#1
Ik zit nu volgens mij op de snelweg richting zwaar verneukt worden, de combo van Phenibut en Dexamfetamine beginnen iets TE leuk te worden. Deze combo geeft mij zo'n vrij gevoel dat ik begin toe te geven aan mijn donkere kanten, daarmee bedoel ik dat ik steeds meer degelijk in staat ben dingen ECHT TE DOEN die mijn 'moraal code' overschrijden.
Met mijn 'moraal code' bedoel ik dat ik bijvoorbeeld; nooit zou stelen van anderen, mensen pijn zou doen, iemand van zijn leven zou beroven. Het zijn daden waar uiteindelijk iedereen tot in staat gebracht kan worden omdat, dat uiteindelijk gewoon diep in IEDER mens zit, dat geloof IK natuurlijk, als je er anders over denkt vertel mij waar jij van overtuigd bent, vind dat soort dingen namelijk wel interessant :l
Nou zeg ik wel even dat deze shit mij niet overhaalt om iemand van het leven te beroven ofzo.. maar wel gevaarlijke dingen die ik echt beschouw als CRIMINEEL, GEWOON FOUTTE DINGEN.
Bvb iemand drogeren, puur omdat je benieuwd bent hoe die persoon er op zou reageren (natuurlijk zou ik dan op positieve resultaten hopen, geen sadistische shit.). Iemand drogeren is ENORM fout, fucking crimineel, gevaarlijk en de persoon kan zwaar beschadigd raken lichamelijk en of geestelijk, het kan zelfs tot de dood lijden als gevolg van, bvb een allergische reactie of interactie met andere medicatie die de persoon misschien wel slikt.
Het maakt dat je sommige dingen niet meer echt beschouwd als gevaarlijk en slecht, je weet dat het fout is diep van binnen maar ik merk dat ik echt zoiets zou kunnen doen wanneer ik onder invloed ben. je praat het goed, het is gewoon fcking dom en crimineel! En toch ga ik door met gebruiken, heb nog geen rare dingen gedaan maar ben echt bang dat ik schade ga aanrichten.
Ik wil niemand pijn doen, 'ik heb het beste voor met anderen denk ik altijd?' maar daar begin ik nu aan te tweifelen, bestaat er wel zoiets als 'goed'? Nee, mijn gedrag, mijn actie's hebben invloed op alles.. wat je doet is wat je doet.
Ik probeer het verhaal 'niet vaag' te maken maar het komt er op neer dat ik bang ben dat ik gevaarlijke dingen ga doen en dat ik eigenlijk, uiteindelijk, egoïstisch ben.
Ik heb niet veel verstand van de middelen die je gebruikt dus daar ga ik niet op in, ik kan je daar weinig advies in geven.
Maar misschien dat ik wel iets kan schrijven waar je wat aan hebt.
Na het lezen van je topic lijkt het alsof je veel angst hebt. Je hebt angst van je verslaving maar ook om te stoppen. Ik zie een aantal zinnen staan die mij die indruk geven.
"Die 40mg Temazepam heb ik de laatste 2 weken verlaagd naar 20mg met 'succes' zonder psyghiater in te lichten zodat ik natuurlijk daarvan wat extra's in huis heb."
Je wil een vangnet hebben dus spaart wat op (angst voor niks meer hebben als het hard nodig is), wat volledig ingaat tegen wat je wil, namelijk minderen/stoppen. Dus je creëert een conflict wat niet opgelost kan worden en ook daar maal je mee in je hoofd. Tegelijk zeg je dat het niet aan je psych meld. Hier zie ik ook weer angst want als je psych weet wat je doet wil hij daar een stokje voor steken. Wat jou weg houd bij hetgeen wat je hersenen zo graag willen maar jij niet. Jou hersenen hebben je in de ban, ze zijn sterker dan je eigen gedachtes en je eigen wil.
Zoals ik het begrijp helpen de pillen je om je angst onder controle te houden. Wat het dan alleen maar moeilijk maakt want welke optie je ook kiest, je voelt die angst. De pillen halen de angst weg, dus logisch dat het heel moeilijk is voor je om de pillen weg te gooien.
De zin dat je het tegen je begeleiders wil vertellen maar het niet lukt. Ik denk namelijk dat je het heel erg graag wil vertellen, maar dan komt die angst weer. Als ze het weten pakken ze misschien wel datgene af wat jou wel kan helpen. Je weet dat de pillen helpen, die zekerheid heb je. Stoppen met de pillen is heel erg beangstigend want je hebt helemaal geen zekerheid dat je je zonder die pillen fijn gaat voelen na het afkick proces, om de angst voor het afkick proces nog niet te noemen. Jij hebt geen vertrouwen dat therapie gaat helpen, of misschien is het vertrouwen er wel maar ben je te bang dat het niet gaat helpen, dat je net die ene persoon bent bij wie het niet helpt. Angst overheerst weer dus neem je de weg waarvan je weet, waarvan je zekerheid hebt dat het helpt. Klinkt in mijn oren logisch, gezond is het niet maar dat besef heb je zelf ook. Logisch en correct gaan lang niet altijd samen door een deur.
