verwondering

"Op het programma staat een paddotrip samen met N en P. Voordat we beginnen spreken we alledrie onze intenties uit. Mijn hoop is dat de paddo's mij antwoord kunnen geven op een aantal vragen dat ik heb. Deze vragen zijn velerlei, en te complex om hier te beschrijven. Maar ik weet zelf wel wat ik vragen wil, en dit natuurmiddel zal mij begrijpen. Het zal mij hopelijk uitleggen wat bepaalde gebeurtenissen, gevoelens en emoties in mijn leven voor betekenis hebben, wat mij boven het hoofd hangt, en wat mij te doen staat. Het zal mij hopelijk richting geven. Mij vertellen of ik op de goede weg ben en mij zonodig wat bijsturen. Misschien geeft het mij ook wat duiding waarom ik mij de laatste weken zo neerslachtig voel, welk doel dit dient, zodat het mij nieuwe moed geeft en het allemaal wat draaglijker wordt. Misschien is een algeheel sombere stemming geen goede gelegenheid om een paddotrip te doen. Misschien ook juist wel. Juist nu het slecht gaat zit ik met vragen, met zorgen en met onzekerheden. Dit is het moment om te reflecteren. Dit is het moment om een hulplijn in te schakelen, en de machtige spirit om raad te vragen. Om 15:00 neem ik alvast 2,5 gram Harmala, een MAO-remmer, en een kop Bobinsanathee. Om 15:30 eet ik 4,4 gram gedroogde paddo's. Ik ga comfortabel in de hoek van de bank zitten, met een dekentje over mij heen, en sluit mijn ogen. Een tijd later begint het bekende gapen, en worden kleuren wat helderder. Het lijkt al met al een vrij milde trip te worden, en even overweeg ik, om 16:15, wat bij te nemen. Ik wacht het nog even af, open soms mijn ogen en zie dan dat kleuren en vormen steeds meer diepte beginnen te krijgen. Maar om visuals is het mij niet te doen. Ik begin te mijmeren, en peinzen, te piekeren. Gaandeweg ontwaar ik antwoorden. De antwoorden zijn streng, meedogenloos. Ze laten geen spaan van mij heel. Ik ben zo klein, zo nietig, dus ik kan maar beter gehoorzamen. Verzet is zinloos. Closed-eye visuals zijn kleurrijk doch dreigend. Ze golven, draaien, vervormen, en halen soms naar mij uit als een vuistslag. Ik hóór de visuals zelfs: het suizen door de lucht wanneer een uithaal van het kaleidoscopisch palet mij om de oren slaat. Ik ben hier vaker geweest. Zijn dit mijn eigen angsten, sterk uitvergroot? Of is dit daadwerkelijk een boodschap van hogerhand? En indien het laatste, is deze 'hogerhand' mij gunstig gezind, heeft het het beste met mij voor, of wil het mij klein houden? Moet ik bang worden voor deze intimidatie, of blijf ik sterk? Buig ik, of barst ik? Is dit een test? Wat moet ik doen? Hier is geen handleiding voor. Ik moet hier zelf beslissen. Ik voel mij wanhopig. Onheilspellende boodschappen dringen zich aan mij op. Ontelbare scenario's zie ik voor mij waarin mijn leven finaal in de soep loopt. Wat hangt mij allemaal boven het hoofd? Gaat het mis? Iets heeft mij in de tang. Iets beslist over mijn leven, iets kan met een vingerknip alles beïnvloeden wat mij lief is. Alles kan verloren gaan. Niets is blijvend. En het kan nu, direct gebeuren. Ik ben verdrietig en bang, en bereid mij voor op het ergste. Naast mij wordt gediscussieerd over het al dan niet bijnemen van wat paddo's. Er wordt gelachen naast mij, en dat contrasteert sterk met mijn eigen gemoed. Ik probeer mij groot te houden, praat wat mee, en lach hier en daar. Ik vind er niets grappigs aan, maar ik doe alsof ik lach. Terwijl ik inwendig alleen maar roep: "Help!" Om hulp vragen voelt niet goed. Ik kan toch niet uitleggen wat er in mij omgaat. Ik heb er zelf voor gekozen in deze periode van neerslachtigheid aan deze trip te beginnen, en moet dan ook zelf de onprettige momenten in deze trip incasseren. Ze zijn er niet voor niets. Maar wat leert het mij? Ik loop naar de wc. Eigenlijk voornamelijk om heel even een paar minuten alleen te zijn. Ik moet héél