Sniksnak

"Nee ik ben niet dood, ik ben in 2018 begonnen op dit forum en voor de mensen die mij niet kennen. Ik ben een 16 jarige jongen die verslaafd is aan alles en nog wat. Er zijn inmiddels een heleboel dingen veranderd. Het is nu vakantie. Laat ik maar beginnen met de goeie dingen. Ik ben inmiddels van mijn speedverslaving af en ben al sinds februari clean. Ik ben nog steeds niet gestopt met jonko's roken en denk eigenlijk ook niet dat dat nog gaat gebeuren. In de tijd dat ik niet meer actief was op dit forum is mijn leven alleen maar de slechte kant op gegaan. Ik heb dingen gedaan die niet bij mij passen, en dat alleen uit noodzaak. Na de feestdagen ben ik namelijk ontslagen bij het restaurant waar ik werkte. en niemand heeft me daarna nog aangenomen. Mijn vader heeft me in een nare dronke bui geprobeerd te lijf te gaan en mij bekogeld met glazen, achternagezeten met een mes waardoor ik zo bang was dat ik uit huis ben gerend. Tot op de dag van vandaag ben ik nogsteeds niet terug gegaan. Ik had honger en ik had geen kleren bij me dus ik ben op straat opzoek gegaan naar een alternatief om geld te verdienen. ( inbraken, overval, dealen). Ik heb een tijdje gezeten voor een van die dingen en toen is er uitgekomen dat ik dakloos was en ben ik uiteindelijk in een woongroep terecht gekomen in Amsterdam-West. Er is geen een school die me nog wil hebben en ik weet oprecht niet meer wat ik in de toekomst zou moeten doen. Ik heb mijn hele leven verpest en zal sowieso nooit meer aan een baan komen. Ik haat het leven dat ik op dit moment leid. Ik zit in een grote cirkel waar ik niet uit kan komen. Er is niemand die me het goeie pad op kan sturen omdat ik in een groep zit met mensen die allemaal hetzelfde hebben gedaan en ook geen andere uitweg zien. Mijn dag routine bestaat letterlijk uit slapen tot 1-3 uur. dan ontbijt ik wat, vervolgens ga ik de straat op om te kijken of ik wat jhonny's zie en dan blijf ik buiten tot ongeveer 6 uur 's ochtends. Ik ga nooit van mijn verslaving uitkomen en ik kan met niemand over deze shit praten want als ik me mond open trek komen ze of achter mij aan, of de politie komt me halen. Ik voel echt dat ik langzaam paranoia begin te worden van dit leven. Iemand HELP me alsjeblieft"

"Jmths zei: Ten eerste, wel prettig dat je iets van je laat horen al heb ik het voorgaande niet echt mee gekregen. Afgaand op wat je hier verteld heb je een ruige tijd achter de rug, al helemaal voor iemand van jou leeftijd. Ik denk niet dat mensen het je kwalijk nemen dat je mindere keuzes hebt gemaakt op jouw leeftijd en in jouw context. Dat je beschrijft dat je vader glazen naar je gooit en achtervolgt met een mes is ronduit bizar natuurlijk, ik weet ook niet zo goed wat ik daarop moet zeggen behalve dat het betreurenswaardig is. Wat jou overkomt bepaald in ieder geval niet wie je bent of wie je zou willen zijn, je bent nog jong. Ik probeer niet te zeggen dat je het makkelijk hebt of dat je huidige situatie erg hoopgevend is. Maar er zijn nog mogelijkheden en je kansen op een toekomst zijn nog niet vervlogen. Op jou leeftijd zat ik ook zonder school, dat heb ik rond mijn 18e ergens pas weer opgepikt, na enkele jaren gesukkel begon het eindelijk ergens op te lijken, uiteindelijk geen eens een diploma behaald maar het is naar mijn ervaring wel gewoon goed gekomen simpelweg omdat ik een stukje persoonlijke ontwikkeling heb ervaren dat niet perse met een stukje papier aantoonbaar is. Ik heb mij vele dagen zorgen lopen maken over mij toekomst en achteraf heb ik daar spijt van en ik weet zeker dat veel mensen dit zo