"Drugssoort: Ecuadorian paddo's
Dosis: 1 heel portie
Datum: zomer 2007
Locatie: bij 'vrienden van vriend van me' thuis
Aantal personen: 3 trippers
Aantal sitters: 1
Dit tripreport gaat over mijn ervaring met ecuadorian paddo's. Ik schrijf dit nu 1 jaar na de ervaring, dus vergeef eventuele vaagheden .
Deze ervaring is een bad-trip pur-sang, maar een ervaring die ik nooit heb willen missen.
Samen met een vriend van me, en zijn vrienden besloten we dus om ecuadorian paddo's te nemen na erover gehoord en gelezen te hebben. zelf vrij goed ingelezen en wist dus vrij veel al van paddo's en haar mooie en wonderlijke werking.
om ongeveer 19:00 waren we dan zover, de paddo's gehaald bij de lachende paus (erg grote en potente porties voor hun doen) en elk hadden we 1 heel portie, voor iedereen was het de eerste keer.
Mindset: explore the unknown, zenuwachtig & zin dr'in
setting: warm klein kamertje + troep + 4 mensen.
de paddo's werden door ons allemaal ''naturel'' gegeten, en dit duurde dan ook bij mij zolang dat ik trippend/opkomst trip nog lekker zat te snoepen van de laatste paddo's uit mn bakje.
Mijn herinnering aan het begin van de trip was zeer mooi, ik zat op het bed van de gastheer, waarvan ik mooi via het brede raam een sky-view had over wat flats en een mooi weg met een laan bomen hierlangs, de flat was dan ook 4 hoog. Terwijl J. een ontzettende lachkick had, wat mij totaal niets deed, ook geen wil om te lachen, keek ik alleen maar verwondert uit het raam naar de wereld om mij heen. de flat in de verte wees met zijn zijde naar me toe, en ik zag uit elke rand van bakstenen een prismakleurige golving verschijnen die als een soort blad in de wind over de gehele zijde van de flat deinsde.
Na wat verder te kijken keek ik naar de laan bomen, langs de weg, het grappige was dat ze allemaal exact hetzelfde eruitzagen, en gepixelt waren, alsof het bomen waren uit de wereld van mario (die bomen uit marioland 2, voor wie het vraagt). Deze bomen deinsde met exact dezelfde beweging identiek aan elkaar, het leek dan ook alsof ze aan het dansen waren van kant naar kant.
Ik had geen zin het uit te leggen aan mijn mede-trippers die geen contact met mij leken te willen of te leggen, en in hun eigen beslommeringen waren. Ondertussen keek ik naar de muur (wat gewoon bakstenen waren) en hier kwamen deze zelfde prisma kleuren weer uit en in de muur geschoven als het ware.
Ik herinner een deken van warmte die over me heen lag, en ook werd opgemerkt door T die opmerkte: ''ik voel me net als die gast uit die film''- doelend op Raoul Duke uit fear and loathing, opvallend was dat hij ook precies zn deken over zn hoofd had als in de scene dat er adrencochroom werd genomen, afijn, weer terug naar de trip.
Vanaf hier kwam de neerwaartse spiraal, er werd ''jump'' opgezet, iets dat ik in het dagelijks leven al slecht trek, maar nu nog meer. Van nature houd ik dingen bij me, en dat deed ik nu dus ook. Ik voelde me van down naar slecht naar heel slecht gaan in een rap tempo, naarmate de trip verzwaardde.
Een gevoel van paniek bekroop mij, de intensiteit van de trip en het gevoel hiermee was iets dat geen enkel boekje of verhaal mij kon vertellen.
Vanaf hier werd alles ''vaag''. terwijl ik lag te woelen op het matras in het midden van de kamer tussen alle tumult kreeg ik popcorn aangereikt, en het gevoel was ronduit verschrikkelijk.
Ik kreeg de typische stukejs niet goed weg en slikken behoorde al lang niet meer tot mijn normale lichamelijke reactie, wat dus resulteerde in allemaal ''propjes en stukejs die onwijs raar aanvoelde in mijn mond.
