Alleen laten tijdens een badtrip

Ik heb één keer een hele lange en erge badtrip gehad. Vervelender dan dat kan gewoon niet (denk ik en hoop ik). Ik bespaar je de details maar dit ging echt te ver. Heb er jaren over gedaan om deze nare ervaring een plek te geven. Anyway, tijdens de badtrip werd ik verzorgd door allemaal mensen. Ze waren heel lief voor mij, empathisch en gingen met mij mediteren. Maar ik kon daar dus helemaal niks mee en het maakte mij alleen maar bozer en banger. Ik vond het heel lief van die mensen, ze bedoelden het goed maar ik denk dat ik beter af was geweest alleen. Als ik ergens in een soort van sepeercel was gelegd met zachte muren. Eentje die geluidsdicht was, zodat ik kon schelden en schreeuwen. Maar dat was er niet. Ik heb weleens gelezen dat ze in de jungle een badtripper vastbinden aan een boom en hem laten gaan. Denk dat dit in mijn geval wel beter was geweest. Ik was alle controle over mijn lichaam en geest totaal kwijt. Ik was letterlijk met mijn mind in een hele andere wereld.... Compleet egodood.

Wat ik hiermee wil vragen is; is het wel zinvol om een badtripper aandacht te geven in sommige gevallen?

Ik was alle controle over mijn lichaam en geest totaal kwijt. Ik was letterlijk met mijn mind in een hele andere wereld.... Compleet egodood.

Klik om te vergroten...

Dit lijkt me juist het doel van trippen, maar als je dan tegen gaat stribbelen en niet kan loslaten dan krijg je dit soort slechte ervaringen.

Maar goed, een ervaren tripsitter kan wel invloed hebben op de bad trip van de ander en kan die daar mogelijk uithalen. Aan de andere kant kan een leek het eventueel nog wel wat erger voor je maken als die niet weet wat ie doet. En ja, soms is met rust laten gewoonweg het beste.

Hangt van de persoon af. Ik wil zelf op zo'n moment ook het liefst alleen gelaten worden. Vastgebonden worden lijkt me echter een van de slechtste ideeën. Op momenten dat ik bad (dreig te) ga(an), moet ik kunnen bewegen. Maar dat ben ik.

De 'egodood' blijft een onduidelijk concept vaak. Op Amerikaanse fora heb ik vaak gezien dat 'egodood' als een inherent moeilijke/pijnlijke ervaring wordt gezien. Velen associëren 'dood' denk ik automatisch met 'slecht'. Niet zo'n handige interpretatie imo, want de controle compleet verliezen hoeft niet per definitie moeilijk/pijnlijk te zijn, zoals acht al zei.

Ik vind 'egodood', toch ook wel een verkeerde benaming. De dood is onomkeerbaar en een egodood is maar tijdelijk. En daarnaast heeft het woord 'dood' voor verreweg de meeste mensen inderdaad een nogal negatieve lading.

Misschien is 'egoverlossing' een beter woord? Want je wordt imo tijdelijk verlost van de beperkingen die het ego met zich meedraagt. En het klinkt sowieso een stuk positiever.

Wat zijn de verschillen tussen egodood en bad trip? Ik heb toevallig afgelopen nacht op ego dood zitten googelen.

acht.zes zei:

Ik vind 'egodood', toch ook wel een verkeerde benaming. De dood is onomkeerbaar en een egodood is maar tijdelijk. En daarnaast heeft het woord 'dood' voor verreweg de meeste mensen inderdaad een nogal negatieve lading.

Misschien is 'egoverlossing' een beter woord? Want je wordt imo tijdelijk verlost van de beperkingen die het ego met zich meedraagt. En het klinkt sowieso een stuk positiever.

Klik om te vergroten...

Ja, ego-oplossing wordt het ook vaak genoemd.

Casaan zei:

Wat zijn de verschillen tussen egodood en bad trip? Ik heb toevallig afgelopen nacht op ego dood zitten googelen.

Klik om te vergroten...

