Het gevolg is grappig genoeg dat de contacten die er dan ontstaan, juist de oprechte waardevolle contacten zijn. Door niet meer zo mijn best te doen zo leuk mogelijk over te komen word ik juíst leuker gevonden. Omdat het echt is. Steeds meer, in ieder geval. Ik ben er nog lang niet, er zijn nog blokkades en ik moet mezelf soms weer even terughalen maar ik voel wel wat goed is en wat niet en ik heb het gevoel dat ik eindelijk aan het afrekenen ben met het 'doen alsof' wat ik mijn hele leven heb gedaan.
Ik ervaar dit precies hetzelfde. Vrij zijn. Het is lastig en ik denk dat niemand het volledig kan of durft te zijn. Maar hoe vrijer je bent, hoe interessanter je als mens bent. Hoe liefdevoller je ook bent.
We worden beperkt door het lichaam waar we in zitten, onze hersenen die op een bepaalde manier geordend zijn waaraan we onze persoonlijkheid te danken hebben, en de invloeden die onze omgeving op ons heeft.
Er is zoveel dat ons kan triggeren nièt het beste uit onszelf te halen. Boosheid is ons onvermogen begrip voor de ander of de situatie op te brengen, een gebrek aan acceptatie. Afkeer is een gebrek aan liefde. Angst is soms nuttig maar we hebben er eerder teveel van dan te weinig. Schaamte belet ons volledig onszelf te zijn en ons volle potentieel te benutten.
Boosheid, afkeer, angst, schaamte: allemaal emoties die we zoveel mogelijk van ons af moeten schudden omdat ze ons beletten een vrij leven vol liefde te leven.
Psychedelica hebben ook mij enorm geholpen vrijer te zijn. Ik ben nog lang niet zo vrij als ik zou willen zijn. Maar ik denk dat ik op de goede weg ben.
@verwondering wat een eye-opener, contact hebben "om jezelf in alle verscheidenheid te leren kennen".
Ja, ik wil contact maken met alle verschijningsvormen van mezelf, ik wil ze waarderen, van ze houden. Maar wat is dat een immense opgave. Het is makkelijk om te houden van de vormen van mezelf die ik begrijp, die open staan, vriendelijk voor me zijn. Het is moeilijk om open te staan voor de stukjes/deeltjes die ik juist niet begrijp, die me veroordelen en zo compleet anders in het leven staan.
Probeer maar eens te houden van een terrorist, een verkrachter, een moordenaar. Of van iemand die jou persoonlijk naar het leven staat.
Zelfs dat is niet onmogelijk, en uiteindelijk zelfs noodzakelijk om tot volledige zelfacceptatie te komen. Moeilijk, niet onmogelijk, wel wenselijk. Met haat komen we er niet.
En het is moeilijk liefde te geven als ik het gevoel heb dat ik maar zo weinig liefde heb om te geven, nog niet lang geleden helemaal leeg was en er nu langzaam weer iets aan het groeien is. Soms geeft geven voldoening en soms ook niet. Soms wordt de liefde niet geaccepteerd of verkeerd opgevat. Soms krijg je de deksel op je neus. Soms word je verschrikkelijk gekwetst. Gevoelens van eenzaamheid en niet begrepen worden worden dan weer verder versterkt en dan weet ik niet of ik de volgende keer weer durf.
Herken jij dit? Hoe ga jij daar mee om?
Wat ik nu ga zeggen klinkt misschien wat cliché.
Maar de liefde in ieder van ons is misschien wel oneindig. Wanneer we liefde geven vermindert dat niet de hoeveelheid liefde die we kùnnen geven. Het raakt niet uitgeput. Nooit.
Het lìjkt soms wel of we weinig liefde kunnen geven, vooral wanneer de liefde niet beantwoord wordt of zelfs beantwoord wordt met haat. De teleurstelling ontneemt ons dan de mogelijkheid liefde te geven. Wrok houdt slechts de poort gesloten, achter die poort zit het nog altijd onverminderd in ons. Zijn we vrij dan lopen we ervan over. De kern van ons is liefde.
Je gekwetst voelen zit in jezelf. De wetenschap dat het slechts onbegrip of onvermogen van de ander is kan dit wegnemen. Het vereist actieve weerstand van jezelf tegen deze gevoelens. Wat daarbij kan helpen is het weten dat je zelf ook ongetwijfeld velermalen liefde van een ander aan jou niet begrepen of herkend hebt. Er is meer liefde in de wereld dan jij kunt waarnemen. Ook jij hebt je blinde vlekken.
En wat nou als we wel enkel dat programma zijn wat steeds opnieuw wordt afgedraaid, volstrekt willekeurig, gevoelloos en zonder doel? Waarom is het dan nog belangrijk om te groeien? Waarom steeds weer dat leed moeten verdragen?
Wat als? We weten het niet. Ik ervaar zelf een bewustzijn, dat is het enige dat ik weet. We moeten een aantal aannames doen om enige richting aan ons leven te kunnen geven. En àls alles zinloos is, dan hebben we in ieder geval het geluk dat we het niet wéten. We kunnen doorgaan onze illusie te leven en daar voor onszelf zingeving aan ontlenen.
Afgelopen zaterdag heb ik een 4-Aco-DMT-trip beleefd die best wat parallellen had met jouw DPT-trip. Vooral het idee dat niets om ons heen is wat het lijkt, en dat we in 'nuchtere' staat met open ogen in deze illusie trappen. En ook het ontnuchterende idee dat elk stukje zingeving dat wij in het leven roepen misschien wel net zo denkbeeldig is als al het andere dat we ervaren. We blijven in het ongewis en daar moeten we het vooralsnog mee doen. Er is nog zoveel dat we niet weten.
Ik heb zonet je report nog eens herlezen. Het blijft indrukwekkend hoe veel ik uit jouw report herken en hoe treffend je het hebt omschreven.