Hallo allemaal.
Ik moet mijn verhaal kwijt, en misschien heeft iemand hier tips. Ik leerde mijn vriend 3 jaar geleden kennen. Een hele lieve leuke mooie jongen, wel een met een hoop problemen. Wat die problemen waren wist ik niet tot het moment dat hij zich opliet nemen. Dat was de dag dat hij mij vertelde dat het niet alleen een depressie was, maar ook een alcohol en coke verslaving. Beide verslavingen speelde al meer dan 10 jaar, en hij wilde niet meer verder zo. Ik maakte de keus om hem te steunen en er zoveel mogelijk te zijn. In de kliniek zelf had hij al een terugval, dus terug naar huis gestuurd. Ik bleef hem zien en steunen, want ik wist hoe graag hij wilde dat het lukte. We kwamen steeds dichter tot elkaar en ik werd verliefd. Ik ben zelf een leek, ik drink niet en heb nog nooit wat gebruikt. En uitgerekend ik viel op een verslaafde, een vreemde combi, maar het werkte tussen ons.
Hij kon 2.5 jaar geleden in een kliniek terecht, daarna in een safehouse (met extra verlenging) en woont nu sinds een paar maanden weer thuis. Ik heb van het weekend hem verrast omdat hij 2.5 jaar clean was, de tranen stonden in zijn ogen. Ik dacht blijdschap en ontroering, nu weet ik dat het verdriet en schaamte was. Hij was terug gevallen. Dat wist ik alleen toen nog niet.
Ik voelde de afgelopen maand wel dat hij anders deed, maar ik had dit niet verwacht. Nu achteraf ben ik zo dom geweest. Er zijn zoveel momenten geweest waarop ik het had kunnen merken. Het geld dat hij steeds wilde lenen de rare avond telefoontjes die niet klopte. Wij wonen niet samen, ik ben alleen in het weekend bij hem (samen wonen is op dit moment ook niet mogelijk). Nu appte hij maandag toen ik net thuis was dat hij weer geld wilde lenen. Ik had voor het eerst het gevoel dat het verhaal niet klopte. Ik heb het overgemaakt maar heel de avond nagedacht. Alles op een rij gezet berekend hoeveel geld er in 1 maand weg was. De volgende dag ben ik naar hem toe gereden (is bijna 1.5 uur dus dat had hij niet verwacht). Toen ik daar aangekomen was heb ik hem geconfronteerd met de feiten. Hij gaf toe dat hij weer gebruikte. Al een maand, en ik heb niets gemerkt. 1000 euro ongeveer erdoorheen. We hebben gepraat en hij wil weer stoppen. Ik heb diezelfde avond de schuld die hij bij zijn dealer afbetaald zodat dat allemaal afgerond is.
Nu weet ik niet wat ik kan doen. Het geleende geld en waar ik mee afbetaald heb ben ik kwijt, jammer maar daar zit ik niet mee. Ja het is veel geld, en het was voor onze toekomst, maar het was ook maar geld. Het vertrouwen dat ik kwijt ben, daar zit ik wel heel erg mee.
Dat het mis kon gaan wist ik, maar we hadden een afspraak dat hij mij meteen in vertrouwen zou nemen wanneer het mis ging. Ik voel me zo ontzettend dom dat ik niets heb gemerkt.
Zaterdag hebben we afgesproken om te gaan praten. Ik kon dinsdag niet helder nadenken, laat staan een keuze maken voor de toekomst. Ik wilde eerst in laten dalen en een plekje geven voordat we echt zouden kunnen praten. Maar goed ook, dinsdag had ik anders al mijn spullen gepakt en was ik voorgoed vertrokken.
Nu is mijn vraag, wat kan ik doen om hem te helpen. Ik wil hem niet laten vallen en er voor hem zijn. Moet ik hem vertellen hoezeer hij mij gekwets heeft, of juist mezelf wegcijferen en er vol voor hem zijn. Zijn er do's and don't in dit soort situaties? Ik ben redelijk hopeloos op dit moment. Ik hoop dat we hier uitkomen en we gewoon verder kunnen waar we zijn gebleven, want ik hou nog net zo veel van hem als dat ik deed.