Egodood of out gegaan?

Simpelweg out gaan is niet hoe ik je ervaring zou bestempelen, aangezien je bewust was tijdens de ervaring en het je ook nog achteraf kunt herinneren. Als je out gaat verlies je gewoon je bewustzijn.

Wat je beschrijft klinkt een beetje als ego dood of holen. Persoonlijk vind ik holen wel echt iets anders dan egodood trouwens. Beide kunnen me naar vergelijkbare dimensies of leegtes brengen, alleen tijdens het holen is het meer mijn ego die er doorheen zweeft en met egodood is het enkel nog bewustzijn dat er doorheen zweeft.

Volgens mij was dit geen ego dood. Een ego dood is voor mij buiten jezelf treden, in eenheid met alles komen en herboren terugkeren. Wie is jezelf in deze context? Wie je bent, al je overtuigingen, ervaringen, oordelen, vooroordelen, relaties met andere mensen, ... Concreet: jij.
Bij een ego dood lost dit allemaal op en kom je in eenheid met jah... wat het ook mag zijn. Je staat boven jezelf en je wanen worden overstegen met de absolute waarheid. Een waarheid dat op dat moment zo vanzelfsprekend is, maar die je eerder niet kon zien door je vooroordelen, meningen, oordelen, overtuigingen, ...
Door daarvan terug te keren is veel van het "ego" opgelost/dood en hervormd in "wat het ook mag zijn".
Je bent jezelf daar op het moment heel bewust van. Het is als een "eureka" moment. Je slaat jezelf voor het hoofd dat je het niet eerder zag. Het is moeilijk in woorden samen te vatten. Maar bij een ego dood weet je gewoon dat je ego/ik dood is en iets nieuw in de plaats gekomen is. Je hele paradigma wordt gereset en het leven krijgt een heel andere kleur.

Fundamenteel zei:

Volgens mij was dit geen ego dood. Een ego dood is voor mij buiten jezelf treden, in eenheid met alles komen en herboren terugkeren.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad een ego dood, maar zo beschrijft hij het toch ook ongeveer?

Ik vind het zelf lastig om op basis van iemand zijn subjectieve beschrijving te beoordelen of het nou een ego dood was of niet. Ik neig op basis van zijn beschrijving persoonlijk ook iets meer naar holen overigens maar dat terzijde. Wat maakt dat jij denkt dat het sowieso geen ego dood was?

Ik ben een zij! Haha

Mooie gedachte Mindless over de trampoline. Zo wordt het me iets duidelijker!
Zoals jij een egodood omschrijft denk ik niet dat ik er dan een heb gehad, Fundamenteel. Ik merkte niet dat ik langzaam uit mezelf 'trad' maar het was gewoon pats boem ineens. En ik merkte ook daarna geen eureka moment of een gevoel van herborenheid. Het was subtieler, het voelde alsof ik een nieuwe frisse start ging maken en alsof dit het begin was, echter ebde dit gevoel vrij snel weer weg omdat ik natuurlijk ook nog gewoon vrij wappie was.

Wat is het verschil tussen je bewustzijn en je ego, psychedelicbee? En is zo'n 'gat' een beetje een voorstadium van een egodood? Sorry voor alle vragen, vind het bere interresant en wil graag weten wat er nou precies is gebeurd, ook al is daar natuurlijk geen kant en klaar antwoord op!

tosti zei:

Ik ben een zij! Haha mile:

Klik om te vergroten...

Excuus!

tosti zei:

Wat is het verschil tussen je bewustzijn en je ego, psychedelicbee? En is zo'n 'gat' een beetje een voorstadium van een egodood?

Klik om te vergroten...

Ego is hetgeen dat jou je identiteit geeft. Je gedachtes, aannames, geloven, etc. Bewustzijn zit daar als het ware achter verstopt, maar is altijd aanwezig. Het klinkt misschien gek, maar wanneer je veel gaat mediteren of gaat experimenteren met psychedelica zul je merken dat ego en bewustzijn niet hetzelfde zijn.

