
Overigens kan ik totaal niet inkomen in het idee dat we alles beperken tot het individu. Das echt een heel slim en sterk gespeeld spelletje geweest. In theorien over ideologieën noemen ze dit de winst van het neo-liberalise; alles wordt tot het individu gereduceerd, hiermee trek je alle verantwoordelijkheid weg bij bedrijven en overheden die, in die volgorde, de meeste invloed/macht hebben.
Er bestaat gewoon zoiets als het collectief belang, waaruit elke samenleving ooit is opgebloeid (hier beginnen alle politek filosofische stromingen mee, bijvoorbeeld). We hebben die bloei doodgeslagen met individualisatie.
En die personen moeten daar dan zelf de consequenties voor gaan dragen, iets wat in de praktijk vaak niet gebeurd.
Maar zelfs al moeten ze hier achteraf consequenties van dragen... Daar heeft iemand die je doodrijdt niks aan. Daar worden de kosten niet minder van. Daar worden vrouwen op straat niet minder van lastig gevallen. Ik vind het echt een gestoord idee het maar lekker zn loop te laten gaan, en straffen op te leggen als het misgaat.
Ik zie ongelijkheid niet als een probleem.
Ja, ik zie ongelijkheid als een van de allergrootste problemen.
Er zijn nu eenmaal mensen die sterker, sneller, intelligenter, praktischer, nauwkeuriger, etc zijn dan anderen. En dat bepaalde kwaliteiten anders gewaardeerd worden hoort daar dan ook bij. En in een volledig vrije markt ontstaat over het algemeen juist meer keuze, er onstaan makkelijker alternatieven.
Naja, dat laatste is gewoon niet waar. Dat mensen in de jaren 80 nog deze hoop hadden kan ik inkomen, maar er zijn anno nu zo ongelofelijk praktijk voorbeelden waaruit blijkt dat de vrije markt juist opties beperkt, consumenten afhankelijk maakt, en je vooral kan kiezen tussen tering duur en taffes duur. Je benoemde het zelf nog in het tomaten voorbeeld hierboven. Kan je me een praktisch voorbeeld geven waaruit deze claims waar blijken te zijn?
Daarnaast worden skills en kwaliteiten juist helemaaaaal niet beloond in dit systeem. De mensen van wie we echt afhankelijk zijn; de genen die je schkenen maken, je tomaten verbouwen, je huizen klussen, worden het slecht betaald en behandeld. Een heel kleine groep mensen profiteert hier enorm van, en het enige dat zij beter kunnen dan anderen is de juiste mensen kennen...
Voorbeeld: ik zit in een open relatie, terwijl ik altijd mega jaloers was. Als een andere man tijdens het uitgaan met mijn vrouw kletste (of nog erger: flirtte), dan voelde ik mij echt kut. Maar dit gevoel zegt iets over mij, niet over mijn vrouw of over die andere man. Ik ben blijkbaar ergens bang voor. En dat heb ik bij mijzelf onderzocht en opgelost, waardoor ik nog altijd heel veel van mijn vrouw houd, maar wij wel de relatie hebben kunnen openen.
Dit vind ik daarentegen weer tering vet. Ik zie alleen de connectie niet helemaal met de rest van je verhaal.
Klopt, ik negeer mijn eigen verantwoordelijkheid ook zeker niet. Sterker nog, ik ben druk bezig om mij minder verantwoordelijk te voelen voor anderen (wat buiten mijn beïnvloedingssfeer valt).
Maar ik geloof dus dat je ook zelluf een verantwoordelijkheid hebt naar anderen toe. Natuurlijk niet tot in den treure, en jezelf op de eerste plek zetten is ook nodig hiervoor. Maar het helemaal buiten beschouwing laten, is niet hoe ik met anderen wil omgaan...