Een egodood/ego-oplossing is wanneer je ziet dat 'jij' niet bestaat. En tegelijk met het "verdwijnen" (iets dat niet bestaat kan niet verdwijnen, vandaar tussen aanhalingstekens) van jezelf verdwijnt ook de (mentale) wereld omdat de twee elkaar in leven hielden als tegenovergestelden van elkaar. Maar het is eigenlijk niet goed uit te leggen als je het niet zelf hebt meegemaakt.

Een bad trip is wanneer degene die tript zich gaat verzetten tegen de trip en niet meer in staat is om te stoppen met vechten tegen de ervaring.

Een bad trip is gewoonweg de benaming voor een trip die als onaangemaam ervaren word/werd, kan vanalles zijn dus.

Bij een egodood is het concept van het ego verdwenen. De grens tussen ‘jezelf’ en ‘de rest’ is weg, waardoor enkel ‘de rest’ nog bestaat. Door dit verlies van ego bestaat er ook geen ‘ik’ meer die dingen met vooroordelen of emoties waarneemt. Het voelt alsof de waarnemer en het universum één geheel vormen, in plaats van dat de waarnemer zich in het universum bevindt. De waarnemer wordt het universum. Mede hierdoor wordt deze mystieke ervaring vaak omschreven als het ervaren van je eigen dood.

Mindless zei:

Een egodood/ego-oplossing is wanneer je ziet dat 'jij' niet bestaat. En tegelijk met het "verdwijnen" (iets dat niet bestaat kan niet verdwijnen, vandaar tussen aanhalingstekens) van jezelf verdwijnt ook de (mentale) wereld omdat de twee elkaar in leven hielden als tegenovergestelden van elkaar. Maar het is eigenlijk niet goed uit te leggen als je het niet zelf hebt meegemaakt

Klik om te vergroten...

Dank voor deze uitleg, dit zegt me meer dan alles wat ik vannacht heb gelezen. Is wel iets wat ik zou willen ervaren. Wat me opvalt is dat jij jezelf benadert als iets dat niet bestaat, of je benadert mij als iemand die niet bestaat gezien de aanhalingstekens. Mooie stof tot nadenken!

acht.zes zei:

Bij een egodood is het concept van het ego verdwenen. De grens tussen ‘jezelf’ en ‘de rest’ is weg, waardoor enkel ‘de rest’ nog bestaat.

Klik om te vergroten...

Goede toevoeging!

Ik heb zelf nog geen egodood meegemaakt, ik kan me wel voorstellen dat interventies van anderen erg vervelend zijn tijdens het ervaren van een egodood. Met wie bemoeien ze zich namelijk? Hoe kan je dan het beste reageren als sitter?

Casaan zei:

Dank voor deze uitleg, dit zegt me meer dan alles wat ik vannacht heb gelezen. Is wel iets wat ik zou willen ervaren. Wat me opvalt is dat jij jezelf benadert als iets dat niet bestaat, of je benadert mij als iemand die niet bestaat gezien de aanhalingstekens. Mooie stof tot nadenken!

Klik om te vergroten...

Een constante stroom van gedachten houdt de persoonlijkheid en de mentale wereld elk moment in leven. Doorbreek de stroom en beide bestaan niet.

En toch, wanneer de stroom er weer is, is de illusie wederom absoluut overtuigend.

Wat kan er interessanter zijn dan dit!

Mindless zei:

Een bad trip is wanneer degene die tript zich gaat verzetten tegen de trip en niet meer in staat is om te stoppen met vechten tegen de ervaring.

Klik om te vergroten...

Ja, dit omvat het goed. Heel goed zelfs. Ik hoorde mijzelf af en toe vloeken en huilen en schreeuwen, maar ik kon het niet stopzetten want ik had totaal geen controle meer over mijzelf. Vreselijk! Maar jaren daarna weer een egodood gehad en dat ging goed. Ik was alleen dus denk dat het daardoor komt... Wat ik altijd doe als een trip begint te werken en ik begin angstig te worden, is angstpoepen en heel veel schelden en rondlopen. Van kamer naar kamer. Van boom naar boom. Ik ben een geval tourette en niet iedereen kan dat waarderen. Mijn beste trips waren altijd alleen. Ik ben echt een einzelganger. Als ik trip word ik ook bewegelijk. In het bijzijn van andere mensen kan ik mijzelf niet zijn en niet lekker raar doen. Er zullen vast wel mensen zijn die daar tegen kunnen maar die heb ik nog niet ontmoet.