Wanneer je ego oplost verdwijnt in enen de associatie met je gedachtes bijvoorbeeld. Je bent je nog wel bewust van je gedachtes, maar begint in enen in te zien dat die gedachtes niet van jou zijn. Ego oplossing leidt uiteindelijk tot egodood. Bij egodood houd jouw identiteit letterlijk op te bestaan en ga je op in het universum. Je komt dan op een plek uit waar niks en alles tegelijk is. Begrippen als tijd en ruimte verliezen daar al hun betekenis bijvoorbeeld. Voor mij gaat een egodood eigenlijk altijd gepaard met in een soort leegte uitkomen die gevuld is met een groot vel licht. Gedachtes bestaan daar niet, maar het enige wat overblijft is bewustzijn en een onbeschrijfelijk gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Buiten dat dit het meest zalige gevoel is wat je maar kunt beleven is het daarnaast dus interessant om te observeren dat wanneer je ego verdwijnt er dus wel bewustzijn overblijft. En dat bewustzijn is niet 'jouw' bewustzijn, maar een universeel of kosmisch bewustzijn.

Holen zou ik niet het voorstadium van een egodood willen noemen, verre van juist eigenlijk. Met holen blijft namelijk je ego intact. Hoewel de plek of leegte waar je dan uitkomt lijkt op die van een egodood is er dus het duidelijke verschil dat met holen je ego nog aanwezig is.

Holen is iets wat je vooral op dissociatieven kunt berijken (lachgas is ook een dissociatief) en egodood is iets wat je vooral op psychedelica kunt berijken.

Ik wil het niet te ingewikkeld maken, maar egodood zou ik als non-dualisme beschrijven en holen juist meer als solopsisme.

Psychedelibee zei:

Dat is inderdaad een ego dood, maar zo beschrijft hij het toch ook ongeveer?

Ik vind het zelf lastig om op basis van iemand zijn subjectieve beschrijving te beoordelen of het nou een ego dood was of niet. Ik neig op basis van zijn beschrijving persoonlijk ook iets meer naar holen overigens maar dat terzijde. Wat maakt dat jij denkt dat het sowieso geen ego dood was?

Klik om te vergroten...

Misschien ligt het aan mij, maar ik vind in de openingspost weinig gelijkheden heeft met wat ik beschrijf.
Zij beschrijft in een zwarte oneindigheid gezogen te worden waar "niets" is. Ze zweeft daarin rond en waant zich dood, maar komt ook met "niets" terug. Ze voelt alsof ze een tweede kans krijgt omdat ze zichzelf dood waande, maar komt (denk ik) wel als dezelfde terug. Bij mij was heel mijn denkwereld ondersteboven gedraaid. Alles waar ik zo rotsvast van overtuigd was wankelde nu en ik zag de wereld daarbuiten. Niets was nog hetzelfde en alles kreeg meer betekenis. Ik merkte het meteen aan mijn interacties met andere mensen, aan de manier waarop ik met het leven omging en hoe ik minder vatbaar voor bullshit was. Ik was op een fractie heel wat minder naïef en heb veel van mijn bullshit-standpunten overboord gegooid.

Wat ik ervaren heb bij mijn ego dood was dat het "niets" mij opnam, maar waarmee ik in communicatie ging en daardoor herboren terugkwam. Ik stond letterlijk buiten mijn eigen overtuigingen, los van mijn ego en bekeek "alles" vrij van oordeel. Dat ontbreekt in deze ervaring.
Niet dat ik hier de absolute waarheid in pacht heb, mijn mening is maar subjectief. Ik vind niet eens de woorden om correct te beschrijven wat ik nu werkelijk ervaren heb.

ik heb het hele topic niet gelezen maar iedereen ervaart dingen anders. Zij word gezogen in niets jij ziet jezelf. jij komt terug met openbaringen en zij niet. Niet alles staat gelijk aan jou ervaring. deal with it

Waarom die 'deal with it'? Fundamenteel geeft ook maar zijn mening.

En ik denk ook dat het centraal staat bij ego-dood dat al je (levens)opvattingen en denkbeelden als niet waar gezien worden en ook dat het (veel) meer is dan een soort 'blank state'. Dat had ik denk ik even gemist in het verhaal in de OP. Wat Psychedelibee zegt over non-dualisme en solipsisme zit denk ik wel wat in.

