Ben jij wel eens bang voor een terugval?

Wel geweest. Hangt er vanaf met wat voor middel/gedrag en in welk stadium van 'afkicken' ik zat.

Met wiet nooit erg bang voor geweest. Nu inmiddels dik 4 jaar clean en allang helemaal niet bang meer voor want heb er 0 behoefte meer aan.

Alcohol ook niet zozeer, aangezien ik eigenlijk wel weet dat ik er geen echt probleem mee heb.

Met porno + fapping wel enorm bang voor geweest. Daar flink wat terugvallen mee ervaren en zeker in het begin en na lange streaks no-fap/retentie een relapse hebben was soms alsof mijn wereld verging. Dat kwam echter grotendeels omdat ik er verkeerd mee omging en dat no-fap/retentie een periode lang mijn alles was, hoe sneu dat ook klinkt. Ging het dan mis, dan voelt het alsof alles instort, omdat er dan verder eigenlijk weinig was in mijn leven. Er zit echter ook een echte kant aan: een tijd retentie en geen porno geeft je echt enorme energie, drive, helderheid, levenslust en nog veel meer. Een release is echt niet rampzalig (behalve als je daarna direct weer terugvalt in bingen), maar het haalt die sterke energieke edge waar je al die weken/maanden aan gewend bent geraakt er wel duidelijk even af. Want je lichaam krijgt het signaal: mission accomplished en je vindt alles wel goed zo. Daar lag voor mij ook het grootste gevaar: het door dat "ik vind het allemaal wel goed gevoel" niet slechts bij 1 keer te houden.

Heb soms nog weleens een "relapse", maar kan het nu veel meer relativeren en val niet helemaal meer terug in bingen. Dus dan is de angst ervoor ook niet sterk aanwezig en dat zorgt er weer voor dat ik er niet mee bezig ben in mijn hoofd, wat überhaupt de kans op het weer doen verkleint.

Ik ben gedurende het eerste jaar van m'n herstel wel veelvuldig bang geweest om terug te vallen. Dat kwam door de heftige cravings die ik toen nog ervaarde of ongemakken tijdens sociale gelegenheden. Heb mij daarnaast een lange tijd erg slecht gevoeld, ben depressief geweest en heb lange tijd slaapproblemen gehad. Vanwege deze aanhoudende klachten en ongemakken was ik eveneens bang om terug te vallen.

Ergens na m'n eerste jaar is daar wel een kantelpunt in gekomen. Ergens is die knop om gegaan dat ik nooit meer wil gebruiken, omdat het me echt niks, maar dan ook niks meer kan en gaat brengen. Op de korte termijn niet en op de lange termijn niet. Sindsdien ben ik niet meer bang voor een terugval.

Betekent wel dat ik dagelijks onderhoud aan mijn herstel zal blijven doen, goed voor mezelf mag zorgen, en mezelf niet in situaties ga brengen waar er openlijk gebruikt wordt en waar dat genormaliseerd is.

Jazz35 zei:

Knap hoor, al twee jaar geheelonthouding! ♥️

Klik om te vergroten...

@Jazz35 Dank je wel!

Jazz35 zei:

Wil nog steeds the best of both worlds eigenlijk, maar denk wel steeds vaker dat alcohol inderdaad slim is om te elimineren. Ben gelukkig aardig op weg daarmee.

Klik om te vergroten...

Goed bezig! Alcohol elimineren hielp bij mij direct om alle cravings voor andere drugs in toom te houden.

Jazz35 zei:

Ben jij iemand die meteen mateloos wordt als-ie gebruikt?

Klik om te vergroten...

Ik word in ieder geval matelozer dan ik mijzelf van te voren voorneem. Eigenlijk is het antwoord dus gewoon: 'ja'. Echter heb ik het geluk gehad dat ik vrij vroeg in een beginnende verslaving aan de bel heb getrokken en hulp heb gezocht. De verslaving heeft zich daarmee nooit geheel kunnen ontvouwen. Overigens was ik geen alcoholist. Ik dronk denk ik zo'n 15 consumpties op wekelijkse basis. Vooral dan flink in het weekend wanneer er ook werd gesnoven of gefeest.

Het enige wat ik mij nu een aantal keren per jaar gun is een sigaret. Bijvoorbeeld tijdens een festival. Het lukt mij dan ook wel om dat tot een aantal te beperken en dan de volgende dag niet opnieuw te roken. Maar alcohol: nee. Daar kan ik beter van weg blijven.