even alleen zijn, alleen met mijn angst. Ik kijk mezelf in de spiegel aan, en fluister in wanhoop: "Help! Wat moet ik nu doen?" Mezelf afzonderen helpt. Ik kom weer een beetje terug op aarde. Ik begin te twijfelen aan wat ik zojuist ervaren heb. Op de vragen die ik stelde heb ik slechts ten dele antwoorden ontvangen, daarnaast kreeg ik antwoorden op vragen die ik niet had gesteld. Dat is wat natuurmedicijnen doen: ze geven niet wat ik vraag, maar wat ik nodig heb. Maar was dit nu nodig? Wat heb ik hier aan? Wat kan ik hiermee? Waarom zo dreigend? Ben ik verkeerd bezig? Ben ik verdwaald? Ik ga weer terug naar de huiskamer, alwaar N bezig is zichzelf op het hoogpolig te installeren. Kussens en dekentjes erbij. Ik twijfel even of ik erbij ga liggen, en ga eerst nog even op de bank zitten. Vijf minuten later besluit ik dat het veel fijner is om tegen elkaar aan te gaan liggen. De trip is nog niet over. Ik stel meer vragen, want nog lang niet alles is beantwoord. Het spreekt nu op een veel rustiger toon tot mij, al is de boodschap nog steeds niet wat ik het liefst zou horen. Maar wat had ik dan gewild? Als ik het zelf allemaal zoveel beter weet, waarom stel ik de vragen dan? Ik besef dat ik mijn eigenwijsheid even opzij moet zetten, en de antwoorden moet aanvaarden zoals ze tot mij komen. Meteen komt een rust over mij heen. Een zucht van verlichting, kippenvel, ontroering. De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Het is niet kwaad bedoeld, het is goed. Eindelijk begin ik de boodschap te begrijpen. Deze onverwachte wending is een antwoord op de vraag waarmee ik mijn trip begon. Het is in een vorm gegoten die ik aanvankelijk niet herkende, maar mijn leermeester maakt het mij ook niet onnodig makkelijk. Ineens is de trip over, mij in verwarring achterlatend. Terwijl N nog stevig aan het trippen is, mede door het bijnemen, lig ik volledig nuchter naar de muur te staren. Ik neem de tijd om bij te komen van deze emotionele rit, en voel nog steeds de hevige angst als een echo door mij heen sidderen. Was deze afsluiter nu mijn eigen inbreng, om de angst weg te wuiven en mijn ogen voor de eerdere, dreigende boodschap te sluiten? Stel ik mezelf nu gerust, terwijl de boodschap zo duidelijk en zo onheilspellend was? Ik weet niet meer wat ik moet geloven, en de angst grijpt mij opnieuw bij de keel. Rond 20:00 besluit P dat het zijn moment is om voor het eerst 5-MeO-DMT te proberen. Na twee pogingen, die niet overweldigend maar wel heel mooi en liefdevol uitpakken, kriebelt het bij mij om ook een poging te wagen. De hele avond zijn de doodsangsten in mijn onderbewuste na blijven galmen, en iets in mij schreeuwt dat 5-MeO-DMT mij kan geven wat ik nu het meest nodig heb: balans. Waar de paddo's mij hebben doen wankelen en twijfelen, voel ik in alles dat ik hiermee houvast terugvind. Alleen, met een MAO-remmer in mijn systeem is dit misschien niet het verstandigste besluit. Na wat zoekwerk via internet besluit ik dat rond 23:00 de grootste MAO-remmende werking wel moet zijn verdwenen en dat een heel kleine hit 5-MeO moet kunnen. Een heel klein mespuntje, te weinig om te kunnen afwegen. Ik ga ervoor, ga languit op de bank liggen, houd de vlam bij de bong en neem een diepe hijs. Het voelt zacht aan de longen, ik merk niet eens dat ik iets binnenkrijg. Maar nog tijdens het inademen merk ik dat het effect zich al aandient. Ik houd het zo lang mogelijk binnen, adem het rustig uit, voel heel even een onzekerheid in mij opkomen wanneer ik de lichtsnelheid overschrijd en met gesloten ogen in een krioelend circus beland van louter zwart en wit. Warmte. Liefde. Geborgenheid. Ik voel mij volkomen veilig, beschermd. Iemand waakt over mij. Ik ben hier welkom, ik ben hier gewenst. Blijdschap, uitzinnige blijdschap. Alles komt hier tot zijn recht. Alles is hier logisch. Ik begrijp