@XMR , Pa heeft oprecht alle hulp (aangeboden) gekregen die mogelijk is. Een lieve familie die niet oordeelde, maar juist op een pragmatische manier wilde helpen met het trotseren van de verslaving. Hoop is een mooi woord, maar in mijn ervaring is het op dit vlak slechts uitgestelde teleurstelling. Hij heeft ook een narcistische persoonlijkheidsstoornis, waardoor zelfreflectie en empathie nu niet echt zijn sterkste kanten zijn. En zijn talent: manipulatie. Ik heb talloze stoppogingen (van alleen coke overigens) meegemaakt en ben er gaandeweg achter gekomen dat deze 'pogingen' meestal leugens zijn. Hij zegt dat hij wil stoppen, maar eigenlijk zegt hij dat alleen zodat hij van het gezeik van de mensen die om hem geven af is. Ik kan me zo lastig voorstellen dat als je ziet dat je bloedeigen kinderen je verlaten omdat je de hele dag niets anders doet dan drinken, snuiven en porno kijken, dat je niet je uiterste best zou doen om deze schade te herstellen. Zijn huidige vrouw helpt ook niet mee trouwens, die is een zogenaamde 'codependent'. Ik hield van haar als een tweede moeder, maar begon de laatste periode iets heel geks te zien. Hoewel ze zegt dat ze heel graag wil dat deze verslaving eindigt, werkt ze het herstelproces zelfs tegen. Als mijn vader stopte met coke (dit merkte je heel makkelijk, ligt eerst een hele dag te slapen, vervolgens twee dagen pure woede, verder dan dat zijn de stoppogingen nooit gekomen), begon ze tegen mij alleen maar over hoe goed hij bezig was en hoe trots ze op hem is. Het rare is alleen, dat ze hem telkens actief in een positie zette waarin de verleiding amper te weerstaan is. Als mijn vader zijn vriendengroep in Amsterdam ging borrelen, drong ze er op aan dat hij ging, al wilde hij het vaak niet eens. Als er geen borrel gepland was, kocht ze kaarten voor een festival of iets in die trant. Mijn theorie is dat ze zelf zo onzeker is, dat ze bang is dat mijn vader haar verlaat op het moment dat hij de zaken weer voor elkaar heeft. Ik vond het ook heel erg opvallend dat het haar nooit opviel als mijn vader weer begonnen was. Eerst een paar dagen juichen over hoe goed hij bezig was. Ik weet inmiddels zo goed hoe het werkt dat ik maar één blik op mijn vader hoef te werpen om te weten dat hij weer gebruikt. Hoef je overigens ook geen sherlock-Holmes voor te zijn, ineens weer een verstopte neus, 3 wc-bezoekjes per uur (waarin je hem het pakket letterlijk hoort openvouwen) en ineens weer vroeg zijn bed uit. Als ik dit met haar bespreekbaar wilde maken, zei ze eerst dat ik er naast zat en als ik haar duidelijk maakte dat ik wel gelijk had, was het haar 'niet opgevallen'. Een trieste wisselwerking en een pijnlijk gezicht. Voor deze twee heb ik de hoop opgegeven, maar de verslaving en alles wat erbij kom kijken is niet de reden dat ik ze haat. Ik haat ze omdat ze mij proberen te breken op mijn aller zwakste punt: Mijn 6-jarige, mentaal beperkte broertje. Dat mannetje is de liefde van mijn leven en ik krijg al tranen in mijn ogen als ik dit bericht typ. Sinds een psychotische aanval van mijn vader (met hulp van zijn vrouw), waarin ik best wel wat fysieke schade heb opgelopen, heb ik het contact met hen verbroken, maar ik wil mijn broertje natuurlijk nog wel kunnen zien en hij mij ook. Ik mag hem alleen zien als ik toestem om het toch 'uit te praten' met mijn vader. Ze gebruiken hem als machtsmiddel om mij weer naar hem toe te trekken. Hoe kan je dit doen? Wat voor een gewetenloze engerd ben je als je me niet eens toestaat om hem een knuffel te geven? Ik weet niet wat ik moet doen, maar ik weet wel dat ik alles zal doen wat in mijn macht ligt om mijn broertje alsnog de liefde, zorg en blijdschap te geven die hij verdient. Hij is geen middel, hij is een godsgeschenk. Als iemand een tip heeft hoor ik dat ook graag