#1
@LucidLucy Je nederlaag toegeven, hulp vragen en het accepteren is juist het bewijs dat de geest sterker is en het geeft me oprecht een goed gevoel om zoiets te lezen. Verslaving is ook een ziekte en sommigen komen er nooit vanaf. Ik ben ook totaal niet boos op hem omdat hij verslaafd is, maar 1 serieuze stoppoging zien had me al goed gedaan. Heb hem ook al heel vaak verteld: Het maakt mij echt niet uit hoe vaak je terugvalt, maar blijf strijden. 'To try is to win'
Maar het probleem is dat er geen enkele strijd wordt gevoerd tegen de verslaving, er wordt een strijd gevoerd tegen het 'gezeik' van de mensen die om hem geven. Hij roept al ruim een half jaar dat hij de kliniek in gaat, maar elke keer komt er toevallig iets tussen waardoor de datum opschuift. Zelfs het intakegesprek is 5x zeer dubieuze redenen verplaatst met als absoluut dieptepunt dat hij de laatste keer expres naar de verkeerde locatie is gegaan en deed alsof dit per ongeluk was gegaan. Mijn stiefmoeder had hiervoor al haar meetings verplaatst en zij heeft echt een serieuze baan.
Verder was de aanleiding van onze totaal uit de hand gelopen ruzie het volgende: Hij liep al dagen te zeiken over het twaalf-stappen programma. Ik ging hier niet op in. Ook zei hij dat hij absoluut geen excuusbrieven zou gaan sturen aan de mensen die hij met zijn verslaving pijn heeft gedaan 'want hij heeft alleen zichzelf pijn gedaan'. Nadat hij dit voor de derde dag op rij zei reageerde ik hier op, geëmotioneerd maar niet boos. Flipte volledig en de volgende dag zat ik op de eerste hulp. Narcisme en verslaving is zo'n ongelofelijk lastige combi. I love him to death en heb echt altijd voor hem klaar gestaan, nooit geoordeeld en heb zijn zijde nooit verlaten, hoe vaak hij ook over mijn grenzen is gegaan. Maar ik heb gezien hoe mijn eigen vader mij oprecht kapot wilde maken. Als ik geen fitte gast met vechtsportervaring was geweest, had ie me kapot gemaakt. Dan ben je zo ver heen dat ik de conclusie moet trekken dat dit een gedane zaak is.
Klinkt als het gedrag van een rasechte verslaafde die in de waanzin zit van zijn verslaving. Het komt me allemaal maar al te bekend voor...
Helaas. Heel goed denk ik dat je wat afstand hebt genomen.
Ik moest stiekem ook een beetje lachen om die excuusbrieven. Dan gaat het over stap 9. Voordat je daar bent, ben je 1 tot 3 jaar in herstel. Afhankelijk van het programma en hoe snel je door de stappen heen gaat. Het is niet voor niets dat die andere 8 stappen ervoor staan. Tegen die tijd kijk je heel anders naar jezelf en schades die je hebt aangericht. Het gaat ook niet om brieven sturen. Zo makkelijk kom je er niet mee weg. Het gaat meer om de ander aan te horen in hun beleving. Zonder verwijten terug te geven.
Achja, ik hoef het jou niet uit te leggen. Maar kon het even niet laten.