ervaren hebben. Ik denk dat een horeca baantje in jou context en op jou leeftijd niet echt prioriteit heeft. Een stukje school zou wel handig wezen om wat structuur en stabiliteit in je leven te brengen en ook om je letterlijk van de straat te houden. Dat gezwerf op straat met vage figuren terwijl je je mentaal op een niet ideale plek bevindt lijkt mij niet constructief. Het is soms hard maar uiteindelijk moet je zelf de keuzes maken die het goede pad op leiden. Het is alleen wel jammer dat je je daar niet ondersteund in voelt. Je geeft aan dat je behoefte hebt aan hulp. Ik denk dat mensen zich wel sympathiek zullen opstellen naar je verhaal en wel willen helpen. Maar dan moet je voor jezelf wel nagaan waar je je het best bij geholpen zou voelen en dit duidelijk kunnen overbrengen op anderen. Wanneer ik mij heel slecht voel in mijn leven richt ik mij heel bewust op mijn fysieke gesteldheid. Ik richt mij sterk op gezond eten, sporten/hardlopen, voldoende slaap is absoluut belangrijk. Ik dwing mijzelf dan ook regelmatig tot lange wandelingen door bebost gebied. Dat klinkt wellicht wat banaal maar dat is absoluut wat het best werkt naar mijn ervaring. Fysieke en mentale gezondheid gaan altijd hand in hand en het heeft mij meermaals enorm geholpen mijn leven op de rit te krijgen. Ik ga ook meerdere dagen in de week 's ochtends naar een werkplekje buiten huis zelfs als ik concreet niets te doen heb, dat helpt mij m'n gedachten een beetje op rij te zetten en wat ritme in mijn leven te bouwen. Wat ik zo opnoem qua gezond eten, voldoende slaap, sporten, ritme. Het klinkt vrij simpel maar dat is het niet, vooral de eerste paar stappen in de goede richting komen vaak met een hoge drempel. Dit lukt mij ook nooit van de een op de andere dag en moet ik soms over meer dan een maand tijd naartoe bouwen. Belangrijk is om het oog op positieve tendens te houden en iedere stap in de goede richting is mooi mee genomen. Naast dat dit werkt voor mijn mentale en fysieke gezondheid heeft doet het mijn middelengebruik ook afnemen als leuke bijkomstigheid. Misschien heb je nu nog niet zoveel aan deze woorden maar het wordt makkelijker na verloop van tijd. Ik wens je in ieder geval sterkte en het beste, hetgeen wat je beschrijft wens je niemand toe, al helemaal niet op een dermate jonge leeftijd. Laat in de toekomst nog eens van je horen hoe het gaat in ieder geval. Klik om te vergroten... Thanks dat je in ieder geval de tijd nam om me verhaal te lezen. Ik snap dat je me wil proberen te helpen, maar ik weet niet of sommige dingen ook van toepassing zijn bij mij. Ik zou echt graag lekker willen slapen en kunnen sporten, maar omdat ik me heb aangesloten bij degene die me uit de shit hebben geholpen ben ik genoodzaak om hun te blijven supporten tot het eind. Het allerliefst zou ik naar school gaan maar niemand neemt een 16 jarige crimi aan en ik moet toch geld verdienen weetje. het is allemaal een reactie, ik blow omdat ik de dingen die ik heb gedaan wil vergeten,en dan doe ik die dingen weer opnieuw. het blijft opnieuw doorgaan. Over een week heb ik weer een rechtzaak en ik weet niet of ik op vrije voeten ga bleven of dat ik een half jaar moet zitten. en dat vind ik echt kut want ik wil me leven echt beteren maar als t zo doorgaat weet ik niet meer hoe t gaat aflopen me broeders zeggen dat ik als ik 18 ben naar buitenland ga om daar werk te verrichten maar wil niet naar PI in buitenland. sorry voor t late reageren man, maar thx voor je inleving"