Als je niet in herstel zit kan je ook niet terugvallen 😜

Ben juist door terugvallen veel sterker geworden. Is uiteraard wel met de nodige ellende gepaard gegaan. Gelukkig geen levensbedreigende situaties. Ben met alles tot het uiterste gegaan tot er een punt kwam van tot hier en niet verder. Ben nu al meer dan 3 jaar van mijn drug of choice af en ben door diepe dalen gegaan ook de afgelopen drie jaar maar nooit heb ik ook maar een moment gedacht ik ga weer een lekker zuipen. Heel soms drink ik een glaasje of 2 en daarna ben ik er klaar mee, als dat 2-3 keer per jaar voorkomt is het veel. Alleen drinken doe ik zoiezo nooit meer.

Kordie zei:

Ik lees gelukkig hier vaak dat mensen na heel wat ellende met drugs / drank succesvol zijn kunnen stoppen.

Als jij onder deze groep valt;
Ben jij wel eens bang voor een (flinke) terugval?
Of juist totaal niet?

Klik om te vergroten...

Bang zijn voor een terugval werkt helaas averechts. Je kunt je beter focussen op de redenen waarom je nuchter wil blijven, en wat je wél gaat doen in plaats van drugs gebruiken. Dat zijn veel constructievere gedachten. Terugvallen komen soms voor. Het is belangrijk om dat niet als falen te zien. Beter kijk je naar dat soort gebeurtenissen als een leermoment. Hoe komt het precies dat je toch weer de keuze hebt gemaakt om drugs te gebruiken, terwijl je dat eigenlijk niet meer wilde? Als je daar oprecht mee aan de slag gaat dan wordt de kans steeds kleiner dat je in de toekomst nog terugvalt.

Ik lees gelukkig hier vaak dat mensen na heel wat ellende met drugs / drank succesvol zijn kunnen stoppen.

Als jij onder deze groep valt;
Ben jij wel eens bang voor een (flinke) terugval?
Of juist totaal niet?

Niet echt; maar soms romantiseer ik mij nog steeds bepaalde momenten onder invloed. Met name een aantal chemsex ervaringen hebben echt een flinke breinconnectie die zelfs na meer dan twee jaar geheelonthouding van tijd tot tijd leiden tot een soort anticipation excitement. Echt krankzinnig hoe lang zoiets in je achterhoofd blijft zitten. Dit soort momenten zie ik dan maar meer als een craving, waar nooit gehoor aan wordt gegeven. Dus nee, niet bang voor een terugval. Zo lang ik maar niet begin met drinken, wordt er ook niet gesnoven en/of andere drugs gebruikt. Alcohol is voor mij de gateway.

Damius zei:

Niet echt; maar soms romantiseer ik mij nog steeds bepaalde momenten onder invloed. Met name een aantal chemsex ervaringen hebben echt een flinke breinconnectie die zelfs na meer dan twee jaar geheelonthouding van tijd tot tijd leiden tot een soort anticipation excitement. Echt krankzinnig hoe lang zoiets in je achterhoofd blijft zitten. Dit soort momenten zie ik dan maar meer als een craving, waar nooit gehoor aan wordt gegeven. Dus nee, niet bang voor een terugval. Zo lang ik maar niet begin met drinken, wordt er ook niet gesnoven en/of andere drugs gebruikt. Alcohol is voor mij de gateway.

Klik om te vergroten...

Ben jij iemand die meteen mateloos wordt als-ie gebruikt?

Knap hoor, al twee jaar geheelonthouding! ♥️ Ik doe het je vooralsnog niet na. Wil nog steeds the best of both worlds eigenlijk, maar denk wel steeds vaker dat alcohol inderdaad slim is om te elimineren. Ben gelukkig aardig op weg daarmee.

OT: ook al ben ik nog niet lang van de benzo's af, tóch ben ik niet bang voor een serieuze terugval. Wat overigens niet wil zeggen dat ik er nooit meer één zal pakken. Dat durf ik nog niet te garanderen. Maar de intrinsieke motivatie om NOOIT MEER afhankelijk te zijn van kalmeringsmiddelen (dus every day use) is zó ongelofelijk sterk, dat ik er zéker van ben dat me dat nooit meer zal overkomen.

Kordie zei:

Ik lees gelukkig hier vaak dat mensen na heel wat ellende met drugs / drank succesvol zijn kunnen stoppen.

Als jij onder deze groep valt;
Ben jij wel eens bang voor een (flinke) terugval?
Of juist totaal niet?

