Hulp inschakelen of niet?

op sommige vragen zijn er antwoorden die niet bij "ja" of 'Nee" in de buurt komen.

hoe is de situatie nu? ik zou namelijk alles zelfs proberen op te lossen.

Wow, dat is niet min.

Ik zou niet weten waar je het beste aan doet, lijkt me een zeer moeilijke situatie.

Veel sterke ermee !

Hallo allemaal,

Is alweer een hele tijd geleden dat ik hier heb gepost. Een jaar of 2 geleden kwam ik hier voor het eerst omdat ik er achter kwam dat mijn vrouw was terug gevallen in de Heroine en coke. En aangezien ik hier nog nooit mee temaken had gehad kwam ik hier voor advies en steun. Wat mij zeer zeker heeft geholpen.

Nu zijn we 2 jaar verder en een hoop is veranderd, maar toch ook weer niet.
Na ongeveer een jaar lang aankloten en gebruiken had ze eindelijk hulp gezocht en is ze op de methadon gezet. Dit ging eigenlijk hartstikke goed, zo goed zelfs dat ze na een half jaar al bijna helemaal weer was afgebouwd en ook bleek ze zwanger te zijn. Dit was natuurlijk ongeplanned maar zeker niet ongewenst, aangezien we al jaren bezig waren om zwanger te worden voor dat ze terugviel en een miskraam hadden gehad. Wat tevens een van de redenen van haar terugval was.
Ons eigenlijke idee was om te zorgen dat ze eerst helemaal van de methadon was en voldoende sterk in haar schoenen zou staan om daarna het hele IVF traject in tegaan.

Maargoed, dat liep allemaal dus anders. Zwangerschap is allemaal goed verlopen en alles ging goed totdat de kleine geboren werd. Na een dag of 5 kreeg hij verschrikkelijke stuiptrekkingen, afkick dus. van de Methadon. Niemand, ook de verslavingszorg niet, had ons verteld dat dit zou kunnen gebeuren en dat het zo heftig zou zijn. Uiteindelijk heeft de kleine 2 maanden in het ziekenhuis gelegen en zijn we hem tot 2 x toe bijna kwijt geweest. Daarnaast werd ook opeens het AMK ingeschakeld omdat mijn vrouw Methadon kreeg en dus een "verslaafde" moeder was.

We hebben toen heel hard moeten vechten om te laten zien dat we een stabiele thuis situatie hebben voor de kleine. Nu scheelde het gelukkig heel erg dat ik nog nooit drugs heb gebruikt of iets dergelijks, ik heb een goed betaalde baan en ben dus een stabiele factor waar ze van op aan konden. Ook heeft mijn vrouw preventieve hulpverlening gekregen zover dat er nog niet was.

Maar nu...

Toen de kleine eenmaal thuis kwam is mijn vrouw langzaam in een hele diepe depressie weg gezakt. Meteen hulp gezocht, medicatie verhoogt, veranderd, noem maar op. Niks leek te helpen. We zijn nu een aantal maanden verder en de kleine groeit en ontwikkeld perfect, maar mijn vrouw heeft het absolute nulpunt bereikt. Ze zou niets liever willen dan uit het leven stappen op dit moment, maar doet dit niet omwille van mij en de kleine. Ik heb noodgedwongen tijdelijk afscheid van mijn werk moeten nemen om fulltime voor mijn vrouw en de kleine te kunnen zorgen.

Uiteindelijk kwam ik er recent achter dat ze toch weer is gaan gebruiken. Ik begrijp het enigzins ook wel, dat is voor haar de enige manier om even van dat verschrikkelijke gevoel, van dood willen, af te komen. Ze heeft nu alweer een paar keer geprobeerd om aftekicken, met hulp van Benzo's gaat dat redelijk, is zelfs 2x al gelukt, maar door dealers die blijven bellen en smsen kon ze de verleiding toch niet weerstaan...

Nu ligt ze weer op bed, dag 2 van de afkick. Ik heb er eerlijk gezegd een hard hoofd in dat dit goed gaat. De hulpverlening die ze krijgt heeft ze al een paar weken aan een lijntje gehouden om te zorgen dat ze er eerst vanaf is voordat ze hun weer te woord staat. Maar ze zullen niet eeuwig in haar praatjes blijven trappen... en wat dan?

Ik weet nu echt niet meer wat ik moet doen, we zitten financieel nu volkomen aan de grond en kunnen geen kant op. Ik twijfel constant of dat ik haar nog een kans moet geven en het risico nemen dat de hulpverlening er zelf achter komt of juist zelf naar ze toe stappen.

Mijn vrouw is ontzettend bang dat ze nu alles kwijtraakt, mij en haar kind. Ze zegt dat als we het opbiechten, zij in Detox wordt gezet en een aantal weken bij de kleine weg is of erger nog. Dat de kleine bij ons wordt weg gehaald. Persoonlijk denk ik dat we het beste alles kunnen opbiechten en zorgen dat ze alle hulp krijgt die ze nodig heeft. Maar als ik dat doe dan vergeeft ze mij dat nooit. de kleine zit nu in een hele belangrijke fase en als mijn vrouw nu een tijd weg zou moeten dan mist ze ontzettend veel van hem.