Geen probleem Psychedelibee

Nogmaals bedankt voor jullie antwoorden! Ik denk dat je daar de hamer op zijn kop slaat Mindless, want dat had ik inderdaad niet. Ik heb nu ook niet het idee dat mijn hele gedachtenpatroon op de kop is gegooid, ik ben nog steeds dezelfde persoon als dat ik voor deze ervaring was. Wel heel veel aan het nadenken en nog steeds last van een dipje, maar dat heb ik altijd. Ik denk dat ik bij deze kan stellen dat wat ik heb meegemaakt, niet (persé) een egodood was.

Alsnog vind ik het interessante materie. Zo ongrijpbaar en het feit dat het nauwelijks is uit te leggen wakkert bij mij nog meer nieuwsgierigheid aan. Stel je voor, ik wil graag een egodood bereiken, hoe gaat dit in zijn werk? Gooi je 'gewoon' een hele hoop psychedelische middelen naar binnen of gaat er een hoop research/meditatie/denken aan vooraf? En wanneer weet je of je klaar bent voor zoiets?

Ik denk dat er vele niveau's van egodood zijn, net zoveel als het ego niveau's/lagen heeft. Voor hetzelfde had je een vorm van ego-oplossing, maar nog niet tot het punt waarbij je je identiteit als een complete leugen hebt gezien. Maar ja, het blijft ook semantiek natuurlijk, want je kunt ook stellen dat egodood alleen dat is wanneer er 0,0 ego meer is.

tosti zei:

Stel je voor, ik wil graag een egodood bereiken, hoe gaat dit in zijn werk?

Klik om te vergroten...

Ten eerste realiseren dat de 'ik' die egodood wil bereiken, het ego is. Het is dus een opgeven van willen bereiken, willen weten, willen worden.

tosti zei:

Gooi je 'gewoon' een hele hoop psychedelische middelen naar binnen of gaat er een hoop research/meditatie/denken aan vooraf?

Klik om te vergroten...

Als je 5 minuten helemaal stil kunt zijn, niet naar je gedachten luisteren, dan zal je ego zijn grip op jou al drastisch verliezen. Maar doe dat maar eens, is veel moeilijker dan je zou verwachten. We zijn gewend om altijd te denken. Met psychedelica en meditatie vergroot je de kans op een egodood ervaring enorm. Research daarentegen staat het alleen maar in de weg denk ik. Research is kennis, verleden. Het hele egodood "idee" is juist kennis/verleden loslaten en hier in dit moment komen.

tosti zei:

En wanneer weet je of je klaar bent voor zoiets?

Klik om te vergroten...

Ook weer zoiets moeilijks. Het komt uit een spontaniteit, je weet het niet van tevoren. Het gebeurd. Het is er altijd juist op het moment dat je het niet verwacht, want het ego is ook de (subtiele) verwachting.

Mindless zei:

Maar ja, het blijft ook semantiek natuurlijk, want je kunt ook stellen dat egodood alleen dat is wanneer er 0,0 ego meer is.

Klik om te vergroten...

Persoonlijk ben ik van mening dat het pas een egodood is wanneer het ego er helemaal niet meer is en je helemaal opgegaan bent in het universum. Alles daarvoor zou ik persoonlijk als ego oplossing definiëren. Want op het moment dat er nog iets van het ego over is kun je niet over dood spreken, enkel oplossen.

En ja egodood overkomt je vaak en kun je niet zomaar forceren. Hoe hoger de dosis psychedelica, hoe groter de kans, maar het biedt geen garanties. Mij overkwam het de eerste keer gewoon tijdens de piek van zo'n 140ug LSD. Daarna ook wel eens hogere doseringen gedaan waarbij het niet gebeurde. Inmiddels ben ik echter wel zo ver dat ik het met mediteren tijdens psychedelica kan oproepen.

De combinatie van psychedelica en mediteren geeft je dus de grootste kans. Maar dan moet je wel al langere tijd serieus met mediteren bezig zijn in het dagelijks leven.

Goed punt, heb je ook wel gelijk in. Misschien blijf ik het wel egodood noemen omdat dat lekker kort is i.t.t. ego-oplossing...

En ja die combinatie geeft de grootste kans. Maar mediteren doet ook niet iedereen zomaar. Ik denk dat veel mensen bij het mediteren (subtiel) denken. Daar betrap ik mezelf ook vaak op. En dat heeft niets met meditatie, maar alles met meditatie uit de weg gaan te maken. Gewoon weer het ego, maar dan de ultra sneaky versie er van. Als er echt sprake is van meditatie, dan volgt ego oplossing al snel. Met psychedelica erbij is in die echte meditatie komen veel makkelijker.