niet, maar ik ervaar, en ik hoef ook niet te begrijpen. Het is een weldoordacht plan, en ik speel mijn rol hierin. Ik voel mij vereerd en nederig. Ik mag mijn rol spelen in dit alomvattend geheel en dat is de grootste eer die mij ten deel kan vallen. Het is goed. Alles is goed, precies zoals het is. En ik ben op de goede weg. Ik krijg een stukje bevestiging. Alles loopt volgens plan, en ik doe daarin precies wat ik moet doen. De liefde die ik hier ontvang is groter dan een mens ooit nuchter kan ervaren. Het is overweldigend mooi, warm, zacht, fluffy, vredig, begripvol, beschermd, vertrouwd. Hier ben ik thuis. Wetend dat dit bestaat, weet ik dat ik nooit volledig verdwalen zal. Dit is er altijd, overal, alleen doorgaans onzichtbaar. Maar het is er, het valt niet te ontkennen, en het zal mij nooit verlaten. Ik hoef niet bang te zijn. De onheilspellende boodschappen van eerder deze avond verdampen voor ik er erg in heb, en maken plaats voor een gevoel van berusting. Heb geen angst. Liefde is sterker dan wat ook. Volg je hart, en wolken zijn zonneschijn, dreigementen zijn liefkozingen, angst is hoop, onzekerheid is vertrouwen, ketenen zijn vrijheid en oorlog is vrede. Het is goed. Heb vertrouwen. Ga nu maar, heel langzaam, heel geleidelijk, terug naar de wereld die je kent. Ontwaak weer in de droom. Je hebt ervaren, je weet nu wat is, en nu mag je weer terug. Ik ben bij je, blijf bij je, altijd, en dat weet je. We zullen elkaar weerzien, maar niet nu. Ik open mijn ogen, zie N en P mij verwachtingsvol aankijken, heb geen idee wat ik moet zeggen, maar ik weet dat het goed is. Alles loopt precies volgens plan."

"Ik had hem al eerder gelezen, maar het blijft een heftig report. Ik heb hem nog maar een keer overgelezen. NiandraLades zei: Ik weet dat alles hier om draait. Dit is waar alle levens voor zijn geleid. Als ik dit heb gedaan dan is het klaar, daar waar ik zo naar heb verlangd, dat alle cyclussen geleefd zijn en ik explodeer in een nieuw universum. Eindelijk zal de realiteit zoals we die kennen voorgoed voorbij zijn, Het Doel bereikt, alle lessen geleerd. Ik zal hier niet meer terugkomen en dat is goed. Ben je bereid alle zonden van alle mensen te dragen, en als Jezus te sterven aan het kruis? Klik om te vergroten... Alle zonden op je nemen, gebeurt dat niet omdat jij ieder mens bent, omdat jij dus letterlijk ook zelf alle zonden begaan hebt? Een ondraaglijke gedachte, maar moet je die niet uiteindelijk accepteren? Of je dat nu tijdens deze trip doet, of later, ooit. Acceptatie van zoiets onwerkelijks, ondraaglijks, dat gaat niet zomaar. Misschien is het een voorbereiding op, een wennen aan de ultiem afschrikwekkende gedachte dat iedere misdaad die ooit gepleegd is, door jouzelf gepleegd is? Opdat het sterven uiteindelijk draaglijker zal zijn? NiandraLades zei: Ik durf niet. Alle zonden van alle mensen? Dat kan ik niet aan, dat kan ik echt niet aan. Zo veel ondraaglijke pijn. Maar ik moet het doen. Dit gebeurt niet voor niets, ooit heb ik hier ‘ja’ tegen gezegd. Ik heb dit altijd al gewild en ooit gaat het sowieso gebeuren. Ik ben nog moed aan het verzamelen. Maar V dan? En de buren? Klik om te vergroten... Bereik je het topje van de piramide, het ultiem goddelijke, niet pas wanneer je sterft? Misschien kun je tijdens je leven dit slechts benaderen. Kun je denken dat je heel dichtbij zit, maar misschien zit je er nog mijlenver vanaf. Maar hoe dichtbij je ook komt, het volledig bereiken lukt niet, simpelweg omdat je door moet hier op aarde, je blijft in je lichaam zitten en hebt hier nog iets af te maken. Het goddelijke ben je, maar kun je tijdens je leven hier op aarde nooit volledig overzien. Altijd zal een deel aan het zicht onttrokken worden, en eenmaal terug zijn het je hersenen die de begrenzing vormen om iets van het goddelijke rationeel te begrijpen."

