Ik verlies mezelf en ik 'ken' mezelf nog niet eens.. probeer me alsjeblieft te helpen

Ik ben nu niet meer nuchter, zit wel op glad ijs de laatste weken maar blijkbaar ben ik zo'n iemand die echt ENORM hard op z'n bek moet gaan. Ik snap wel dat ik niet voor altijd manisch door het leven kan blijven gaan.

Om 12:00 300mg Phenibut en 2,5mg Dex genomen en ben nu al een stuk losser, voel me zo gewoon eigenlijk wel prima maar dat is niet genoeg (het worden weer doseringen van 10mg) dus het gaat een hard lesje worden. Vanavond hebben we hier karaoke, iets wat eigenlijk niks voor mij is maar met een 'zetje' wel gezellig kan zijn.

Muziek krijg ik weer zin in, muziek luisteren, af en toe optreden, zingen met gitaar, dat is waar ik mij echt weer op moet gaan focusen wanneer ik weer op het nuchtere pad zit :l

EDIT: ik merk eigenlijk wel duidelijk dat 3-mmc wel 10x 'geschikter' is kwa effect voor sociaal los worden. Van dex krijg ik eigenlijk ook veel meer bijwerkingen: kan er vaak ook juist erg 'in mezelf' gekeerd van raken, krijg meestal koude handen en voeten, voel m'n hart meer enzo, kan juist angstiger worden. Maarja jammer dan, als ik niet binnen een paar jaar wil sterven aan bvb hartfalen kan ik beter dit een tijdje gebruiken i guess.

Mindless zei:

Wat Jmths zegt: geen spul meer in huis halen. Je maakt het jezelf praktisch onmogelijk om het niet te nemen als je het in huis hebt. [Ja ik MOET het opbiechten (iig tegen m'n psych), of.. als 2e optie (want m'n psychiater heeft gezegd tegen mij dat als het nog een keer mis ging, hij mij door stuurt naar m'n huisarts en het afgelopen is) als ik gewoon m'n psychiater vertel 'ik voel me de laatste tijd niet meer mezelf en val toch wat teveel af, ik wil stoppen met de dexamfetamine'

Ik geloof wel dat het mogelijk is dat mensen iets in huis hebben en er vanaf kunnen blijven, maar jij niet in de staat waarin je nu bent. En ik weet hoe dat gaat. Bijvoorbeeld zoals hier boven gezegd: chips. Ben je van jezelf down, dan ga je er aan zitten, ook al weet je dat de high (ja ook van chips krijg je een high) tijdelijk is. Alles om even happy te zijn en dan is chips eten natuurlijk nog 1 van de minst schadelijke dingen om te doen.

Je moet je natuurlijke, nuchtere staat omhoog krikken. Je moet blij/tevreden kunnen zijn zonder iets te nemen. Alleen dan is het veilig om eens wat te nemen. En ik zeg je: hoe langer je doorgaat met hoe je nu bezig bent, hoe moeilijker om uit dat gat te kruipen waar je jezelf ingegraven hebt. Toon karakter, kom jezelf onder ogen, kijk verder dan je paar uurtjes durende high. Het is niet onmogelijk.

Klik om te vergroten...

Toon karakter, kijk verder dan je paar uurtjes durende high. Het is niet onmogelijk (verder kijken dan m'n neus lang is, en ik heb een vrij lange neus blijkbaar xD)
En m'n natuurlijke, nuchtere staat omhoog krikken, echt minimaal een maand detoxen ja, dan kun je het weer wat van een veredere afstand bekijken en dan zie je ook hoe ver je eigenlijk heen was, hoe ver je eigenlijk wel niet over je grenzen heen bent gegaan. Dat verllosende gevoel ken ik nog van de verslavingszorg toen ik voor alleen maar blowen een maandje had gedetoxt, ben benieuwd hoe dat zal voelen met harddrugs, zal vast nog een stuk moeilijker zijn want ik vond dat met blowen alleen al moeilijk. Maar heb nu een diagnose voor autisme dus als ik zo'n detox ga doen kom ik dit keer wel in een iets andere soort detox omgeving.

Ik voel me echt laf de laatste tijd, door dat gebruiken en liegen. Ik weet dat ik veel meer in me heb dan alleen de enorme sociale angst. Maar ik ben geen lafaard, ik mag dan wel 99% van de tijd een 'emotie/mening onderdrukkend, zwetend rillend wrak' zijn in het openbaar, maar ondertussen durf ik wel meerdere keren op te treden op podium, met alleen m'n gitaar en m'n stem, nuchter!

