DMT bij overlijden / entiteiten

Nog geen ervaring met DMT, wel meerdere keren entiteiten ervaren met DPT en met salvia divinorum.

Op salvia voor het eerst twee entiteiten gevoeld, een jaar of 8 geleden. Het was onduidelijk wie of wat ze waren maar ik nam ze waar als energieen. Ze voelden heel groot, machtig, intelligent en beschermend. Hierarchisch stonden ze ver boven mij en keken ze op me neer. Ik zat zelf vele cirkels lager en zou ze niet kunnen bereiken. Er was geen communicatie maar ik voelde ze wel en ze waren zo écht.

Tijdens een bijna-dood ervaring kwam ik diezelfde twee entiteiten weer tegen. Weer was er geen communicatie maar ze voelden als veilig en 'thuiskomen', alsof het altijd zo heeft moeten zijn.

Met DPT heb ik drie verschillende ervaringen met entiteiten gehad, allemaal dit jaar.
De eerste keer kwam ik in contact met een entiteit waarvan ik voelde dat zij mijn universele moeder was, degene of datgene wat mij en dit universum gecreerd heeft. Ik voelde alleen maar pure liefde en warmte, door mijn geest en door mijn lichaam en ik had telepathisch contact met haar. Ik kon haar alles vragen en kreeg ook op vele vragen antwoord, alleen stelde ik zo veel vragen tegelijk en kwamen de antwoorden zo snel dat ik het meeste niet in me op kon nemen of herinneren toen de DPT uitwerkte. Er waren ook vragen waarop ze antwoordde dat het nog te groots en moeilijk voor me was om te bevatten, maar dat het nog wel komt en dat ik me geen zorgen hoef te maken omdat alles goed komt. Ze was zo intens lief en beschermend en ik was weer een klein meisje in de armen van mijn schepper (ik ben niet gelovig trouwens), totdat ik uiteindelijk versmolt in haar, we waren één en dezelfde en ik werd opgenomen in het geheel, daar waar ik vandaan kom en ook altijd weer naar terug zal gaan. Toen kwam er een fel licht en toen werd ik 'teruggegooid' met de boodschap dat ik het nu weer zelf moest gaan doen, dat ik weer mag gaan voelen en ervaren als mens maar dat ik nooit alleen ben. Het was intens mooi en emotioneel.

Tweede keer is moeilijker te omschrijven, veel verschillende entiteiten van klein naar groot en van laag naar hoog op de hierarchische ladder in allemaal voorgeprogrammeerde cirkels. De ene cirkel kon niet bij de andere cirkel komen zegmaar. Ze waren mannelijk, koud, mechanisch, hard en kil. Ik sprak niet met ze maar ik voelde ze wel, ze waren echter compleet gevoelloos naar mij. Ik werd totaal niet erkend als zijnde 'wezen' en was een schakeltje in het geheel, een onderdeel van een alsmaar doorgaande machine waar ik niet uit kon ontsnappen.

De derde keer heb ik om die reden de dosering wat lager gehouden, en ook toen kwam ik entiteiten tegen die mannelijk en machinaal waren, maar minder duidelijk en ik kon er van een afstandje naar kijken in plaats van dat ik erin geabsorbeerd werd. Ik kwam toen ook heel veel boze mannetjes/wezentjes tegen die aan mijn hoofd aan het trekken waren, ze waren aan het vechten tegen iets of ergens tegen in opstand en ik kon met ze communiceren, maar als ik vragen stelde gaven ze me geen antwoord en lachtten ze me alleen keihard uit.
Later in die trip kwam ik weer terug in de baarmoeder, een warm holletje en daar was ik verre van alleen, op de rand zaten allemaal kleine mannetjes/wezentjes en van bovenaf voelde ik dat er 1 of 2 entiteiten meekeken en erop waakten dat het proces/de bouw van de foetus goed verliep. Deze entiteiten waren weer ongrijpbaar en zeiden niets, ze waren veel 'verder' weg maar zo krachtig dat hun energie toch te voelen was.