"Neo-Shulginist zei: Blijft sick spul die 5-MeO-DMT. Ik heb al meer dan een jaar een halve gram (van het HCl-zout) liggen, maar ik heb nog geen geschikt moment gevonden of gepland om het te gaan doen. Aan de ene kant zie ik er ook erg tegenop omdat het zo heftig is! Aan de andere kant ben ik intens nieuwsgierig.. Klik om te vergroten... Hier idem. Er ligt hier een gram maar in mijn eentje ga ik dat zeker niet gebruiken. Daar moet een tripsitter bij zijn. Zo'n ceremonie lijkt me ook wel bijzonder. Voegt toch wat toe aan de ervaring. Plus een ervaren sjamaan erbij is een geruststellende gedachte. Mooi report! Klinkt als een erg mooie ervaring."

"Onverwacht hard geraakt door dit middel."

"Whoohoo! Tripreport Van Het Jaar! Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht, er waren zoveel mooie tripreports dit jaar! Dat dan uitgerekend mijn report deze mooie prijs in de wacht heeft gesleept is een hele eer. Ik wil iedereen bedanken voor het stemmen, en natuurlijk @StimsalaBanne voor het organiseren van deze verkiezing. Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om nog maar eens in te gaan op hetgeen @Avīci hier terecht aankaart. En ik ga daarin natuurlijk weer eens veel te lang van stof zijn. Het is inderdaad niet bepaald een voorbeeldfunctie geweest voor verantwoord gebruik van psychedelica. Voor mezelf is het in ieder geval leerzaam geweest, en mogelijk zien ook anderen zich door mijn verhaal gewaarschuwd. Denk als (redelijk) ervaren tripper niet te makkelijk dat je je tijdens een trip niet gek laat maken. Ook al is een bepaalde dosering al 10 keer prima verlopen, de 11e keer kan dezelfde dosering ineens vele malen sterker uitvallen. Wat er nu precies voor gezorgd heeft dat het deze keer zoveel heftiger uitviel zal altijd een raadsel blijven. Ik ben wel iemand die bewust op zoek is naar zijn eigen grenzen. Dat kun je misschien als eufemisme voor onverantwoord drugsgebruik zien. Daar zal ik dan niet tegenin gaan, ieder heeft daar zijn of haar eigen kijk op. Maar zulke ervaringen zie ik wel als enorm waardevol. Natuurlijk niet tegen elke prijs, en natuurlijk was deze ervaring in Antwerpen de grens van het wenselijke ruimschoots gepasseerd. Het is lang goed gegaan, tot ik een keer flink struikelde. Toch heeft juist deze ervaring een enorme impact op mij gehad in positieve zin. Ten eerste een enorm gevoel van dankbaarheid dat ik vandaag de dag nog altijd ervaar om het feit dat ik dit heb mogen meemaken. Het is een gebeurtenis geweest die zo groots en zo bizar was dat ik het nooit heb kunnen dromen en er nooit van heb durven dromen. Op dit moment zit ik in een enorme kutsituatie. Een heleboel zaken die ik had opgebouwd zie ik als een kaartenhuis in elkaar vallen. Psychisch zit ik enorm in de knoop. Ik herken mezelf niet meer, heb nergens meer energie voor, en ik ben de laatste weken ook echt bang geweest mezelf iets ernstigs aan te doen. Mijn werk ben ik kwijt, de opleiding waar ik pasgeleden mee ben begonnen kan ik opgeven, financiële problemen houden me dagelijks bezig, ik heb niet eens meer de energie om naar werk te zoeken en zou een baan op dit moment mentaal niet eens aankunnen. De ervaring in Antwerpen helpt me de problemen waar ik nu in zit enigszins te relativeren. Ik kan nog zoveel kwijtraken in mijn leven, deze ervaring neemt niemand mij af. Het heeft me in ieder geval geleerd meer waardering te hebben voor wat mij overkomt. Zeker in deze tijd is het makkelijk in een verongelijkte houding te vallen waarin ik mijn huidige situatie en de wereld om mij heen vervloek om de ellende waar ik nu inzit terwijl ik dat toch niet verdiend heb en ik altijd het beste met iedereen voorheb. Het heeft me ook geholpen beter te zien wat waardevol is in mijn leven. Spullen verrijken mijn leven niet. In eerste instantie ben ik blij met iets nieuws, daarna staat het in de weg en levert het eerder ongemak op. Maar bovenal leidt het af van de waardevolle zaken in het leven. Teveel tijd verspilde ik met veel teveel werken en het trachten mijn eigenwaarde op te krikken door in mijn vrije tijd bezig te zijn met zoveel mogelijk dingen die achteraf toch eigenlijk helemaal