Sniksnak

"Casaan zei: Ik vind het moeilijk jouw berichten voor waar aan te nemen @Sniksnak Klik om te vergroten... Dat kan, je hoeft het ook niet voor waar aan te nemen. ik vertel gewoon iets en het is aan jou of je het gelooft/onzin vind. Zelf geen problemen mee"

"Roze olifant zei: Je hond heeft een toffe naam, dat even ten eerste. Ik vind het wel apart dat veel mensen hierboven een mening hebben over de oorzaak van je geheugenverlies. Even afgezien van het feit dat het absoluut niet oké is om zo jong al zoveel drugs te gebruiken, vind ik het moeilijk om iets te zeggen over je geheugen op basis van de info die je geeft. Ik snap niet zo goed wat je bedoelt met hele stukken kwijt zijn van bepaalde jaren en leeftijden. Iedereen is dat. Dat is hoe het menselijk brein werkt. Als je mij nu vraagt wat ik op m’n 13e bijvoorbeeld zoal deed zou ik ook niet ver komen behalve het terughalen vab de feiten (ik ging naar school, ik ging op zaterdag paardrijden, etc.). Het is pas bij anekdotes of foto’s dat gedetailleerdere herinneringen weer ‘gecued’ worden en terugkomen. Het klinkt voor mij dus niet perse abnormaal wat je beschrijft wat betreft je geheugen maar misschien begrijp ik het verkeerd. Klik om te vergroten... Tja, ik weet iets niet en vraag gewoon aan mensen met ervaring. Zou je wel gelijk in kunnen hebben ja wat betreft het vergeten. Thanks voor de antwoorden allemaal"

"Sorry allemaal, ik ben een tijdje niet online geweest omdat ik druk met school was waardoor ik op heel veel berichten niet gereageerd heb. Nu ik mijn laatste paar berichten teruglees valt het mij op dat ik (in mijn ogen) erg kortaf en misschien een beetje gemeen ben overgekomen. Ik vind dat jullie allemaal gelijk hebben op een aantal vlakken en zou er graag wat aan willen doen (denk ik). Maar dat is het probleem juist, ik heb mijn hele leven eigenlijk al het gevoel compleet nutteloos en chaotisch te zijn. Ik weet niet wat ik wil/moet doen, wat ik moet voelen terwijl andere mensen altijd al doelen hebben gehad. Dat zijn de dingen die je een persoonlijkheid geeft, toch? Ik heb wel hobby's en dergelijke die ik wel als leuk kan beschouwen, maar niks is eigenlijk echt dat ik denk van; wauw! Ik heb ook wel degelijk leuke dingen meegemaakt maar ja ik zie het niet echt als leuk. En ook weer wel tegelijkertijd. Vanaf zo lang ik mij kan herinneren heb ik (bijna) altijd geleefd met een mindset van: ik blijf gewoon doorleven maar vind het echt niet erg als ik er niet meer zou zijn of zo. Ik weet weinig over mezelf en volgens mij is er gewoon iets niet goed in mijn bovenkamertje en ben ik gewoon op mijn hoofd gedonderd vroeger. Soms denk ik wel eens dat ik gewoon geen motivatie/energie voor dingen kan hebben, maar ik weet het wel te kunnen voor sommige dingen. Die vind ik dan heel erg leuk maar zou het over zijn heb ik daar geen moeite mee.(Die gedachten schommelen ontzetten veel heen en weer. Ik kan me gewoon moeilijk een doel voor ogen nemen omdat ik niks kan vol houden wat er dan voor zorgt dat je 10 doelen hebt maar er bij geen één progressie boeken en jezelf weer een waardeloze nietsnut vinden. Ik zou het echt wel anders willen zien, maar ik weet dat de enige manier om mijn drugsgebruik op te lossen, de oorzaak opzoeken en behandelen is. Dan moet ik mijzelf dus leren kennen, maar ik heb niet het gevoel een persoon te zijn. Ik ben nooit mezelf geweest naar anderen toe dus ik weet niet eens wie ik ben. Ik voel me gewoon meer verkleedkist als mezelf. Ik kan me goed als een ander voor doen en daardoor heeft niemand ooit gevraagd wat er was maar dat is goed want dan ben je niet zo irritant voor anderen. Ik kan het alleen echt niet langer vol houden. Ik wil gewoon blij zijn voor anderen omdat ik mijn emoties niet kan controleren. Als ik me zou uiten zou je een heel fucking seizoen goede slechte kunnen vullen in een half daggie ofzo. Elke keer als ik probeer mezelf te zijn verander ik mezelf snel weer beetje bij beetje omdat ik me aan mezelf irriteer. Ik snap mensen op zich wel hoor, wat heb jij nou aan iemand om je heen die mentaal net zo breekbaar is als een dropveter? @PaddoKweker gaf mij een advies professionele hulp te zoeken. Dat heb ik ergens vorig jaar eerder gedaan maar heeft niks geholpen. Ik ben zelfs tegen een psychiater niet eerlijk. Ik weet ook gewoon veel niet waardoor ik eigenlijk niks kan vertellen wat ik echt voel omdat ik het niet weet of niet kan verwoorden. Echt serieus hoe fucking triest ben je als je ZELFS tegen je psychiater niet eerlijk kan vertellen hoe en wat er in je hoofd gaat. Daar ben ik na een poos dus mee gestopt. Normale mensen zijn sowieso een no-go omdat die alleen maar het woord drugs uit jouw verhaal vissen en hoppa, stempel op je voorhoofd met junk. Dan denk je ook wel laat maar zitten dus. Leeftijdsgenoten ga ik niet eens over beginnen. Maar hun neem ik het niet kwalijk, ik ben blij dat de meeste gewoon lekker hun weet ik veel wat dingetjes kunnen doen. @Casaan Ik snap wel waarom je moeite heb mij te geloven hoor. Ik zou zo iemand ook moeilijk kunnen geloven. Alleen is er een reden dat ik dit topic heb gemaakt en me hier uit omdat niemand mij hier kent/ziet/hoort en ik mijn verhaal gewoon kan uiten zonder mensen die mij veroordelen omdat ik niet helemaal koppie ben. Bovendien als ik op een forum zou liegen had ik beter niks kunnen zeggen want dat had me een hoop vingerkrampen bespaart. Hoe dan ook, ik ben op 10-10 gestopt met de speed, Helaas had ik afgelopen zaterdag uitbetaald gekregen en zondag had ik weer wat gehaald. Dit was zeker niet mijn planning maar door omstandigheden heb ik toch naar de pep gegrepen als eerste hulp. Ik realiseer me nu helemaal dat dit echt niet de goeie kant op gaat. Maar ik wil er niet mee stoppen want door de speed heb ik allemaal complimenten gekregen op me werk, school en thuis. Ik weet dat het bullshit is en totaal onverantwoord maar het voelt gewoon ontzettend fijn om ff te denken dat mensen je waarderen. Om dan als het uitwerkt te realiseren dat ze eigenlijk mijn zakje speed een schouderklopje hebben gegeven. Al met al ben ik gewoon een beetje wanhopig. Het slaat eigenlijk nergens op wat ik allemaal zit te typen maar het voelt gewoon een beetje opluchtend om alles te typen. Dankjewel Drugsforum en alle leden. Dit is bewijs dat technologie ook goeie kanten heeft!"

