Ik lees gelukkig hier vaak dat mensen na heel wat ellende met drugs / drank succesvol zijn kunnen stoppen.
Als jij onder deze groep valt;
Ben jij wel eens bang voor een (flinke) terugval?
Of juist totaal niet?
Ik kan alleen voor mijzelf spreken, ookal ben ik inmiddels 24 jaar drugsvrij ik zal qua persoonlijkheid altijd verslavingsgevoelig blijven.
En ookal heb ik geleerd anders met tegenslagen om te gaan, ik vermoed dat ik nooit met 100% zekerheid zal kunnen zeggen dat ik voor goed
bevrijd ben van mijn verslaafde persoonlijkheid.
Ik ken mensen die net als ik enkele tientallen jaren drugsvrij waren, een goed sociaal maatschappelijk aanvaardbare levensstijl voor zichzelf opgebouwd hadden maar uiteindelijk door een welhaast vernietigende tegenslag toch weer op gebruik zijn terug gevallen.
Het ging in dit geval om het verlies van een kind (aan kanker) en in een ander geval het failliet gaan en opheffen van een eigen bedrijf.
Uiteenlopende redenen, geen mens is hetzelfde.
Ik heb ook rottigheid meegemaakt de afgelopen jaren en gelukkig bleek ik sterk genoeg (en snel genoeg!) om het niet uit schaamte te internaliseren
en aan me te laten knagen maar het juist bespreekbaar gemaakt en hulp gezocht.
Ik denk dat dat de sleutel is voor mij, ik durf direct hulp te vragen wetende dat ik niet voldoende capabel ben het zelf op te lossen.
Ik vergelijk het met het hebben van mechanische mankementen aan mijn auto, niet zelf gaan prutsen als je niet weet wat te doen maar een ervaren
monteur inschakelen en snel, voordat het probleem erger word.
Vooralsnog blijft het van dag tot dag leven en dat gewoon als de nieuwe weg accepteren voor mijzelf.
Ik blijf realistisch in het feit dat het gevaar nimmer voorgoed geweken is.
En aan de andere kant wederom: terugvallen hoort bij het groeiproces wat je doormaakt naar een drugsvrij leven.
Het kan voorkomen dat je terugvalt. Wees niet te hard voor jezelf. Gewoon met frisse moed opnieuw ertegenaan gaan me dunkt.
PEACE, Olaf