Mindless zei:

Maar mediteren doet ook niet iedereen zomaar. Ik denk dat veel mensen bij het mediteren (subtiel) denken. Daar betrap ik mezelf ook vaak op. En dat heeft niets met meditatie, maar alles met meditatie uit de weg gaan te maken. Gewoon weer het ego, maar dan de ultra sneaky versie er van.

Klik om te vergroten...

Het grootste deel van de tijd wanneer ik probeer te mediteren zijn er ook wel gedachten hoor. Soms heel duidelijk zoals je normaal gewend bent, maar soms ook meer sneaky inderdaad. Maar ook dat vind ik persoonlijk niet erg, want daardoor ga je wel weer inzien dat wanneer het stil is in je hoofd er nog steeds subtiele gedachtes aanwezig kunnen zijn. Hier bewust van worden hoort wat mij betreft ook bij het proces van mediteren en zorgt ervoor dat je steeds moeilijker voor de gek wordt gehouden door je ego.

Laat duidelijk zijn, ik heb mezelf niet gezien.
Het was een innerlijke reis in mijn eigen hoofd, waar alles ontleed werd.
Mijn "ik", mijn ego dus, werd afgebroken doordat ik buiten mijn eigen overtuigingen kwam te staan en ontwaakte in een nieuwe waarheid.
Ik werd niet opgenomen door het universum of dergelijke, weet ook niet wat ik me daarbij überhaupt moet voorstellen?
Wel ervoer ik een aanwezigheid die mij inleidde in deze nieuwe "waarheid".

Fundamenteel zei:

Ik werd niet opgenomen door het universum of dergelijke, weet ook niet wat ik me daarbij überhaupt moet voorstellen?

Klik om te vergroten...

Lastig om uit te leggen, maar ik was niet meer in wat voor vorm dan ook. Er was enkel nog bewustzijn, zelfs tijd en ruimte bestonden niet meer. Het was alsof alles vanaf de big bang tot heden en zelfs de toekomst allemaal daar waren in 1 punt.

Psychedelibee zei:

Het grootste deel van de tijd wanneer ik probeer te mediteren zijn er ook wel gedachten hoor. Soms heel duidelijk zoals je normaal gewend bent, maar soms ook meer sneaky inderdaad. Maar ook dat vind ik persoonlijk niet erg, want daardoor ga je wel weer inzien dat wanneer het stil is in je hoofd er nog steeds subtiele gedachtes aanwezig kunnen zijn. Hier bewust van worden hoort wat mij betreft ook bij het proces van mediteren en zorgt ervoor dat je steeds moeilijker voor de gek wordt gehouden door je ego.

Klik om te vergroten...

Ik zie zelf gedachten hebben niet per se hetzelfde als 'denken'. Als er sprake is van denken, is er (in mijn ogen) ook sprake van een ego, subtiel of niet.

En ja, dat laatste ben ik het zeker mee eens.

Fundamenteel zei:

Laat duidelijk zijn, ik heb mezelf niet gezien.

Klik om te vergroten...

Je kunt imo jezelf ook niet zien. Je ziet dat wat niet jou is, terwijl je zelf blijft als dat wat ziet.

Fundamenteel zei:

Ik werd niet opgenomen door het universum of dergelijke, weet ook niet wat ik me daarbij überhaupt moet voorstellen?

Klik om te vergroten...

Misschien dat mensen hun ervaringen hiermee ook verschillen, maar ik heb wel een paar ervaringen gehad dat tijd als het ware in zichzelf omkeerde (ja, onmogelijk uit te leggen...) en het voelde alsof ik er 'aan de andere kant' weer uit kwam. Alles was nog precies hetzelfde, maar er waren geen dingen meer, geen tijd, geen wereld en geen ik. Alle labeltjes die we normaal op dingen plakken waren daar niet. Het was onvoorstelbaar sereen en vredig. En omdat 'ik' daar niet was, was alles ik. Niets was meer een tegenstelling van iets anders. Er was maar één 'beweging' als het ware. In die zin kan ik zeggen dat ik opgenomen was door het universum, want mijn 'ik' was verspreid over alles. Maar het is tricky om het zo te noemen, want zelfs van 'universum' maken we een voorstelling/concept en dat was nou juist wat daar niet was.