Intussen was de enige waarmee ik echt optrok ineens weggegaan bleek later, en hij was dan naar huis gegaan bleek later. ik lag moedeloos op het matras en kon amper staan, en slecht met mijn handen een beetje voelen aan van alles.
Hier ging ik dan ook echt verschrikkelijk bad.
Ik snapte gewoon niet meer dat er ooit een ander bewustzijnsniveau zou kunnen bestaan als het trippen. Voor mijn gevoel was ik bijv. persoon A met bewustzijn en denkpatroon B, maar nu ik paddo's ophad voorgoed persoon A maar dan met denkpatroon X. Hoe hard ik het ook probeerde, het leven dat ik had leek gewoon onmogelijk te zijn, en ik zou dan ook nooit meer uit mijn trip komen naar mijn ''oude'' beuwstzijn.
Hier schoten dan ook de negatieve gedachtes door mijn hoofd: ohh ik las hierover negatieve spiraal die niet ophoud. psychische aandoeningen.
nog meer set: van nature ben ik een echte optimist, hoe donker de situatie dan ook mag zijn, en dat kwam dan ook (deels) in de trip naar boven, buiten het feit dat ik ook vaak ''bang'' ben voor nieuwe situaties.
Ik had beredeneert dat ik niet mocht opgeven, het maakte niet uit dat ik voor altijd zo bleef, ik wist geeneens waarom ik het dacht, maar ik moest vechten tegen het idee dat ik maar moest opgeven om vervolgens zo te blijven. allemaal beredeneert vanuit het matras in het midden, wat aanleiding geeft voor de volgende situaties.
Ik moest en zou op het matras blijven liggen, het was mijn safe-zone, ik wist ergens (door ergens gelezen te hebben dat je nooit kan blijven hangen Waarschijnlijk) dat als ik ''het uit zou rijden'' alles goed zou komen. Dit deed ik dan ook.
(geen idee wat voor pokke-herrie mensen op hadden gezet qua jump). Miischien wel een dieptepunt in mijn trip was het accepteren dat ik voor altijd zo zou blijven, en erger nog: ik had mezelf wijsgemaakt dat ik eigenlijk niet meer in die kamer lag, maar allang in een gekkenhuis, waar mijn ouders 1maal per week langskwamen kijken hoe ik gek was, en dus nog steeds dacht in de trip-kamer te zijn. ''-zie die arme jongen, hij denkt nog steeds dat hij in die trip in die kamer zit, terwijl het al jaren verder is''. ik geloofde echt dat dit het geval was. (PS. dit stukje hoort chronologisch gezien voor met matras=safe haven verhaal .
Vervolgens gingen de mensen in de kamer ''gezellig'' scream kijken, waarna ik op een begeven moment toen scream rende en ik toevallig keek hem op mij af zag rennen in een flits, terwijl ik hulpeloos op mijn maasje lag .
Kennelijk was ik teveel last voor gastheer e.d. en was het tijd dat ik ook naar die vriend die eerder weg was gegaan, te gaan. Ze trokken met letterlijk van het matras af de gang op. Mijn mind was gefocust op: blijf hier alles komt goed in deze gekke chaos. Dus je kan mijn reactie enigszins begrijpen. Ik hielp me met alle macht vast aan de deurpost, maar na enig vernuftig trekwerk was ik dan toch op de gang, en voelde ik me wel plots wat beter.
Nu werd ik naar beneden van de flat ge-escorteerd . Onderweg zag ik een matras liggen met wat vale rondjes met rare patronen, en wedereen kwamen er prismakleuren dof omheen en op en begonnen ze te draaien, ik was compleet gefascineerd, maar na enkele secondes werd ik weer megesleurd de trap af.
Eindstand ben ik lekker gaan slapen bij die vriend thuis, blij dat ik weer ''normaal'' was. Ik was niet verdrietig, boos, of opgelucht. Ik voelde het als een ervaring die, nou ja, het woord zegt het al: een ervaring is die ik mijn leven mee zal nemen, en ik ben achteraf blij dat ik het heb gedaan.."
In: Ecuadorian paddotrip - expect the unexpected
1-1-2024