Verder geloof ik net als Mindless dat we allemaal terugkeren naar onze essentie en dat persoonlijkheid dan wegvalt.

Hai lieve mensen,

Je leest wel eens over theorieën dat als we overlijden, onze hersenen een stoot DMT vrijgeven. Ook lees ik in tripreports wel eens dat mensen soms contact hebben met entiteiten, bekend of onbekend.

Ik ben benieuwd of iemand hier misschien wat meer over zou willen delen. Ik ben recentelijk een dierbare verloren, en in zijn laatste momenten noemde hij de naam van iemand die een paar jaar geleden is overleden. Iemand die hij (en ik ook) lief had, maar waar hij al een aantal jaar niet meer over heeft gesproken. Ik kan natuurlijk alleen maar gissen wat hij precies heeft gezien en gedacht op dat moment, of waar dat door is veroorzaakt. Maar toch moest ik meteen hieraan denken en ik vraag me af of het te maken heeft gehad met die dmt die je hersenen supposedly vrijgeven.

Daarom ben ik benieuwd of er hier mensen zijn die hun ervaring of andere inzichten willen delen. Heb jij, of iemand die je kent, wel eens een entiteit gezien tijdens het gebruik van dmt danwel andere psychedelica? Was dit iemand die je kende? Kon je praten met hem/haar? In wat voor vorm was het? Ik kan me voorstellen dat het ervaringen zijn die misschien niet in woorden te vatten zijn, maar ik wil er graag meer over weten.

Door deze gebeurtenis is mijn nieuwsgierigheid naar DMT nog meer gegroeid, en ik wil het zeker ook zelf een keer proberen. Om meerdere redenen, maar nu ook om te kijken of ik dan misschien beter begrijp wat er in die laatste momenten precies is gebeurd. Ik probeer op deze manier ook meer grip te krijgen op wat hij in die laatste momenten wellicht heeft gezien of gevoeld. Heeft hij die ene persoon (wiens naam hij noemde) gezien, of gevoeld? Kwam dit door een hiernamaals of door de dmt van onze hersenen? Was het een soort opleving? Ik hoop het ooit beter te kunnen begrijpen, en ik denk dat een trip misschien nog het dichtste in de buurt komt van die sensatie die je zou kunnen hebben vlak voor je dood. Maar dat is iets voor later, voor “ooit,” dus voor nu ga ik het proberen met ervaringen van anderen.

Ik weet dat er veel over te vinden is op internet, ik heb er ook al veel (wetenschappelijke) artikelen over gelezen, maar ik ben nu vooral op zoek naar persoonlijke ervaringen. Bedankt alvast!

Niet met DMT, maar ik heb wel met psilocybine (paddo's/truffels, welke zeer verwant zijn aan DMT) een 'entiteit' meegemaakt. Maar dit was niet zozeer een overleden persoon, maar meer een lokale energie 'bron'. Het had ook geen vorm, maar wel een enorme en goedaardige aanwezigheid. Op een bepaalde manier was deze entiteit veel 'echter' dan normale mensen, maar dit is heel moeilijk uit te leggen als je deze niet zelf hebt meegemaakt. Deze entiteit begon mij ook te helen en toen ervoer ik een ongelofelijke bovenaardse liefde. Sindsdien nooit weer zoiets ervaren, ondanks heel veel trippen.

Wat psychedelica mij door de jaren heen ook steeds lijken te willen zeggen, is dat onze persoonlijkheid juist een illusie is. Ik denk zelf dan ook niet dat wij onze persoonlijkheid behouden na de dood, aangezien we dat nu ook al niet zijn in essentie. Ik denk dat ook wij terugkeren naar een soort energie.
Maar dat is mijn opvatting.