"Jmths zei: Het zou sneu wezen mocht je je verhaal nergens kwijt kunnen, daarbij is het even belangrijk dat jij je verhaal kunt vertellen. Wat voor schuld kan een 16 jarige mogelijk hebben opgebouwd? Je hebt nog geen eens een leeftijd bereikt waarop je als toerekeningsvatbaar beschouwd wordt, laat staan stemrecht hebt. Mocht jij op 16 jarige leeftijd de prostitutie in geforceerd wordt zou je jezelf er goed aan doen om de instanties in te lichten. Je bent 50 cent aan het spelen op 16 jarige leeftijd, klinkt alsof je prima naar school zou kunnen gaan. In het ergste geval beland je in een beschermde omgeving onder leeftijdsgenoten, heb je een dak boven je hoofd, wordt er eten voorzien en krijg je een kans om iets constructiefs en meer rendabel te leren in je leven. Joh, anders ga je gewoon iets doen met je leven waar je gelukkig van wordt, klinkt alsof je wel iets beters te doen hebt dan hetgeen waar jij je nu mee bezig houdt. Geen probleem. Ik probeer niet te zeggen dat je het niet moeilijk hebt maar het klinkt alsof je onnodig de wereld kleiner maakt en je jezelf groter maakt dan nodig is en dat je je eigen keuzes probeert te rechtvaardigen terwijl je er nog niet uit bent waarmee jij jezelf daadwerkelijk het best helpt. Als het daadwerkelijk je broeders zijn zullen ze je steunen in de keuzes die jij maakt. Ouderen die niet van een 16 jarige af kunnen blijven is wat men pedofielen noemt. Klik om te vergroten... De schuld die ik heb opgebouwd bij hun is geen geld schuld of drugs schuld, maar ik ben ze mijn hulp verschuldigd omdat ze mij hebben geholpen, met onderdak, eten etc toen ik op straat sliep. Ik ga sowieso niet de prostitutie in maar ze willen dat ik in het buitenland ga helpen met andere dingen enzo. ik ben zeker geen 50 cent aan het spelen, want het leven wat ik heb daar heb ik niet voor gekozen, maar op het moment dat jij op straat slaapt zonder eten en schone kleren ga je vanzelf dingen bedenken om snel te kunnen zorgen dat je wat kan eten. en school is geen optie op het moment dat je niet meer thuis staat ingeschreven, geen boeken kan betalen. een woongroep vergoed die kosten niet voor als je dat dacht."

"1. Wiet/hasj 2. Lsd 3. Speed 4. Xtc 5. Alcohol ( maar alleen wodka en bier)"

"Favoriete hasj is altijd marok voor mij. Favoriete wiet ligt eraan; Overdag is Enemy of the state wel heerlijk, maar een goeie casey jones is ook lekker nacht is standaard white widow. (me slaapwietje)"

"Hallo allemaal, ik heb zojuist een paar lijntjes speed op en ik wil heel graag wat kwijt... Allereerst zal ik me even voorstellen. Mijn naam is Colin, ben 15 jaar oud en heb een probleem. Waarschijnlijk zullen de meesten het probleem al opgemerkt hebben aan de bovenste regel. Ik weet van mijzelf dat ik erg verslavingsgevoelig ben en heb dan ook het gevoel dat ik iets mis in het normale nuchtere leven. Door die reden ben ik op jonge leeftijd al gaan experimenteren met verschillende verboden middelen. 10 jaar oud: Ik zag iedereen in mijn directe omgeving veel aan de sigaretten paffen, op deze leeftijd kreeg ik ook het debiele idee om het zelf ook te gaan proberen (Als iedereen het doet moet het vast wel leuk zijn) was mijn denkwijze toen. De eerste keer was echt vreselijk maar ondanks het hoesten en proesten ben ik er uiteindelijk toch mee door gegaan om dat ik geen goede band met mijn familie had en op een bepaalde manier toch verbonden wou zijn met hun. 13 jaar oud: Ik kwam op de middelbare school terecht en kwam toen voor het eerst in aanmerking met wiet, gek genoeg niet door vrienden maar omdat ik als ik langs een groep oudere jongeren liep die aan het blowen waren de geur op bijzondere wijze best aangenaam vond. Zodoende ben