Ik durf nu zo 'arrogant' of met zekerheid die dingen te zeggen omdat ik wat op heb, maar het is volgens anderen wel zo (heb het vaker gehoord van mensen als compliment mile: ), er zijn heel veel mensen die enorm sociaal zijn of over komen, heel veel dingen durfen maar die nooit van z'n leven op een podium zouden stappen.

Ik heb een paar weken geleden een 'autisme spectrum stoornis-therapie' gevolgd met één voet in de verslaving maar toch heb ik er wel wat van opgestoken (meer bewust van gedachten/prikkels, waarom enzo.) Maar het is echt zonde dat ik ondertussen ook ergens anders was met m'n hoofd voor 50% van de therapie, had er waarschijnlijk zoveel meer uit kunnen halen zonder die troep!

Maar praten met mensen over wat dan ook, terweil ze bezig zijn met hun verslaving/misbruik is denk ik grotendeels praten tegen een dood paard (of een paard die fcked up is in het hoofd..) Ik bedoel, vanalles is ineens WEL boeiend als ik ben zoals ik nu ben. Maar LANG niet zo boeiend als ik kom zoals ik normaal ben, gewoon Erwin..

EDIT:
Wat Jmths zegt: geen spul meer in huis halen. Je maakt het jezelf praktisch onmogelijk om het niet te nemen als je het in huis hebt. [Ja ik MOET het opbiechten (iig tegen m'n psych.) M'n psychiater heeft gezegd tegen mij dat als het nog een keer mis ging, hij mij door zou sturen naar m'n huisarts en het dan afgelopen is, hij werd een beetje kwaad en zei dat ik 'gewoon moest stoppen met gebruiken' want hij gelooft dat dat zo makkelijk is.. en hij is de enige psyghiater in Steenwijk volgensmij
Maar als ik gewoon m'n psychiater vertel 'ik voel me de laatste tijd niet meer mezelf en val toch wat teveel af de laatste tijd, ik wil stoppen met de dexamfetamine, punt' dan heb ik iig niet meer een kast VOLGELADEN met dexamfetamine.

Als ik dat niet doe, lukt zelf detoxen inderdaad gewoon niet, ik heb mezelf al bewezen dat ik het spul niet kan 'slikken wanneer dat nodig is' of 'af en toe 1x per maand max recreatief kan slikken'. Gaat gewoon niet.

Hey mensen,

Ik ga binnenkort STOPPEN met Dexamfetamine, ik heb nu EINDELIJK de eerste stap gezet door mijn persoonlijk begeleider verteld te hebben dat ik al een tijd ergens heel erg mee zit en dat ik het niet alleen kan. Durfte nog niet de context te vertellen, heb alleen over gehad met hem dat ik iets mezelf in een put heb gegraven en merk dat ik er niet alleen uit kan komen, en dat dit 'dilemma' echt met m'n hoofd fuckt, met m'n beslissingen over deze 'situatie' zelf. Dat ik bang ben enzo.

Ik weet dat ik nu niet meer terug kan trekken, hij wist wel dat ik het over middelengebruik had, hij kent mij wel goed en laat zoiets niet gewoon gaan, hij komt er dus elke keer even op terug. Heb ook gezegd dat ik WEL actie ga ondernemen, en dat dit gesprek de eerste stap is. Nu merk ik wel dat m'n hoofd ondertussen naar tussenweggetjes aan het zoeken is om het wat uit te stellen maar ik ga volgende week al samen met hem naar mijn psychiater dus ik kan mezelf er toch niet tussen uit lullen, dus kan nu niet anders dan eerlijk zijn tegen hem.

EINDELIJK, alleen vind het enorm moeilijk om echt helemaal CLEAN te blijven, weet nog steeds niet of ik dat wel wil, dat is het.. Ik weet dat dat spul nu nog met m'n hoofd speelt. Maar ik weet door deze laatste maanden, dat deze manier niet gaat werken, het zal nooit genoeg zijn en het neemt volgens mij (onder anderen) langzaam ook nog m'n creativiteit weg (muziek, gitaar spelen, zingen).

Hoe kan ik toch door dat dikke schedel van me heen boren om die domme ideën uit het achterhoofd te halen, je weet wel, die sneaky gedachten; ' hmm misschien toch maar iets achter houden, kan geen kwaad toch?'.. nou ja, in ieder geval krijg ik heel binnenkort geen dex meer in huis. Maar eerlijkheid, en NIKS achter houden is toch wel erg belangrijk, door dat sneaky gedrag krijg ik weer klote gevoelens en heeft het vrij weinig zin..