#1
geef de moed nooit op vriend, zolang jij nog adem uitblaast is er nog hoop voor jouw! jeetje zeg, als ik dit moet lezen denk ik dat je inderdaad al heel wat mee hebt moeten maken vanaf jonge leeftijd waar menig mens hun leven lang geen problemen mee zal hebben,
gezien ze je waarschijnlijk? vanaf jonge leeftijd ook wel antidepressiva hebben zullen toegediend is het voor jouw zelf misschiens moeilijk om hier een persoonlijk oordeel over te vellen, maar mijn persoonlijke ervaring heeft mij geleerd, dat deze middelen op het moment zelf wel helpen en hun voordeel hebben, dat ik toch sterk ervaarde dat deze middelen net immens meer schade berokkenden op lange termijn op mijn lichaam maar vooral ook de geest dan eender welke hard drug! klinkt zo raar als ik dit vertel maar er kunnen soms toch ook zo een immens duistere kantjes aan die legale medicatie zitten die iemands persoonlijkheid helemaal overhoop kunnen halen zonder men door heeft hoe dit komt!
dat je zegt dat je wel mensen kent maar niet het gevoel te hebben dat ze je ook echt daadwerkelijk begrijpen en dat het voeren van gesprekken met deze mensen vaak meer kapot maken dan goed uiteindelijk kan ik mij heel erg goed in vinden hoor! maar je hoe meer je jezelf dan gaat proberen te verduidelijken hoe gekker ze je dan zullen houden dus dan leer je om uiteindelijk gewoon je mond te houden of over bepaalde onderwerpen niet meer door te gaan of er zelfs niet meer over te beginnen, het kan heel goed zijn dat jij op een ander of hoger intelect niveau wilt spreken dan zij gewend zijn en dit botst dan in vele gevallen, omdat ze niet meer kunnen volgen, kan ik heel goed begrijpen,
ware rust zul je misschiens uiteindelijk enkel gaan vinden in het zwijgen, of net die ene persoon waarvan je soms toch denkt van hee? maar HIJ of ZIJ begrijpt toch wel wat ik bedoel! om die persoon wat meer te gaan leren waarderen en je tijd en energie en je echte emoties of vragen waarmee je zit op te sparen voor die persoon waarvan je toch het gevoel hebt dat hij of zij je iets meer begrijpen kan, en ook gaan leren inzien dat je ook gewoonweg niet met iedereen over van alles en nog wat KUNT praten omdat iedereen ook anders denkt of op manieren reflecteert etc etc..
inderdaad, uiteindelijk schept dat een gevoel van isolatie, jezelf meer en meer terugtrekken uit het sociale leven, wat op zich niet een slecht iets is! soms als onze omgeving te drukkend en belastend is, kan het ook goed zijn voor onszelf om ons even terug te trekken, om onszelf rust te gunnen en te helen, maar ik ben toch oh ZO dankbaar, dat ik daar lees dat jij toch iemand hebt die je heel erg dierbaar is en je misschiens toch wat beter begrijpt en jij ook wat meer bij op jouw gemak kan voelen dan de rest?
nou, steek daar je energie in, koester dat, steek daar je energie in en probeer van daaruit verder te werken, richt je op hetgene belangrijk is, met al je moed en kracht, en laat al de rest nog maar even voor wat het is, niet opgeven!
gezien ze je waarschijnlijk? vanaf jonge leeftijd ook wel antidepressiva hebben zullen toegediend is het voor jouw zelf misschiens moeilijk om hier een persoonlijk oordeel over te vellen, maar mijn persoonlijke ervaring heeft mij geleerd, dat deze middelen op het moment zelf wel helpen en hun voordeel hebben, dat ik toch sterk ervaarde dat deze middelen net immens meer schade berokkenden op lange termijn op mijn lichaam maar vooral ook de geest dan eender welke hard drug! klinkt zo raar als ik dit vertel maar er kunnen soms toch ook zo een immens duistere kantjes aan die legale medicatie zitten die iemands persoonlijkheid helemaal overhoop kunnen halen zonder men door heeft hoe dit komt!
dat je zegt dat je wel mensen kent maar niet het gevoel te hebben dat ze je ook echt daadwerkelijk begrijpen en dat het voeren van gesprekken met deze mensen vaak meer kapot maken dan goed uiteindelijk kan ik mij heel erg goed in vinden hoor! maar je hoe meer je jezelf dan gaat proberen te verduidelijken hoe gekker ze je dan zullen houden dus dan leer je om uiteindelijk gewoon je mond te houden of over bepaalde onderwerpen niet meer door te gaan of er zelfs niet meer over te beginnen, het kan heel goed zijn dat jij op een ander of hoger intelect niveau wilt spreken dan zij gewend zijn en dit botst dan in vele gevallen, omdat ze niet meer kunnen volgen, kan ik heel goed begrijpen,
ware rust zul je misschiens uiteindelijk enkel gaan vinden in het zwijgen, of net die ene persoon waarvan je soms toch denkt van hee? maar HIJ of ZIJ begrijpt toch wel wat ik bedoel! om die persoon wat meer te gaan leren waarderen en je tijd en energie en je echte emoties of vragen waarmee je zit op te sparen voor die persoon waarvan je toch het gevoel hebt dat hij of zij je iets meer begrijpen kan, en ook gaan leren inzien dat je ook gewoonweg niet met iedereen over van alles en nog wat KUNT praten omdat iedereen ook anders denkt of op manieren reflecteert etc etc..
inderdaad, uiteindelijk schept dat een gevoel van isolatie, jezelf meer en meer terugtrekken uit het sociale leven, wat op zich niet een slecht iets is! soms als onze omgeving te drukkend en belastend is, kan het ook goed zijn voor onszelf om ons even terug te trekken, om onszelf rust te gunnen en te helen, maar ik ben toch oh ZO dankbaar, dat ik daar lees dat jij toch iemand hebt die je heel erg dierbaar is en je misschiens toch wat beter begrijpt en jij ook wat meer bij op jouw gemak kan voelen dan de rest?
nou, steek daar je energie in, koester dat, steek daar je energie in en probeer van daaruit verder te werken, richt je op hetgene belangrijk is, met al je moed en kracht, en laat al de rest nog maar even voor wat het is, niet opgeven!