niet zo belangrijk waren. Mijn eigenwaarde mat ik af aan hoe productief ik was en aan hoeveel uren per week ik 'nuttig' bezig was. Ik hield veel te weinig tijd over om met vrienden door te brengen, om nieuwe ervaringen op te doen, om dingen te doen die mij en de wereld echt iets opleveren. Teveel herinner ik me de afgelopen jaren tegen mensen te hebben gezegd: "Sorry, geen tijd, andere keer misschien". Terwijl ik in Antwerpen op de spoed lag herinner ik me ineens, als kreeg ik een helder moment, tegen de verpleegster te hebben gezegd: "Ah, vandaar dat ik nergens tijd voor heb!" Achteraf kan ik niet goed meer onder woorden brengen waardoor ik deze ingeving ineens zo helder binnenkreeg. Maar het is blijven hangen als iets abstracts, als een ervaring die opborrelt op de momenten waarop ik dat nodig heb. Zo was deze trip doorspekt van abstracte metaforen die mij op specifieke momenten ineens weer te binnen kunnen schieten. Zo bijvoorbeeld ook het inzicht dat bezit maar bar weinig waarde vertegenwoordigt. Het moment in de trip waarop ik besefte dat mijn spullen waardeloos waren en ik zodoende mijn telefoon, portemonnee en schoenen van me af wierp - achteraf niet heel handig - is zo'n voorbeeld. Nadat ik mijn spullen had weggegooid ervaarde ik dat mijn lichaam volledig gehavend was. Mijn huid brokkelde af, mijn bloed vloeide, mijn botten braken als luciferhoutjes. Mijn spieren leverden geen kracht meer, en mijn lichaam was ook slechts een hulpmiddel dat op dat moment waardeloos was geworden. Ik gaf er toen ook niets meer om. Ik ervaarde het als een spirituele naaktheid en het werkte bevrijdend. Op het moment in mijn trip waarop ik mijn strijd bijna had voltooid, de puzzel bijna had opgelost, wist ik dat ik ook het allerlaatste restje van mijn lichaam moest opgeven om zo een volledige spirituele vrijheid te kunnen ervaren. Een heel klein spoortje twijfel weerhield me er toen van hier voor te kiezen. Ik heb toen gekozen voor leven boven dood, voor controle boven totaal controleverlies, voor vertrouwd boven onbekend. Inmiddels besef ik me dat ik de strijd niet opgaf toen ik op het ziekenhuisbed lag, maar al toen ik in de Waagnatie op een brancard lag. Leven is vertrouwd, de dood is onbekend. Leven betekent het niet opgeven van een minimale vorm van controle. Op je lichaam moet je zuinig zijn, anders ga je dood. Maar andere zaken zijn een stuk minder essentieel. Hoeveel controle wil je hebben? Allemaal houden we ons bezig met zaken die er eigenlijk weinig toe doen - perfectionisme, zekerheid, werkethos, regelmaat, bezit, status - uit angst voor het onbekende, angst voor het verlies van controle, angst voor pijn, angst voor naaktheid. Niemand komt hier onder uit, allemaal maken we - naast goede - ook constant verkeerde keuzes. Controle opgeven is eng maar bevrijdend. Vrijheid en controle leveren een continue strijd met elkaar. In iedereen. Ik gaf de strijd op een bepaald punt op, ja, ik wilde niet dood. Maar ik heb ervaren hoe het is om bijna alle controle op te geven. Bijna, nèt niet alle controle. En ik ervaarde hoe het is om bijna, nèt niet volledige spirituele vrijheid te voelen. Het werd me keihard ingewreven hoezeer deze twee grootheden een strijd met elkaar leveren, en dat om het één te bereiken, je een stukje van het ander moet opgeven. Dat is denk ik de belangrijkste les die middels deze trip tot mij kwam. En dit is op dit moment - als ware deze trip profetisch - in de kwetsbare situatie waarin ik mij nu bevind onwaarschijnlijk waardevol. Problemen liggen hoog opgestapeld, maar ik voel dat ik er sterker uitkom. Spirituele groei gaat door, juist in moeilijke tijden. Ben ik wel zo hard gestruikeld tijdens deze trip? De incidenten waarop ik niet zo trots ben zou ik graag terugdraaien, maar deze trip heeft me wel precies datgene geleerd wat ik nu hard nodig heb. Mijn respect voor psychedelica is hiermee gegroeid. Ik doseerde te hoog terwijl ik in mijn eentje naar een feest ging in een vreemde stad, ik was naïef en keek wel wat het mij bracht. Als een geduldig, vergevingsgezind en wijs leermeester heeft het mij veel meer geleerd dan ik van tevoren had kunnen bedenken."

