Over the top gegaan - no more dopamine's...

"Wat volgens mij essentieel is, is dat ik eerst een reden moet vinden om te stoppen, een 'zin' te vinden in het leven dat het leven het leven waard maakt. Als ik geen 'zin' meer zie in het leven, dan heeft het ook geen zin om te stoppen, dan kan beter alles stoppen...

Dus is het zaak die 'zin' te hervinden, ik weet enkel nog niet hoe, waar, wat, wanneer - allemaal vragen die voor mij nog invulling moeten krijgen vooraleer er sprake kan zijn van te stoppen, anders ziet het er ook niet goed uit mijns inziens te stoppen..."

dit is in mijn ogen trouwens de drugs in jouw praat op dit moment, dit is een vraag waar je moeilijk een helder en goed antwoord op kunt geven op het moment dat je nog vol onder invloed of in de afkick zit van iets

op het moment dat je nog onder invloed bent ziet het er ook niet goed uit op te stoppen nee, je ervaart een heerlijke rush die weg zal vallen als je stopt met bij te nemen!

en die 'zin' hervinden is ook heel erg moeilijk wanneer je in de afkick zit, alle levens zin wordt je ontnomen, je hebt ook geen enkele zin meer in het leven buiten weer die volgende hit zodat je je weer normaal voelen zult!

dit zijn echter TIJDELIJKE momenten die ook weer voorbij zullen gaan,

vanaf het moment dat die troep je lichaam VOLLEDIG verlaten heeft en je lichaam ook terug VOLLEDIG hersteld is,

vanaf dan zul je weer een beter beoordeeld antwoord kunnen geven op die vraag,

"waarom is het beter om dit middel vanaf dit moment gewoon niet meer te nemen in mijn leven?"

heb ik dit wel NODIG? want eigenlijk gaf je het antwoord in je eerste post al, je gebruikt niet meer voor plezier maar uit noodzaak

drugs is op een gegeven moment de zuurstof geworden die iemands leven overgenomen heeft, dus de "zin" en de reden van stoppen is jouw leven terug in eigen handen nemen van die troep die het jouw afgenomen heeft! dat jij terug de teugels terug in handen neemt en vanaf dan dan JIJ ook weer kan gaan beslissen over hoe jij jouw leven leiden zal

Gister een paar lappen tekst geschreven in dit topic maar toch maar niet gepost, wist niet zo goed hoe ik me moest uitdrukken.

Maar ik wens @Johnny Snow heel veel succes om zijn leven weer op orde te krijgen. Het lijkt nu uitzichtloos, maar toch denk ik dat het mogelijk is om hier uit te komen.

Go, Johnny!

De confrontatie met mezelf tijdens ontwenning op zichzelf al vrij heftig, de keiharde realisatie hoe instinct gedreven mensen eigenlijk zijn en de mate waarin we ons door onze context bepaald worden.

Los daarvan kan het sowieso aanvoelen als een eeuwig durende hel, maar het was voor mij belangrijk om er bewust bij te blijven stilstaan dat het tijdelijk zou wezen. Van ontwenning word ik ook angstig, kan alles in twijfel trekken, ook dit is belangrijk om bij te blijven stilstaan.

Geluk is relatief, het leven kan niet alleen maar leuk wezen. Uiteindelijk worden onze diepste dalen ook onze hoogste pieken, en andersom. Uiteindelijk blijft drugsverslaving instinctieve hebzucht waarmee je jezelf schade aan doet, iets waarmee iedereen op een bepaald punt moet leren omgaan. Er zijn ook genoeg mensen die de wereld schade aan doen ten gevolge van hun instinctieve hebzucht.

Wellicht ga je je niet meteen perfect voelen maar het wordt steeds beter, en zodra je dit achter de rug hebt zul je je beter voelen dan ooit. Voor mij lag de oorzaak bij vermoeidheid en stress, probeer je rust te pakken voor zover mogelijk. Wees niet te hard voor jezelf.

Misschien is gespreksstof luchtig houden voor nu wel een betere optie, zelf ben ik tijdens ontwenning geneigd om veel te malen en beladen stof te herkauwen.

Wat ik in ieder geval wil zeggen is dat ik je sterkte wil wensen.
Voel je vrij om een berichtje te sturen mocht je de behoefte voelen.