"Avīci zei: Nou, ga HAVO doen i.p.v. kader. In ieder geval een beetje uitdaging zoeken. Klik om te vergroten... Kan niet want daar kom ik vandaan"

"Bas zei: Das wel zonde dat je die kans hebt laten schieten dan. Als ik jou was zou ik z.s.m. overstappen naar de Havo of gewoon helemaal niet meer. Ikzelf scoorde op de Mavo ook zeer goed en kon na datzelfde schooljaar doorstromen naar de Havo en het jaar daarop naar de Havo-Technasium. Gezien het makkelijk ging en ik uitdaging wilde, stroomde ik door, maar ik faalde uiteindelijk keihard omdat ik er vanuit was gegaan dat ik weer ging doorstromen. (ik dacht te makkelijk) Doe me een lol en ga weg van kader, want dat gaat je duidelijk te makkelijk af. Het is beter om een uitdaging te zoeken waar je moeite voor moet doen. Als alles maar komt aanwaaien in je leven, dan ga je zelf ook makkelijk denken waardoor je uiteindelijk lelijk op je neus zal kijken. Grijp niet te laag, met waar je capaciteiten liggen, maar ook niet te hoog. Je weet zelf als de beste wat je aankan en wat niet. Goed, genoeg advies. ;p Klik om te vergroten... Dankje voor het goeie advies! Ik wil er wel ff bij zeggen dat ik mijn kans niet vergrepen had. Ik stond voor elk vak wel ruim een 7 op de 1e jaar havo maar wegens mijn slechte cijfer voor wiskunde ( een 4) ben ik gezakt, wiskunde was namelijk een kernvak. Sinds dat ik hoorde dat ik naar vmbo-tl ging is mijn motivatie zeer slecht voor school. Vanaf vmbo-tl kwam het makkelijke denken dus haha"