Je kunt per definitie niet bad gaan en een egodood ervaren, wel kun je tegen een egodood aanzitten en daar tegen gaan vechten waardoor je bad gaat. Als je ego echt helemaal weg is, is er namelijks niks meer over dat nog bang kan zijn of kan vechten tegen wat er gebeurd. Een echte egodood is puur bliss, nirvana of onconditionele liefde, afhankelijk van hoe je het wilt beschrijven. Dat gevoel dat je opgaat in het universum en dat tijd en ruimte niet meer bestaat is echt onbeschrijvelijk en is verre van een vervelende ervaring. Dat een egodood toch vaak als moeilijk wordt ervaren is dus vooral doordat veel mensen moeite hebben met volledig loslaten.

Je kunt zeggen dat egodood geen goed woord is omdat je ego uiteindelijk weer terugkomt, maar je kunt net zo goed zeggen dat je ego daarna weer herboren wordt toch. Is uiteindelijk puur een definitie kwestie, maar dood heeft natuurlijk wel een negatieve bijklank ja. Ego oplossing zie ik trouwens meer als een spectrum, met elke dosis psychedelica zul je al ervaren dat je ego minder wordt waardoor grenzen tussen jezelf en je omgeving vager worden, maar aan het einde van dat spectrum heb je een ego dood waarbij jij en de omgeving om je heen gewoon helemaal op houden te bestaan en er alleen nog maar puur kosmisch bewustzijn over is. Ego oplossing vind ik daarom een te brede term om een egodood te beschrijven, maar een volledige ego oplossing is dan wel een goed alternatief zonder negatieve bijklank.

PsychedelicMagic zei:

[...]Anyway, tijdens de badtrip werd ik verzorgd door allemaal mensen. Ze waren heel lief voor mij, empathisch en gingen met mij mediteren. Maar ik kon daar dus helemaal niks mee en het maakte mij alleen maar bozer en banger. Ik vond het heel lief van die mensen, ze bedoelden het goed maar ik denk dat ik beter af was geweest alleen. [...]

Wat ik hiermee wil vragen is; is het wel zinvol om een badtripper aandacht te geven in sommige gevallen?

Klik om te vergroten...

Interessant en belangrijk vraagstuk. Klinkt in wat je beschrijft in elk geval als dat er (met goede bedoelingen) zodanig veel focus op jouw angstige ervaring werd gelegd dat het daardoor ook in stand werd gehouden. Het werd gevoed door hun aandacht.

Moest denken aan iets wat ik las gisteren van een arts op de eerste hulp die iemand met een bad trip moest 'behandelen'. Die ontving die persoon op relaxte wijze en zei na een minuut ofzo: 'ik laat je nu even alleen omdat ik in die kamer hiernaast iemand moet helpen die écht mijn hulp nodig heeft.' En voila, de persoon voelde zich op slag beter.

Ik realiseer me wel dat dit dan een ideaal scenario is en dat wanneer iemand echt met al zijn kracht uit zijn plaat gaat het een heel lastig verhaal kan zijn. Zelfs vastbinden, hoe traumatisch ook, snap ik wel (immers urenlang met drie man op iemand liggen om te kalmeren is verre van ideaal), hoewel ik vind dat je in extreme gevallen ook niet te conservatief moet zijn om 'tripkillers' in te zetten. Het is dan kiezen tussen kwaden.

Ik zie dit als zo'n onderwerp waar we met zijn allen nog veel over kunnen leren.

Wat ik me trouwens nog afvroeg @PsychedelicMagic , wat was het middel bij die badtrip? En was er ook cannabis in het spel of een andere combinatie?