"Jullie reacties doen me heel veel goed, bedankt daarvoor. Ik voel me op dit moment wel weer iets beter, al heb ik nog steeds heel weinig energie. Ik voel me niet meer de hele dag rot, maar heb wel elke dag mijn mindere momenten. Mijn leven is nog altijd een puinhoop, het gaat nog een lange weg worden om alles weer goed op de rit te krijgen. De moed om door te gaan haal ik ook uit reacties als bovenstaande. Ook heb ik gelukkig vrienden die nu altijd voor me klaarstaan wanneer dat maar nodig is. Ook nogmaals bedankt @StimsalaBanne, erg leuk om nu officieel Tripreport v/h Jaar bij mijn report te zien staan!"

"Gisteravond kwam ik na een dagje Efteling thuis met het goede voornemen mijzelf door moeder DPT te laten onderwijzen. Wat zij mij zou leren wist ik niet, maar ik zou het gaan merken. Thuisgekomen ruim ik snel mijn spullen op en maak het mezelf gemakkelijk. Lampjes aan, dekentje op de bank, stukje psytrance op. 23:45, 90 mg DPT nasaal. Het irriteert mijn slijmvliezen als altijd vrij sterk. Het prikt stevig in de neus, laat mijn neus en keel dichtslibben en een smerige drip loopt mijn keel in. Ik kuch aanstellerig en laat alles over mij heenkomen. Al heel snel komt het effect opzetten. Het is rond 0:10 en I am ready for take-off. Ik kies het luchtruim en de welbekende spasmes komen opzetten. Dit keer niet zo hevig als ik ze eerder had meegemaakt, maar ze zijn niet te ontkennen maar op een rare manier prettig. 0:30. Ik begin mijn scrotum te beroeren en tintelingen gaan door mijn ganse lijf. Ik pak er een flesje poppers bij. De geur doet mij walgen: zulk een smerig chemisch product. Dat past niet bij het heilige DPT. Ik zet het flesje terstond weg en masturbeer dat het een lieve lust is. Hoewel het ding meestentijds halfstok hangt lukt het uiteindelijk toch om tot een climax te komen en ik begin te lachen. Te lachen, te gillen, te schokken en te vloeken. Ik word uitgeknepen, door de mangel gehaald, kleuren te over en iedere cel in mijn lichaam siddert van genot. Een orgasme is leuk, maar een orgasme op DPT? Gekkenwerk. Echt. Zet het op je bucketlist. Het is nergens mee te vergelijken. Het is uniek en het is onvoorstelbaar. Ik was mijn handen in onschuld en besluit, 0:45, een kleine redose te doen en leg een lijntje van op de gok 30 mg neer. De eerste helft gaat mijn rechterneusgat in, de andere helft nies ik achter het aanrecht. Een nieuw lijntje van 15 mg leg ik neer en alzo poeder ik ook mijn linkerneusgat opnieuw. Ik vlei mij neder op de bank in afwachting van wat komen gaat. De druk is van de ketel, is mijn gedachte, dus weg met die geilheid en luister naar de wijsheid van Moeder DPT! Nieuwe ronde nieuwe kansen, dus blijf van die leuter af. Na een aanloopje ontsnap ik wederom aan de zwaartekracht en of ik het nu wil of niet, mijn klokkenspel kriebelt wederom en onvermijdelijk reikt mijn rechterhand weer worstwaarts. Vol overtuiging hiermee korte metten te maken begin ik furieus te sjorren en reeds enkele minuten later voel ik mij opnieuw door de wringer gaan. Vol ongeloof hoe er wederom zo'n krachtige uitbarsting kan zijn kronkel ik, lach en gil ik, verbaas ik mij over de bizarre intensiteit die ongeëvenaard is, en buiten adem lig ik voor de tweede keer als een slappe vaatdoek over de bank heen en moet ik een paar minuten bijkomen van het intense genot. 1:45. Ik merk dat het effect inmiddels toch tot mijn teleurstelling teveel naar mijn zin is afgenomen en besluit - drie maal scheepsbeschuit - voor een derde en laatste dosering te gaan. Ik leg op het oog 40 tot 50 mg neer. Naar binnen gaat het en de bank is mijn vriend. In de kikgroep kraam ik wat onbehouwen opmerkingen uit om mijn tweede orgasme te bezingen en met mijn ogen dicht laat ik vervolgens het effect van deze laatste dosering tot mij komen. De geilheid inmiddels zat ben ik vastbesloten mijzelf dit keer niet open te stellen voor enig gevoel in die richting. Maar ja. Wat gebeurt dat gebeurt. Er is geen houden aan. 2:15. Mijn