Johnny Snow zei:

En ja, ik ken wel mensen, maar dat zijn geen mensen bij wie ik enige zin kan vinden, dat heeft alleen met maken en verder heb ik heel moeilijk met het leggen van sociale contacten: mensen vinden het niet aangenaam met mij praten omwille van de onderwerpen die mij interesseren, mijn woordenschat, het uitspinnen van gedachten tot hun diepste nucleus, etc... Mensen vinden dat hoogdravend (ook het belang dat ik hecht aan mij in het algemeen Nederlands uit drukken, te articuleren en niet in een dialect te hervallen,...) en ze vinden de onderwerpen die ik aankaart of niet interessant, niet l:uchtig genoeg en veel te serieus en vooral vinden ze mij heel vermoeiend...

Dit schept een grote eenzaamheid, een vorm van sociale isolatie, je onbegrepen voelen, daarna volgt dat je je nergens meer thuis voelt, nergens meer graag komt, je steeds vaker meer en meer terug trekt uit het sociale leven - je laat iemand die je heel dierbaar juist om jij dat voor haar bent links liggen uit angst je emotioneel te binden en het totaal niet gaat aankunnen wanneer ze je laat vallen; en daar ga ik al van uit, dat een breuk nakende is... Je ontwikkelt sterke minderwaardigheidscomplexen, ect... etc... en dan ben je op het punt gekomen dat je er niet meer in gelooft en je het opgeeft...

Klik om te vergroten...

Dit komt me zo bekend voor man !
Mooi verwoord kerel.

BasvanHoven zei:

Je bent een mens. Een mens maakt fouten. Wat klote dat je dit moet meemaken. Heb je mensen buiten het forum waarmee je dit kan delen? Het lijkt me erg eenzaam als je je gevoelens en emoties omtrent je verslaving niet kwijt kunt aan iemand face2face.

Ik wens je heel veel sterkte met het overwinnen van je verslaving

Klik om te vergroten...

Er is eigenlijk maar één iemand, al de rest zijn geen vrienden maar drug buds, mensen waarbij de essentie van het samenzijn is, en dat zijn nu net mensen waar je op momenten als deze niets hebt, echter - door mijn gebruik is die ene heel speciale persoon aan wie ik werkelijk iets zou kunnen hebben voor mij zeer begrijpelijk en daardoor teleurgesteld in mezelf niet in mijn leven op dit moment, omdat het haar teveel pijn doet hoe ze mijn verslavingen ziet escaleren: ik kan dan ook van haar niet verwachten dat ze er voor me is, ze moet in de eerste plaats zichzelf beschermen en zien dat ze er niet onderdoor gaat, want zij verdient net het tegendeel...

Dus neen, niemand.

Pleziergebruik, zo nu en dan op café of een feestje eens een of twee lijntje snuiven kan een leuke avond zijn, eens een half en wat later misschien de andere helft van een pilletje slikken op een party kan een lekker nachtje zijn.

Verslaving echter is niet leuk meer, je gebruikt niet langer voor het plezier maar uit noodzaak... Op een bepaald moment zijn alle geluksstoffen in je hersenen volledig uitgeput en als je geen drugs gebruikt dan lijkt alles uitzichtloos, maar zelfs als je drugs gebruikt zijn je hersenen niet meer in staat nog voldoende geluksstoffen vrij te maken en zelfs onder invloed blijf je depressief - zelfs zo depressief dat de tranen over je wangen stromen: je voelt je compleet leeg vanbinnen en je weet dat je verslaving je over the top heeft gedreven en er nu - ondanks dat je zeer veel spijt hebt van het feit dat je je zo hebt laten gaan - de tragische gevolgen van zal moeten ondergaan...

Op dat punt ben ik thans terecht gekomen, als er iemand of meerdere mensen zijn die hierover een conversatie willen aangaan, bij deze...

Johnny Snow zei:

Pleziergebruik, zo nu en dan op café of een feestje eens een of twee lijntje snuiven kan een leuke avond zijn, eens een half en wat later misschien de andere helft van een pilletje slikken op een party kan een lekker nachtje zijn.

