Fundamenteel

"De medicatie werkt, maar werkt niet zo goed als cannabis. De combinatie van beide bedient mij het beste, medicatie en een jointje. Als ik 's morgens één joint rook kan ik de hele voormiddag alles aan, geen prikkels. Maar neem ik enkel medicatie vermijd ik het openbaar vervoer als de rotte pest. Mijn psychiater heeft al tussen de lijnen laten merken dat ik beter blijf blowen. Mijn psycholoog was anti drugs, maar erkende wel dat ik er beter van werd. Ook mijn vriendin heeft mij liever onder invloed van cannabis omdat we dan normaal kunnen communiceren. Dan prikkelen bepaalde thema's me niet en kan ik ieder gesprek aan. Dus ja, de voordelen wegen op. Het enige nadeel is de kostprijs. Verder heb ik er geen klachten over."

"Neen dat kan hij niet doen. Ik ben Belg. Voor MS patiënten hebben ze hier wel medische cannabis, maar dat is zo'n spray die je in je mond moet spuiten. Echte medische cannabis in topvorm bestaat hier niet. Ik heb laatst 200 euro betaald voor 15 gram wiet. Ik ben niet meer bij die dealers gegaan. Ik ben nu al een week nuchter simpelweg omdat ik het financieel niet meer aankan. Vrienden moedigen me aan om te telen, maar de risico's, de gevolgen eraan verbonden maken me een beetje schuw."

"Bij mij geeft cannabis ook enkele lichamelijke klachten als ik stop met blowen. Het past mijn eetpatroon en slaapritme aan. Mijn stoelgang is ook geheel anders wanneer ik niet blow. Moest het mij niet zoveel beter maken, stoppen zou heel gemakkelijk zijn. Maar ik kan slapen, eten, goed naar de wc, goede relaties onderhouden en het leven baas. Ik heb zo'n olie geprobeerd, maar ik merkte er niets van. Ik had zo'n vloeistof voor een elektronische sigaret gekocht. Een gewone joint pakt het beste uit. Het eten werkt ook heel goed, maar dat is zo lichamelijk dat ik niets meer gedaan krijg. Met een uphigh ben ik klaar voor de wereld. Geen prikkels en alles op een rijtje. Je beschrijving over een overbelaste computer is een goede beschrijving. Als er teveel na elkaar gebeurt en ik teveel prikkels opstapel kan ik crashen. Dankzij medicatie is dat nu zonder de gepaarde angst, maar het blijft zwaar. Ik heb minder angsten en voel me in de dag beter in mijn vel. Maar ik neem lage dosissen. Doordat ik nog zo prikkelbaar kan zijn is het natuurlijk niet altijd even aangenaam voor mijn omgeving. Ik sluit me snel af en dan is er geen bereiken meer aan. Hoe verder in tijd hoe meer ik me afsluit en hoe dieper ik in mijn hoofd zak. Tot ik mij eentje blow... dan komt alles weer op on/aan en ga ik mij excuseren tegen mijn vriendin omdat ik zo afwezig was in onze relatie en bloeien wij weer helemaal open. Enige nadeel, het is zo'n reteduur product en het is niet meer binnen handbereik zoals vroeger."

"Langspeelplaat zei: Yep, maar ik begreep nog niet precies hoe het werkte. Ik handelde gewoon uit pure onwetendheid de eerste nacht. Die nacht was denk ik het leerzaamste wat ik tot nog toe heb mogen ervaren in mijn leven, ondanks de malaise. Ik ben zo blij dat ik dit heb gedaan en ik denk er nu al met weemoed aan terug. Nooit geweten dat het leven er zo anders uit kan zien. Ik sta redelijk perplex op het moment. Dit geeft me zoveel energie om iets van mijn leven te maken. Incredible! Dankje!! Klik om te vergroten... Toen ik begon met psychedelica haalde ik er de eerste trips niets uit. Heldere kleuren ja, beetje lachen. Tot ik mij eens onderschat heb. Ik had geen weegschaal en greep op de tast 2 droge (dikke) paddo's. Alles veranderde daarna. Ik werd echt een beter mens en kon mezelf buiten mijn eigen overtuigingen verplaatsen, me beter bij anderen inleven. Ik had het nu ruimer dan mezelf gezien. Ik was psychedelisch ontmaagd. Van daar is mijn reis begonnen en die is er alleen maar serieuzer op geworden. Ik heb horrorervaringen gehad alvorens mijn trips opkwamen, maar toch was ik achteraf dankbaar voor al het andere dat erbij kwam kijken. Ik denk dat het misselijk zijn, zweten en ijlen erbij hoort. Dat zijn uw wroegingen die zich kenbaar maken en eruit gezweet worden. Alles wat ik opgekropt had en waarvoor ik "verdrietig" was kreeg nu een plaats en werd door een ruimer inzicht overstegen. Eerst ziek, onzeker, dolend op de tast, ... en dan euforisch uitbarsten in de kosmos. Het is alsof je herinnerd wordt aan een oerkennis die zo vanzelfsprekend is, maar toch niet toegepast wordt in ons leven."