zwans geeft keihard acte de présence. Nou, toe, snel dan. Even afhandelen dat probleem. Niet morren, effe sjorren. Niet rekken, effe trekken. Aldus geschiedt. En opnieuw. Platgedrukt, platgewalst, overdonderd, verwonderd. Murw geslagen en in opperst genot dringt deze derde apotheose zich in volle glorie aan mij op. Uitgeput en voldaan was ik ook deze verkwiste spermatozoïden van mijn handen af en plof ik alweer neer op de bank. Geen redose dit keer. Drie maal is genoeg. Het effect is nog sterk genoeg om Moeder DPT alsnog om lessen anders dan pure geilheid te vragen, en wat zij mij geeft is een scala aan beelden, van - van wat eigenlijk? Een ratjetoe komt mij toe. Een imploderend heelal. De vergankelijkheid van het leven. De zinloosheid van het bestaan. De vele verschijningsvormen van het bewustzijn. De betrekkelijkheid van alles. Het duizelt mij en chocola kan ik er zo gauw niet van maken. Er is weinig nieuws dat ik nog niet eerder gezien had. Zweven door een eindeloos niets? Been there. Knuffelen met het onze werkelijkheid overstijgend oppermachtig wezen? Done that. De ervaringen zijn waardevol maar ik heb niet het gevoel dat ik er iets wijzer van word. Ben ik niet klaar voor de wijze lessen? Ben ik nog te onwetend om te leren? Alsnog ben ik dankbaar voor de ervaring, en wellicht dringt de geboden les zich alsnog op wanneer ik daar wèl klaar voor ben. 3:00. Het effect van de DPT is afgenomen. Ik zit duidelijk in de comedown. Nuchter ben ik nog lang niet, maar de 'normale wereld' vertroebelt mijn beeld meer en meer. Opnieuw een kriebel. Ach nee. Ja hoor. Het verhaal herhaalt zich. Trek trek, vlek vlek. Handen wassen. Dat was nummer 4. 3:15. Ik ga genieten van de comedown. Trek er een biertje bij open en bekijk wat fragmenten van Herman Finkers. Ik ben nog klaarwakker en vermoed dat het een latertje gaat worden. Dat blijkt te kloppen, en rond 8:30 vind ik het welletjes en spring ik mijn bed in."

"Eik zei: Het percentage mensen dat heroine probeert en verslaafd raakt ligt lager dan ik oorspronkelijk verwachte (rond 1/3 meen ik me te herinneren) maar is nog steeds heel hoog. Zelf durf ik het niet aan in ieder geval. Ik heb teveel te verliezen en ik vermoed dat het effect mij minder kan interesseren dan bijvoorbeeld een nieuw psychedelicum. Klik om te vergroten... Een kans van 1 op 3 om je leven te vergooien. Voor een avondje op zoek naar het ultieme geluksgevoel. Ik weet niet of het dom of dapper is, @IkHoefGeenCokeAlsIkPepsi. Wel een interessant en duidelijk tripreport. Fijn dat het tot nog toe goed is afgelopen voor jou. Ik hoop alleen vooral dat er niemand is die denkt dat het 'dus best wel kan'."

"Na elke alinea van jouw report hoor ik in mijn achterhoofd een stemmetje. "Drugs are bad. Mkay?" Het blijft verbazingwekkend wat psychedelica je over jezelf kunnen leren. De negatieve gedachten die op sommige momenten zo heftig naar boven komen. Het is een confrontatie met je eigen angsten. Een verwerkingsproces. Diep vanbinnen weet je wel dat ze ongegrond zijn. Want waarom zou jij nu niet de moeite waard zijn, anderen tot last zijn en maar beter naar huis kunnen gaan? Integendeel, je aanwezigheid is zeer gewenst, en ik denk dat je juist heel erg opbouwend bezig bent in plaats van alles kapot maakt. Maar psychedelica zijn slecht en dus verboden. Inzicht in jezelf en liefde voor jezelf zijn blijkbaar slecht. Het blijft een raar modern cultureel dingetje dat het bezit van de meeste psychedelica strafrechtelijk vervolgd wordt. NiandraLades zei: Ik sluit mijn ogen en probeer de klanken uit te beelden zoals ze zijn, zoals ik ze voel. De muziek is langzaam maar toch lukt het, en zo beweeg ik op mijn eigen unieke manier. Vroeger zou ik me zorgen hebben gemaakt of het er misschien raar uit zou zien, maar dat maakt me nu niks uit: het is hoe ik de muziek voel en dat kan nooit fout zijn. Tevreden stel ik vast dat ik de afgelopen maanden al heel veel dingen los heb kunnen laten en dichter bij mijn gevoel