Ik realiseerde me heel recent pas dat mijn meest nare trip (op lsd) paar jaar terug pas een rare draai kreeg toen ik wat cannabis had gerookt. Ik verbaas mezelf dat ik nu pas die link legde toen ik een youtube-filmpje zag waarin deze combi logischerwijs werd afgeraden. In elk geval voor niet al te ervaren cannabis-gebruikers.

Verder wil ik nog toevoegen op mijn eerdere post dat wat betreft mensen die echt uit hun plaat gaan (en in bedwang moeten worden gehouden) , dat ik dat vooral ken van verhalen over ayahuasca (groep)sessies. Heb het idee dat dit amper speelt bij andere psychedelica, maar kan zijn dat ik dat mis heb.

Mijn heftige badtrip was op ayahuasca. De overgang van het nuchter zijn naar een complete egodood beviel mij heeeel erg zwaar. Ik moest urenlang in bedwang gehouden worden. Dit was echt meer dan vreselijk. Mijn tweede egodood jaren na mijn badtrip, was op lsd en die overgang ging er heel vriendelijk aan toe. Was heel raar, ik vernam de lsd en toen werd ik door de zwaartekracht naar de grond getrokken. BEn toen gaan liggen en toen kwam ik in een universum terecht. Was echt een hele mooie ervaring. Wat ook zo is is dat ik tegenwoordig op een lage dosis lsd of truffels al bizar hard trip. Kennelijk heb ik iets open gezet waardoor ik niet meer zoveel psychedelica nodig ben voor een heavy tripervaring.

Zó, ayahuasca blijft echt een middel op zich, o.a. (of vooral) als het gaat om moeilijke ervaringen.
Je beschrijving sluit ook aan bij mijn idee dat als mensen in bedwang moeten worden gehouden het vaak om ayahuasca gaat. Het lijkt meer uit te nodigen tot expressie wellicht.

Zelf heb ik een paar keer aan zo'n ceremonie meegedaan. Gelukkig was dat niet naar voor mezelf. Bij één sessie wel iemand die als een soort exorcist-achtig-iets heel lang schreeuwde/ krijste. Werkte best wel op mijn zenuwen na een tijdje

Ik geloof dat het me wel een beetje hielp om het als een groepsgebeuren te zien. Niks wat gebeurt staat los van jezelf.

Ik vind het lastig in te schatten of aya voor mij ervoor heeft gezorgd dat ik sneller trip met minder of dat dit een natuurlijk proces is los daarvan (omdat je 'de weg' steeds beter leert kennen). Ik weet nog wel dat ik bij paddotrips soms weer verbinding voelde met ayahuasca. Met mijn (beperkte) lsd-ervaringen had ik dat niet en ik weet ook niet of ik heel gevoelig ben voor lsd - zoals ik dat bij paddo's toch behoorlijk ben.

dat iets wat je open hebt gezet ben je zelf denk ik haha.
Hoe opener jezelf bent hoe makkelijker je diep gaat met trippen.
Die standaard besefdingetjes tijdens trips over dat alles liefde is enzo kun je dan gelijk passeren.

Wil je die trip over dat je in een universum kwam niet een keer vertellen?
Zulke heftige trips vind ik altijd wel leuk om te lezen.

Iskra zei:

Wil je die trip over dat je in een universum kwam niet een keer vertellen?
Zulke heftige trips vind ik altijd wel leuk om te lezen.

Klik om te vergroten...