Wat betreft DMT en DMT entiteiten, ik heb daar beide geen ervaring mee, maar ook daar wordt doorgaans van gezegd dat het niet bepaald personen zijn die nu een soort geesten zijn, maar eerder dat het een soort enorm geavanceerde wezens zijn uit hogere dimensies die objecten en werelden creëren die wij voor onmogelijk houden. Maar er zitten hier wel een aantal mensen op het forum die zelf ervaring hebben met DMT entiteiten, dus misschien kunnen die daar meer over vertellen.

Nog geen ervaring met DMT, wel meerdere keren entiteiten ervaren met DPT en met salvia divinorum.

Op salvia voor het eerst twee entiteiten gevoeld, een jaar of 8 geleden. Het was onduidelijk wie of wat ze waren maar ik nam ze waar als energieen. Ze voelden heel groot, machtig, intelligent en beschermend. Hierarchisch stonden ze ver boven mij en keken ze op me neer. Ik zat zelf vele cirkels lager en zou ze niet kunnen bereiken. Er was geen communicatie maar ik voelde ze wel.

Tijdens een bijna-dood ervaring kwam ik diezelfde twee entiteiten weer tegen. Weer was er geen communicatie maar ze voelden als veilig en 'thuiskomen', alsof het altijd zo heeft moeten zijn.

Met DPT heb ik drie verschillende ervaringen met entiteiten gehad, allemaal dit jaar.
De eerste keer kwam ik in contact met een entiteit waarvan ik voelde dat zij mijn universele moeder was, degene of datgene wat mij en dit universum gecreerd heeft. Ik voelde alleen maar pure liefde en warmte, door mijn geest en door mijn lichaam en ik had telepathisch contact met haar. Ik kon haar alles vragen en kreeg ook op vele vragen antwoord, alleen stelde ik zo veel vragen tegelijk en kwamen de antwoorden zo snel dat ik het meeste niet in me op kon nemen of herinneren toen de DPT uitwerkte. Er waren ook vragen waarop ze antwoordde dat het nog te groots en moeilijk voor me was om te bevatten, maar dat het nog wel komt en dat ik me geen zorgen hoef te maken omdat alles goed komt. Ze was zo intens lief en beschermend en ik was weer een klein meisje in de armen van mijn schepper (ik ben niet gelovig trouwens), totdat ik uiteindelijk versmolt in haar, we waren één en dezelfde en ik werd opgenomen in het geheel, daar waar ik vandaan kom en ook altijd weer naar terug zal gaan. Toen kwam er een fel licht en toen werd ik 'teruggegooid' met de boodschap dat ik het nu weer zelf moest gaan doen, dat ik weer mag gaan voelen en ervaren als mens maar dat ik nooit alleen ben. Het was intens mooi en emotioneel.

Tweede keer is moeilijker te omschrijven, veel verschillende entiteiten van klein naar groot en van laag naar hoog op de hierarchische ladder in allemaal voorgeprogrammeerde cirkels. De ene cirkel kon niet bij de andere cirkel komen zegmaar. Ze waren mannelijk, koud, mechanisch, hard en kil. Ik sprak niet met ze maar ik voelde ze wel, ze waren echter compleet gevoelloos naar mij. Ik werd totaal niet erkend als zijnde 'wezen' en was een schakeltje in het geheel, een onderdeel van een alsmaar doorgaande machine waar ik niet uit kon ontsnappen.

De derde keer heb ik om die reden de dosering wat lager gehouden, en ook toen kwam ik entiteiten tegen die mannelijk en machinaal waren, maar minder duidelijk en ik kon er van een afstandje naar kijken in plaats van dat ik erin geabsorbeerd werd. Ik kwam toen ook heel veel boze mannetjes/wezentjes tegen die aan mijn hoofd aan het trekken waren, ze waren aan het vechten tegen iets of ergens tegen in opstand en ik kon met ze communiceren, maar als ik vragen stelde gaven ze me geen antwoord en lachtten ze me alleen keihard uit.
Later in die trip kwam ik weer terug in de baarmoeder, een warm holletje en daar was ik verre van alleen, op de rand zaten allemaal kleine mannetjes/wezentjes/entiteiten en van bovenaf voelde ik dat er 1 of 2 entiteiten meekeken en erop waakten dat het proces goed verliep. Deze entiteiten waren weer ongrijpbaar en zeiden niets, ze waren veel 'verder' weg maar zo krachtig dat hun energie toch te voelen was.

