Purplext

"Ik had laatst met iemand een gesprek over wat je grootste angsten in het leven zijn. Ik antwoordde; dingen niet goed doen. Die ander antwoordde: afwijzing Ik denk dat afwijzing ook bij mij de onderliggende angst waardoor ik bang ben dingen niet goed te doen. Dit uit zich o.a. in moeite hebben met kritiek, perfectionisme, ontwijkingsgedrag, controledrang. Ik ben benieuwd wat jullie grootste angst is, welke andere angsten een grote rol in jullie leven spelen en hoe zich dit dan uit? En ik ben ook benieuwd naar welke angsten je misschien wel al gedag hebt kunnen zeggen en hoe? Mijn oude angst was alleen zijn of te blijven. Sinds ik meer vrede heb met mezelf, heb ik daar geen enkel probleem meer mee en vind ik het zelfs fijn. Wie durft?"

"Oblivion absoluut! Ik heb 2 keer gedacht dood te gaan tijdens een veel te hoge dosis disso's. Ik was zo gelukkig toen ik langzaam stuk voor stuk werd afgebroken. Ik wist zeker dat ik dood ging en genoot van elk moment. Totdat alleen een soort bewustzijn overbleef, nadat ik ervaarde hoe de hele kosmos explodeerde/implodeerde en ik in een eeuwig licht 'was'. Er was verder niks, alles was compleet en dat zou voor eeuwig zo zijn. Als ik er iets aan zou moeten koppelen, zou dat toch overeen komen met de optie 'heaven'. En dat voelde niet erg, voor zover je nog kan spreken van voelen, want dat bestond ook niet meer. Toen ik de volgende dag wakker werd, heb ik weken moeten rouwen omdat ik toch nog leefde... Als oblivion niet bestaat, ga ik dan toch maar voor heaven. Die andere opties lijken me vreselijk. Ik las als tiener 'de teerling is geworpen' van Jean-Paul Sartre en toen werd ik echt bang dat er een geesteswereld zou bestaan met alle bijbehorende treurnis die hij schetste."

"Gympie zei: ja, ik was ook content om dood te gaan toen ik nog rc disso's nam. onder andere daarom ben ik ermee gestopt.. ik dacht.. dat bewaar ik wel voor als er een meteoor op de aarde af komt en we hebben nog een paar dagen/weken te gaan. 😅 kheb juist voor limbo gekozen zodat ik dan in principe mezelf zou blijven zonder de lichamelijke en wereldse beslommeringen. wie zegt dat een geest zo is als gedacht.. mss gewoon lekker chillen met de andere geesten en overal neuzen.. kijken hoe het iedereen vergaat.. en af entoe iemand de stuipen op het lijf jagen, haha 👻 khoop dat je nu niet liever dood bent iig. ❤ Klik om te vergroten... Haha, misschien is geest zijn wel zo lollig als je omschrijft, maar wat als je wilt knuffelen en je hebt geen stoffelijk lichaam bijvoorbeeld? Je hebt zin in een banaan, maar je kan 'm niet eten? Je ziet je geliefden leven, maar je kan niet meer in contact met ze komen? Je bent letterlijk een schim van wat je ooit was en je bent een toeschouwer geworden zonder enige kans te handelen naar je gedachten/gevoelens? Ik heb levensangst en doodsangst momenteel; ook een soort limbo"

"Door jullie antwoorden besef ik me dat ik meer mijn angsten heb beschreven die me in het dagelijks leven kunnen belemmeren. Andere angsten die ik heb zijn het verliezen van m'n ouders en mijn katten. Het verliezen van mijn gezicht, gehoor, ledematen en mijn verstand (dementie o.i.d.) Tevens ben ik bang om de 'veiligheid' die ik nu ervaar te verliezen door bijvoorbeeld oorlog. In de macht van iemand anders te zijn, gemarteld te worden, afschuwelijke keuzes te moeten maken om te overleven en/of mijn geliefden te beschermen. Hoe zal ik dan zijn?? Toch zijn dit niet de dingen waar ik vaak aan denk, maar waar ik wel elke dag dankbaar voor ben dat ik ze nu niet meemaak. Een mens lijdt dikwijls ’t meest Door ’t lijden dat hij vreest Doch dat nooit op komt dagen. Zo heeft hij meer te dragen Dan God te dragen geeft. Het leed dat is, drukt niet zo zwaar Als vrees voor allerlei gevaar. Doch komt het eens in huis, Dan helpt God altijd weer En geeft Hij kracht naar kruis."