"Nee ik ben niet dood, ik ben in 2018 begonnen op dit forum en voor de mensen die mij niet kennen. Ik ben een 16 jarige jongen die verslaafd is aan alles en nog wat. Er zijn inmiddels een heleboel dingen veranderd. Het is nu vakantie. Laat ik maar beginnen met de goeie dingen. Ik ben inmiddels van mijn speedverslaving af en ben al sinds februari clean. Ik ben nog steeds niet gestopt met jonko's roken en denk eigenlijk ook niet dat dat nog gaat gebeuren. In de tijd dat ik niet meer actief was op dit forum is mijn leven alleen maar de slechte kant op gegaan. Ik heb dingen gedaan die niet bij mij passen, en dat alleen uit noodzaak. Na de feestdagen ben ik namelijk ontslagen bij het restaurant waar ik werkte. en niemand heeft me daarna nog aangenomen. Mijn vader heeft me in een nare dronke bui geprobeerd te lijf te gaan en mij bekogeld met glazen, achternagezeten met een mes waardoor ik zo bang was dat ik uit huis ben gerend. Tot op de dag van vandaag ben ik nogsteeds niet terug gegaan. Ik had honger en ik had geen kleren bij me dus ik ben op straat opzoek gegaan naar een alternatief om geld te verdienen. ( inbraken, overval, dealen). Ik heb een tijdje gezeten voor een van die dingen en toen is er uitgekomen dat ik dakloos was en ben ik uiteindelijk in een woongroep terecht gekomen in Amsterdam-West. Er is geen een school die me nog wil hebben en ik weet oprecht niet meer wat ik in de toekomst zou moeten doen. Ik heb mijn hele leven verpest en zal sowieso nooit meer aan een baan komen. Ik haat het leven dat ik op dit moment leid. Ik zit in een grote cirkel waar ik niet uit kan komen. Er is niemand die me het goeie pad op kan sturen omdat ik in een groep zit met mensen die allemaal hetzelfde hebben gedaan en ook geen andere uitweg zien. Mijn dag routine bestaat letterlijk uit slapen tot 1-3 uur. dan ontbijt ik wat, vervolgens ga ik de straat op om te kijken of ik wat jhonny's zie en dan blijf ik buiten tot ongeveer 6 uur 's ochtends. Ik ga nooit van mijn verslaving uitkomen en ik kan met niemand over deze shit praten want als ik me mond open trek komen ze of achter mij aan, of de politie komt me halen. Ik voel echt dat ik langzaam paranoia begin te worden van dit leven. Iemand HELP me alsjeblieft"