"Lijpe shit. Volgens mij kan het. Maar met wat zijn we bezig? Ge kunt daar allerlei aannames en veronderstellingen aan aannaaien. Maar zijn we daarom met aliens bezig? Ik ben ook geneigd iets alien te geloven. Maar als het al hier voor de mens was, is het dan alien? Kan het niet zijn dat we gewoon met iets "eternal" bezig zijn en het zich vormt naar wat je voor jezelf inbeeld? Voor de ene verschijnt het als een alien, voor de andere als Jezus, ... Maar zoals de film aangeeft, dit is een domein dat de mens inderdaad dient te verkennen. Zoals NASA de ruimte verkent, dient men ook in andere velden te verkennen. De mens had een relatie met psychedelica voor god weet hoe lang. Dat ging van vader op zoon en wij hebben daar in 2017 nog niet het tipje van de ijsberg van gezien. Naar mijn inzien zou het belangrijk zijn er mensen bij te betrekken die al honderdtal generaties ervaring met psychedelica hebben. Er is toch iets van, mensen die in "contact" komen met "iets". Maar niemand van de gecontacteerde kan uitleggen waardoor men gecontacteerd is. Mysterieus en most curious. Hoewel sommigen toch met hele vreemde verhalen naar buiten komen."

"In de religies zijn dat engelen en demonen. Zelfs sjamanen zorgden er bij een ritueel voor dat de slechte geesten eerst verdwenen. Het fenomeen van deze wezens is niet verzonnen, maar gebaseerd op ervaringen uit "de andere wereld". Het monotheïsme heeft dit volledig verketterd en bij de inquisitie heeft het patriarchaat veel van deze tradities verdreven in de westerse wereld. Hier is dat echt verloren gegaan, maar er zijn nog stammen die deze relaties met "de andere wereld" onderhouden. Door deze te ontdekken is dat terug overgewaaid naar het westen. Dat was even vrij, maar toen kwam de war on drugs. En nu staan we allemaal in ons haar te krabben: what is going on? Iedereen die een significante trip heeft ervaren weet dat in psychedelica iets te vinden is, maar kan er toch de vinger niet op leggen. Het ligt op het puntje van je tong, maar je kan het niet uitspreken. Je weet het, maar tegelijk weet je het toch niet. Edoch voelen wij instinctief aan dat we met "iets" bezig zijn dat van iets "hoger" dan onszelf moet komen. Begrijp je me een beetje? Daarom ben ik daar rationeler in geworden. Ik kijk niet op van rare verhalen, maar zelf ga ik ze niet meer ervaren Ik zet geen deur meer open voor "iets" en houd het liever lekker vertrouwd. Dat er "iets" is, daar ben ik heilig van overtuigd. Maar 't leven is voor een reden ontworpen zoals het is. Wij nemen datgene waar wat de geest vatten kan. Zijn wij wel klaar voor de overgang zonder massa hysterie? De misleiding is gigantisch en zullen wij datgene wij dan waarnemen wel zien voor wat het werkelijk is?"