Verslaving echter is niet leuk meer, je gebruikt niet langer voor het plezier maar uit noodzaak... Op een bepaald moment zijn alle geluksstoffen in je hersenen volledig uitgeput en als je geen drugs gebruikt dan lijkt alles uitzichtloos, maar zelfs als je drugs gebruikt zijn je hersenen niet meer in staat nog voldoende geluksstoffen vrij te maken en zelfs onder invloed blijf je depressief - zelfs zo depressief dat de tranen over je wangen stromen: je voelt je compleet leeg vanbinnen en je weet dat je verslaving je over the top heeft gedreven en er nu - ondanks dat je zeer veel spijt hebt van het feit dat je je zo hebt laten gaan - de tragische gevolgen van zal moeten ondergaan...

Op dat punt ben ik thans terecht gekomen, als er iemand of meerdere mensen zijn die hierover een conversatie willen aangaan, bij deze...

Klik om te vergroten...

Je bent een mens. Een mens maakt fouten. Wat klote dat je dit moet meemaken. Heb je mensen buiten het forum waarmee je dit kan delen? Het lijkt me erg eenzaam als je je gevoelens en emoties omtrent je verslaving niet kwijt kunt aan iemand face2face.

Ik wens je heel veel sterkte met het overwinnen van je verslaving

Johnny Snow zei:

Dus neen, niemand.

Klik om te vergroten...

Wat naar dat je niemand om je heen hebt.

Ik heb zelf ook vaak geworsteld met verslavingen, onder andere aan alcohol en wiet. (Misschien niet zo hardnekkig als jij verslaafd bent, maar dat niet is niet mijn punt, ik wil geen vergelijkingen maken.)

Wat ik wil zeggen is, de isolatie en afzondering bij een verslaving kan zo verschrikkelijk kut zijn. Er waren letterlijk momenten waarop ik mij zo eenzaam en alleen voelde dat ik ervan overtuigd was nooit meer plezier te kunnen hebben in het leven. Het waren jaren van intense depressies en neerwaartse spiralen en ik ben zo dankbaar dat ik ben ontsnapt.

Het lijkt nu misschien alsof de drugs het enigste is wat je overeind houdt, maar ik verzeker je: het tegenovergestelde is aan de hand. Ik ken enigszins het machteloze gevoel. Alsof de drugs jou gebruiken en niet andersom.

Wat mij heel erg heeft geholpen is een passie buiten drugs om te zoeken, iets waar je echt vanuit je hart van kan genieten. Bij mij was dit pianospelen. Pianospelen geeft mij een beter gevoel dan welke andere drugs mij ook hebben gegeven.

BasvanHoven zei:

Wat naar dat je niemand om je heen hebt.

Ik heb zelf ook vaak geworsteld met verslavingen, onder andere aan alcohol en wiet. (Misschien niet zo hardnekkig als jij verslaafd bent, maar dat niet is niet mijn punt, ik wil geen vergelijkingen maken.)

Wat ik wil zeggen is, de isolatie en afzondering bij een verslaving kan zo verschrikkelijk kut zijn. Er waren letterlijk momenten waarop ik mij zo eenzaam en alleen voelde dat ik ervan overtuigd was nooit meer plezier te kunnen hebben in het leven. Het waren jaren van intense depressies en neerwaartse spiralen en ik ben zo dankbaar dat ik ben ontsnapt.

Het lijkt nu misschien alsof de drugs het enigste is wat je overeind houdt, maar ik verzeker je: het tegenovergestelde is aan de hand. Ik ken enigszins het machteloze gevoel. Alsof de drugs jou gebruiken en niet andersom.

Wat mij heel erg heeft geholpen is een passie buiten drugs om te zoeken, iets waar je echt vanuit je hart van kan genieten. Bij mij was dit pianospelen. Pianospelen geeft mij een beter gevoel dan welke andere drugs mij ook hebben gegeven.

Klik om te vergroten...

Toevallig dat je een pianist bent, ik ook, piano was mijn grootste passie in het leven, verslaving heeft echter alles van me ontnomen - sinds afgelopen maandag speel ik niet meer, alles heeft zijn zin verloren... En ja inderdaad, het is de eenzaamheid die je nekt.

Johnny Snow zei:

Toevallig dat je een pianist bent, ik ook, piano was mijn grootste passie in het leven, verslaving heeft echter alles van me ontnomen - sinds afgelopen maandag speel ik niet meer, alles heeft zijn zin verloren... En ja inderdaad, het is de eenzaamheid die je nekt.