ik toen op een van de jongeren afgelopen op een gegeven moment met de vraag of ik het ook mocht proberen. Hun antwoord was dat als ik geld zou halen dat dat dan wel mogelijk zou zijn. Een paar uur later had ik dus mijn stick (gedraaid door hun). niet wetende wat het met mij zou doen koos ik een moment uit in de nacht waarop ik mijn raam uit kon klimmen om de toeter vervolgens op te roken. De eerste paar hijsen waren vrij zwaar maar ik wist wel hoe ik het moest inhaleren vanwege mijn tabak verslaving. Buiten het feit dat ik met mijn hoofd in de wolken zat op dat moment kwam ik er vrij snel achter dat die sticks erg handig waren om mijn verdriet mee weg te stoppen. zodoende ben ik dus door gegaan met blowen. (ik werkte toen die tijd een klein beetje zwart zoals bijvoorbeeld elke ochtend de borden van de slager buiten te zetten voor 2 tientjes in de week.) Dit blowen ging door tot mijn 15 waar in ik in die tijd ondertussen een baantje wist te fixen bij een restaurant in Amsterdam. 14 jaar oud: Dit hoofdstuk sla ik over omdat er dit jaar niet veel meer interessants gebeurde dan veel blowen gevolgd door een paar zelfmoordpogingen. :/ 15 jaar oud: Aha! het jaar waarin ik vergeleken mijn eerste baantje 'goud geld' begon te verdienen ca 300 a 400 per maand. Dit is ook het jaar dat ik helemaal door was geslagen. vanwege meerdere overleden vrienden/familieleden van mijn leeftijd vond ik steeds minder troost in de cannabis. Omdat ik natuurlijk in de horeca werk zijn er daar genoeg mensen die wel eens van een snuifje houden waardoor ik zodoende een aantal nummers had bemachtigd. Mijn eerste Harddrug was cocaïne wat mij persoonlijk zeer tegenviel omdat het mij i.p.v een oppeppend gevoel meer een werking als slaap middel gaf. Zodoende ben ik verder gaan zoeken en ben ik uiteindelijk bij xtc terechtgekomen wat mij dan weer wel erg beviel. Het duurde alleen niet zo lang voordat ik doorhad dat dit geen drug was om dagelijks te gebruiken (dat is geen een drug overigens naar mijn mening). Daar ben ik dus snel mee gekapt. Omdat ik erg bang was voor de effecten van psychedelische drugs was omdat het confronterende emoties naar boven schijnt te halen, wat dus totaal niet mijn doel was. Uiteindelijk heb ik 3 weken geleden voor het eerst pep gebruikt. En ik vond het GEWELDIG! De eerste keer was bij een meer en ik had toen geen idee wat een groot verschil pep is van coke. wat resulteerde in het scenario waarin deze 15 jarige mongool om de 3 kwartier naar de openbare wc's ging om weer ff een lijntje te nemen. (Ik had die dag een aankoop gedaan van 40,- voor 5 gram en die 5 gram is tevens dezelfde dag nog opgegaan terwijl ik de volgende dag gewoon moest werken. En geloof me... Ik heb nog nooit zo een goed voorbeeld gehad van het gezegde ''wie zijn billen brand, moet op de blaren zitten'' (bij mij was het mijn neus die brandde dan, alhoewel ik de brandende sensatie in mijn neus nog best aangenaam vond. Voor de gene die het willen weten hoe het er de volgende dag aan toe ging op mijn werk... Ik had echt enorme maagklachten, maar dan ook echt het gevoel dat er iemand voortdurend met een honkbalknuppel in mijn maag aan het slaan was. Ik ben toch maar door blijven werken omdat ik mijn werk in de keuken te leuk vind om af te zeggen. Maar ik had op dat moment 2 dagen niks gegeten + de hele dag in de volle zon gezeten met 35 graden + 0 uren slaap in de afgelopen 2 dagen. ( ik slaap van mijzelf al slecht.) Ik had die dag een dienst van 18:00 - 23:00 maar rond 9 uur ging het zodanig slecht dat ik op een gegeven moment om de twee minuten naar het toilet