#1
En ja, ik ken wel mensen, maar dat zijn geen mensen bij wie ik enige zin kan vinden, dat heeft alleen met maken en verder heb ik heel moeilijk met het leggen van sociale contacten: mensen vinden het niet aangenaam met mij praten omwille van de onderwerpen die mij interesseren, mijn woordenschat, het uitspinnen van gedachten tot hun diepste nucleus, etc... Mensen vinden dat hoogdravend (ook het belang dat ik hecht aan mij in het algemeen Nederlands uit drukken, te articuleren en niet in een dialect te hervallen,...) en ze vinden de onderwerpen die ik aankaart of niet interessant, niet l:uchtig genoeg en veel te serieus en vooral vinden ze mij heel vermoeiend...
Dit schept een grote eenzaamheid, een vorm van sociale isolatie, je onbegrepen voelen, daarna volgt dat je je nergens meer thuis voelt, nergens meer graag komt, je steeds vaker meer en meer terug trekt uit het sociale leven - je laat iemand die je heel dierbaar juist om jij dat voor haar bent links liggen uit angst je emotioneel te binden en het totaal niet gaat aankunnen wanneer ze je laat vallen; en daar ga ik al van uit, dat een breuk nakende is... Je ontwikkelt sterke minderwaardigheidscomplexen, ect... etc... en dan ben je op het punt gekomen dat je er niet meer in gelooft en je het opgeeft...
Dit komt me zo bekend voor man !
Mooi verwoord kerel.