Klik om te vergroten...

Facking hell. Dit raakt mij wel, man. Wou dat ik iets voor je kon doen.

BasvanHoven zei:

Facking hell. Dit raakt mij wel, man. Wou dat ik iets voor je kon doen.

Klik om te vergroten...

Dat doe je reeds!

Johnny Snow zei:

Dat doe je reeds!

Klik om te vergroten...

Als je ooit wat shit kwijt wilt, PM me. Ik kan niet beloven dat ik het ga begrijpen, maar ik zal mijn best doen.

zo snel mogelijk stoppen met die troep!

eerste paar weken GEEN ALCOCHOL GEEN HARDDRUGS what so ever!

desnoods wat weed om je die eerste weken van pure hel en depressie door te helpen, goed eten, lekker knus in je bank installeren met goede muziek serie, films...

iedere avond een heerlijk lekker warm badje nemen, neem er zelfs ook ééntje s'ochtends als de onrust en onvrede je echt teveel wordt, werkt echt!

veel ontspannen, slapen, rusten, maar vooral ook goed blijven eten en drinken

zodat je na die paar weken in kan gaan zien dat je dopamine levels toch NIET voorgoed fuck*d up zijn zoals je eerder dacht (ook daar gezeten)

en net als je op het punt staat dat je je weer "normaal" en mens begint te voelen en weer normaal blij kunt zijn,

eens goed terugdenken aan die ellendige periode, hoe dit kwam, waardoor dit kwam en waarom je dit niet weer wilt meeemaken van zodra dat stemmetje tegen jouw begint te fluisteren nog toch maar nog maar eens één lijntje te nemen, kan toch geen kwaad? je zit toch goed in je vel nu, je bent toch oooh zo goed bezig geweest de laatste tijd, waarom niet?

om dan vervolgens weeral in die deprimerende zielsverterende cyclus terechtkomen zodat je uiteindelijk zegt, nu nooit meer!

dus, wanneer ?

Ik waardeer enorm wat je zegt en voor het eerst ben ik sprakeloos omdat het antwoord mij geheel en al zelf onduidelijk is...

Stoppen is inderdaad de enige oplossing, anders ziet het er niet goed uit... En dat wil wat zeggen gezien het nu al een understatement is te zeggen dat het niet goed zit.

Maar verslaving is echt een bitch!

Wat volgens mij essentieel is, is dat ik eerst een reden moet vinden om te stoppen, een 'zin' te vinden in het leven dat het leven het leven waard maakt. Als ik geen 'zin' meer zie in het leven, dan heeft het ook geen zin om te stoppen, dan kan beter alles stoppen...

Dus is het zaak die 'zin' te hervinden, ik weet enkel nog niet hoe, waar, wat, wanneer - allemaal vragen die voor mij nog invulling moeten krijgen vooraleer er sprake kan zijn van te stoppen, anders ziet het er ook niet goed uit mijns inziens te stoppen...

los alleenstaand van het feit alleen al het dat fincaniceel en lichamelijk zeer grote gevolgen heeft voor de gebruiker, honderden euro's uitgeven iedere keer om er alleen maar depressief en levensmoe van te worden uiteindelijk.

gewoon de gedachte van, nou ik kan op een dag daar zijn, dat ik mij perfect gelukkig voel zonder daar één of ander middel voor nodig te hebben, lijkt me heerlijk toch? gewoon high on life kunnen zijn 24/7 zonder je zorgen te hoeven maken over een volgende hit of of je wel genoeg geld hebben zal?

gewoon zonder zorgen kunnen zijn gelijk een klein kind, ik hoop dat iedereen ongeacht de jeugdsituatie toch wel die momenten in hun herinneringen heeft hoe leuk het soms toch kon zijn om gewoon kind te zijn?

ik denk dat hieraan denken voor sommigen wel een motivatie zou kunnen zijn als men hun vraagt, waarom zou je uberhaupt willen stoppen dan?

en dan begint het leven pas, je ziet er beter uit (denk dat zware gebruikers vaak zelf ook helemaal al vergeten zijn hoe goed ze er daadwerkelijk uitzagen in de jaren voor hun gebruik en gaan denken dat dat dit hun "normaal" uiterlijk is, je went er met andere ogen aan)

je ziet er veel beter uit, je VOELT je veel beter, je hebt heel wat andere mensen om je heen, krijgt meer kansen in het leven, deuren gaan steeds meer open, je hebt ook meer geld te besteden aan NUTTIGE dingen,

hoe jouw leven er vanaf dan uit zal gaan zien, mijn beste man, dat kan jij zelf gaan bepalen dan, zoek je oude passies terug op, leer herleef beleef!!!