moest sprinten met het gevoel dat ik zou moeten overgeven, wat uiteraard niet kon omdat ik niets gegeten had. Uiteindelijk hadden al mijn collega's inclusief mijn baas wel door dat er iets goed mis was. Gelukkig voor mij ben ik redelijk goed in acteren en liet alle verschijnselen duiden op een zonnesteek. (daar was ik dus op het nippertje vanaf gekomen. althans dat dacht ik.) Uiteindelijk toen ik de volgende dag op werk kwam wou het team met mij praten.. Ze maakten zich er zorgen over mijn levensstijl en drugsgebruik en waren bereid om mij te helpen. Vanaf dat moment had ik zeker wel door dat ik echt een probleem heb en dat ik er iets aan moet doen. Ik doe al aan freerun sinds ik 7 was en hoopte dat dat mijn redding zou zijn. Ik heb ze nooit openlijk iets verteld over mijn drugsgebruik behalve dat ik dan wel flink wat blowde in mijn vrije tijd. (zo een 3 a 4 gram op een dag als t kon.) Ik heb ze beloofd dat dat ik zou stoppen met blowen en dat hou ik tot nu toe al bijna 2 weken vol. Het probleem is dat ik gewoon helemaal gek wordt van alleen al het idee om nuchter door het leven te gaan, met als vervolg dat ik gister weer drie gram speed had gekocht voor dat ik naar mijn werk ging. vannacht dus niet geslapen en ik zit nu zo strak als t maar kan achter mijn laptopje te tikken om enige emotie kwijt te kunnen. Ik ben nu net lid van dit forum maar was al een langere tijd een lezer zonder geregistreerd te hebben. Ik wil graag advies/tips met hoe ik mijn probleem moet aanpakken want ik wil eigenlijk helemaal niet naar de klote en weet donders goed wat ik mijn lichaam/hersenen allemaal aandoe. Ik ben ten einde raad. Alvast bedankt naar de genen die de moeite namen om mijn verhaal te lezen. Groeten Colin"

"acht.zes zei: Hoi @Sniksnak Wat een verhaal zeg. Klinkt alsof je een alles of niets persoon bent, en alles is met drugs geen goede grond om op een verantwoordelijke manier recreatief gebruiker te zijn. En recreatief gebruik is de enige manier om op lange termijn enigszins verantwoordelijk drugs te kunnen gebruiken. Dan die hoeveelheden. 5 gram speed op een dag is van de zotte! Zelf vind ik 1 gram al heel erg veel en 2 gram op een dag is toch wel een beetje de uiterste grens, ik ken eigenlijk niemand die daar nog overheen gaat. Als je af en toe eens plezier wil hebben van drugs zonder in sneltreinvaart naar de afgrond te racen zal je jezelf wat regels moeten opleggen en over een flinke dosis zelfdiscipline moeten beschikken om je aan die regels te houden anders help je jezelf in no time naar de klote. Misschien dat ik je een hart onder de riem kan steken met het volgende, ik was er zelf ook vroeg bij, enigszins vergelijkbaar met jou. Met 10 jaar roken, op mn 13e blowen, XTC met 15 jaar en speed op mijn 16e. Ik heb in het begin ook fouten gemaakt, heb er van geleerd, en ik ben nu 43 jaar terwijl ik mijn gebruik heel goed in de hand kan houden. Het kan dus wel, maar vanzelfsprekend is dat echter niet. Als je je echt niet kan beheersen dan moet je voor jezelf gewoon toegeven dat drugs niet zijn weggelegd voor je en er gewoonweg mee stoppen. Succes! Klik om te vergroten... De reden dat ik met drugs in aanmerking kwam was grotendeels niet eens voor plezier/recreatief gebruik maar puur om maar niet te voelen. (achteraf gezien) Ik ben er bewust van dat die keuze de slechtste manier is om met drugs om te gaan omdat je met die mindset inderdaad in no time naar de klote bent. Ik wil tevens ook van die troep af maar als je er eenmaal aan begint veranderd je poedertje snel van een genotsmiddel naar de duivel voor je geest omdat het