durf te staan, en me steeds minder aantrek van wat ‘men’ ervan zou kunnen vinden. Klik om te vergroten... Fantastisch inzicht. We kunnen dat wel rationeel tegen onszelf zeggen, maar we moeten het ook vóelen. Angst om raar gevonden te worden is ontzettend hardnekkig. Het is voor ons allen een lange weg. Wanneer ik net de dansvloer op loop voel ik me ook altijd onwennig. Zeker wanneer ik nuchter ben. Ik moet er even inkomen, en mezelf continu actief verzekeren dat ik niet raar overkom, en indien toch, dit geen fluit uitmaakt. Op de Vierdaagsefeesten een aantal weken geleden stond ik met een aantal vrienden bij de Matrixx te dansen. "Je moet er toch echt eens iets aan doen want hoe jij danst dat ziet er niet uit. Zo moeilijk is het niet," vertrouwde een vriend mij plots toe. Zonder hetgeen psychedelica mij de laatste jaren geleerd heeft zou het feestje hierbij terstond afgelopen zijn geweest. Mijn vrolijkheid weg, mijn gedachten enkel bij hoe vreemd ik wel niet overkom. Maar ik reageerde meteen: "Dit is hoe ik ben. Ik durf mezelf te zijn en daar ben ik blij om." Op psytrance zie ik inderdaad iedereen op zijn of haar volstrekt eigen manier dansen. Daardoor is níets raar en alles goed en mooi. Bij andere muziekstijlen is dit wat minder vanzelfsprekend. NiandraLades zei: We wisselen emoties uit, ik zie hem huilen, ik bewonder hem om zijn kwetsbaarheid en openheid. We wisselen liefde uit, geen romantische liefde, ook niet seksueel geladen, maar universele liefde. ik zie hem lachen en zijn ogen geven licht net zoals de mijne dat doen. Dit is liefde. Echt contact. En daarom bestaat romantische liefde niet, want je kunt liefde niet vastgrijpen aan iets of iemand. De liefde is er altijd en zit in alles en iedereen. Je moet alleen je ogen openen om het te kunnen zien. Klik om te vergroten... Hier ben ik het niet mee eens. Je hebt echte, 'universele' liefde, en je hebt wat je zou kunnen noemen 'fish love'. Ik haal hier Abraham Twerski aan, die het met zijn grijze haren en wijze stem veel beter kan uitleggen dan ik. Ik heb dit filmpje al eens eerder elders op DF geplaatst maar het is ook hier erg op zijn plaats. Verliefdheid is fish love. Seks puur uit geilheid is fish love. Wat jij hierboven beschrijft is echte liefde. Een romantische relatie is er één waarin beide versmelten. Cliché gezegd, het begint met verliefdheid en vervolgt geleidelijk steeds meer in 'houden van'. Uit fish love voel je je tot elkaar aangetrokken, uit liefde blijf je bij elkaar welk een tekortkomingen de ander ook heeft en in welk een moeilijke tijden je ook verkeert. Mijn ex-vriendin heeft tegen mij gelogen bij het leven, de baas over mij gespeeld en bijna dagelijks ruzie gemaakt om onbenulligheden die het vernoemen niet eens waard zijn. Toen ze er uiteindelijk met een andere dame vandoor ging wilde ik vooral dat zij met haar geluk zou vinden en heb ik haar losgelaten. Dat is liefde, en ik ben dankbaar dat ik dat heb mogen meemaken. Ik geloof dus wel degelijk in romantische liefde, en ik denk ook dat dit veel waardevoller is dan fish love. Dat sluit overigens geenzins vrije omgangsvormen of polyamorie uit. Elkaar vrij laten is ook liefde. NiandraLades zei: A neemt nog wat andere middelen bij om de boel nog wat te intensiveren en is een echte stuiterbal geworden, net als V die aan de uppers zit. Na nog wat ballonnetjes en de nodige humor besluit A om mee terug naar het terrein te gaan met V en W om nog te gaan dansen. Ik ben er blij om, want ik voelde me nogal lullig dat hij door mij weer terug naar de camping moest terwijl hij duidelijk nog lang niet klaar was. Klik om te vergroten... W heb ik met de fietstaxi terug bij haar tent gebracht. Vervolgens heb ik snel A weer opgepikt en heb ik hem eens geleerd hoe of dat je ook alweer een nachtje goed doorhaalt. Dat is ons beiden bijzonder goed bevallen. Fijn dat jouw 5-MeO-trip zo goed is bevallen, op wat moeilijke momenten na. Maar ik denk dat die uiteindelijk vooral leerzaam zijn."