( genieten zit zich de kleine dingetjes )

galineka zei:

los alleenstaand van het feit alleen al het dat fincaniceel en lichamelijk zeer grote gevolgen heeft voor de gebruiker,

gewoon de gedachte van, nou ik kan op een dag daar zijn, dat ik mij perfect gelukkig voel zonder daar één of ander middel voor nodig te hebben, lijkt me heerlijk toch? gewoon high on life kunnen zijn 24/7 zonder je zorgen te hoeven maken over een volgende hit of of je wel genoeg geld hebben zal?

Klik om te vergroten...

Geld is in mijn geval nu net geen probleem, ik kan naast het bekostigen van mijn verslavingen zelfs nog vrij overdadig luxueus leven...

En het probleem met high te zijn on life, is dat ik nu net iemand ben die nooit in zijn leven, zelfs als experimenterende jonge kid niet eens, voor het plezier drugs heb gebruikt; vanaf heel jonge leeftijd was ik op zoek naar iets dat zou aanvoelen als geluk en ik heb drugs nu eenmaal altijd gebruikt met als meest voorname en quasi enige doel, en is essentie effectief enige doel, aan het leven te ontsnappen, begrijp je het probleem?

Die tormentatie Johnny, daarvan zeg je nu dat deze ondraaglijk is. Maar is dat zo? Ik denk dat je jezelf onderschat. En ik denk ook dat je moet beginnen dat gevoel te confronteren om te leren dat in feite niets ondraaglijk is. Begrijp me niet verkeerd, ik weet niet hoe je je voelt. Maar ik weet dat er iets in ons is dat alles hebben kan. Alles. En het is de persoon die denkt onkruid te zijn, niet dat wat jij bent. Je zult jezelf hierin moeten ontstijgen. Radicaal je gevoelens confronteren en er niet voor vluchten. Want vlucht je ervoor dan ga je een fantasie over deze gevoelens ontwikkelen. Een idee dat er een onmogelijk obstakel voor je ligt. Er is geen onmogelijk obstakel. Dit is een constructie van je eigen voorstelling.

En ik denk dat het niet goed is om te verwachten dat je je altijd happy zou moeten voelen. Stop waar je bent en zie dat er iets diepers is dan dat. Een diep welzijn dat hier alreeds is maar niet opgemerkt wordt omdat je steeds zoekende bent. Richt je op dat stille welzijn dat hier altijd al is. Heb geen verwachtingen dat de wereld jou zal geven wat je denkt te moeten ontvangen. En vergeet dat je dopamine voorraad op is. Dit is een idee dat jou ervan weerhoudt om nu op dit moment dat welzijn al te ervaren. Puur het feit dat je in leven bent is genoeg om het te voelen.

Ik reageer later nog op je PM.

de ene ware zin van het leven hopen en proberen te vinden ontdekken bij iedere keer dat je iets nieuws uitprobeert of alweer uitprobeert, zo is dat bij mij toch gegaan, om dan in mijn persoonlijke ervaringen steeds belogen en bedrogen terug te komen van die reis, natuurlijk ontsnap je aan het leven, natuurlijk kom je in een heerlijke staat van zijn en roes terecht, maar eentje waarvan we toch eens mogen zijn dat die niet constant en blijvend is, nep dus, een heel goed nep 50 euro briefje, hij lijkt er heel erg veel op, maar hij is nep

je verwacht er zoveel van, je hebt er zo een zin in, maar je zal altijd bedrogen uitkomen.. keer op keer

dus wanneer we merken dat we drugs nodig hebben om van bepaalde dingen te ontsnappen zouden onze energie beter erin kunnen stoppen om tot aan de wortel toe te gaan onderzoeken welke die dingen zijn waar we zo graag van willen onstappen?

zodat we het probleem ook bij de wortel kunnen gaan aanpakken in plaats van er een dik rookgordijn overheen te spuiten en dit keer op keer te moeten herhalen dan want dan blijf je je leven lang bezig!