Verder geloof ik net als Mindless dat we allemaal terugkeren naar onze essentie en dat persoonlijkheid dan wegvalt.

Hoi @Lichtjeshemel

Interessante vragen zeg. Ik heb zelf nog niet zo heel veel ervaring met DMT maar op mijn diepste DMT trip zag ik twee "gasvormige" entiteiten. Ik kreeg heel sterk de associatie dat het ging om een moeder en een kindje. Voor zover ik kon beoordelen waren ze aan het wachten op iets dat op een kamer leek. Al vind ik het moeilijk om te beschrijven omdat het voor mij aanvoelde als in een totaal andere dimensie. Ik had geen interactie met ze mar heb het vermoeden dat dit wel mogelijk was geweest als ik nog meer DMT had gerookt. De hele ervaring duurde maar heel kort maar heeft wel een blijvende indruk op me achtergelaten.

Verder heb ik tijdens een psilocybinetrip een keer het idee gehad dat een van mijn Visuals "bezield" was met een soort van bewuste energie. Nu moet ik wel meegeven dat dit veel abstracter en minder direct was dan de ervaring die ik op DMT had.

Tot slot wil ik nog vermelden dat ik ooit paddo's heb gegeten met een jongen die kort daarvoor zijn vader was verloren. Hij zonderde zich tijdens de trip heel erg af en vermelde de ochtend erna dat hij urenlang met zijn vader had gecommuniceerd. Hij was er dolgelukkig mee. Volgens mij zijn dit soort ervaringen relatief zeldzaam maar blijkbaar niet onmogelijk.

"Tripping is like a box of chocolates: you never know what you're gonna get!"

Eik zei:

Tot slot wil ik nog vermelden dat ik ooit paddo's heb gegeten met een jongen die kort daarvoor zijn vader was verloren. Hij zonderde zich tijdens de trip heel erg af en vermelde de ochtend erna dat hij urenlang met zijn vader had gecommuniceerd. Hij was er dolgelukkig mee. Volgens mij zijn dit soort ervaringen relatief zeldzaam maar blijkbaar niet onmogelijk.

Klik om te vergroten...

Of dat dan ook echt zijn vader was als een soort geest of ziel/essentie, is dan natuurlijk nog maar de vraag.

Ik geloof er wel in dat een persoon bijvoorbeeld om de een of andere reden niet los kan laten tijdens het sterven en dat die energie dan voort kan blijven bestaan in de beleving van nog levende mensen als een soort echo. Alles is immers energie. Maar dat is imo iets anders dan echt een op zichzelf staande identiteit of geest/ziel.

Ben je ook van plan spoedig de DMT wereld weer te betreden @Eik?

Mindless zei:

Of dat dan ook echt zijn vader was als een soort geest of ziel/essentie, is dan natuurlijk nog maar de vraag.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad een vraag waarop we het antwoord nog niet hebben. Ongeacht of het nou daadwerkelijk de geest van zijn vader was of een weerspiegeling van zijn onderbewuste blijft het belangrijkste overeind. En dat is dat dit een hele heilzame ervaring was voor deze jongen die zijn vader verloren was. Hij heeft door deze ervaring het verlies van zijn vader een plekje kunnen geven. Dat was mooi om te zien.

Mindless zei:

Ben je ook van plan spoedig de DMT wereld weer te betreden @Eik?

Klik om te vergroten...