"Zich afsluiten of gewoon hallucineren? Er zijn zoveel mensen die hallucinaties hebben in het dagdagelijks leven, maar die krijgen medicatie. Ik heb altijd geloofd dat ik met iets magisch/mysterieus/spiritueel bezig was. Ik werd geborgen en warm opgenomen. Ik ging dan altijd in mijn bed liggen en mijn hele wereld werd wollig. Iets nam mij altijd heel intens en warm op, ik geloofde niet dat hier iets slecht uit kon komen, ik had nooit een bad trip tot ik het "uitdaagde". Mijn trip werd een "demonische" ervaring. Het was als een alcoholist die niet meer kan drinken en door een delirium gaat, the gates of hell were open. Er was geen ontsnappen aan, daarna nam de synchroniciteit in mijn leven toe en veel ander rare dingen die ik nog niet geplaatst heb. Ik ben van naïef roekeloos reizen naar een übervoorzichtige psychonaut getransformeerd. Ik zet geen deurtjes meer open, noch nodig ik het uit in mijn leven. Ik heb dat zo dichtgeramd als ik maar kon. Momenteel heb ik ongeveer 2 jaar niet meer getript en het ziet er niet naar uit dat ik daar de eerste jaren aan toe zal zijn. Al voel ik me wel klaar, ik ben het niet. Nu de realiteit zich terug hersteld heeft en ik terug in staat ben tot rationeel denken, ga ik niet meer terug. Aliens, demonen, engelen , goden, duivels, ... ik heb ze uit mijn operatiesysteem verbannen. Ik heb of wel een "piek" bereikt in mijn evolutie als mens op geestelijk niveau, of ik was gek aan het worden. Hoe dan ook, ik kies toch voor de realiteit zoals ze nu ontworpen is. Ik had er om gevraagd, maar nu ben ik toch veel voorzichtiger geworden in mijn verzoekjes. We mogen allemaal heel open staan, maar als de UFO bij wijze van spreken in onze achtertuin landt zou de meerderheid bang gaan lopen. Laat alles maar zoals het is wat mij betreft."

"Volgens mij was dit geen ego dood. Een ego dood is voor mij buiten jezelf treden, in eenheid met alles komen en herboren terugkeren. Wie is jezelf in deze context? Wie je bent, al je overtuigingen, ervaringen, oordelen, vooroordelen, relaties met andere mensen, ... Concreet: jij. Bij een ego dood lost dit allemaal op en kom je in eenheid met jah... wat het ook mag zijn. Je staat boven jezelf en je wanen worden overstegen met de absolute waarheid. Een waarheid dat op dat moment zo vanzelfsprekend is, maar die je eerder niet kon zien door je vooroordelen, meningen, oordelen, overtuigingen, ... Door daarvan terug te keren is veel van het "ego" opgelost/dood en hervormd in "wat het ook mag zijn". Je bent jezelf daar op het moment heel bewust van. Het is als een "eureka" moment. Je slaat jezelf voor het hoofd dat je het niet eerder zag. Het is moeilijk in woorden samen te vatten. Maar bij een ego dood weet je gewoon dat je ego/ik dood is en iets nieuw in de plaats gekomen is. Je hele paradigma wordt gereset en het leven krijgt een heel andere kleur."

"Psychedelibee zei: Dat is inderdaad een ego dood, maar zo beschrijft hij het toch ook ongeveer? Ik vind het zelf lastig om op basis van iemand zijn subjectieve beschrijving te beoordelen of het nou een ego dood was of niet. Ik neig op basis van zijn beschrijving persoonlijk ook iets meer naar holen overigens maar dat terzijde. Wat maakt dat jij denkt dat het sowieso geen ego dood was? Klik om te vergroten... Misschien ligt het aan mij, maar ik vind in de openingspost weinig gelijkheden heeft met wat ik beschrijf. Zij beschrijft in een zwarte oneindigheid gezogen te worden waar "niets" is. Ze zweeft daarin rond en waant zich dood, maar komt ook met "niets" terug. Ze voelt alsof ze een tweede kans krijgt omdat ze zichzelf dood waande, maar komt (denk ik) wel als dezelfde terug. Bij mij was heel mijn denkwereld ondersteboven gedraaid. Alles waar ik zo rotsvast van overtuigd was wankelde nu en ik zag de wereld daarbuiten. Niets was nog hetzelfde en alles kreeg meer betekenis. Ik merkte het meteen aan mijn interacties met andere mensen, aan de manier waarop ik met het leven omging en hoe ik minder vatbaar voor bullshit was. Ik was op een fractie heel wat minder naïef en heb veel van mijn bullshit-standpunten overboord gegooid. Wat ik ervaren heb bij mijn ego dood was dat het "niets" mij opnam, maar waarmee ik in communicatie ging en daardoor herboren terugkwam. Ik stond letterlijk buiten mijn eigen overtuigingen, los van mijn ego en bekeek "alles" vrij van oordeel. Dat ontbreekt in deze ervaring. Niet dat ik hier de absolute waarheid in pacht heb, mijn mening is maar subjectief. Ik vind niet eens de woorden om correct te beschrijven wat ik nu werkelijk ervaren heb."