en het zal in heel veel gevallen ook zo zijn, net omdat veel gebruikers op jongere leeftijd zijn beginnen experimenteren, dit in hun achterhoofd, ook al hebben ze dat niet vaak door, bewust of onbewust, hun ENIGSTE vorm van uitlaatklep is geworden in hun leven, dat zit er zo diep ingeworteld op een gegeven moment, van op het moment je ook maar enige vorm van stress hebt, krijgen je hersenen een trigger met het woord DRUGS,

en voor iemand die zijn hele leven alleen drugs als uitlaatklep gekend heeft zal ook enkel en alleen maar daar naar grijpen, maar iemand die bvb nooit beter geweten heeft en nooit gerookt of gedronken heeft, zal denken, hmm en nu een heet badje! en je hersenen zullen op dezelfde manier verzadigd gaan raken en gaan reageren, het is een gewoonweg een manier van je hersenen opnieuw te "trainen" zeg maar en andere gezondere soorten manier van uitlaatklep vinden.

ik ben er van overtuigd dat je je hersenen, zelfs na jaren van zwaar gebruik op die manier weer kunt trainen en oefenen om high the zijn on life zoals ik al eerder vernoemde, dat geloof ik dus echt! zolang je maar goed weet hoe en waarom bepaalde dingen zijn zoals ze zijn en dit op andere manier gaat op proberen te lossen, met name dan een uitklaapklep vinden op de momenten dat ze nodig zijn.


daarom kan het goed zijn om onszlf soms ook open te gaan leren stellen voor andere en nieuwe dingens in ons leven, zoals therapie, gesprekken met ervaringsdeskundigen, spiritualiteit, sporten, een hobby zoeken, een nieuwe vriendengroep opzoeken,

en vooral op de momenten dat het je moeilijk komt blijven herhalen tegen jezelf, ik ga mijn niet voor de rest van mijn leven blijvenvoelen zoals ik mij nu voel, dit is enkel een gevolg van mijn gebruik, afkick, dit is maar tijdelijk, het wordt beter, wordt beter...

dit zijn slechts heel "kleine" dingetjes die mijns inziens toch vaak dat doorslaggevend verschil zullen maken..

Ja, je hebt volkomen gelijk, ik ben het helemaal met je eens! Alleen... Al die dingen de je opnoemt zijn die dingen die mee tot het probleem behoren:

Ik ben al sinds mijn zeven in therapie, ben ook reeds in opname gegaan, vrijwillig, in de psychiatrie op een afdeling depressie, ik krijg heel wat medicatie voorgeschreven, ik heb relexatietechieken gaan volgen, meditatie, ik ben beginnen reizen, ik had twee enorm grote passies waar ik met succes mijn beroep van heb kunnen maken - altijd is er omwille van redenen/oorzaken legio een enorme tormentatie in mij aanwezig - ik heb me altijd existentieel verloren gevoeld.

En ja, ik ken wel mensen, maar dat zijn geen mensen bij wie ik enige zin kan vinden, dat heeft alleen met maken en verder heb ik heel moeilijk met het leggen van sociale contacten: mensen vinden het niet aangenaam met mij praten omwille van de onderwerpen die mij interesseren, mijn woordenschat, het uitspinnen van gedachten tot hun diepste nucleus, etc... Mensen vinden dat hoogdravend (ook het belang dat ik hecht aan mij in het algemeen Nederlands uit drukken, te articuleren en niet in een dialect te hervallen,...) en ze vinden de onderwerpen die ik aankaart of niet interessant, niet l:uchtig genoeg en veel te serieus en vooral vinden ze mij heel vermoeiend...

Dit schept een grote eenzaamheid, een vorm van sociale isolatie, je onbegrepen voelen, daarna volgt dat je je nergens meer thuis voelt, nergens meer graag komt, je steeds vaker meer en meer terug trekt uit het sociale leven - je laat iemand die je heel dierbaar juist om jij dat voor haar bent links liggen uit angst je emotioneel te binden en het totaal niet gaat aankunnen wanneer ze je laat vallen; en daar ga ik al van uit, dat een breuk nakende is... Je ontwikkelt sterke minderwaardigheidscomplexen, ect... etc... en dan ben je op het punt gekomen dat je er niet meer in gelooft en je het opgeeft...