Ik weet niet of het me spoedig gaat lukken. Ik ben er wel weer steeds meer mee bezig. Het is nu ruim een jaar geleden en ik heb langzaam maar zeker weer voldoende moed bij elkaar geraapt om me er weer eens aan te wagen. Ik ben in ieder geval nog zeker niet "klaar" met het verkennen van DMT. Tot nu toe heb ik altijd gehad dat ik een drug minder spannend vond nadat ik het een keertje geprobeerd had. Bij DMT is dat anders. Ik vind het nu nog net zo spannend als de eerste keer. Dat wordt weer met knikkende knietjes en klamme handjes kijken hoe diep ik deze keer durf te gaan

Ik heb in een bepaalde periode van mijn leven een aanwezigheid gevoeld tijdens psilotrips. Ik was me er niet eens bewust van, maar ik realiseerde me achteraf wel dat ik nooit alleen was. Ik hoef persoonlijk niet te weten wat dit voor aanwezigheid was. Of het een schaduw van mijzelf was, of een entiteit. Er zijn dingen die we niet begrijpen. Misschien dat entiteiten ontstaan door samengebalde energie in ons zelf of door interacties tussen ons en anderen of dat verdikkingen in energie kunnen ontstaan door gedachten die in ons leven. Er zijn veel dingen die we niet begrijpen en ook niet zouden moeten willen verklaren. Te accepteren dat er zoiets is als mysterie, geeft een enorme diepte aan de kosmos.

Nou ja, ik begrijp het wel als mensen (onder andere) trippen op DMT bijvoorbeeld, juist omdat ze heel graag die entiteiten "ontmoeten" en willen weten wat dat dan zijn. Ik zit er persoonlijk ook niet over in dat er een gevaar is om alles te weten te komen en dat er dan dus geen mysterie meer is. Het leven zal denk ik altijd een mysterie blijven. Maar dat hoeft ons in mijn ogen niet tegen te houden het proberen te ontrafelen.

Mindless zei:

Nou ja, ik begrijp het wel als mensen (onder andere) trippen op DMT bijvoorbeeld, juist omdat ze heel graag die entiteiten "ontmoeten" en willen weten wat dat dan zijn. Ik zit er persoonlijk ook niet over in dat er een gevaar is om alles te weten te komen en dat er dan dus geen mysterie meer is. Het leven zal denk ik altijd een mysterie blijven. Maar dat hoeft ons in mijn ogen niet tegen te houden het proberen te ontrafelen.

Klik om te vergroten...

Als je het ontrafeld hebt en het eindelijk begrijpt, begrijp je, te laat, dat het niet meer werkt omdat je het ontrafeld hebt...

Nee, het is niet te ontrafelen... Maar de wens te ontrafelen maakt ook al veel stuk. Ik vind het prettig te accepteren dat ik slechts een onwetend stofje ben in dit universum. Dat te weten geeft al veel rust en respect. Ik wil als persoon mezelf bijvoorbeeld ook niet ontrafelen. Ik wil fuctioneren binnen het geheel van het universum. Zodra je als mens je plaats niet weet, ontstaan er problemen...

Neo-Shulginist zei:

Onlangs is er onderzoek gedaan bij muizen dat zijn theorie lijkt te ondersteunen. Toen de muizen een hartstilstand kregen, kwamen er grote hoeveelheden DMT vrij in het brein.

Klik om te vergroten...

Heel interessant. Maar ook: arme muizen. Ik hoop dat de onderzoekers hun ware wetenschappers-spirit tonen en zich laten onderzoeken tijdens hun eigen stervensproces, of bij hun ook DMT vrijkomt tijdens het sterven.

Neo-Shulginist zei:

De veronderstelling is dat DMT mogelijk een rol speelt bij de acceptatie van de laatste levensfase. Als een soort verzachting voor de angst en pijn van het verlaten van het lichaam.

Klik om te vergroten...

Of het zou een daadwerkelijke opening kunnen creëren naar die andere werkelijkheid, waar de geest naar toe gaat.

Mindless zei:

Interessant. Wat voor ademhalingstechnieken zijn dat dan?