Psychedelibee zei:

Lastig om uit te leggen, maar ik was niet meer in wat voor vorm dan ook. Er was enkel nog bewustzijn, zelfs tijd en ruimte bestonden niet meer. Het was alsof alles vanaf de big bang tot heden en zelfs de toekomst allemaal daar waren in 1 punt.

Klik om te vergroten...

De ene noemt het iets, de andere niets en jij dus het universum. Wat ik ook had was dat ik mijn plaats in het universum beter begreep. Mijn leven was plots niet meer zo zinloos en alle ellende die ik ooit ervaren had bleek op dat moment nodig te zijn om me uiteindelijk naar die ervaring te brengen. Als dit enige zin maakt. Om de ervaring te begrijpen en te plaatsen had ik mijn "ellende" nodig. Ook veranderde mijn afgunst en haat naartoe mijn verleden naar dankbaarheid en liefde.

Ik was de hele ervaring bij volle bewustzijn. Het zat diep in mijn hoofd en "communiceerde" met mij. Ik heb expliciet horen doorkomen: "Je hebt er je hele leven om gevraagd,..." Het nam mij op reis doorheen mijn "ik" en niets was ooit nog hetzelfde. Ik heb toen zelfs ontslag genomen op mijn werk. Ik was operator in een asbestverwerkend bedrijf.
Zo'n 10 jaar na mijn ego dood begon ik terug met trippen en daar heb ik een piek bereikt die mij nog steeds in verbazing achterlaat. Bij een lage dosis gaf het mij door dat ik niet bang mocht zijn, maar ik vraag mij daarbij dan af: hebben nog mensen zoiets ervaren?

Als ik mijn tripverhalen neerschrijf blijk ik uiteindelijk vrij alleen te staan, maar dan op keer ook weer niet.

Mindless zei:

Je kunt imo jezelf ook niet zien. Je ziet dat wat niet jou is, terwijl je zelf blijft als dat wat ziet.

Klik om te vergroten...

Maar als alles en iedereen 1 is, dan ben ik jij en jij bent mij. Ik zou dan in theorie mezelf overal in terugzien en terugvinden.
Echter snap ik wel wat je wil zeggen Ik dacht alleen dat er een misverstand was ontstaan doordat ik niet helder genoeg was in mijn voorgaande posten. Ik dacht zelfs een zekere irritatie op te merken

Misschien dat mensen hun ervaringen hiermee ook verschillen, maar ik heb wel een paar ervaringen gehad dat tijd als het ware in zichzelf omkeerde (ja, onmogelijk uit te leggen...) en het voelde alsof ik er 'aan de andere kant' weer uit kwam. Alles was nog precies hetzelfde, maar er waren geen dingen meer, geen tijd, geen wereld en geen ik. Alle labeltjes die we normaal op dingen plakken waren daar niet. Het was onvoorstelbaar sereen en vredig. En omdat 'ik' daar niet was, was alles ik. Niets was meer een tegenstelling van iets anders. Er was maar één 'beweging' als het ware. In die zin kan ik zeggen dat ik opgenomen was door het universum, want mijn 'ik' was verspreid over alles. Maar het is tricky om het zo te noemen, want zelfs van 'universum' maken we een voorstelling/concept en dat was nou juist wat daar niet was.

Klik om te vergroten...

Je zegt het zelf, "dat is tricky". Ik heb het altijd "iets" genoemd omdat ik de ware aard ervan nooit ontdekt heb. Ik heb nu wel een beter beeld bij wat men bedoelt "opgenomen worden door het universum."
Ikzelf dacht met identiteiten te maken te hebben die mij begeleidden.
Ik denk dat onze ziel van een plaats komt dat zichzelf op zulke momenten openbaart aan ons.

Ik ben nog bezig aan een tripreport, misschien post ik dat nooit, maar ik heb ook eens iets raar ervaren met "tijd".
Ik snap perfect wat je bedoelt wanneer dat zich omdraait of als er een moment is waar tijd stil staat. Het ging van stilstand plots achteruit, althans zo nam ik het waar. Maar dat was jaren na mijn ego dood.
Overal tegelijk zijn of "ergens anders" terechtkomen heb ik nooit ervaren. Wel heb ik ervaren dat er iets aanwezig was dat overal tegelijk kan zijn. Maar ik heb alleen nog maar natuurlijke psychedelica gedaan. Ik heb maar enkele ervaringen en ben eigenlijk een complete leek. Maar die enkele ervaringen waren wel ruim voldoende alles op zijn kop te draaien.

