In actieve verslaving voelde dat wel zo. Mijn rationele brein hield me voor dat ik het ECHT niet ging doen, maar ergens zat ook alIk geloof dat we onze gedachten niet uitkiezen en dat de "kiezer" 1 van de gedachten zelf is.
11 seconden(!!!) voordat je een "beslissing" maakt, is deze in het onderbewuste al gemaakt. Wat zegt dat dus over vrije wil?
Ja herkenbaar.In actieve verslaving voelde dat wel zo. Mijn rationele brein hield me voor dat ik het ECHT niet ging doen, maar ergens zat ook al
wel het gevoel dat ik wist dat het er wel weer van zou komen.
Ik blijf even hangen op wat je zei: dat het âikâ eigenlijk niet echt bestaat dat het alleen een gedachte is en dat er dus ook geen vrije wil is voor dat âikâ. Maar vervolgens geef je aan dat er misschien wĂ©l een soort vrije wil is voor âhet geheelâ, iets dat intuĂŻtief stroomt of via flow tot uiting komt.Ja zo kun je het ook zien.
Wellicht: geen vrije wil voor de afzonderlijke ik (want die bestaat alleen in/als gedachten en heeft dus geen echt bestaan)
Maar vrije wil voor het geheel. (Alleen is dit meer een flow, intuĂŻtief, zoals je zegt)
Eigenlijk: Not my will, but thy will be done.
Dat wat bewust is.Ik blijf even hangen op wat je zei: dat het âikâ eigenlijk niet echt bestaat dat het alleen een gedachte is en dat er dus ook geen vrije wil is voor dat âikâ. Maar vervolgens geef je aan dat er misschien wĂ©l een soort vrije wil is voor âhet geheelâ, iets dat intuĂŻtief stroomt of via flow tot uiting komt.
En dan vraag ik me af: als dat âikâ niet werkelijk bestaat, wie of wat ervaart dan die wil van het geheel?
Wat betreft bewust zijn: Jij toch?Is er dan nog iets of iemand die voelt, kiest of zich bewust is van wat er gebeurt? Of is het uiteindelijk gewoon een soort beweging zĂłnder ervarende?
Je moet de vraag aan jezelf stellen.Je zegt: âdat wat bewust isâ maar daarmee geef je eigenlijk geen antwoord, je herhaalt alleen het mysterie.
Mijn vraag was niet Ăłf er bewustzijn is. Natuurlijk is dat er, anders kon ik de vraag niet stellen.
Mijn vraag is: wat is het dan dat bewust is, als het âikâ niet echt bestaat?
Als er geen afzonderlijk subject is, wie of wat ervaart dan iets?
Is bewustzijn dan gewoon een soort leeg gewaarzijn zonder beleving?
Of is er werkelijk iets dat voelt?
Want dat is voor mij de kern: niet dĂĄt er bewustzijn is, maar of er een binnenkant is iets dat echt ervaÌaÌrt.
Dat wat bewust is.
Wat betreft bewust zijn: Jij toch?
Je kunt jezelf de vraag stellen: "ben ik bewust?"
Wat is daarop het antwoord? En hoe kom je tot het antwoord? Via beredeneren, of simpelweg vanuit weten? Is er enige twijfel in het antwoord?
Je gedachten gaan er misschien vervolgens mee aan de haal, maar wat is vanuit intuĂŻtie, vanuit simpelweg weten het eerste antwoord?
Je zegt dat het âikâ een illusie is, maar ook dat âjijâ bewust bent en âhet ziet.âJe moet de vraag aan jezelf stellen.
De ik is een illusie, maar zelfs een illusie heeft een grond van waarheid.
Denk aan een Fata Morgana van een oase in de woestijn:
De oase is een illusie. Maar de illusie is gemaakt van werkelijk spul (relatief gezien): het zand, de warme lucht.
Zo is er ook een realiteit aan de 'ik'. Er mag dan geen echte afzonderlijke entiteit zijn (zoals gedachten de 'ik' schetst) maar er is een bepaalde onderliggende realiteit waarvan de ik(-gedachten) gemaakt zijn.
Maar wederom: dit zijn vragen die je aan jezelf stelt. Bewustzijn moet de herkenning/realisatie hebben: IK ben het die bewust is.
Het is niet moeilijk. Eerder te makkelijk. Te makkelijk om er overheen te zien. Wie ziet al deze kleuren, vormen, gedachten en gevoelens? Jij toch? (Vanuit jouw en ieder ander's standpunt: Ik. Ik ziet het)
Vergeet mijn ervaring.Je zegt dat het âikâ een illusie is, maar ook dat âjijâ bewust bent en âhet ziet.â
Dan is mijn vraag simpel:
Wie is die jij, als het ik niet bestaat?
En als bewustzijn geen ik heeft
wie of wat voelt dan dat het er is?
Je noemt het intuĂŻtief en eenvoudig. Maar dan vraag ik me af:
eenvoudig voor wie?
Wat ik zelf denk? Dat is lastig precies te zeggen, maar ik voel me aangetrokken tot een soort synthese van verschillende perspectieven iets wat jij impliciet ook lijkt te doen.Vergeet mijn ervaring.
Is er iets dat bewust is, in jouw eigen ervaring?
Ik zou het niet een 'wie' noemen, maar een 'wat'. Misschien is het een 'ik' noemen te verwarrend, omdat we de 'ik' zo erg gekoppeld hebben aan het lichaam.