Bij mij zorgt deze er ook al voor dat er een afstand tussen mij en mijn lichaam en gedachten komt:


Overigens is dit concept vrij simpel te testen: alles wat je kunt zien, is logischerwijs niet jou (je ziel in jouw verhaal). Je ziet je gedachten (cognitie), de wereld (perceptie), je lichaam (sensatie). Dus al die dingen staan los van jezelf, anders kon je ze überhaupt niet zien. Het is om deze reden dat ik het ook niet slechts geloof zou noemen. Grappig is ook hoe er allemaal hints hiernaar zitten verstopt in onze taal (en alle talen). We zeggen bijvoorbeeld niet voor niets 'mijn lichaam'. Ergens weten we heel goed dat we een lichaam hebben en niet zijn. Maar alsnog leven we bijna altijd alsof we wel het lichaam zijn. Fascinerend en grappig om van dat soort dingetjes te ontdekken in taal en onze gewoonten.

Klik om te vergroten...

Wat je post is precies wat ik doe!

Ik bouw het langzaam op, oordopjes in. Zo sluit ik me af van de buitenwereld. Eerst adem ik gewoon diep in en diep uit en probeer ik me bewust te worden van alle chakra's. Ik moet er wel naar toe werken. En als ik klaar ben dan doe ik 3 a 4 sessie's van 30 x ademen. Na de 30 teugen lucht adem ik volledig uit, en dit is het moment dat ik voel dat ik begin te zweven. De tijd staat hier stil. Tot op het punt dat mijn lichaam naar zuurstof vraagt. Dit negeer ik zo lang mogelijk, het liefst tot aan het punt dat het een reflex wordt en mijn lichaam uit zelfbescherming begint in te ademen. Dit gaat gepaard met een stoot adrenaline.

Het is niet altijd even prettig om tot een 4e sessie dit te doen want soms heb ik na 2 sessie's al voldoende diepte ervaren en voel ik helemaal geen behoefte om nog dieper te gaan. Maar als ik deze staat van zijn moet omschrijven, dan is het hetzelfde gevoel als 5 meo dmt. Geen kleuren, geen patronen... Eerder de uitschakeling van contact met deze aarde. En na de stoot adrenaline een diep eigen liefde gevoel en waardering voor mijn bestaan. De absolute huisstijl van 5 meo.

שמש zei:

Want waarom zou het lichaam anders zo'n stofje aanmaken? Daar zit geen andere logische verklaring in.

Klik om te vergroten...

Tja, waarom hebben we 5-HT2a-receptoren en bij welke biologische processen zijn die receptoren allemaal betrokken? Hoezo maken we DMT aan die heel sterk die receptor activeert? Goede vraag.

Daar wordt helaas niet zoveel onderzoek naar gedaan omdat stoffen die de 5-HT2a-receptor triggeren meestal ook verboden harddrugs zijn. Het is heel lastig om toestemming te krijgen voor dat onderzoek. Daarom is het een zeer onderbelicht onderzoeksterrein.
Hoe ontstaan al die visuele effecten? Waarom lijken hallucinaties van DMT altijd zo levensecht? Hoe komt het dat je van DMT sterk opwellende gedachten en gevoelens hebt?
Dat zijn allemaal vragen waar geen antwoord op is. Dus ik vind het niet helemaal terecht om op basis van ontbrekend bewijs te zeggen dat er geen andere mogelijkheid is dan dat er een bovennatuurlijk verklaring voor moet zijn.

Guapo Temudgin zei:

Zoals Neo aangeeft is het een natuurlijke manier om de dood te accepteren. Mensen met een bijna dood ervaring krijgen dezelfde ervaring. Die menen terug uit de dood te zijn gekomen maar wat ze aan de andere kant zien is niks meer of minder dan die paar seconden dmt.

Klik om te vergroten...