Klik om te vergroten...

Ik kan alleen voor mijzelf spreken, ookal ben ik inmiddels 24 jaar drugsvrij ik zal qua persoonlijkheid altijd verslavingsgevoelig blijven.
En ookal heb ik geleerd anders met tegenslagen om te gaan, ik vermoed dat ik nooit met 100% zekerheid zal kunnen zeggen dat ik voor goed
bevrijd ben van mijn verslaafde persoonlijkheid.
Ik ken mensen die net als ik enkele tientallen jaren drugsvrij waren, een goed sociaal maatschappelijk aanvaardbare levensstijl voor zichzelf opgebouwd hadden maar uiteindelijk door een welhaast vernietigende tegenslag toch weer op gebruik zijn terug gevallen.
Het ging in dit geval om het verlies van een kind (aan kanker) en in een ander geval het failliet gaan en opheffen van een eigen bedrijf.
Uiteenlopende redenen, geen mens is hetzelfde.
Ik heb ook rottigheid meegemaakt de afgelopen jaren en gelukkig bleek ik sterk genoeg (en snel genoeg!) om het niet uit schaamte te internaliseren
en aan me te laten knagen maar het juist bespreekbaar gemaakt en hulp gezocht.
Ik denk dat dat de sleutel is voor mij, ik durf direct hulp te vragen wetende dat ik niet voldoende capabel ben het zelf op te lossen.
Ik vergelijk het met het hebben van mechanische mankementen aan mijn auto, niet zelf gaan prutsen als je niet weet wat te doen maar een ervaren
monteur inschakelen en snel, voordat het probleem erger word.
Vooralsnog blijft het van dag tot dag leven en dat gewoon als de nieuwe weg accepteren voor mijzelf.
Ik blijf realistisch in het feit dat het gevaar nimmer voorgoed geweken is.
En aan de andere kant wederom: terugvallen hoort bij het groeiproces wat je doormaakt naar een drugsvrij leven.
Het kan voorkomen dat je terugvalt. Wees niet te hard voor jezelf. Gewoon met frisse moed opnieuw ertegenaan gaan me dunkt.

PEACE, Olaf

Ik ga stilletjes aan richting een jaar in herstel en daarmee bedoel ik dan ook echt volledig, zonder terugval of uitglijders etc.

Ondertussen lukt het me ook mijn emoties toe te laten, en heb ik ondanks het zeer plotseling overlijden van een van mijn ouders geen terugval gehad. Daaruit put ik veel vertrouwen voor de nog vele tegenslagen die ik in mijn leven nog voor de kiezen ga krijgen.

Wel heb ik soms een stemmetje dat zegt "het gaat te goed, het gaat me te makkelijk af", alsof er een addertje onder het gras zit.

Want ondanks jarenlang leren, klinieken in en uit etc, vind ik het nog steeds zeer onwennig om zonder craving en gebruik door het leven te gaan.

Sinds ik mijn herstel echt serieus ben gaan doen, heb ik geen angst meer voor een terugval. Gedachten aan gebruiken zijn er vrijwel dagelijks nog, maar ik weet inmiddels wel dat ik daar niets mee hoef te doen.

De 12-stappengroepen zijn voor mij heel leerzaam geweest, en ik heb een berg telefoonnummers in m'n telefoon staan die ik kan bellen als ik ergens tegenaan loop. Mensen die na een halve zin vaak al herkenning hebben. In de groepen heb ik ook geleerd dat ik dagelijk actief dingen mag blijven doen voor mijn welzijn: mediteren, praten, bewegen, een dagboek bijhouden, de controle loslaten, en ja zelfs bidden naar een steunende, altijd aanwezige liefdevolle energie die altijd bij me is. Deels in mij en deels los van mijzelf, maar die me altijd zal steunen.

Dat het werkt om mijn verslaving in de sluimerstand te krijgen is inmiddels wel bewezen na ruim 3 jaar clean. Mijn dagelijks onderhoud zorgt daar wel voor, maar draait er niet meer om. Dat draait echt meer om persoonlijke groei / spiritualiteit. Ik weet hoe mijn hoofd met me aan de haal kan gaan, en accepteer dat steeds vaker en daardoor hoef ik er niets mee. En als dat toch gebeurt dan praat ik er over of iemand wijst me er op. En dan kan ik er mee aan de slag in plaats van het als kritiek te zien en in de weerstand te gaan.

Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als de laatste paar jaar. Gebruik zal dat alleen maar vernietigen.