jou overneemt, De eerste gedachten die ik had toen ik de speed begon te voelen was ''oh dit kan ik wel vaker doen'' en daar hadden de alarmbellen al meteen moeten rinkelen. Ik heb tot op voorheen nooit echt een levensdoel gehad, was eigenlijk van plan mezelf gewoon op een bepaald punt van 10 hoog te laten pleuren. Nu heb ik dat immers wel een missie maar zit ik vast aan die troep. Ik heb van die drie gram speed van gister 1 gram weg gesnoven(vanwege de vermoeidheid van gister) en de overige 2 gram weggegooid omdat ik mijzelf gewoon schaamde voor wat ik deed. Voel me op dit moment ook niet bepaald beter van die pep. Het heeft me alleen maar meer schuldgevoel opgebracht dan ik al had. Ik ga komend schooljaar een koksopleiding volgen en me volledig focussen op sport/school en werk en dan maar hopen dat ik door die drie bezigheden de drugs vergeet. Ik wil je hartstikke bedanken voor het advies want ik zit op een punt dat ik eigenlijk niet meer weet hoe en wat. Misschien als ik een aantal maanden van alle troep af ben, ik dan nog wel eens recreatief een blowtje zou roken voor de ontspanning en om normaal te kunnen slapen maar ik heb in een vrij korte tijd geleerd dat hard-drugs niet niks is. Soms moet je dingen op de harde manier leren om ergens daadwerkelijk vanaf te komen. Ik ga het alleen niet zo ver laten komen! Ik ben het er trouwens mee eens dat ik echt meer zelfdiscipline moet leren hebben om mijn leven weer op de rails te krijgen. Klinkt misschien zwak maar heb je daar toevallig nog tips voor?"

"acht.zes zei: @Sniksnak Tja, zelfdiscipline was ook niet mijn sterkste punt op die leeftijd, maar de wijsheid kwam met de jaren, en nu 43 jaar weet ik eigenlijk wel zeker dat ik nooit meer in de problemen zal komen met drugs. Maar je hebt voor meer zaken zelfdiscipline nodig. Wat voor mij wel altijd gewerkt heeft, ik heb dan wel moeite gehad om verantwoordelijk naar mezelf te zijn, maar voor een ander had ik die verantwoordelijkheid dan weer wel. Werk heeft mij altijd wel geholpen om er geen potje van te maken in ieder geval. Ontzettende bewijsdrang en wou altijd de beste zijn en dat lukt ook niet als je er in je eigen leven een potje van maakt. Wat is er trouwens gebeurd in je leven dat je zo'n doodswens hebt (of liever gezegd had)? Je hebt je hele leven nog voor je en ik weet zeker dat er nog heel veel leuke dingen voor je in het verschiet zitten. Probeer te accepteren dat je je af en toe eens heel erg klote voelt. Echt, alles wat je voelt is goed, ook als dat negatief is. Verder wijs van je om met die speed te kappen en dat je al voor jezelf hebt uitgemaakt dat het niet voor je werkt omdat je geen maat kan houden. Klik om te vergroten... De reden dat ik zo in het leven stond zijn een samenhang van gebeurtenissen, allereerst zijn mijn ouders op jonge leeftijd gescheiden, (wat tegenwoordig niet meer zo speciaal is) maar ze zijn wel met zodanige ruzie uit elkaar gegaan dat ik mijn vader ruim dertien jaar niet heb mogen zien terwijl mijn moeder daarna in de loop van mijn jeugd met 2 van die andere droeftoeters getrouwd is geweest die op de een of andere manier altijd de pik op mij moesten hebben waarvan de 2e een flink alcohol probleem had en mij meer hoeken van de kamer heeft laten zien dan een schoonmaakster die al 50 jaar elke dag aan het dweilen is in een villa. waardoor ik er vroeg voor koos om mezelf 95% van de dag niet thuis te vertonen en als ik er wel was op mijn kamer teruggetrokken zat. Verder ben ik altijd eigenlijk als een buitenbeentje tegenover mijn klas/leeftijdsgenoten wegens redenen die iets te diep in