Klinkt het een beetje logisch wat ik zeg of sla ik de plank hier volledig mis?
Nu even over het stukje dat ik geqoute heb.
Ik ben het met mijn voorganger eens dat goed en slecht subjectief is. Wel heb ik een gedachte over waarom jij die gedachtes hebt.
Kan het misschien zijn dat je ernaar snakt om een keer wat anders te voelen? Deze "slechte" gedachte geven je misschien een gevoel van controle, van macht hebben. Iets wat je nu niet voelt want je hebt de macht niet over je verslaving.
Als je niet de macht over je gebruik hebt voel je je misschien zwak en een mislukkeling. Maar iemand drogeren en het leven van die persoon in handen hebben geeft natuurlijk de ultieme macht. Je hunkert naar dat gevoel en op deze manier krijg je dat gevoel. Misschien voelt het bevrijdend voor je dat je hersenen hier andere stofjes bij afscheiden en voelt het heerlijk aan om een keer wat anders te voelen. Om niet met je verslaving bezig te zijn.
Die gedachtes die je hebt, die heb ik ook alleen ben ik dan het slachtoffer. Wat ik bij mezelf voel is dat ik dan inderdaad een fijn gevoel in mijn lichaam krijg. Dat gevoel wanneer je in een achtbaan zit en op het punt staat om omlaag te glijden, vervolgens ga je omlaag en word het gevoel heviger. Dat gevoel ervaar ik als ik mezelf als slachtoffer denk. Ik merk dat ik de meeste angsten als prettig ervaar, ik ben ook zeker bang net als ieder ander mens, maar tegelijk geniet ik er ook heel erg van. Zoals de achtbaan, het is eng, maar tegelijk ook heerlijk!
Vroeger waren mij gedachtes daarover vrij mild, tegenwoordig niet meer. Je hebt steeds een extremere gedachte nodig voor hetzelfde gevoel. Want je raakt gewend aan het gevoel dus de gedachte die je eerst had doet het niet meer, het moet meer en extremer voor hetzelfde gevoel. Het zal me niet verbazen als het bij jou op dezelfde manier werkt, alleen kick jij niet op het angst gevoel maar het macht gevoel omdat je dat mist.
Ik wil dat machtsgevoel juist niet. Mijn leven is uitgeplant, ik weet waar ik van over de zeik raak en wat mij onrustig maakt in mijn hoofd. Ik heb juist heel veel controle in mijn dagelijkse leven omdat ik het nodig heb. Ik heb een hoop regels waar aan voldaan moet zijn wil ik enigszins wat rust hebben in mijn kop. Gelukkig vind mijn partner het niet erg
Dat je slechte dingen denkt maakt je geen slecht persoon. Je hebt je eigen morele code, heel mooi, dat is een houvast in je leven. Houd daar ook aan vast. Alles in gedachte is fictief, er is nooit iets fout aan een bepaald iets denken. Ik zie het juist als iets moois. Waarom denk je dat, hoe vaak heb je die gedachte, komt die gedachte na een bepaalde situatie, hoe voel ik me als ik dat denk, hoe voelt de verslaving als ik daaraan denk, wat voor gevoel geeft deze gedachte me, vind ik mezelf een slecht persoon door deze gedachte enz. Stel jezelf 100 vragen, pluis het uit. Niks is meer interessanter dan jezelf beter leren kennen. Hoe beter je jezelf kent, hoe makkelijker dingen ook zullen gaan in je leven.
Egoïstisch zijn we allemaal, ik kom er ook openlijk voor uit. Dat is ook helemaal niet erg, je bent zelf belangrijk en je voelt zelf het beste aan wat wel en niet werkt voor je. Voel je daar vooral niet schuldig om, maar omarm het. In gezonde mate uiteraard
Maar tegelijk eten mijn honden beter en gezonder dan ik, daarvan vind ik het niet erg. Want honden zijn eeuwig trouw en zullen mij nooit verraden of pijn doen. Die hebben het verdiend.
Nou volgens mij is dit stuk ook weer lang geworden en waarschijnlijk sla ik de plank volledig mis. Maar misschien geeft het je ook iets om over na te denken. Dat je door het denken, misschien maar van 1 zin of woord wat hier staat, je wat meer duidelijk kan krijgen voor jezelf en zo toch weer een stapje dichterbij geluk komt