#1
Jazeker. Is lang een groot probleem geweest. Maar het was dat ook mede door het als een zonde te zien, naast dat het (met name lang en obsessief) dwangmatig erop gefocust te zijn inderdaad niet goed is.Heb jij dan nooit, als je klaar bent met een sessie dat je denkt:
Dit kan niet goed zijn om hier zo lang (en obessief) op gefocust te zijn.
?
Het helpt imo om wanneer het (bijna onherroepelijk) weer eens gebeurd, om het dan niet als een zonde te zien en zo gauw mogelijk begripvol tegenover mezelf te zijn. Anders, is het benoemen ervan als een zonde als een soort double whammy: eerst de ongezonde actie, dan het schuldgevoel een zonde te hebben begaan. Dat zorgde er bij mij vaak voor dat ik in zo'n 'fuck it' mode kwam en het eindigde in een binge.
Terwijl, als je het niet als een zonde ziet (maar tegelijkertijd het ongezonde, dwangmatige ervan erkend), dan is het in mijn beleving veel makkelijker om het niet te laten ontaarden in zo'n binge.
In de kern: begrip voor jezelf, ipv schuldgevoel.