"Jmths zei: Ten eerste, wel prettig dat je iets van je laat horen al heb ik het voorgaande niet echt mee gekregen. Afgaand op wat je hier verteld heb je een ruige tijd achter de rug, al helemaal voor iemand van jou leeftijd. Ik denk niet dat mensen het je kwalijk nemen dat je mindere keuzes hebt gemaakt op jouw leeftijd en in jouw context. Dat je beschrijft dat je vader glazen naar je gooit en achtervolgt met een mes is ronduit bizar natuurlijk, ik weet ook niet zo goed wat ik daarop moet zeggen behalve dat het betreurenswaardig is. Wat jou overkomt bepaald in ieder geval niet wie je bent of wie je zou willen zijn, je bent nog jong. Ik probeer niet te zeggen dat je het makkelijk hebt of dat je huidige situatie erg hoopgevend is. Maar er zijn nog mogelijkheden en je kansen op een toekomst zijn nog niet vervlogen. Op jou leeftijd zat ik ook zonder school, dat heb ik rond mijn 18e ergens pas weer opgepikt, na enkele jaren gesukkel begon het eindelijk ergens op te lijken, uiteindelijk geen eens een diploma behaald maar het is naar mijn ervaring wel gewoon goed gekomen simpelweg omdat ik een stukje persoonlijke ontwikkeling heb ervaren dat niet perse met een stukje papier aantoonbaar is. Ik heb mij vele dagen zorgen lopen maken over mij toekomst en achteraf heb ik daar spijt van en ik weet zeker dat veel mensen dit zo ervaren hebben. Ik denk dat een horeca baantje in jou context en op jou leeftijd niet echt prioriteit heeft. Een stukje school zou wel handig wezen om wat structuur en stabiliteit in je leven te brengen en ook om je letterlijk van de straat te houden. Dat gezwerf op straat met vage figuren terwijl je je mentaal op een niet ideale plek bevindt lijkt mij niet constructief. Het is soms hard maar uiteindelijk moet je zelf de keuzes maken die het goede pad op leiden. Het is alleen wel jammer dat je je daar niet ondersteund in voelt. Je geeft aan dat je behoefte hebt aan hulp. Ik denk dat mensen zich wel sympathiek zullen opstellen naar je verhaal en wel willen helpen. Maar dan moet je voor jezelf wel nagaan waar je je het best bij geholpen zou voelen en dit duidelijk kunnen overbrengen op anderen. Wanneer ik mij heel slecht voel in mijn leven richt ik mij heel bewust op mijn fysieke gesteldheid. Ik richt mij sterk op gezond eten, sporten/hardlopen, voldoende slaap is absoluut belangrijk. Ik dwing mijzelf dan ook regelmatig tot lange wandelingen door bebost gebied. Dat klinkt wellicht wat banaal maar dat is absoluut wat het best werkt naar mijn ervaring. Fysieke en mentale gezondheid gaan altijd hand in hand en het heeft mij meermaals enorm geholpen mijn leven op de rit te krijgen. Ik ga ook meerdere dagen in de week 's ochtends naar een werkplekje buiten huis zelfs als ik concreet niets te doen heb, dat helpt mij m'n gedachten een beetje op rij te zetten en wat ritme in mijn leven te bouwen. Wat ik zo opnoem qua gezond eten, voldoende slaap, sporten, ritme. Het klinkt vrij simpel maar dat is het niet, vooral de eerste paar stappen in de goede richting komen vaak met een hoge drempel. Dit lukt mij ook nooit van de een op de andere dag en moet ik soms over meer dan een maand tijd naartoe bouwen. Belangrijk is om het oog op positieve tendens te houden en iedere stap in de goede richting is mooi mee genomen. Naast dat dit werkt voor mijn mentale en fysieke gezondheid heeft doet het mijn middelengebruik ook afnemen als leuke bijkomstigheid. Misschien heb je nu nog niet zoveel aan deze woorden maar het wordt makkelijker na verloop van tijd. Ik wens je in ieder geval sterkte en het beste, hetgeen wat je beschrijft wens je niemand toe, al helemaal niet op een dermate jonge leeftijd. Laat in de toekomst nog eens van je horen hoe het gaat in ieder geval. Klik om te vergroten... Thanks dat je in ieder geval de tijd nam om me verhaal te lezen. Ik snap dat je me wil proberen te helpen, maar ik weet niet of sommige dingen ook van toepassing zijn bij mij. Ik zou echt graag lekker willen slapen en kunnen sporten, maar omdat ik me heb aangesloten bij degene die me uit de shit hebben geholpen ben ik genoodzaak om hun te blijven supporten tot het eind. Het allerliefst zou ik naar school gaan maar niemand neemt een 16 jarige crimi aan en ik moet toch geld verdienen weetje. het is allemaal een reactie, ik blow omdat ik de dingen die ik heb gedaan wil vergeten,en dan doe ik die dingen weer opnieuw. het blijft opnieuw doorgaan. Over een week heb ik weer een rechtzaak en ik weet niet of ik op vrije voeten ga bleven of dat ik een half jaar moet zitten. en dat vind ik echt kut want ik wil me leven echt beteren maar als t zo doorgaat weet ik niet meer hoe t gaat aflopen me broeders zeggen dat ik als ik 18 ben naar buitenland ga om daar werk te verrichten maar wil niet naar PI in buitenland. sorry voor t late reageren man, maar thx voor je inleving"

"Jmths zei: Het zou sneu wezen mocht je je verhaal nergens kwijt kunnen, daarbij is het even belangrijk dat jij je verhaal kunt vertellen. Wat voor schuld kan een 16 jarige mogelijk hebben opgebouwd? Je hebt nog geen eens een leeftijd bereikt waarop je als toerekeningsvatbaar beschouwd wordt, laat staan stemrecht hebt. Mocht jij op 16 jarige leeftijd de prostitutie in geforceerd wordt zou je jezelf er goed aan doen om de instanties in te lichten. Je bent 50 cent aan het spelen op 16 jarige leeftijd, klinkt alsof je prima naar school zou kunnen gaan. In het ergste geval beland je in een beschermde omgeving onder leeftijdsgenoten, heb je een dak boven je hoofd, wordt er eten voorzien en krijg je een kans om iets constructiefs en meer rendabel te leren in je leven. Joh, anders ga je gewoon iets doen met je leven waar je gelukkig van wordt, klinkt alsof je wel iets beters te doen hebt dan hetgeen waar jij je nu mee bezig houdt. Geen probleem. Ik probeer niet te zeggen dat je het niet moeilijk hebt maar het klinkt alsof je onnodig de wereld kleiner maakt en je jezelf groter maakt dan nodig is en dat je je eigen keuzes probeert te rechtvaardigen terwijl je er nog niet uit bent waarmee jij jezelf daadwerkelijk het best helpt. Als het daadwerkelijk je broeders zijn zullen ze je steunen in de keuzes die jij maakt. Ouderen die niet van een 16 jarige af kunnen blijven is wat men pedofielen noemt. Klik om te vergroten... De schuld die ik heb opgebouwd bij hun is geen geld schuld of drugs schuld, maar ik ben ze mijn hulp verschuldigd omdat ze mij hebben geholpen, met onderdak, eten etc toen ik op straat sliep. Ik ga sowieso niet de prostitutie in maar ze willen dat ik in het buitenland ga helpen met andere dingen enzo. ik ben zeker geen 50 cent aan het spelen, want het leven wat ik heb daar heb ik niet voor gekozen, maar op het moment dat jij op straat slaapt zonder eten en schone kleren ga je vanzelf dingen bedenken om snel te kunnen zorgen dat je wat kan eten. en school is geen optie op het moment dat je niet meer thuis staat ingeschreven, geen boeken kan betalen. een woongroep vergoed die kosten niet voor als je dat dacht."