Ik ben ook gewoon heel bang dat als ze er zelf achter komen dat AMK weer word ingeschakeld en we inderdaad de kleine kwijtraken, omdat mijn vrouw gebruikt en ik niet de verantwoordelijkheid heb genomen om hulp te zoeken. Ik weet het gewoon echt niet meer, het enige wat ik wel weet is dat dit niet lang zo meer door kan gaan... dat red ik niet meer... het is alles bij elkaar gewoon echt teveel geworden nu.

Weet ook niet precies waarom ik dit hier post, misschien dat er iemand is die eenzelfde soort situatie kent of heeft meegemaakt? Het is in ieder geval al fijn omdat zo even neer te pennen, aangezien dit geen dingen zijn die je even met je buurvrouw onder het genot van een kopje thee bespreekt...

Maar wat vinden jullie, moet ik mijn vrouw "verraden" en voor mezelf en mijn kind kiezen of haar nog een kans geven met alle risico's vandien?

zucht... alvast bedankt in ieder geval... en sorry voor het lange verhaal...

Pff wat een verhaal... Wat je ook beslist om te doen: heel veel sterkte!

Ten eerste: gooi die gsm van je vrouw weg (met nummers en alles) en koop een nieuwe sim-kaart. Probleem van de dealers al opgelost. Ik denk niet dat het nog langer verzwijgen van de situatie zal helpen, volgens mij zal het op termijn zelfs averechts werken aangezien je vrouw alsmaar verder en verder wegzakt. Dit is een trend die zich niet gemakkelijk (en zelfstandig) laat omkeren denk ik.

Ten tweede: ik ben zeker geen specialist op dat vlak en ik weet niet of hetgeen ik nu ga typen mogelijk is, en of het mag. Als jullie officieel getrouwd zijn dan is er misschien wel een oplossing. Maar daarvoor moeten jullie allebei vertrouwen hebben in elkaar en elkaar erg graag zien, anders gaat die 'oplossing' enorm zwaar doorwegen op jullie relatie en dan gaat ze sowiso stuklopen.
Jullie kunnen opteren om jullie officieel te laten scheiden en een minnelijke schikking laten opstellen dat jij de volledige voogdij krijgt over jullie kind. In realiteit blijven jullie echter samenwonen en zorgen jullie allebei voor jullie kind. Maar terwijl dat zo geregeld is, kan je vrouw hulp zoeken zonder schrik om haar kind te verliezen, want ze is dat wettelijk gezien op dat moment al verloren. Vandaar dat jullie vertrouwen in elkaar moeten hebben. Als zij hele dagen met angst loopt dat jij inderdaad vertrekt en jullie kind meeneemt dan is dat ook geen oplossing...
Als je vrouw afgekickt is en alle hulp gehad heeft en alles is terug op de rails (jij hebt terug fulltime werk) dan kunnen jullie opnieuw trouwen voor de wet en is alles zoals voordien.

Let wel op: wat ik nu typ is perfect mogelijk volgens Belgisch recht, ik weet niet hoe dat in Nederland geregeld wordt met voogdij enzo...
En laat je inlichten door een advocaat: in België is de eerste raadpleging altijd gratis, misschien is dit in Nederland ook wel zo.

Veel succes en sterkte. Hopelijk blijf je posten zodat we het kunnen volgen.

Thanx voor de snelle reacties!

Ik weet, het is mijn beslissing en alleen ik kan die nemen...
Aanstaande vrijdag heeft ze eigenlijk weer een afspraak met de hulpverlening... zij wil dit natuurlijk weer afbellen en uitstellen... tot die tijd heb ik om er nog even goed over na tedenken.

Het kromme is dat ze ook denkt dat ik de kleine voor mij alleen wil... als ik zeg dat het misschien beter is om hulp in te schakelen. Alsof ik graag wil dat zij opgesloten word zodat ik verder met de kleine kan... Het is gewoon bijna onmogelijk om een "normaal" gesprek aan te gaan met haar... Ze is of onder de invloed, of aan het afkicken, of depressief.

Zo'n oplossing als met dat scheiden heeft dan ook weinig zin denk ik, daar vertrouwd ze mij nu te weinig voor, om een of andere reden.

ik houdt jullie op de hoogte!

pencil zei:

Het kromme is dat ze ook denkt dat ik de kleine voor mij alleen wil... als ik zeg dat het misschien beter is om hulp in te schakelen. Alsof ik graag wil dat zij opgesloten word zodat ik verder met de kleine kan...

Zo'n oplossing als met dat scheiden heeft dan ook weinig zin denk ik, daar vertrouwd ze mij nu te weinig voor, om een of andere reden.

Klik om te vergroten...

Daar was ik al bang voor, vandaar dat ik het er nadrukkelijk bijzette...
Ik vrees dat blijven aanmodderen niet helpt. Er moet iets drastisch veranderen.

red je kind man, hard of niet.

seth zei:

red je kind man, hard of niet.

Klik om te vergroten...

