Wat
@Sjakka volgens mij eigenlijk zegt: je weet het niet.
Ik denk dat
@Sjakka hierin net als ik agnostisch is, wat in de kern betekent dat we zaken die we niet kunnen verifiëren, niet zomaar afwijzen, maar ook niet als waarheid aannemen. We weten het simpelweg niet.
Hoezo zou je het niet kunnen verifiëren?
Elk moment kun je bijvoorbeeld jezelf vragen: ben ik bewust? En in je directe ervaring kun je het antwoord krijgen.
Ook kun je zien dat tijd geen onderdeel is van je directe ervaring, bijvoorbeeld middels perceptie: de huidige perceptie is weg op het moment dat deze in bestaan komt.
Ik geef toe dat we heel veel niet kunnen weten, maar sommige dingen kun je te weten komen middels je directe ervaring.
En hier spreek ik voor mijzelf: ik hoop dat we daar ooit meer duidelijkheid over krijgen, en die hoop is overigens geen essentieel onderdeel van agnosticisme zelf.
Waarom wachten? Je hebt nu de tools om dit moment te observeren.
Jij daarentegen,
@Mindless, lijkt vaker te stellen dat iets 'zo is' en dat het 'de waarheid' betreft. Dat neigt dan meer richting gnosticisme: de overtuiging dat je het wél weet, dat het gewoon zo is.
Tegelijkertijd kom je regelmatig met (volgens mij goedbedoelde) paradoxale uitspraken zoals in deze post. Waardoor er volgens mij telkens verwarring ontstaat in de discussies met jou, omdat je vaak enerzijds stellig klinkt, en anderzijds weer mysterieus, ongrijpbaar en alles het in het midden laat.
Dat zie ik inderdaad wel. Dat mijn posts paradoxaal overkomen. Ik probeer hieraan te werken, om het simpeler en minder paradoxaal in woorden te zetten. Alsnog, wanneer taal gebruikt wordt voor existentiële zaken (die vóór taal zijn) zijn paradoxen niet geheel uit te sluiten. Ik weet het, dat klinkt wat als een smoesje.
Het lijkt erop dat je, afhankelijk van hoe de discussie zich ontwikkelt, voortdurend penduleert tussen gnosticisme en agnosticisme, daarmee kom je op mij over als iemand die in de kern agnostisch is, maar op bepaalde momenten meer behoefte heeft aan zekerheid en stabiliteit, waarna je in spreekwoordelijk taal snel je hand om een gnostische paal slaat om niet om te vallen.
Ik denk dat het andersom is:
Dat ik in de kern gnostisch ben (mijn essentie heeft geen twijfel over of ik 1 ben met de rest van alles), maar dat ik niet altijd vanuit mijn kern spreek en dan dus uit herinneringen van wanneer ik in mijn kern was.
De dingen die ik heb gezien: die kan ik niet meer 'ont-zien'. Maar door ze vanuit een herinnering te communiceren in plaats van direct vanuit die kern, komt er wel een soort corruptie in. Dan kunnen de woorden wel kloppen, maar komen ze niet echt vanuit liefde. Waar ik schuldig aan ben.