mijn privé leven keren. waardoor ik dus vrijwel altijd alleen was en in mijn hele jeugd nog geen gesprek met een volwassene heb gehad over hoe ik mij voelde destijds. Wat uiteindelijk op zo een punt kwam dat ik min of meer alle emoties die ik had had weggestopt achter het masker van een emotieloze zombie. Daarbij in mijn 14/15e levensjaar zo een beetje mijn enige vriend ben verloren doordat hij op 15 jarige leeftijd instortte op het voetbalveld aan hartfalen. Omdat mijn moeder altijd op haar werk was en die klote mongool die zichzelf stiefvader noemde geen ene fuck interesse had in mijn zusje,mijn broertje en ik. Was ik vaak de gene die hun voor en na school verzorgde zodat ze zich niet in de steek gelaten voelden zoals ik mij wel voelde. uiteindelijk op me 14e uit huis gepleurd wegens blowen en heeft mijn moeder mijn broertje en zusje aangepraat dat ik hun ook in de steek liet. Dus ja ik heb wat dat betreft niet echt een hoge eigenwaarde, ben net zoals jij het liefst bezig met het pleasen van anderen. Dat is wel waarom ik denk dat kok een beroep is wat goed bij mij zou passen. Sorry voor de mogelijke spelfouten in deze reactie maar heb dit uit een bepaalde emotie geschreven en vind het niet fijn om het vaak op nieuw na te lezen. Mijn Excuses"

"Ik had oprecht niet verwacht dat ik hier nog zijn, of komen. Van 2 weken lange benders, ik was verder dan Rome. I've came a long way, i guess. Ik heb jullie advies op gevolgd. Ik zat in een lange spiraal naar beneden, te verdrinken in het afvoerputje van mijn leven. Dit zijn een van de quotes die ik heb geschreven terwijl ik in de kliniek zat. Misschien niet iets wat je zou denken als je bekent bent met mijn eerdere posts because believe me, i was a goddamn mess. Ik heb voor even kunnen (functioneren) maar door mijn onverwerkte trauma's en achterlijk veel druksgebruik is de emmer uiteindelijk overgelopen en ben ik volledig ingezakt. Dit resulteerde in meerdere delicten en een aantal zelfmoordpogingen. Ik heb eigenlijk altijd wel vrede met een vroege dood gehad, maar zoveel mislukte pogingen moeten toch wel iets betekenen i guess. Daarom besloot ik op 16 maart dat dit niet langer kon. Op mijn hoogte punt ( of diepte punt) Blowde ik een goeie 6 jaar lang dagelijks belachelijke hoeveelheden weg in combinatie met alcohol, speed, xtc, lsd en 2cb. Dat soort shit lijkt misschien leuk voor de eerste paar dagen, weken, maanden whatever. Maar ik ben nu 18 jaar oud en mijn hersens zijn net als de kipnuggets die je bij de maccie haalt, completely deep fried. Gelukkig ben ik volgende week zes maanden sober, maar het kost mij letterlijk al mijn zelfbeheersing om niet naar de shop te lopen en net zo stoned als cheech en chong te worden. Ik heb continu paniek aanvallen, ben bang voor harde geluiden en achtervolgd worden, al mijn social skills zijn verdwenen en ik heb nachtmerries alsof ik in nightmare on elmstreet leef. Ik probeer aan werk te komen en te denken aan een legit carriereplan maar wegens mijn achtergrond kom ik niet verder dan vuilnisman. I try, i really do. Maar soms weet ik echt niet waar ik het voor doe. Ik zit er aan te denken om weer naar school te gaan, maar ik ben gewend om fucking stoned op school te zitten of niet te gaan. This drug abuse left some serious scars Ik kamp met angst en woedeproblemen. Meer zelfhaad en zelfmoordgedachtes dan ooit. Ik vraag me oprecht af. Gaat dit nog weg, is dit blijvende schade? Krijg ik mijn socialskills, en motivatie terug? Hebben jullie tips voor het afkicken? Heeft iemand tips voor het makkelijker in aanmerking komen voor begeleid wonen?"