+1

Ik denk dat jullie beter alles kunnen opbiechten zoals je zelf al zegt...
....Ik kan me voorstellen dat dat moeilijk is, maar wat heeft een kind aan een verslaafde moeder??
Mijn ervaring met dat soort hulpverleners is dat je beter zelf naar ze toe kunt gaan dan dat zij naar jou toe komen...

Good luck...

Kan ook postpartem depressie zijn of een factor dat meespeelt, depressie na geboorte van kind,
hormonale inbalans, of dat zo is kan huisarts nagaan
Angst is slechte raadgever, zo van bang dat instantie wordt ingeschakeld dus ga dan maar niet
Volgens mij anoniem en vertrouwelijk verslavingszorg; dus de keuze is meer aan haar om er wat aan te doen, plus dat je vertrouwen schenkt in hopelijk goede afloop
Als je van te voren er weing geloof aan hecht van afkicken (terecht of onterecht) komt er alleen maar meer angst om te hoek kijken
Of ze professionele detox opname gaat doen of wil - in principe goed idee, en weet ook niet hoeveelheid gebruik van laatste maanden- en detox duurt hoogtens 2 weken
Kan me voorstellen moeilijke situatie en denk ook niet iets met "verraden' te maken of andere draconische keuzes Of postpartem depressie een factor is dat weet ik niet; rest denk ook kwestie van vertrouwen ipv van angst; en ja in de werkelijkheid neemt het laatse vaak de overhand wat ook weer menselijk is
Denk als ze thuis afkickt geen noodzaak voor klinische detox, trouwens ook merkwaardig van hulpverlening om er eerst vanaf te zijn en dan pas hulp te geven
Of samen een gesprek aan gaan met een vertouwenspersoon in de hulpverlening

Wat een verhaal zeg, wat je ook doet heel veel sterkte. Hulp inschakelen lijkt mij wel het beste om te doen. Uiteindelijk zal dit in jullie voordeel werken ook voor de instanties (AMK in dit geval), als ze zelf ontdekken dat je vrouw weer is gaan gebruiken is de situatie minder rooskleurig. De hulpverlening weet w.s. dat ze aan het lijntje gehouden worden, verslaafden zijn een kei in manipuleren, liegen en bedriegen.

Er zijn in Nederland verschillende klinieken die jullie kunnen helpen met de verslaving van je vrouw en de situatie waarin jullie nu verkeren t.o.v. de instanties. Als je hier info over wilt stuur me dan maar even een pb.

Kan je weer terug naar je werk? Zodat je zelf je leven weer wat kan oppakken? heb je eventueel een plek waar je de kleine naartoe kan brengen als jij op je werk bent?

Ben je bekend met zelfhulpgroepen? http://www.cokevanjou.nl/ is een zelfhulpgroep, voor familie van verslaafden. Je kan altijd contact met hen opnemen voor de vragen die je hebt. Het is anoniem, zij zullen nooit instanties inschakelen. Nogmaals heel veel sterkte!!

Dit is heel erg om mee te maken, vooral omdat je er zelf helemaal geen schuld aan heb en toch degene bent die de belangrijke beslissingen moet nemen, maar door samen met je vrouw te beslissen een kind te krijgen heb je in mijn ogen besloten niet je eigen belang, maar dat van je kind voorop te stellen. En opgroeien in een huis met een depressieve, verslaafde moeder, hoeveel die ook van haar kind houdt, is natuurlijk slecht. Ik kan me voorstellen dat de sfeer in het huis vaak heel slecht is, vooral ook omdat ze jou niet meer schijnt te vertrouwen. Ik denk dat die sfeer vooral in de beginjaren heel veel effect op je kind heeft.

De belangrijke vraag die volgens mij dus overblijft is of je denkt dat de situatie binnen korte tijd kan verbeteren.. Zoniet, dan moet je denk ik voor je kind kiezen.

Dat betekend natuurlijk niet dat je je vrouw laat vallen, ookal zal zij dat (in het begin?) waarschijnlijk wel zo zien.

misschien een idee om een systeem gesprek aan te vragen. zodat jij en je vrouw samen gaan praten opver dit soort zaken met de verslavings hulpverlening.
Zo bestrek je elkaar bij de behandeling en bji de beslissingen en heeft zij misschien ook niet het idee dat ze alleen haar verslaving aan moet gaan.
Denk ook aan wat goed is voor jou en voor je kind. als jij er ook aan onderdoor gaat ... foute boel!!

Jezus man wat een verhaal zeg.
Heeft een diepe indruk op me gemaakt.
Ik wens jou, je vrouw en vooral je kind veel sterkte met deze situatie.

Stel je je verhaal andersom voor:

Vrouw heeft kindje, man valt terug in verslaving. Er is geen persoon ter wereld die de vrouw niet zou adviseren de hulpverlening in te schakelen of een einde aan de relatie te maken.

In jou geval lees ik heel veel liefde voor je vrouw en je kind.

Dan blijft alleen de optie 'hulp' over. Ga ervoor! Voordat je straks én je vrouw, én je kind kwijt bent.

Ik heb zelf geen ervaring met dit soort problemen
het enige wat ik kan doen is je ontzettend veel sterkte wensen, en je vrouw ook!