Psychedelibee zei:
Beetje off topic, maar vind het erg interessant. Waarom durfde je de laatste paar keren er niet aan over te geven? Je weet waar je zal belanden, maar je weet ook dat je er tegen verzetten geen zin heeft en alleen maar averechts werkt. Lijkt mij dat je er niet tegen verzetten uiteindelijk alsnog de fijnste trip op levert ten opzichte van je er juist tegen verzetten.
Klopt, maar het is dan ook niet een rationeel iets. Er gebeurd eigenlijk een heel vreemd iets en dit is nu elke keer hetzelfde bij mij. Ik zal het proberen te beschrijven en ik zeg alvast dat dit een vaag verhaal zal worden. :P
Zoals je weet mediteer ik altijd tijdens het trippen. Dit zorgt er altijd voor dat het dieper gaan in een stroomversnelling komt. Ik voel dan de intensiteit steeds toenemen. Soms wordt dat even teveel en stop ik de meditatie. Later pak ik dat weer op, waardoor de intensiteit weer toeneemt. Op een gegeven moment heb ik dan een soort doorbraak waarna alles heel erg stil wordt. Maar los van dat alles stil wordt, is er ook een gevoel van dat 'tijd' op het randje van stoppen staat. Mijn waarneming van tijd is dan extreem vertraagd en dreigt helemaal te gaan stoppen. En ik wéét dat tijd ook echt helemaal stopt als ik loslaat, want dat heb ik eerder meegemaakt. Een paar trips terug durfde ik die "stap" niet te zetten en nu heb ik dat dus mentaal een issue gemaakt.
![:(]()
Op die rand van tijd en eeuwigheid zie ik dan als het ware waar ik ben geweest tijdens vorige trips, maar ik heb die laatste stap niet gezet en ben daar dan nog niet. Eerdere trips krijg ik dan weer voor me (in de verte) en het schrikt me dan af door wat voor extreme ervaringen ik eerder ben gegaan.
Wat echt helemaal raar is, is dat wanneer ik op de rand sta (als het ware) het voelt alsof mijn hele omgeving me aan zit te kijken en me aan zit te moedigen om die sprong te maken...

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar het is zelfs zo dat mijn CV ketel dan een geluid maakt alsof ´ie niet wil opstarten...
![:confused:]()
Dat heb ik al meerdere keren meegemaakt. Alsof de hele realiteit on hold staat en het niet doorgaat zolang ik niet durf los te laten. Het is echt een super apart gevoel, waarbij ik aan de ene kant weet dat ik gerust die sprong kan maken, maar aan de andere kant ook niet weet hóe ik die sprong moet maken/los kan laten... Misschien heeft het meer tijd nodig.
![:wink:]()