#1
Dat denk ik ook. Ik wil ook niet zijn partner zijn als hij niet een stuk stabieler is en dan nog zijn en blijven er een hoop uitdagingen. Ik wil hem steunen, maar hij moet het zelf doen. Ik word en ben ook niet lief. Hij is gisterenochtend vertrokken en heeft gewerkt en vandaag ook. Is thuis en ik merk dat ik dan ook weer wil controleren. Maar dat heeft eigenlijk geen zin.Ik denk dat je nu wel afstand moet nemen. Je wil zijn partner zijn, niet zijn therapeut.
Hij heeft 1 echt goede vriendin, maar die kampt met best grote gezondheidsissues. Dat maakt het ook moeilijk dat hij een klein netwerk heeft.In de mate waarin hij dit nodig heeft zou dit echter een hele goede vriend of familie moeten zijn. Iemand die onvoorwaardelijk van hem houdt, zonder gevoelens van verliefdheid, partnerschap of fysieke aantrekking.
Daar zijn we allebei goed in, discussies ontlokken.Als dat niet het geval is, goed je grenzen blijven aangeven. Wees daar resoluut in, geen discussie.
Dankjewel, het helpt echt wat jullie schrijven.
@Damius , heel jouw post is raak en komt binnen.. ik zit ook in mijn eigen traject met mijn eigen problematiek. En als ik voor anderen moet/ kan zorgen dan gaat de aandacht weg bij mezelf. Nu hij weg is komt dat langzaam weer terug.
Ik heb hem afgelopen weekend vooral door het afkickproces heen getrokken door hem hier te laten zijn. Hier zijn geen dealers die we kennen en dan kan het niet.. Ik voelde dat dat goed was hij vertrouwde zichzelf niet. Nu zegt hij dat het wel lukt. Morgen gaat hij naar Novadic..Ik ga uiteindelijk niet mee omdat hij zelf moet aangeven wat er is.
@Damius je stelt zo veel goede vragen dat ik er even voor moet zitten.
Dankjewel!
Dag bij dag Stap voor stap