"Mindless zei: - Sociale angst. Ik hou er niet van om in wat grotere groepen te zijn en al helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hier valt ook bijvoorbeeld het niet dragen van een mondkapje onder. Ik ben tegen mondkapjes, maar zie op tegen confrontatie als mensen moeilijk gaan doen en dat iedereen mij dan aan zal kijken. - Angst om weer in een werk cultuur te komen met domme oppervlakkige mensen waar het niet verder gaat dan small talk. Angst voor de sleur van werk. Klik om te vergroten... In grotere groepen zijn, vind ik zelf ook niet prettig. Niet door sociale angst, maar meer door de overprikkeling. Ik keer dan wat in mezelf wat opgevat kan worden als verlegen, maar het is meer een mechanisme om alles te kunnen verwerken. In het middelpunt staan vind ik wel echt vreselijk! Het geen mondkapje dragen doe ik nu 7 maanden. Het is me opgevallen hoe weinig mensen eigenlijk met je bezig zijn. Weinig vreemde blikken, nog minder commentaar dan ik van tevoren gedacht had. Ik heb 2 confrontaties meegemaakt. 1 in een hele grote supermarkt waarbij een man luidkeels me begon uit te foeteren waardoor iedereen bevroor en ons aan keek. En 1 in een buurtsuper waar een vrouw me toe beet of ik niks vergeten was? Toen ik nee antwoordde begon ze mompelend commentaar te leveren. Ik ben naar haar toe gelopen en haar gevraagd me recht aan in de ogen te kijken als ze me wat te zeggen had (op rustige, vriendelijke toon). Ze droop af met staart tussen de benen, verscholen achter haar maskertje. Ik besefte me toen dat ze banger was dan ik. Dit geldt voor heel veel situaties, we zijn banger voor de ander dan noodzakelijk. We zijn allemaal mensen met hun eigen angsten. Over werk; er zijn plekken waar dit niet zo is. Of je creëert zelf zo'n plek. Als zelfstandige werken bijvoorbeeld? Als je werk doet, wat je met je hart doet, kan er geen sleur ontstaan. De vraag is of je überhaupt moet werken, in het systeem zoals dit nu bestaat, voel ik daar ook weinig voor. Ik werk graag, maar vanuit hele andere beweegredenen dan geld en het gevoel dat het 'moet' van de maatschappij."

"Mindless zei: De laatste jaren zit ik met wat fysieke klachten en daardoor slechte slaap waardoor ik sowieso al vaak weinig energie heb en dan kijk ik nog meer tegen een eventuele confrontatie op want daar heb je energie en helderheid voor nodig. Klik om te vergroten... Oh maar ik heb er ook veel meer moeite mee als ik moe ben/niet lekker in m'n vel zit. Lijkt me niet vreemd. Je moet dan wat het prettigst voelt voor jou aan het einde van de som. Daarom begrijp ik wel dat veel mensen het toch maar dragen ondanks dat ze het er niet mee eens zijn. Sociale druk kan zwaar en vermoeiend zijn. Mindless zei: Ik denk er hetzelfde over! Alleen ik heb erg moeite met het vinden van iets wat ik vanuit mijn hart doe. Klik om te vergroten... Martinus zei: Ik zou echt niet weten wat ik wil. Ik heb al zo veel ideeen gevolgt. Ik zit op het randje van het bijna opgeven. Misschien komt het dan wel. Klik om te vergroten... Waar gaat jullie hart sneller van kloppen in het dagelijks leven? Wat zijn je hobbies/passies? Waar raak je niet over uitgepraat als je met iemand een gesprek hebt? Wat doe je als je niet lekker in je vel zit om jezelf op te vrolijken?"

"Snuffelaar zei: Verders ben ik ook bang om verliefd te worden. Je toont je zwaktes en stelt je kwetsbaar op waar mensen misbruik van kunnen maken. Klik om te vergroten... Dit geldt denk ik voor vele vormen van contacten of relaties aan gaan met mensen. Toch ook een soort angst voor afwijzing. Als je helemaal jezelf bent, blijft die ander dan bij jou?? Persoonlijk ga ik liever elke keer weer op mijn bek, dan niemand meer toe te laten. Ook al is het elke keer weer pijnlijk en wordt het moeilijker om het weer aan te gaan. Uiteindelijk heb je altijd jezelf nog. En als je daar goed mee bent, komt alles goed ❤️"

"CuriousExplorer zei: En ja, ik weet dat deze post misschien kritiek gaat opleveren, want iedereen heeft angsten, toch? Klik om te vergroten... Angst voor kritiek dus ook? Ik ben verrast hoeveel mensen hun angsten hier toch durven te delen. Kritiek op elkaars angsten hebben hier, lijkt me niet gepast nu!"

"Ik bedoel dat ik onderdeel uitmaak van 1 bewustzijn. Jij bent mij en ik ben jou. Dat vind ik in heel veel gevallen helemaal niet leuk 😅 Maar ik kan mezelf niet loskoppelen van het geheel. Mindless zei: . In de tussentijd heb je de illusie dat je met anderen bent, maar ken je ooit echt een ander? Werkelijk? Je hebt een idee van de ander. Klik om te vergroten... Ken je ooit jezelf?"