Fundamenteel zei:

De ene noemt het iets, de andere niets en jij dus het universum. Wat ik ook had was dat ik mijn plaats in het universum beter begreep.

Klik om te vergroten...

Maar bij mij kwam die realisatie en begrip van mijn plek in het universum pas toen mijn ego weer heel langzaam terug kwam.

Ik geloof er niet in dat begrip en realisatie mogelijk is tijdens een ego dood, simpelweg omdat er dan enkel bewustzijn over is. En wat kan dat bewustzijn meer begrijpen dan dat het bewustzijn daar is. En ik heb het dan dus niet over persoonlijk bewustzijn, maar allesomvattend bewustzijn. Vandaar dat ik het ook opgaan in het universum noem. Universum betekent niets anders dan gewoon alles van materie, energie, ruimte en tijd bij elkaar.

Tijdens een ego dood is het enige dat ik ervaar een ultiem gevoel van liefde. Alles is 1 en dat is liefde. Pas wanneer je ego langzaam terug komt, kun je je ook dingen gaan realiseren adhv de ervaring. Je ziet dan dat hetzelfde bewustzijn nog steeds over is en dat jouw bewustzijn of ego slechts een onderdeel is van het grotere geheel.

Fundamenteel zei:

Maar als alles en iedereen 1 is, dan ben ik jij en jij bent mij. Ik zou dan in theorie mezelf overal in terugzien en terugvinden.

Klik om te vergroten...

Ja dat is dan ook wat ik geloof (en ervaar op momenten): dat jij mij bent en ik jou. In de diepte zijn we één. Voorbij één zelfs, want twee heeft nooit bestaan in de diepte. De wereld (alles wat te zien is), is slechts een reflectie van wat "wij" zijn. En de wereld is niet bewust. Alleen ik/jij/ieder "ander" (wat allemaal 1 en hetzelfde bewustzijn is) is bewust. De wereld is als een spiegel. Het is de reflectie van de binnenwereld.

Fundamenteel zei:

Echter snap ik wel wat je wil zeggen Ik dacht alleen dat er een misverstand was ontstaan doordat ik niet helder genoeg was in mijn voorgaande posten. Ik dacht zelfs een zekere irritatie op te merken

Klik om te vergroten...

Misverstanden zullen zeker ontstaan over dit onderwerp.

Fundamenteel zei:

Je zegt het zelf, "dat is tricky". Ik heb het altijd "iets" genoemd omdat ik de ware aard ervan nooit ontdekt heb. Ik heb nu wel een beter beeld bij wat men bedoelt "opgenomen worden door het universum."
Ikzelf dacht met identiteiten te maken te hebben die mij begeleidden.
Ik denk dat onze ziel van een plaats komt dat zichzelf op zulke momenten openbaart aan ons.

Klik om te vergroten...

Ik heb hier grote twijfels over. Hoe enorm overtuigend dergelijke mystieke ervaringen ook zijn, het blijven ervaringen. Ze komen en ze gaan. Ik denk dat onze ziel helemaal niet van een plaats komt, maar dat het eeuwig op dezelfde "plaats" is, namelijk hier en nu. We zijn nooit ergens anders geweest. Maar goed, het is dan ook weer tricky om dat tot een vast geloof te maken. Maar ik neig meer naar dat wat hier altijd is, dan dat wat mij weer verlaat.

Fundamenteel zei:

Overal tegelijk zijn of "ergens anders" terechtkomen heb ik nooit ervaren.

Klik om te vergroten...

Overal waar je komt, daar ben je. Compleet verweven met je ervaring en dat is al teveel gezegd. Waar is ooit een echte grens (niet bedacht door het verstand) te vinden tussen jezelf en wat je ervaart? In die zin: heb je ooit iets anders dan jezelf meegemaakt?

Van "overal tegelijk zijn" maakt het verstand een voorstelling, maar die voorstelling kan sowieso de realiteit niet zijn, want het komt en verlaat je weer. En jij blijft als dat wat dit ziet/heeft geweten.