Ik vind dit bijna een schoffering van iedereen die ooit gestorven is en allen die nog gaande sterven haha.
Ik geloof zelf helemaal niet dat de dood zoiets infantiels is dat je een doodervaring eenvoudigweg kan toeschrijven aan een stofje. Ik denk eerder dat het lichaam deze stof vrijmaakt zodat de geest een opening heeft om naar een andere dimensie te gaan. Want waarom zou het lichaam anders zo'n stofje aanmaken? Daar zit geen andere logische verklaring in. Gaat het puur om acceptatie, dan kan je afvragen waarom, aangezien je toch dood gaat... Als het gaat om angstonderdrukking, dan zijn lichaamseigen pijnstillers veel beter geschikt.

Neo-Shulginist zei:

Dus ik vind het niet helemaal terecht om op basis van ontbrekend bewijs te zeggen dat er geen andere mogelijkheid is dan dat er een bovennatuurlijk verklaring voor moet zijn.

Klik om te vergroten...

Ik zou willen dat wetenschappers meer durven kijken naar alle mogelijke verklaringen. Inclusief die welke ze vanuit hun wetenschappelijke opvattingen onmogelijk achten. Dat gaat echter inderdaad blijkbaar nog heel lang duren wanneer onderzoek vanuit overheden onmogelijk wordt gemaakt. Gelukkig hoeft voor mij niet alles verklaard te worden. Maar van de andere kant toch jammer dat onderzoek alleen beperkt blijft tot het simpelweg constateren dat er stofjes vrijkomen, maar niet verder wordt -of kan worden- gekeken naar het waarom.

Ik denk verder dat een dergelijk objectief onderzoek heel moeilijk wordt, omdat het mogelijk een samenwerking vereist met onderzoekers die in het beste geval als sub-wetenschappers worden beschouwd en mensen uit de filosofische richting, zoals bijvoorbeeld theologen. Dat vraagt een dermate grote openmindedness, dat ik denk dat we daar nog lichtjaren van vandaan zitten.

שמש zei:

Ik vind dit bijna een schoffering van iedereen die ooit gestorven is en allen die nog gaande sterven haha.
Ik geloof zelf helemaal niet dat de dood zoiets infantiels is dat je een doodervaring eenvoudigweg kan toeschrijven aan een stofje. Ik denk eerder dat het lichaam deze stof vrijmaakt zodat de geest een opening heeft om naar een andere dimensie te gaan. Want waarom zou het lichaam anders zo'n stofje aanmaken? Daar zit geen andere logische verklaring in. Gaat het puur om acceptatie, dan kan je afvragen waarom, aangezien je toch dood gaat... Als het gaat om angstonderdrukking, dan zijn lichaamseigen pijnstillers veel beter geschikt.

Klik om te vergroten...

Waarom je lichaam dat stofje aanmaakt? Misschien om te compenseren met het feit dat je daarna dood bent? Lijkt mij een eerlijke ruil. Als je stervende bent en je gaat van 80 naar 40 kilo ben je uiteindelijk wel blij met een beetje verlichting niet waar?

Guapo Temudgin zei:

Waarom je lichaam dat stofje aanmaakt? Misschien om te compenseren met het feit dat je daarna dood bent? Lijkt mij een eerlijke ruil. Als je stervende bent en je gaat van 80 naar 40 kilo ben je uiteindelijk wel blij met een beetje verlichting niet waar?

Klik om te vergroten...

En waarom pas een milliseconde voordat je sterft en niet al in de periode dat

Guapo Temudgin zei:

je stervende bent en je gaat van 80 naar 40 kilo

Klik om te vergroten...

?
Maar wel sterk dat je zo'n kant en klaar antwoord hebt voor zo'n gecompliceerd onderwerp...

Omdat je geest nog in het lichaam aan het overleven is. Er moet natuurlijk ergens een grens zijn. Stel je voor dat het in werking treed als je van de trap valt.

Guapo Temudgin zei:

Omdat je geest nog in het lichaam aan het overleven is. Er moet natuurlijk ergens een grens zijn. Stel je voor dat het in werking treed als je van de trap valt.

Klik om te vergroten...

Waarom zou specifiek DMT daarvoor geschikt zijn? Lijkt mij dat lichaamseigen pijnstillers daar beter voor geschikt zijn?