"De Dunne zei: Ik heb voor zover ik weet helemaal geen last van Dyscalculie of Dyslexie maar ik vergeet ook wel eens een heel woord in een zin of vergeet een letter. Vooral korte woorden die niet mega belangrijk zijn voor het onderwerp. Dus woorden als: dat, en, het etc. Met getallen draai ik ze ook vaak om. idd zoiets als dat je 45 bedoeld maar 54 schrijft. Als iemand mij zijn telefoonnummer opnoemt bv dan moeten ze dat echt cijfer voor cijfer opnoemen. Dus als het 458790 of zo is dan echt: 4, 5, 8, 7, 9, 0. En niet: 45, 87, 90. Dan maak ik geheid een fout. Ik geef altijd mijn adhd (of iets) de schuld. Ik denk namelijk veel sneller dan ik schrijf of spreek. Dus dan vergeet ik gewoon dat woord te schrijven omdat mijn hersenen al 2 zinnen verder zijn . Ik lees wel meestal alles na en verbeter het soms. Als ik te hyper ben maak ik echt veel fouten. Terwijl ik voor Nederlands op school altijd heel goede cijfers had, ook met mijn examen. Sowieso voor talen trouwens. Klik om te vergroten... Dit is het meest herkenbare wat ik gelezen heb vandaag haha. Naja naast een zDoc die over opgroeien ging, ik kan je m zeker aanraden. Het ging over het uitvoeren van de makkelijkste alledaagse activiteiten waar je als puber vrij onzeker over kan zijn. Bijvoorbeeld normaal recht vooruit lopen zonder over je poten heen te struikelen etc. De onzekerheden in de efficiëntie van de dingen die we vaak doen schijnt dus te komen doordat omdat je in deze tijd groeit, jou brein vaak verward is omdat elke dag de maat van je lichaamsdelen veranderd. Best grappig om een documentaire te zien over je dagelijkse struggles. Ging verder ook over hoe kleine kinderen het voor elkaar krijgen de dood vrij vaak te kunnen ontsnappen. En het geen angst kennen waardoor pubers de meest spectaculaire dingen doen. Maar ik heb precies hetzelfde hoor, totaal geen sporen van dyslexy maar ik zie het gewoon een een super snelle laptop met een ruk toetsenbord. Er zijn ook vele mensen en docenten die mij ook gewoonweg niet kunnen volgen in een gesprek. Als ik namelijk eenmaal ga praten dan kan ik echt lullen als Brugman en wanneer ik dan een zin zeg komt er een moment wat ik het beste kan beschrijven als ''Het Oh ja momentje'' en dan ben ik weer bang om te vergeten wat ik wil zeggen. Enorme chaos in me hoofd dus, Helaas lijkt het zo te zijn dat mijn brein niet meer kan functioneren op het moment dat ik in het middelpunt van de belangstelling staan. Zolang ik het gevoel heb dat ik niks voorstel kan ik zolang praten dat zelfs de docent neigingen krijgt me te slaan volgens mij. Voor de mensen die dit ook hebben, je zult hoogstwaarschijnlijk niet snel een discussie verliezen omdat (bij mij in ieder geval) op elk antwoord dat ik krijg meteen weer een vraag heb. Nu een hele andere onderwerp. Ik loop op de een of andere manier al redelijk lang met het idee rond dat het best zou kunnen dat er weer een soort hippie tijd aan zou kunnen gaan komen. Ben ik de enige?"