Ja, dit ging om een zegel die ik (dom dom dom) niet had laten testen. Ik weet dus niet zeker of het 100procent om lsd ging, want deze trip was anders dan al mijn andere lsd ervaringen. Dit was een complete egodood op 1 zegel.
Ik nam dus een zegel en uur later voelde ik mij wat vaag. Toen werd mijn lichaam steeds zwaarder en was het alsof ik naar de grond werd getrokken. Terwijl ik klassiek muziek op had staan ging ik op bed liggen. Toen kon ik ineens muziek zien. Zag door heel mijn kamer van die regels vliegen in allerlei soorten kleuren en formaten. Regels die je tegenkomt in van die muziek pianoboekjes. En er gebeurde iets heel wreeds; ik zag een hele nieuwe wereld opgebouwd worden. Was niet dmt achtig maar meer lsd achtig. Ik kon over oceanen vliegen weet ik nog en ik kwam in contact met een oude wijze man die mij alle geheimen verklapte over het universum (hoe cliche matig ook :P ). Ik heb echt veel gezien en gevoeld. Toen kwam ineens mijn gehoor weer terug en langzaamaan ook mijn zicht. Net zoals bij de spirituele dood van ayahuasca duurde het heel lang voordat ik mij weer kon bewegen. Ik heb dus een hele lange tijd naar het plafond zitten staren zonder dat ik mij kon bewegen. Telkens als ik mij probeerde te bewegen was het alsof mijn lichaam in prikkeldraad zat gewikkeld. Stap voor stap lukte het mij om mij weer te bewegen.... Ik heb deze reactie tot nu toe altijd gehad na een complete ego dood.

@kapitein-x Ja, het is expressie maar wat ik tot nu toe krijg bij dmt achtige middelen. Is dat de tijd compleet stil komt te staan en ik het gevoel krijg dat ik geen zuurstof meer krijg en dus stik. Vooral toen ik dmt kristallen ging roken had ik hier last van. Bij pure dmt is er nauwelijks een overgang en zit je ineens in de dmt wereld. Mits je genoeg hebt gerookt natuurlijk. En ik denk dat het daardoor lijkt alsof ik geen adem meer kan halen. Dat ik lijk te stikken geeft mij paniekgevoelens. Wat ayahuasca bij mij ook doet is heel veel diarree... Smerig. Overgeven ook veel gedaan toen... Nee man, ayahuasca is mij veelte heftig :P Misschien iets voor later.

@PsychedelicMagic , klinkt echt naar, en alsof specifiek dmt niet goed valt bij jou.

Ik zie ayahuasca niet als hét ultieme middel voor iedereen als het gaat om therapeutische waarde zoals sommigen dat lijken te doen. Ik snap wel dat je het risico niet meer wilt nemen.

PsychedelicMagic zei:

Ja, dit ging om een zegel die ik (dom dom dom) niet had laten testen. Ik weet dus niet zeker of het 100procent om lsd ging, want deze trip was anders dan al mijn andere lsd ervaringen. Dit was een complete egodood op 1 zegel.
Ik nam dus een zegel en uur later voelde ik mij wat vaag. Toen werd mijn lichaam steeds zwaarder en was het alsof ik naar de grond werd getrokken. Terwijl ik klassiek muziek op had staan ging ik op bed liggen. Toen kon ik ineens muziek zien. Zag door heel mijn kamer van die regels vliegen in allerlei soorten kleuren en formaten. Regels die je tegenkomt in van die muziek pianoboekjes. En er gebeurde iets heel wreeds; ik zag een hele nieuwe wereld opgebouwd worden. Was niet dmt achtig maar meer lsd achtig. Ik kon over oceanen vliegen weet ik nog en ik kwam in contact met een oude wijze man die mij alle geheimen verklapte over het universum (hoe cliche matig ook :P ). Ik heb echt veel gezien en gevoeld. Toen kwam ineens mijn gehoor weer terug en langzaamaan ook mijn zicht. Net zoals bij de spirituele dood van ayahuasca duurde het heel lang voordat ik mij weer kon bewegen. Ik heb dus een hele lange tijd naar het plafond zitten staren zonder dat ik mij kon bewegen. Telkens als ik mij probeerde te bewegen was het alsof mijn lichaam in prikkeldraad zat gewikkeld. Stap voor stap lukte het mij om mij weer te bewegen.... Ik heb deze reactie tot nu toe altijd gehad na een complete ego dood.

Klik om te vergroten...

Vet, klinkt als een mooie trip.
Cliché doe ik trouwens niet aan. Weet je de geheimen nog die hij verklapte?