Vergeet anders dat woord 'ik'. Het is toch maar een beschrijving ervan.
Wat is het dat bewust is, wat is het dat daadwerkelijk weet/ziet in jouw eigen ervaring? Je kunt je aandacht (gericht op bijvoorbeeld de wereld/zintuigen of op gedachten) terugleiden naar zijn bron.
Also:
Bekijk bijlage 65533
De wereld is een illusie, alleen Brahman (God, of het eeuwige als je het niet religieus getint wilt zien) is echt en Brahman Ăs de wereld.
Dus ondanks dat de wereld onecht is, is datgeen waarvan de wereld gemaakt is echt. Een illusie moet een basis van werkelijkheid hebben.
Zelf en wereld komen trouwens ĂĄltijd samen op. Verschijnt het ene, dan verschijnt het andere. En verdwijnt het ene, dan verdwijnt het andere.
Ik probeer je uit te nodigen in je eigen ervaring te kijken: wat in mij is bewust?Wat ik zelf denk? Dat is lastig precies te zeggen, maar ik voel me aangetrokken tot een soort synthese van verschillende perspectieven iets wat jij impliciet ook lijkt te doen.
Als ik kijk naar de kwantumfysica, lijkt daar een soortgelijke spanning te bestaan: de waarnemer is nooit los te koppelen van wat er waargenomen wordt. Zodra je kijkt, verandert wat je ziet. Dat roept voor mij een fundamentele vraag op: bestaat er wel zoiets als een objectieve buitenwereld, onafhankelijk van bewustzijn? Of is âde wereldâ alleen compleet in relatie tot dat wat het ervaart?
Tegelijkertijd merk ik dat we, als menselijke wezens, bijna onvermijdelijk in dualistische kaders denken: binnen/buiten, ik/niet-ik, ervarende/object. Misschien is dat gewoon hoe ons cognitief apparaat gestructureerd is â evolutionair gevormd tot domein-denkers. Het âikâ als centrum van ervaring is dan geen solide kern, maar een soort knooppunt waarin allerlei indrukken samenkomen. Geen statisch iets, maar een voortdurende stroom waarin âervarenâ en âervaarderâ tegelijk ontstaan.
Dus wanneer je vraagt: âWat denkt jij dat het is dat voelt?â dan denk ik: misschien ligt precies dĂĄĂĄr de grens van wat denken kan. Misschien is het âvoelenâ niet iets dat door een âietsâ gedaan wordt, maar is het gevoel zelf de kern. Geen âwieâ voelt, maar: er is voelen. Zoals in kwantummechanica geen deeltje âisâ totdat het gemeten wordt, zo is er misschien geen âikâ die voelt â tot het gevoel zich aandient, en dan zeggen we achteraf: âik voelde.â
Ik denk dus dat het idee van een losstaand subject uiteindelijk oplost in relatie. In beleving. In het subtiele punt waar âhet eneâ en âhet andereâ elkaar voortbrengen. Misschien is dĂĄt bewustzijn: geen entiteit, maar een voortdurende dans van verschijnen en verdwijnen â precies zoals je zei: verschijnt het ene, dan verschijnt het andere. Verdwijnt het ene, dan verdwijnt het andere.
Met lsd op is dat zelf kiezen een stuk lastiger is mijn ervaring đ„žHele interessante video.
Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenenIk probeer je uit te nodigen in je eigen ervaring te kijken: wat in mij is bewust?
Het is niet zo mentaal. Denken is leuk, interessant, maar denken is dĂĄĂĄr, voor je. Maar wat is het dat dat allemaal ziet? Het antwoord is niet eens belangrijk, maar de openheid van kijken.
Je zult denken (tijdelijk) moeten opgeven om dit te onderzoeken. Het is een trade-off: blijf ik denken (wat alsmaar door kan gaan maar nooit echt de voldoening zal brengen), Ăłf: stop ik met de kennis die ik al heb, leg ik dat compleet opzij en begin ik vanaf daar te kijken naar wat hier nĂș is.
Thatâs itIk herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
Je kunt met meditatie de geest kalmeren zodat je minder (last van) gedachten hebt. Daarvoor hoef je alleen stil te zitten (in kleermakerszit, in seiza-houding, of op een stoel), en al je aandacht te richten op het gevoel van de ademhaling die langs de binnenkant van de neusvleugels strijkt. Telkens als je merkt dat je afgeleid raakt door gedachten, richt je weer de aandacht op de ademhaling die langs de binnenkant neusvleugels strijkt.Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
Met andere woorden : alles draait om het waarnemen. Tijdens een meditatie probeer je je gedachten simpelweg waar te nemen zonder deze proberen te stoppen of over ze te oordelen. Dat werkt het beste. Gedachten zijn net als angst, accepteer ze voor wat ze zijn. Verdwijnen zal het nooit helemaal en dat hoeft ook niet. Bepaalde gedachten die jij erg storend of verontrustend vindt zullen waarschijnlijk nooit geheel verdwijnen maar ze zullen je oa door meditatie minder uit je evenwicht brengen.Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
Heb ik ook hoor.Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
Juist.Wat ik altijd een mooie vond:
Je hebt misschien geen vrije wil in de zin dat je geen controle hebt over je eerste, reflexmatige (pre-rationele) reactie, maar je hebt wel de rationele vrijheid om bewust te kiezen hoe je daarop verder gaat reageren.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."